Ik ging net even een placemat ophalen bij de studentenbalie. Die kun je daar krijgen, namelijk. Je moet er wel veel geld voor neerleggen, hoor. En het kan wat tijd kosten, maar dan heb je ook wat: een fijne placemat met daarop je naam. En iets van bachelor in dit geval. Nou moet ik toegeven dat die placemat al een tijdje op mij lag te wachten, hoor. Ik ben namelijk niet zo van de actie wat betreft regeldingen voor mezelf.
Dus kreeg ik een brief van de studentenbalie.
'Eij!' zei die brief, 'Kom je placemat eens afhalen, ja!'
'Ja ja ja,' zei ik en ik ging weer verder met mijn andere, uiteraard uiterst belangrijke bezigheden. Zoals het spelen van farmville op facebook. En twitter. Afijn, u kent het wel.
Maar vandaag kwam ik langs de studentenbalie en toen dacht ik: 'Wat het hekje, ik ga even dat ding ophalen.'
En toen had ik 'm opeens. Een placemat met daarop in koeienletters mijn prachtige namen.
'Elisabeth Theodora Hubertina Monica,' zei de placemat vrolijk.
Ja hee, ik verzin dat niet, h?? Zo heet ik dus. En nee, da's verder niet erg, hoor. Ik ben daaraan gewend. En het is ook een kwestie van relativeren: je kan bijvoorbeeld ook Appollonia heten. Of Philippa. D?t is pas erg.
Verder levert zo'n naam altijd veel olijke praat op in de kroeg. Iedereen wil wel zo'n gek kennen met 37 namen. Dan kun je namelijk dit soort lekker ongenuanceerde gesprekken voeren:
'Ik ken dus zo'n belachelijke Limburger met 56 namen h?? Weet je hoe die heet?'
'Nou?'
'Elisabeth Theodora Hubertina Monica!'
'Ga weg. Hubertina?! Doe normaal. Nee. Dat. Kan. Niet.'
'Vind je dat nou niet fraai?'
'Fraai? Fraai? Ik zou me verhangen!'
Etc. etc.
Ik snap het probleem nooit zo met die Hubertina. Ik ken echt absurd veel mensen die Hubertina heten, hoor.
Ze zijn wel allemaal familie van mij.
Hmmm.
Dat is op zich raar.
Maar goed. Hallo, zeg.
Dat u niet zo heet, dat wil niet zeggen dat het niet de norm kan worden.
Ik ga dus voor Hubertina in de namen-top-10.
Of anders Huubke.
Als het allemaal weer es niet hip genoeg voor u is.
Afgelopen vrijdag zaten Octavie, Cyriel, vriend P., vriendin M. en ik in een restaurantje in Roermond.
Daar keuvelden wij onder andere over onze gezamenlijke hobbie, de neerlandistiek. En over andere mensen die neerlandistiek bedrijven of bedreven. Men had het op bepaalde momenten roddelen kunnen noemen. Maar daar doen wij niet aan, aan roddelen. Neen, man. Stel u voor, zeg.
Toen we over onze mede-neerlandici uitgerod... eh gepraat waren, maakten wij zonder veel omhaal een ommezwaai naar een aanpalend gebied van de nobele taalkunde, de schrijverij. En zo kwamen wij over het volgende te spreken: de deplorabele staat van de stukjesschrijverij op het internet.
Ja, u leest het goed. De deplorabele staat van de stukjesschrijverij op het internet.
Da's wat wij gezellig met z'n allen doen, zeg maar.
En dus steunden en kreunden wij dramatisch en grepen naar ons voorhoofd, terwijl de voorbeelden van ultieme treurnis over de tafel vlogen. U had erbij moeten zijn, het was een indrukwekkend gezicht, al die wijze mensen bij elkaar.
'Er moet een keurmerk komen,' zei ??n van ons, 'Want dit kan niet langer!'
'Ja, en een clubje,' zei een ander.
'Een dispuut!' jubelde ik uitgelaten.
'Nee, geen dispuut,' de anderen keken mij hoofdschuddend aan.
Het was even stil.
'Een gilde!' besloot Cyriel.
'Miljaar, een gilde!' gilden wij als uit ??n mond.
En toen hadden we opeens een gilde.
Het Gilde der Schoonschrijvers.
Ja ja.
Vooralsnog hebben wij nog niet veel leden in ons gilde, moet u weten.
Wij zijn allemaal nogal exclusieve tiepjes, zeg maar.
Als wij in de middeleeuwen hadden geleefd, dan hadden wij vast een enge broederschap opgericht. Met paarse gewaden en kaarsen in doodskoppen en dergelijke. Maar ja, wij leven niet in de middeleeuwen. Helaasch. Dus dan moet het maar even zo. Het is niet anders.
Tja, en wat nu?
U kunt natuurlijk proberen of u erbij mag, h??
Maar let wel: bezint eer ge begint.
Dadelijk wordt u nog geprikt met een gloeiende pook of zo.
Want een beetje middeleeuwsigheid daar zijn we dan ook weer niet vies van.
Nee nee, waarde lezers, ik ben heus niet vergeten dat ik hier op dit log ooit beweerde dat ik allemaal filmpjes met recepten e.d. zou plaatsen.
Vergeten heel zeker niet, ook al werkte de tijd niet altijd even hard mee in het realiseren van mijn plannen. Maar hier istie dan toch: de tweede video in de categorie 'snel & simpel' (maar geen pasta met tomatensaus...)!
Als op Fritsje de Ipod iets van Bach voorbijflitst, dan staart een plaatje van Der Johann Sebastian mij aan. Maar niet zomaar een plaatje. Nee, een gefotosjopt plaatje van Der Johann Sebastian met een Ray Ban zonnebril. Genialiteit, echt. Het plaatje zelf heb ik niet meer (vond het ooit op google), maar het effect van het plaatje is ongeveer zoiets:
Ik weet niet wat het is, maar ik word altijd melig van Bach, vandaar dat ik zo'n gek plaatje bij mijn Bach-afspeellijst gezet heb. Ik vermoed dat dat komt omdat zoveel mensen zo serieus doen over Bach. Ik ga namelijk altijd ontzettend in de contramine van serieuzigheid, moet u weten. Dit tot grote irritatie van een groot deel van de menschheid overigens. Wat gek is, want begrijp me niet verkeerd, hoor: ik erken 's mans briljantie, heus waar. Maar ja. Die serieuzigheid, dat kan ik dus niet aan. Ik moet dan altijd aan mijn vader denken, die ooit op een Bach- & Goethereis voor leraren muziek en Duits ging. En aan die mij verder volslagen onbekende reisgenoot van hem die de hele dag orgelconcerten van Bach wilde luisteren in de bus. En wat mijn vader daar dan vond, van de hele dag orgelconcerten van Bach in de bus. Laten we zeggen, ik heb het niet van een vreemde, dat recalcitrante.
In diezelfde categorie ('Doe toch eens niet zo serieus!') heb ik trouwens ook de volgende poster ophangen, h?? Een cadeau van Amiek aus Berlin ja:
Ik vind het een geniale poster.
Waarschijnlijk vindt u het allemaal erg flauw. Maar ja, leg u er maar bij neer. D'r zijn namelijk maar weinig mensen die mijn kronkels helemaal begrijpen. Dus ehm... juist. Over die posters, trouwens: d'r is er ook een van Bach die de afwas doet. En een van Schubert die een kippenpoot eet (hilaaaarisch, echt!). Maar wat het mooie aan deze posters is, dat ze afkomstig zijn van ??n van 's werelds meest vermaarde orkesten, de Berliner. Daarom mag ik de Berliner, die houden ook van de combi Kunst en Flauwe Grapjes. Ik mag ze trouwens ook om hun geniale twitteraccount, maar dat terzijde. (Of misschien toch niet zo terzijde. Die twitteraccount brengt namelijk veel vreugd in mijn leven, hoor. Onderschat dat niet.)
Moraal van dit verhaal? (U denkt vast: 'Waaaaaar gaaaaaaaaat dit in Godsnaam heen?')
Nou. Ehm... er is geen moraal. Want een moraal is serieus en daar doe ik dus even niet aan.
En daarom ga ik nu even heel wild op en neer springen op de Messiah van H?ndel.
Gewoon omdat het kan.
Ja.
U kent mij ondertussen wel, h??
Nou. Dan zal ik u niets vreemds vertellen, wanneer ik toegeef dat ik af en toe nogal geobsedeerd kan zijn door iets.
Op het moment is dat even foto's maken van alles wat los en vast zit.
Vind ik wel lollig. Voor zo lang het duurt, h??
Dus ik zaterdagavond tegen mijn ouders: 'Kom manne, dan gaan we de zonsondergang fotograferen.'
En daar gingen we.
Drie fr?liche Leute im Fr?hling en drie camera's.
En ??n statief.
Niet van mij hoor, dat statief.
Zo geobsedeerd ben ik nou ook weer niet.
'D'r zit wel een industrieterrein tussen ons en die zonsondergang,' zei mijn pa.
'Ach man,' zei ik.
'We moeten echt tot voorbij Millen lopen, willen we een beetje foto's kunnen maken,' zei mijn pa.
'Ach man,' zei ik.
'Dat halen we dus nooit,' ging mijn vader onverstoorbaar verder.
'Lalalalala!' zong ik, terwijl ik mijn handen tegen mijn oren drukte.
Maar ja, ik wist wel dat ie eigenlijk gelijk had, hoor. Mijn vader heeft namelijk altijd gelijk.
Dus ik rennen door het Limburgse veld, h??
Om maar op tijd voorbij Millen te zijn.
Nou, daar had u bij moeten zijn. Een rennende Rosalie.
Hi-sto-risch. Echt.
Maar ja, niks geen schone zonsondergang voor ons. Eerst zat er inderdaad een industrieterrein voor en later heul veul bomen. Dus zette ik mijn camera maar precies achter de grens (op Nederlands grondgebied) en maakte een foto van mezelf (op Duits grondgebied). Ik durf te wedden dat u dat in ieder geval niet dagelijks doet. En terwijl mijn moeder bloesems fotografeerde en mijn vader experimenteerde met z'n Canon en z'n statief, maakte ik nog maar een springfoto van mezelf:
'Wat ben je toch ook een gek,' zei mijn moeder, toen ik haar het resultaat liet zien.
'Ja ja,' zei mijn vader, terwijl hij z'n camera op de Keutelbeek (ja nee, die hebben wij in Sittard. Echt!) richtte, 'Het is wel 30, maar het kind zit er nog steeds in, hoor.'
'Nou, ik vermoed dat het kind er ook nog wel even in blijft zitten,' zei ik, 'Volwassenheid, jakkiebah! Ieuw!'
En zo liepen wij nog gem?tlich wat door het veld. Als we een rood-wit geblokt kleedje bij ons hadden gehad en drie abrikozenvlaaien dan hadden we een ultiem Limburgs tafereeltje kunnen vormen, daar aan de rand van de Keutelbeek, met uitzicht op het Duitse gat Millen. Maar ja, sleep maar eens met drie abrikozenvlaaien ?n een statief. Dat doe je eens maar nooit weer, dat kan ik u wel vertellen.
Even over die aswolk uit IJsland, h?? Wat een gedoe, man man man.
Door dat ding is er vanavond geen enkele Nederlandse rojaltie bij het feestje van koningin Magrethe van Denemarken.
Ik verveel mij dan ook stierlijk, dat snapt u.
Dus toen ging ik maar naar buiten, want het KNMI beloofde mij een extreem mooie zonsondergang door die verrekte aswolk.
Nou ja, toch nog wat, h??
Dus ik naar buiten. Maar ja, echt een wijds uitzicht heb ik hier niet. Dus maakte ik maar een foto van de oranjeroze-achtige lucht. En dacht daarbij meteen aan de lucht toen ik in 2007 bovenop de Reichstag stond. En ik vraag me nu af of er toen ook een aswolk was. Kijkt u even mee, dan. Eerste foto=Nimwegen. Tweede foto=Berlin.
We worden gewoon bezeikt waar we bij staan. Of zoals we in Limburg zeggen: V'r waere betoep, ouwhoer hei. Aswolk, mijn hol.
Zo. Ha. Ik wil dus op vakantie in juni. Maar niemand kan mee, dus dat betekent dat ik alleen moet.
Nou kan ik met zo'n groep meegaan, h?? Maar dat is echt niks voor mij. Ik erger me altijd en overal aan alles en iedereen, dus dat lijkt mij niet zo'n goed plan. Dus toen dacht ik opeens: hee, als ik nou eens een interrail ga doen. Dat kan best, lekker negentiende-eeuws, reizen per trein.
En nu heb ik toch zoiets briljants bedacht. De Grote-Wij-Doen-Parijs-Wallis-Wenen-Praag-Dresden-en-Berlijn-aan-Tour!
Dat kan namelijk in ongeveer drie weken. Kijk, ik zal het even voor u uit de doeken doen. Met een kaartje erbij voor de visueel ingestelde leute onder ons:
Kijk, de tour gaat als volgt (en nee, ik laat mij niet hinderen door onbelangrijke futiliteiten als extra toeslagen en andere bezopen financi?le perikelen):
Dag 1: Ik zet mij op mijn reet in de trein naar Brussel en kijk of vriendin J. thuis is en of ik bij haar kan logeren. Bij voorkeur gaan wij dan iets eten in dat rare Baskische restaurant bij haar om de hoek.
Dag 2: Ik spring in de Thalys naar Parijs. Voordat ik met mijn ogen geknipperd heb, ben ik in mijn stadje. Daar zoek ik mijn geliefde hostel op, drop er mijn spullen en ga eten in de buurt van de Rue Mouffetard.
Dag 3: Ik zoek wat bekenden op en ga wederom eten in de buurt van de Rue Mouffetard.
Dag 4: Ik koop een tweedehandse opera-cd bij Gilbert Joseph, hang wat in de Jardin du Luxembourg en ik ga wederom eten in de buurt van de Rue Mouffetard.
Dag 5: Ik stap in de trein naar Lyon. Want Lyon=leuk volgens mijn ouders en mijn ouders hebben altijd gelijk!
Dag 6: Ik stel zelf vast of ik Lyon leuk vind of niet en ga ergens aldaar schandalig goed eten.
Dag 7: Ik neem vanuit Lyon en met wat tussenstappen de trein naar Brig, in Zwitserland. Ik hartje Zwitserland.
Dag 8: Ik pak vanuit Brig de trein naar Zermatt en ga daar een of andere berg op. (Note to self: goed sparen, da's duur!)
Dag 9: Ik hang wat in Brig rond en lees een boekje op het balkon van mijn chalet. En ik eet kaasfondue, ja ja.
Dag 10: Ik pak de trein van Brig naar good-old Innsbruck. Schijnt te kunnen, dus dan doen we dat. Duurt wel 7 uur of zo, maar joh, we gaan door de bergen, dus who cares?
Dag 11: Ik stoom meteen door naar Wenen, want ik hoef echt niet weer naar Innsbruck.
Dag 12: Ik ben voor het eerst van mijn leven in Wenen. Van pure vreugde bezoek ik Sch?nbrunn (Franz! Wir bekommen ein Kind!) en ga naar de opera.
Dag 13: Ik ben nog steeds in Wenen. Na ja, de Wiener Sezession dan maar.
Dag 14: Ik stap in de trein van Wenen naar Praag. Dit vind ik eng, want voor het eerst kom ik in een gebied waar ik de mensen niet kan verstaan. (En ja, ik kan Zwitsers best verstaan. Als ik mijn best doe!)
Dag 15: Ik ben in Praag en bel mijn vader voor tips.
Dag 16: Ik ben nog steeds in Praag en bezoek in ieder geval het Mucha Museum.
Dag 17: Ik ga van Praag naar Dresden.
Dag 18: Yaay, ik ben in Dresden! Yaay!
Dag 19: Ik ga met de trein van Dresden naar Berlijn (heuj, dat rijmt!)
Dag 20: Ik ben in Berlijn en eet veul schnitzels en drink veul bier. En kijk of ik de Berliner Philharmoniker kan zien.
Dag 21: Ik ben in Berlijn en eet nog steeds veul schnitzels en drink veul bier.
Dag 22: Een beetje verdwaasd van alles wat ik gezien heb, reis ik vanuit Berlijn in ??n keer naar huis.
Dag 23: Ik ben thuis, zie hoeveel geld ik heb uitgegeven en concludeer dat ik ook met Djoser naar de Zuidpool had gekund. Nou ja, pech dan. Niemand heeft gezegd dat het leven makkelijk is.
Maar nu komt het hete hangijzer, h?? Ik moet dat dan gaan regelen. En uitzoeken. Hahahaha. Wat een bak. 't Zal wel weer een weekje Terschelling worden, ja ja.
Hij stond op het perron te wachten, net als ik. Toch stonden we er met een andere reden. Mijn bestemming was Utrecht; hij koos voor de eindbestemming.
Ik zal het beeld nooit vergeten van de man die recht voor mijn neus op de rails ging staan. Die paar seconden waarin het allemaal gebeurde, flitsen in slow-motion regelmatig nog voorbij. Maar mijn leven gaat voort. Zoals ik ook vooral hoop dat het leven van de machinist voort gaat.
Evengoed roept het vragen bij me op. Eindeloos veel vragen: Wie was hij? Wat deed hij? Hoe oud was hij? Waarom koos hij hiervoor? Maar vooral vraag ik me af waarom op deze manier, midden op de dag, midden op een station? Waarom een machinist en getuigen erbij betrekken?
Het zijn veel vragen, waarop veel antwoorden mogelijk zijn, maar die zal ik nooit weten; zijn verhaal zal ik nooit kennen
Maar het is vast beter zo.
Hoewel ik het niet eens ben met zijn keuze waarop, moet ik geloven dat het voor hem nu beter is.
Beter voor de man waarvan ik het verhaal niet ken.
Ik ken alleen zijn einde.
Wat ik nou toch weer heb, zeg.
Ik wilde vandaag in al mijn ijver wat Vlaamse boekskens aanvragen uit het magazijn van de universiteitsbibliotheek.
Dus ik naar de site van de UB. Ik doe typerdetyp, zoek zoek zoek, selecteer een interessant ogend boekske, voer mijn wachtwoord in en druk op 'aanvragen'.
Begint dat ding opeens terug te praten!
'Kan vandaag niet! Wij zijn dicht!' zei het ding.
En ik zo: 'Huh? Hoezo dat nou weer niet?'
Ja hee, kom nou. Het is toch godgeklaagd. Doe ik es wat, krijg je dit.
Een beetje glazig staarde ik naar mijn beeldschermpje.
Maar toen begon het langzaam te dagen in het Oosten.
Het is vandaag Goede Vrijdag.
De hele week kijk ik al met grote regelmaat naar de processies in Sevilla, die daar jaarlijks gehouden worden in het kader van de Heilige Week. Maar niks in mijn brein zegt dan: Eij, let even op. Vrijdag is die universteit dicht. Toktok, Rosalie bent u daar? Let op! Ik herhaal: vrijdag is de universiteit dicht!
Ik heb nu een gigantisch probleem met mijn studieschema, dat kan ik u wel vertellen. Maar van de andere kant: ik heb altijd gigantische problemen met mijn studieschema's. Dus ik kan er wel mee dealen, hoor.
Maakt u zich dus geen zorgen.
Ik steek van 't weekend wel een kaarsje aan bij Onze-Lieve-Vrouw-Van-De-Hopeloze-Afstudeerders. No big deal.
En nu ga ik weer wiebelende Spaanse Maria's kijken.
Gaat allen heen in vrede en hoie, h?!
Rosalie en Virginie vieren vandaag feest. Wij bestaan maar liefst 4 hele jaren en nee, da's geen grap!
Rosalie: Virginie, wa's dat voor 'n crappy taart, jong?
Virginie: Ja amai, da wee'k toch ook nie!
Rosalie: Is ie niet van u dan?
Virginie: Nee, amai zaag. Het is een cadeau van Cyriel, die kwam 'm vanmorgen afgeven.
Rosalie: Na.
Virginie: 't Is toch een goeie jong, wah?
Rosalie: Ja, maar geen goeie taart.
Virginie: Zeveraar.
Hi! This website runs on PivotX, the coolest free and open tool to power your blog and website. To change this text, edit 'About PivotX', under 'Pages' in the PivotX backend.
