Ik zat vandaag in de trein. Op weg naar het ouderlijk huis.
'Ik bel wel even wanneer ik precies aankom,' had ik gisteravond tegen mijn papa gezegd, 'Ik vermoed rond de middag.'
'Is goed, hoie,' zei mijn vader.
'Hoie,' zei ik.
En toen ging ik dus slapen en hoppa, daarna in de trein.
Autistisch als ik ben, bel ik mijn vader altijd als ik Mook gepasseerd ben.
'Papa,' zeg ik dan, 'Ik kom zo en zo laat. Als er nog iets is, dan bel ik wel.'
'Is goed, hoie,' zegt mijn vader dan.
'Hoie,' zeg ik dan ook.
Afijn. Goed. We passeren Mook en ik kijk in mijn tas.
Godmiljaar.
Potdomme.
Nondeknetter.
Telefoon thuis laten liggen.
Je kunt dan natuurlijk gaan vragen of je iemands telefoon mag gebruiken.
Maar iedereen in mijn coup? was a. bejaard, b. Duits of c. zag er eng uit.
Dus ja. Dan houdt het wel een beetje op, hoor.
Ik haalde vervolgens mijn schouders op en deed een beetje van laissez-faire en zo.
Dat kan ik helemaal niet, laissez-faire. Ik zie dan hoe mijn vader en ik proberen om elkaar te bereiken en dat dat niet lukt en dat mijn ouders niet thuis zijn en dat ik op straat moet slapen en dat en dat en dat...
Na een paar minuten dacht ik: 'Ik kan natuurlijk A. (mijn zus) bellen en vragen of zij papa even belt.'
Vervolgens dacht ik: 'Nee, hier klopt iets niet.'
En toen fronste ik mijn wenkbrauwen.
Waarop mij te binnen schoot dat ik zonder telefoon ook mijn zus niet kan bellen.
Ja, zo ziet u maar. De moderne mens is vergroeid met zijn gadgets. Het is ook wat.
En zo raasde Rosalie telefoonloos en piekerend door de groene, Limburgse akkers en aan de blauwe hemel schoten de wolken voorbij.
Totdat ik een aha-erlebnis kreeg.
'Eureka!' dacht ik, 'Ik ga op bezoek bij oma. Ik moet toch haar nieuwe penthouse nog bewonderen. En oma heeft een telefoon!'
(Ja. Een penthouse, ja. Mijn oma is verhuisd en heeft tegenwoordig met afstand het beste uitzicht dat je in heel Sittard kan hebben. Recht op de stadsomwalling, de Grote Kerk en het oude Ursulinenklooster. Fan-tas-tisch. Echt. En op ongeveer 500 meter van mijn ouderlijk huis. Dus als mijn oma's telefoon het niet zou doen, dan kon ik altijd nog heul hard gaan roepen vanaf het balkon of iets met rooksignalen doen...)
Toen ik aan kwam lopen, kwam mijn oma net naar buiten op het balkon en ik zwaaide uitbundig.
Mijn oma fronste haar wenkbrauwen. Die dacht vast: 'Wat is det veur unne gek?'
'Oooooh, doe b?s 't!' jodelde ze even later, nadat ze me herkend had.
Eindelijk had ik een telefoon gevonden. Hoera! Ik belde mijn vader en kreeg van mijn oma een bord stamppot met spek. En aardbeien en kiwi toe.
Huis zoet huis.
Ik houd er nogal van om bij mensen naar binnen te kijken, moet u weten.
En dan bij voorkeur vast te stellen dat het bij die mensen een nog grotere troep is dan bij mij.
Nou moet ik zeggen dat er een heel leuk straatje is op mijn weg naar de supermarkt/station/binnenstad. Daar loop ik dan doorheen en dan zie ik onder andere een interieur met een oranje muur en een Maria (vrij lelijk, edoch briljant), een interieur met een zwart-wit poster van Audrey Hepburn en een coole lamp met polkadotjes (classy!) en een interieur met bruine schrootjes langs de muur, een breedbeeld-tv (doorsnede: ongeveer 3 meter, no kiddin'), een enorm keyboard en een man met een accordeon. Ik verzin dit niet, h?? Dit is gewoon de realiteit van sommige mensen. Schrootjes, een enorme breedbeeld-tv, keyboards en accordeons. Laat dat maar eens goed tot u doordringen.
Nu moet ik zeggen dat ik dat heel goed kan, bij mensen naar binnen kijken.
Dan heb ik, zeg maar, stevig de pas erin en met opgewekte tred passeer ik een huis.
En vervolgens komt de truc, h?. Dan doe ik even zo zoef-zoef met mijn oogballen en ha, dan heb ik dus een geheel interieur ge?nspecteerd.
Just like that.
Kost mij geen enkele moeite.
Jarenlange ervaring, h?.
En discreet ook nog es. Boh.
Maar goed, ik loop net dus naar de supermarkt. En bij het huis met de enorme keuken in de voorkamer passeert mij een ouder echtpaar van een jaar of '70.
'Zo hee,' jodelt de vrouw opeens uit het niets, 'Dat is een mooie keuken! Vind je niet, Henk?'
Henk mompelt wat en ik draai me even vol ongeloof om.
Henk en zijn vrouw (ik denk dat ze Mia heet) vatten post voor het huis en onderwerpen de keuken aan een keuring.
'Nou nou nou, mooi hoor!' zegt Mia.
Na. De onbeschaamdheid!
Echt, dames en heren, het is nu een half uur geleden en haar echo galmt nog steeds door de buurt.
Conclusie van dit relaas:
Als professioneel interieurgluurder kan ik maar ??n ding zeggen.
Wat een stelletje ont-zet-ten-de amateurs.
Ik was dus op de Dam, h??
Nou, dat was wat.
Ik stond een beetje naar de grond te staren en een beetje na te denken over de oorlog en zo.
Toen er plotseling iemand begon te schreeuwen.
En er een knal klonk.
Daarna zag ik vanalles.
Ik zag een jongen met een capuchon op, die voor me uit wegholde, maar wel nog even zijn arm uitstak om wat foto's te maken.
Ik zag een vrouw van middelbare leeftijd die haar bejaarde vadertje door de chaos probeerde te laveren. 'Rustig maar, pap,' zei ze, 'We gaan langs de kerk door, we gaan weg, hier.'
Ik zag twee jonge meisjes, bij wie de tranen over de wangen stroomden. Een onmetelijk grote angst sprak uit hun ogen.
Middenin de chaos stond ik even stil. In mijn ooghoek zag ik dat de politie de hekken bij de Nieuwe Kerk opzij schoof.
En ik koos mijn pad.
'Godmiljaar, mam!' foeterde ik even later in mijn mobieltje, toen ik over de Nieuwezijds Voorburgwal liep, 'Ga ik ook eens naar de Dodenherdenking, zeg!'
Ik ben echt heel erg geschrokken. Maar niet van het incident zelf, eigenlijk.
Meer van hoe bang wij blijkbaar met zijn allen zijn.
Daar moeten we wat aan doen, mensen.
Want het slaat echt he-le-maal nergens op.
Kijkt u alstublieft allemaal even mee naar de taart die ik vorige week in elkaar gedraaid heb (Hihihi, gedraaid, hebt u hem?
)
U denkt nu misschien: 'Hee, dat kan ik ook!'
Dat is dan mooi, want dat is precies wat ik van u ga vragen. Het is namelijk weer eens tijd voor een spectaculaire *tromgeroffel*
Nuit Blanche Wedstrijd! *luid gejoel & applaus*
Nu hoeft u echt geen keukenprins(-es) te zijn om aan deze wedstrijd deel te kunnen nemen. Sterker nog, u hoeft er niet eens voor aan het bakken te slaan. Het enige wat u nodig heeft is een Rubiks-kubus en wat vrije tijd (komt het even mooi uit dat het meivakantie is...). De opdracht is namelijk bijzonder simpel:
draai uw Rubiks-kubus in dezelfde positie als gebruikt voor de taart. Maak er vervolgens een paar (duidelijke) foto's van, zet ze online (flickr, hyves, photobucket, twitter...waar u maar wilt) en deel de link met ons in het reactieveld hieronder, of stuur een e-mail naar nuitblanche.nl@gmail.com
Wanhoop nu niet direct als het niet lukt precies dezelfde combinatie te draaien. Probeer gewoon zo ver mogelijk te komen en stuur uw foto's in; alle deelnemers maken kans op een van de overheerlijke prijzen!
Bezit u geen Rubiks-kubus, ontbreekt het u aan het kleinste greintje ruimtelijk inzicht of heeft u 3 kinderen die u bezig moet houden terwij u zelf aan de kubus draait, dan heb ik goed nieuws voor u! Doe mee aan de troostprijscompetitie! Hierbij is originaliteit het enige criterium. Dus knip, plak, teken, verf, bouw en/of knutsel de Rubiks-kubus en stuur ons de foto's!
Veel succes!!
Aanvullend reglement:
1. Deze actie loopt t/m zondag 16 mei. De winnaars zullen in de week erop bekend worden gemaakt.
2. De winnaars worden deels door Rosalie en mijzelf uitgekozen en deels door loting bepaald. Hierover kan natuurlijk niet worden gecorrespondeerd.
3. Zorg dat wij u kunnen bereiken, door een werkend e-mailadres in te vullen.
4. De prijzen zullen in overleg met de winnaars worden gemaakt en uitgereikt.
5. Deze keer zijn er (bijna) geen geografische beperkingen. Het maakt dus niet meer uit of u nu in Den Helder of Maastricht woont, in West-Kapelle of Ferwerderadiel, de prijs wordt evengoed bij u thuis afgeleverd!
6. Extra hulp is HIER te vinden.
7. Regels kunnen zonodig op elk moment door Rosalie en mijzelf worden aangepast of toegevoegd
Hallo allemaal!
Een welgemeende groet vanuit wasserette Rosalie!
Nondeju, zeg. Ik heb me vandaag echt helemaal onnozel gewassen.
Ja nee. Echt waar.
Zooi in de wasmachine.
Spul erbij.
Wasmachine aan.
Tralalalala.
En dat dan x35.
U kent het wel.
En omdat zo'n wasmachine er even over doet om dingen te wassen, besloot ik om ook maar eens even wat handwas te gaan doen.
Ik ben namelijk zo'n drol die veel te veel spullen heeft die op de hand gewassen moeten worden.
Of gestoomd, ook zowat.
Ooit keek ik bij het kopen van kleding nog wel naar de praktische kant van de zaak. Maar nu doe ik dat niet meer. Kom nou. Als iets past en het ziet er leuk uit, dan koop ik het. Wie dan leeft, wie dan zorgt. Dadelijk loop ik morgen onder een auto en dan heb ik er alleen maar bescheten uitgezien, omdat ik alleen maar van die kleding heb die je in de wasmachine kunt mieteren. Nee. Dat lijkt mij dus geen goed idee.
Maar ja, deze opvatting zorgt er dus voor dat sommige kledingstukken twee jaar lang in de wasmand liggen, h??
Dat collega's dan zeggen: 'Hee, heb je dat nieuw?'
En dat ik dan zeg: 'Eh neuh, da's best wel oud.'
Eigenlijk zou ik dan moeten zeggen: 'Ik heb het namelijk eindelijk eens gewassen.'
Maar dat doe ik dan niet, h??
De schone schijn ophouden, joh. Dag en nacht. Daarvoor ben ik op aard.
Afijn, ik ging dus de handwas doen. Ik panty's uitwassen. En mijn zwarte pakje met witte borduursels (cute mensen, cute!). Maar toen kwam ie, mijn pi?ce-de-resistance: de oranje-rode wintertrui met megacol. Toen ik het ding in het water liet zakken en 'm even later optilde, was ongeveer al het water uit de gootsteen verdwenen. En druipen dat ding, joh! Niet normaal, het zou verboden moeten worden.
Nu komt dus ein-de-lijk de crux van dit wonderlijke verhaal: ik kan dus niet wringen.
Nee serieus. Ik kan dat niet.
Dus ik een beetje aan mijn trui duwen.
'Hmpf,' deed ik.
Er liep wat water in de gootsteen.
Ik wiste het zweet van mijn voorhoofd.
'Na,' zei ik.
En ik legde de trui op het rekje boven het trapgat. Met een handdoekje eronder. Goed van mij, h?!
Kom ik een half uur later op de gang: trapgat zeiknat.
Nou. Einfach wunderbar.
Ik en huishoudelijke taken, h??
Da's niet zo'n goede combi.
Maar ik ben verder wel heel aardig, hoor.
Dus ik ben best nog wel van nut voor deze maatschappij, ja.
|
|
