Meestal heb ik, als ik wegga, een klein hobbydoosje bij me met een paar essentiele taartbenodigheden. Te weten een paar spuitmondjes.
Meestal dus he. Behalve natuurlijk deze keer. Ik ging naar een caravan op een camping midden in de winter. Als er nou toch een keer zou zijn dat ik echt dacht ze niet nodig te hebben, dan was het voor deze week. En aangezien we zo licht mogelijk moesten pakken, heb ik het doosje thuisgelaten.
Maar ja. Toen bleek deze week ineens dat een van mijn medereizigers zijn 29e Geburtstag zou hebben. En tja, toen kon ik het dus natuurlijk toch niet laten. En eigenlijk ben ik verdammt Stolz op het eindresultaat.
Behold dus de compleet geimproviseerde taart, gemaakt in een caravan, zonder weegschaal, zonder maatbeker, zonder enige speciale gereedschappen whatsoever:
Op wintersport ben ik dus he.
Net zoals ik ooit eerder al een weekje op wintersport ben geweest.
In 2007.
Naar precies dezelfde plek, op precies dezelfde camping ook nog.
Wat puur toeval is, maar wat deze week voor mij het Grote Feest der Herkenning maakt. Echt, ik ben als een kind zo blij wanneer ik ineens weer een bergpas of besneeuwd wandelpaadje herken. Maar de plek die ik vandaag al helemaal direct herkende, was de plek waar ik drie jaar terug de meest decadente (vlees-)lunch ooit heb gehad.
Dat moest dan natuurlijk ook even herhaald worden.
Maar het moest natuurlijk ook nog even een graadje decandenter worden... U vraagt zich af hoe? Nou, niet zo moelijk hoor. De Hausplatte is welliswaar niet in decandentie te overtreffen, maar het toevoegen van een dessert geeft de uitspatting in zijn geheel net dat beetje extra.
En wat voor een dessert!
Oh tjonge jonge jonge. Een heerlijke schaal fruitsalade. Echt, ergens is het triest dat het winterfruit hier nog altijd lekkerder is dan het zomerfruit bij ons. En dan bedoel ik nu met zomer en winter alleen maar het verschil in seizoenen, niet in fruit; want echt zo'n beetje elke soort fruit die u nu kunt bedenken, zat in mijn fruitsalade.
Maar de echte klapper was de creme brulee. Ja, na mijn vorige ervaring met een creme brulee, snapt u vast mijn reserveringen. Maar ik had voldoende vertrouwen in de chef, om bij mijn buurvrouw een lepeltje mee te pikken. Alleen maar omdat ik wilde weten of het vertrouwen dat ik in de chef had, terecht was. En dat was het. Deze creme brulee, was zoals een creme brulee hoorde te zijn. Gewoon perfect.
Dus als u ooit in de buurt van Armentarola bent, raad ik u van harte de creme brulee aan. U zult niet snel een betere vinden.
Als u hoopt een weekje niets van mij te hoeven lezen, nu ik op vakantie ben, dan moet ik u helaas teleurstellen. Geheel tegen de verwachtingen in, heb ik hier toegang tot het wereldwijde web en kan ik u dus fijn lastig blijven vallen met mijn avonturen en gedachtespinsels.
Nu nog niet hoor. Nee, nog geen avonturen en ook geen gedachtespinsels.
Nee, voor nu alleen maar even een hopelijk jaloersmakend filmpje van het uitzicht waar ik nu 24 uur per dag van kan genieten...
Woensdagavond ging ik wat tv kijken, voordat ik naar bed ging. En dus zapte ik wat.
Af en toe kwam ik langs de Tweede Kamer.
'Live' stond er linksboven in het scherm.
'Zo zo,' zei ik.
En ik ging eens even kijken. Naar het debatje.
Maar goed, als ontwikkelde vrouw met een bijna graad in een vakgebied waar men argumentatieleer bestudeert, kan ik echt met geen mogelijkheid langer dan drie minuten naar dingen in de Tweede Kamer kijken.
'Een redelijke discussie dat gaat zo en zo (uitgebreid verhaal, waarmee ik u niet lastig ga vallen),' leerde ik dan, nu ongeveer een decennium geleden.
En ik kan u zeggen: dat wat daar gebeurt, da's geen redelijke discussie, hoor.
Verre van zelfs.
Ik moet daar dan ook ontzettend van poepen.
Dus zapte ik snel verder.
Naar allerlei hoogstaande meuk op zenders als SBS6 en RTL4 en zo.
Jottum.
Net toen ik naar bed wilde gaan (het was een uur of half twaalf), zag ik dat de kwestie in de Tweede Kamer zich nog steeds voortsleepte.
Ja, daar betaal je dan belastinggeld voor. Voor een onredelijke discussie die zich maar voortsleept. Jezus mina.
En alsof de duivel ermee speelde, gooide ??n of ander parlementari?rtje net een drogreden van jewelste de Kamer in.
Een fijne ad hominem, zoals dat dan zo mooi heet.
Zo fijn om aan te zien, joh.
Mijn maag begon al te draaien.
En toen, toen viel ik in slaap op mijn rode Ikeabankje.
En schrok ik wakker rond een uur of half twee.
En u raadt het nooit: ze waren nog aan het lullen!
Na. Ik viel van schrik bijna van het bankje.
Wat een geouwehoer.
Lullen dat het een aard heeft.
Kijk, ik ben echt voor grondigheid en genuanceerdheid en alles.
Maar godallemachtig.
Moedeloos sleepte ik mij naar mijn bedje, terwijl ik dacht: 'Als dat kabinet morgen gevallen is, dan eet ik een bezem!'
En is het kabinet gevallen? Neen. Ik bedoel maar.
Dus om een daad (iets wat je doet, zeg maar) te stellen, heb ik een besluit genomen voor 2010. Ik ga dit jaar iets doen. Want wij ouwhoeren met z'n allen zoveel bij elkaar, dat we aan het einde van de dag allemaal hartstikke sufgezeverd zijn en uiteindelijk is er nog niks gebeurd.
En wat ga ik dan precies doen?
Nou, dat ga ik nu es lekker helegaar niet zeggen.
Want dan gaan we weer zeveren en da's niet de bedoeling.
Ik zal het wel even melden als ik het gedaan heb, dan bent u ook weer op de hoogte.
Dit had ik niet verwacht te zeggen, maar er zitten kleine voordelen aan een auto die er de brui aan heeft gegeven.
Eerst dacht ik dat het voordeel een dagje vanuit huis werken zou zijn. Ook wel eens lekker. Als je wil kun je tot de noen in je pyjama met een lekker omgeslagen fleece-dekentje werken en niemand die het ziet. Wat op het werk toch wel heel anders zou zijn. Vooral in de vissenkom van een kantoor waar ik tegenwoordig zit. Dan wordt er waarschijnlijk raar opgekeken, wanneer ik hier in mijn nette negentiende-eeuwse nachthemd inclusief slaapmutsje binnen kom wandelen. Vooral het mutsje zal voor enige oproer zorgen natuurlijk. Want het is toch zo'n schattig mutsje he. Met een bolletje pluizige wol eraan. Echt, zodra ze dat zien, wil iedereen dat mutsje hebben... Zou iedereen ook ongetwijfeld beeldig staan.
Maar goed. Het werd dus niet een dagje vanuit huis werken met slaapmutsje.
Nee nee, mijn aanwezigheid was vandaag zo gewenst, dat om half negen de bedrijfswagen inclusief chauffeur voor mijn deur stond.
Er is nog een heel goede reden waarom het maar eens opgehouden moet zijn met dit winterse weer. Auto's vinden het namelijk he-le-maal niet leuk. Met name mijn Totootje, zoals ik hem lieflijk gedoopt heb, vindt het maar helemaal niets. Heeft 'ie eerst al zijn protest gemaakt door meerdere keren het slot dicht te laten vriezen, nu heeft 'ie besloten er helemaal de brui aan te geven... Echt hoor, Totootje heeft nog nooit zo'n zielig geluidje gemaakt bij het starten. Althans, bij het proberen te starten.
'Ooooh', roept u nu natuurlijk allemaal in koor, 'dan is het de accu!'
'De accu' riep ik de eerste keer dattie niet wilde starten namelijk ook. Maar nu Totootje zelfs met startkabels niet wil starten, begin ik toch te twijfelen of de accu wel daadwerkelijk het zwarte schaap is...
Gelukkig ben ik heel goed in het negeren van dit soort problemen. Weet u, ik heb nu namelijk helemaal geen tijd om me bezig te houden met een niet startend Totootje. Ik moet peinzen over mijn werk en me voorbereiden op mijn wintersportvakantie. Jaja, want overmorgen vetrek ik al. Ik hoef nog maar twee daagjes door te komen en dan is het al D-day!
Dus voor nu vergeet ik gewoon even dat Totootje hulpbehoevend is.
Ik laat hem staan waar die nu staat.
En ga lekker op vakantie.
En als ik terugkom, hoop ik dat Totootje het op miraculeuze wijze weer uit zichzelf doet.
En zoniet, nou ja, dat zie ik dan wel weer...
Voorlopig hoop ik gewoon op dat Mirakel...
Nee, geen vervolgstukje over de sneeuw. Daar heb ik geen vraagteken bij nodig; die mag -nee, moet- zelfs verdwijnen. Er is een hele goede reden waarom ik dit jaar weer op wintersport ga. Ik vind het prachtig om die besneeuwde bergen te zien en heerlijk om er een weekje onbekommerd doorheen te strompelen. Maar dan is het weer genoeg geweest. Ik ga de sneeuw opzoeken; ik wil hem niet hier hebben dus. Als Mozes al naar de berg gaat, hoeft de berg niet meer naar Mozes te komen, zogezegd. Maar ik dwaal af. Want dit stukje zou niet over de sneeuw gaan.
Dit stukje gaat in op de kwestie of het met mijn werk mooi is geweest. U weet, ik was ontslagen en toen ineens weer een beetje niet. En nu mogelijk een nog langer tijdje niet. Jaha, ik ben gewild. En dat is natuurlijk leuk. Maar dat lag eigenlijk niet in mijn planning. Ik had hele andere plannen gemaakt. Plannen waar ik zin in heb. Plannen voor een bepaalde toekomst. En nu... nu wordt me ineens een andere toekomst aangeboden. Een bekende toekomst, een vertrouwde toekomst. Met financiele zekerheden enzo. Wat op zich best prettig is hoor, financiele zekerheden en vertrouwdheid enzo, onderschat ze niet.
Maar misschien is het ook wel mooi geweest. Misschien moet ik na bijna acht jaar contractueel aanrommelen, ook gewoon een keer een streep eronder zetten. Misschien dan he. Want nu de beslissing bij mij ligt, valt het nog niet mee om zomaar afscheid te nemen van al die collega's waar je al jaren mee werkt. Wat dat betreft is ontslagen worden veel makkelijker. Dan valt er zelf niets te kiezen. Nu ineens dus wel. Dus ik ga hier nog even zitten peinzen vandaag. Over de kwestie of het al dan niet mooi geweest is.
Zucht.
Wie heeft er ooit gevochten voor keuzevrijheid? Keuzes; schmeuzes...
Okee. Gaat u er eens goed voor zitten! Ik ga namelijk iets zeggen waarvan ik gedacht had dat ik het werkelijk nooit zou gaan zeggen.
Let op, komtie!
Ik begin namelijk een beetje tabak te krijgen van die sneeuw.
Ja nee. U heeft er allemaal al een eeuwigheid tabak van en misschien ook wel terecht. Maar ik ben een sneeuwmonster, ik houd best wel van die witte rommel. Ik begin pas te leven als de temperatuur onder nul komt, zeg maar. Dan spring ik juichend door mijn woonst en zing ik uit volle borst 'I'm dreaming of a white Christmas' en nog meer van die ongein.
Als kind was ik nog veel erger.
Het was denk ik ergens midden jaren '80.
Weet u wel, toen er elke winter nog drie meter sneeuw lag.
Toen de mensen nog hard en weerbaar waren.
Afijn, toen dus, h?? Toen rende ik als een volslagen debiel door de sneeuw in onze achtertuin. Tot het donker werd, want dan ging de keukendeur open.
'Roosje, kom naar binnen!' zei mama dan, 'Het wordt donker! Veel te koud en we gaan eten!'
'Nee!' gilde ik, terwijl ik mij aan de sneeuwpop vasklampte.
'Rosalie,' dreigde mijn moeder.
'Nee!' gilde ik weer.
En dus kwam mijn moeder maar de kou in.
'Kom naar binnen!' zei ze weer.
'Nee!' zei ik.
'Ik ga nog liever dood!' liet ik erop volgen.
Ha, dat was niet zo'n goed idee van mij, om dat te zeggen. Moeder over de rooie, ik werd naar binnen gesleurd. In m'n rode skipakje. Brullen als een rasechte gnoe. Leuk voor de buurt, zeg maar. Ja nee, ik was echt lief, hoor. Maar als het op sneeuw aankwam, dan kon ik -zoals ze dat bij ons zo mooi zeggen- een echte verrekkeling zijn.
Maar goed. Het ging dus sneeuwen. Ergens eind 2009. Ik vond het helemaal hilarisch, zeker toen er links en rechts vanalles in het honderd liep. Toen ging ik naar Oostenrijk. En toen kwam ik terug. En was het nog steeds aan het sneeuwen.
Jottem joh.
Tot ik zonet besloot dat het me echt te glad begon te worden op de stoepen in mijn buurtje. Zelfs mijn bergschoenen -model klompvoet- konden niet meer voorkomen dat ik begon te glibberen. En dus waggelde ik op Bridget Jonesachtige wijze naar huis. Met in ??n hand een diepvriespizza en in de andere hand een pak Spa & Fruit.
Nee, het is wel weer mooi geweest, hoor.
Vinnik.
Dat opruimen van die computer, h?? Da's echt verdammt intrigerend. Zo kwam ik ook een aantal screenshots van oude layouts van deze site tegen. En tot mijn grote verbazing moest ik vaststellen dat deze site pas aan z'n vijfde lay-out toe is. U moet weten, ik ben in het verleden echt ernstig verslaafd geweest aan het maken van nieuwe lay-outs voor mijn weblog. Bij mijn oude weblog gooide ik de boel minstens een keer per maand helemaal overhoop. Dagen en nachten lang zat ik te pielen in mijn Dreamweaver, Photoshop en andere hulpmiddelen die men zoal gebruikt bij het in elkaar prutsen van een website. Maar blijkbaar was ik er op gegeven moment klaar mee, of zo.
Oh nee, wacht eens. Toen kreeg ik een baan en pakte ik de studie weer op.
Ja, dat zal wel weer eens de reden zijn van het feit dat mijn productiviteit op dat vlak nogal gedaald is.
Niet noodzakelijkerwijs een slechte zaak.
Mind you.
Maar goed. Kijkt u even mee naar de oude jasjes van Nuit Blanche? Is best lachen, vinnik.
Lay-out 1
Deze lay-out prutsten Virginie en ik samen in elkaar. Met het puntje van onze tong uit onze mond zaten we te godveren achter mijn computer, nog in mijn oude huis. En toen kwam het onderstaande ding naar boven. We wilden eerst in twee kolommen schrijven, ik links en Virginie rechts. Maar dat idee is gestorven. En dat oudroze ook. Gadverdamme. Oudroze. Hoe kwamen we daar nou weer bij?
Lay-out 2
Lay-out 2 was geen lang leven beschoren, volgens mij. Ik kan me amper nog herinneren dat ie live stond, maar het is blijkbaar wel zo, want lay-out 2 staat wel in mijn mapje en als ik ??n ding goed kan, beste mensen, dan is het allerlei onbelangrijke meuk documenteren. Met m'n eigen administratie en rekeningen loop ik altijd een eeuwigheid achter, maar lay-outs op een rijtje zetten? Jow. No problemo.
Lay-out 3
Lay-out 3 noem ik altijd de Viva-lay-out. Toen wij namelijk weejbek een Bloggie wonnen, toen stonden we met deze lay-out op de Vivasite. Ja ja. Wereldberoemd, die Virginie en ik. Op de Vivasite. De twee vrouwtjes van Nuit Blanche op een delftsblauw bordje. Misschien dat u ook wel eens op de Vivasite heeft gestaan, hoor. En ook met meer tekst. Maar in ieder geval niet op een delfstblauw bordje dan.
Lay-out 4
Lay-out 4 staat in de volksmond ook wel bekend als 'De zwevende Maria'. De zwevende Maria was met afstand mijn meest favoriete lay-out ooit. Ik weet eigenlijk niet zo goed waarom ik 'm gedood heb. Maar goed, daarom heb ik in de huidige lay-out dan ook een monument opgericht ter nagedachtenis aan de zwevende Maria. Misschien dat u zich ooit heeft afgevraagd wat dat plaatje aan de linkerkant betekent, maar dat is dus een Maria Memorial. Dat ik toch echt de nek om moet gaan draaien als ik een nieuwe lay-out ga maken. Vandaar dat ik draal, dat snapt u ook.
Mocht u nu iets willen zeggen over lay-outs en dergelijke, dan doe dat even, h??
Zo van: hee, die weet ik nog!
Of zo van: Ik wil de zwevende Maria terug!
En als u zich tegen een nieuwe lay-out aan wilt bemoeien, dan mag dat.
Het wordt vast iets anders, dan. Maar je moet ergens beginnen.
Ik ben mijn computer op aan het ruimen en echt waar, dan kom je de gekste dingen tegen.
Wanneer ik onderstaand plaatje maakte, weet ik niet eens meer. En waarom al helemaal niet.
Waarschijnlijk staat deze afbeelding op het dressoir van de gezusters. Het is aandenken aan de middag waarop Rosalie en Virginie een negentiende-eeuwsch Nederlandsch leesclubje bezochten en daar voorlazen uit eigen werk... mooi gepimpt met klompjes en tulpjes voor 'n authentiek, folkloristisch effect. Dat staat leuk, in Belgi? op het dressoir.
En zo ging dat dan, h?? Back in 1869.
Toen de mist nog zo dik was, dat je je fiets er tegenaan kon zetten.
Zeeuws meisje in het midden: 'Waarde gezusters, leescht eens wat schoonsch voor!'
Virginie: 'Namai, 'k wil nie.'
Rosalie: ' 'k Ook nie. Miljaar, ben ik in beeld?'
Virginie: ' 'k Wil ook zo'n schoon geval op mijn hoofd!'
Rosalie: 'Amai Virginie, gij zaag!'
Ja, zo moet het gegaan zijn.
Als u nu nog steeds niet weet waar wij onze pseudoniemen vandaan halen, dan moet u dit en dit maar eens bekijken.
Ik kreeg net een brief van de Staatsloterij.
Ik dacht: Nu zul je het zien. Nu krijg ik de Geheime Prijs.
De Geheime Prijs is namelijk een gezellige prijs van 7,7 miljoen die de Staatsloterij zomaar aan iemand geeft, zonder dat je een lot hoeft te kopen.
Dan krijg je een envelop van de Staatsloterij en daar zit dan iets in en daar staat dan op:
Gefeliciteerd, jij gelukkige bastaard!
Je hebt net de Geheime Prijs gewonnen.
Check vooral je bankaccount, daar is een fijn bedrag bijgeschreven!
U zegt nu: "Je liegt, jij vuile huichelaar. Ik heb nog nooit van de Geheime Prijs gehoord!'
Ja. Duh. Daarom is ie ook geheim.
Ik ken 'm omdat de neef van de aangetrouwde tante van mijn oud-overbuurvrouw 'm een keer gewonnen heeft. En vooral die aangetrouwde tante is een zwets, dus pats... het geheim van de neef lag plotsklaps op straat.
De erme jong.
Sindsdien is het bergaf gegaan met 'm.
Op gegeven moment woonde ie zelfs in Heerlen.
Nou.
Dan weet je het wel, hoor.
Maar goed, met dollartekens in mijn ogen scheurde ik de envelop open.
Of ik even mee wilde gaan spelen, dan kreeg ik een gratis lot.
Ja, het is goed met jullie, daarzo.
Steek dat gratis lot maar dao wao 't duuster is.
Ja ja, het is weer zover. De kerst is achter de rug en alles wat ons nog rest, is de oneindige treurigheid van januari-februari-maart. En als je pech hebt april ook nog. Tenzij je gesternte zo gelukkig staat dat je in Limburg geboren en getogen bent en je je in deze donkere tijden op mag gaan maken voor een raar feestje, ergens in februari.
En dat feestje daar ergens in februari dat heeft een strak spoorboekje, weet u. En binnen een familie dient eenieder zich daar strak aan te houden, anders loopt het mis. Boven mijn computer hangt momenteel een overzicht met het onderstaande verhaal:
Week 1
-Spoorboekje opstellen
-Mama wakker stoten
-Naaipatronen bestellen
-Vrij regelen op werk
Week 2
-Stof regelen in Amsterdam
Week 3
-M. bellen als M. niet reageert op dit logje met de vraag of ik weer op zaterdag mee kan naar Stasiefestasie in Roermond en of zij op maandag nog naar Sittard komt.
-R. bellen als R. niet reageert op dit logje over het concert van Harry & de Gebroe?ke Zwi?gelkes in Weert op zaterdagavond.
-P. bellen over haar plannen, wellicht ook omtrent Auwwieverbal?
Week 4
-Mama begint aan pekskes
-Marottecd draaien om teksten op te frissen
-Revue in Buchten bijwonen
Week 5
-Mama's terechte klaagzang aanhoren.
-Nana Moskouri pekske regelen.
-Eventuele hoeden en accessoires in elkaar draaien.
-Kinderoptocht in Sittard
Week 6: DE WEEK
Donderdag
-In paniek naar Carnavalshal Jos? rennen voor nog ontbrekende onderdelen pekske.
-Auwwieverbal Sittard.
Vrijdag
-Pekske. Pekske! PEKSKE!
Zaterdag
-Nana Moskouri pekske aantrekken.
-Plan Aa.: Stasiefestasie Roermond
-Plan Ba.: Toch maar naar de Zoepkoel in Venlo?
-Plan Ca.: Ik blijf thuis en klommel nog een hoed in elkaar.
-Plan Ab.: Concert Harry in Weert met Virginie en vriend R.
-Plan Bb: Naar 't Kanon in Sittard?
-Plan Cb: Ik blijf thuis en klommel nog een hoed in elkaar.
Zondag
-Carnavalsmis in 't Kleesj.
-Vlaai vreten in 't Kleesj.
-Pekske voor Optocht aan.
-Optocht Sittard. Weer kijken, niet lopen. Godmiljaar!
-Nonnevotten vreten met de familie.
-Stressen over het nieuwe pekske.
-J?germeister drinken met de familie.
-Nieuwe pekske aan.
-Zeivere in Zitterd.
Maandag
-Afwisselend carnavalsoptochten K?lle, D?sseldorf en Mainz anschauen im Fernsehen.
-Klaagzang van papa en A. aanhoren omdat ze de optocht in Sanderbout moeten lopen met de fanfare.
-Papa en A. toch naar Sanderbout sturen.
-J?germeister drinken met de familie.
-Pekske aan.
-Zeivere in Zitterd.
Dinsdag
-Dodelijk vermoeid op bank zitten en blij zijn dat ik niet naar 't Appelsienesjmiete hoef.
-J?germeister drinken met de familie.
-Pekske aan.
-Zeivere in Zitterd.
Woensdag
-Heel hard huilen.
Vermoedelijk snapt u er helemaal niks van, allemaal. Maar zie het maar als aan Apocalyptische aankondiging, dat komt nog het dichtste in de buurt. Lees ook even de verklarende woordenlijst hieronder, dat helpt.
U snapt hopelijk wel dat ik de komende weken nergens tijd voor heb. De voorbereiding is namelijk de halve lol.
Werken? Studeren? Huishouden?
Hahaha.
U bent grappig.
Das kommt doch ?berhaupt nicht im Frage, manne.
En nu dan, de apotheose van mijn vervolgverhaal.
De memorabele laatste dag.
Het begon al goed.
A. was genoodzaakt om haar auto ver van de lift te parkeren, dus toen moest we met ski's en alles naar de lift strompelen.
'Niet zo snel,' brulde A. naar I., die al snel een paar meter voor ons liep.
Arme I., op vakantie met de twee sportdebielkes. Het is ook wat.
'Ik heb kramp in mijn linkerpoot,' kermde ik, toen we in het bakje zaten.
En mind you, ik ben echt geen zeikerd.
Ik dacht echt: 'Dat wordt amputeren!'
Toen ik even later van de piste afskiede, begon de voet ook nog eens te slapen ook nog.
'A.,' bezwoer ik mijn zus, 'Ik moet echt gaan zitten, man. Ik verrek van de pijn.'
En al kermend liet ik me in een hoop sneeuw vallen.
'Hahahaha,' giechelde A. en met een Vlaams accent liet ze erop volgen: 'Oei, je valt zonder reden!'
'Dit is niet lollig,' zei ik, 'Dit doet echt pijn!'
Maar goed, een cappucino in het skihutje verder en Rosalie was weer klaar om verder te ski?n.
Rosalie werd zelfs een beetje overmoedig. Toen I. en A. even in het hutje naar de WC gingen, besloot ik om van de zwarte piste af te gaan ski?n. Ja, kom nou, zeg. De perendruk werd me echt te hoog.
Dus ik zette mijn stokken in de sneeuw en raasde op de zwarte piste af.
Nou ja, razen. In mijn beleving dan, h??
In een slakkentempo begon ik aan het steilste stuk van de afdaling.
'Ohohohoh,' dacht ik, 'Dit is wel erg steil.'
Goed bezig, Rosalie.
Toen ik op gegeven moment een bocht naar links aansneed, gleed mijn rechterski weg en flikkerde ik echt ongenadig hard op mijn bek.
Binnen no time lag ik op mijn buik. Armen gestrekt naar voren en benen gestrekt naar achteren. En ik draaide twee of drie keer om mijn as. Overal zat sneeuw.
Maar het ergste van alles was dat ik opeens 'Hilfe!' begon te roepen.
Ja nee, u leest het goed. Als ik paniekeer, word ik blijkbaar opeens Duitstalig.
U had erbij moeten zijn. Het was echt te mooi. Ik dacht ook meteen, ik lag nog niet eens stil: dit is logwaardig.
'Alles OK?' informeerde een Oostenrijker bij mij, toen ik uitgerold was.
'Ja ja,' zei ik snel, 'Es geht schon.'
Maar hee.
Ik ben wel van de zwarte piste afgeweest, ja.
Al was het op mijn buik.
Ik vraag me af hoeveel mensen hier dat kunnen zeggen.
En nee, u hoeft hier niet te gaan snoeven, zeg.
Dat mag ik alleen.
Op de derde skidag sprong ik energiek uit mijn bedje.
'Hoera! Ski?n!' brulde ik.
'Rot op,' zei zus A., die het dekbed nog eens over haar hoofd trok.
'Jodelahiti,' zong ik en ik huppelde naar het ontbijt.
Nou ja, soortement van dan, h??
Want huppelen ging nogal moeilijk vanwege mijn fysieke gesteldheid.
Skischoenen zijn zo'n ondingen, joh. Ik had overal blauwe plekken van die dingen.
Dat is denk ik het verrotste onderdeel van ski?n, die schoenen.
Toen we weer bij de berg aankwamen, sleepte schoonzus I. de gezusters K. mee naar de andere berg.
Waar alleen maar rode en zwarte pistes waren, miljaar. Ik wist niet zeker of het allemaal nog wel zo leuk vond, maar ik gaf I. de voordeel van de twijfel. Soms moet je risico's nemen.
'Ah joh,' zei I., 'Die rode 13, dat kunnen jullie best. Da's net een blauwe.'
En dus gingen we maar van de rode 13.
Waar twee leipe stukjes inzaten.
'Ik ga dadelijk van de zwarte!' kondigde A. aan.
Ja snotverderrie. Dat mag niet! Sjtieve Maries mogen niet van de zwarte piste!
Ik voelde me gelijk weer de schlemiel van de familie.
Het is ook wat, zeg.
Toen A. klaar was met de zwarte piste, schoven we nog maar een berg op.
Waar ik van de rode 5 afskiede.
En hallelujah, de heer zij geprezen. Opgewekt suisde ik de berg af.
'Ik ben ontketend!' jubelde ik, terwijl ik langs I. en A. sjeesde, 'Woehoe!'
Je zou ook kunnen zeggen dat ik gewoon veel te hard ging en gelukkig en stomtoevallig op de been bleef.
Maar dat was het rare aan de zaak.
Ik had opeens controle over wat ik deed.
En van schrik viel mijn mond open en plofte mijn kinnenbak in de sneeuw.
U had het moeten zien.
Het wordt vast nog eens een officieel door Rome erkend wonder.
Ja ja.
On the second day of skiing my true love gave to me a partridge in a pear tree!
Oh wacht, dat is een ander liedje. Mijn liedje ging zo:
On the second day of skiing my true love gave to me heaps of spierpijn.
Miljaar.
Ik voelde me net een bejaarde.
Op dag twee werd ik wakker.
Na drie uur slaap.
Want ik had alleen maar liggen worry-en.
Over enge pistes, afgronden en gebroken ledematen.
Hartstikke gezellig.
Dus met een opgewekt gemoed stapte ik in de auto van zus A. en die reed ons naar Hochf?gen.
En ondertussen borduurde ik aan een snood plan.
Een snood plan om maar niet nog meer spierpijn te krijgen.
'Eij Geschwister,' zei schoonzus I., 'Ik weet niet wat jullie doen, maar ik ga de andere berg op.'
'Wij blijven wel op de berg van gisteren,' zeiden wij, 'Heftig genoeg, auwieje.'
'Okee,' zei I. en soepel en handig liep ze met haar ski's naar de linker bakjeslift.
Puffend, kreunend en glijdend over de aangevroren sneeuw sleepten A. en ik onszelf naar de rechter bakjeslift.
A. is duidelijk familie van mij, h?? Sjtief Marie Nummer Twee, zeg maar.
'Zeg A.,' zei ik dan ook tegen A., toen we in het bakje zaten, 'Als we nou eens twee keer die afdaling 11 doen en dan cappucino gaan drinken in het skihutje?'
'H? ja,' zei A., 'Dat vind ik echt een goed idee!'
Ik houd van A., echt.
En zo deden A. en ik die dag een aantal keren afdaling 11 en zaten we wat bij het skihutje, terwijl I. de rest van het skigebied uitkamde.
'Vet relaxed,' zeiden A. en ik toen we in het zonnetje zaten.
En dat hielp, mensen.
Want ergens tegen het einde van de middag zag ik opeens het licht.
Ik ging nog wel maar 10 kilometer per uur, maar ik kreeg opeens een inzicht in de ski-techniek.
En dat had ik aan het einde van dag ??n nooit durven vermoeden.
Morgen deel drie.
Waarin ik ontketend raak, zeg maar.
En maar liefst 15 kilometer per uur ga.
Doe maar ruig, Rosalie.
Zeg maar 'dashboard'.
Ik was dus even ski?n.
Als u zich al begon af te vragen of ik misschien verdwaald was in de Zuid-Limburgse mergelgrotten, of zo.
Dat ski?n dat was me toch een boel interessant. Ik deed dat namelijk voor het laatst in 1997. Ja, afgelopen tijd wel af en toe in Landgraaf ook, maar da's toch andere koek dan zo'n echte hoop steen met modder en sneeuw erop.
'Dat jij dat doet,' zei iemand voor vertrek dan ook tegen mij, 'Durf je dat wel?'
En dat mensen, was een heule legitieme vraag.
'Dat zie ik wel als ik bovenop die berg sta,' zei ik quasi onverschillig.
Maar ondertussen scheet ik zeventien kleuren.
Ik ben namelijk wat ik zelf 'n Sjtief Marie noem.
Da's een soort Rosalie-Limburgs voor een vrouwke dat echt totaal niet sportief is.
En deze Sjtief Marie die ging wel even ski?n.
Neen.
Niet zoiets sufs als Nordic walken of Nederland Beweegt.
Neen.
Rosalie ging ski?n.
Terwijl Nordic walken of Nederland Beweegt eigenlijk meer mijn genre is.
Maar goed.
Leef gevaarlijk.
En meeslepend.
Hoei.
Ik dus naar Oostenrijk, h??
Alwaar ik ski's huurde en in zo'n bakje stapte.
Ondertussen achttien kleuren schijtend kwam ik boven op de berg aan.
Met mijn Zillertaler Super Ski Pass voor 4 of 5 skigebieden. U kunt veel van mij zeggen, maar een optimist ben ik.
Vol goede moed begaf ik me naar blauwe piste 13. Voor de niet-ski?rs onder u: blauw is supposed to be simpel. Dus echt mijn ding, zeg maar. Tot ik opeens zag dat naast de piste zich een soortement van afgrond bevond.
'Eij!' zei ik, 'Da's niet de bedoeling, in Landgraaf zit daar een muur!'
Ja ja, zo'n berg is dan toch wezenlijk anders, h??
Dus bibberend liet ik me met X-beentjes van piste 13 afglijden.
'Godmiljaar,' zei ik, toen ik ein-de-lijk eens beneden was en een duwtje gaf aan schoonzus I. en zus A. die intussen als twee ijsklompjes al een uur op mij stonden te wachten, 'Sjtief Marie is auch onger, wah?'
'Mam,' verklaarde ik 's avonds tegen mijn moeder, 'Ik ben niet gemaakt om te gaan ski?n! Misschien moet ik maar accepteren dat sport gewoon niet zo mijn talent is.'
En na deze uitspraak van jewelste ging ik naar bed en zag de hele avond niks anders dan besneeuwde hellingen met jodelende Oostenrijkse ski?rs erop.
'Okee,' besloot ik, 'Als het morgen weer zo kut is, dan ga ik gewoon nooit meer ski?n!'
En een goed idee dat ik dat vond, ouwhoer hei.
Ik kan u natuurlijk nu de hele geschiedenis gaan vertellen, maar daar heb ik even geen zin in. Later meer, h??
Ik heb vandaag potdomme de hele dag in de auto gezeten.
En ik moet m'n vakantiezooi nog uitpakken en dan de wasjes weer inpakken om morgen mee te nemen naar Nijmegen.
Dus hoie h
Hi! This website runs on PivotX, the coolest free and open tool to power your blog and website. To change this text, edit 'About PivotX', under 'Pages' in the PivotX backend.
