'Nietzsche!' gilde ik net schriftelijk naar mijn zusje op twitter, 'We moeten samen nog een wedstrijd van het WK kijken, hee! Of moet je soms werken vrijdag of zo?' Ja, want kijk. Na vrijdag is het afgelopen met het Nederlands Elftal, hè. Dat lijkt me duidelijk. Laatste kans dus om met mijn zus naar het voetballen te kijken.
Met mijn zus naar voetballen kijken equals namelijk briljantie. Ooit had mijn zus een seizoenskaart van het evenzo briljante Fortuna Sittard. En stond ze wekelijks tussen de ruige jongens van de Sittardse wijk S. op de tribune van het Fortunastadion weg te waaien. (En als ik ruige jongens zeg, dan bedoel ik ruige jongens, hè. Als u de Sittardse wijk S. kent, dan weet u wat ik bedoel. En ja, er zijn zeker twee Sittardse wijken S., maar in beide wijken wonen veul ruige jongens, dus dat maakt voor het verhaal niet uit). Even verderop stond dan mijn literaire neef en gezellige studievriend Cyriel (misschien ook wel tussen ruige jongens), maar zus A. en Cyriel wisten toentertijd nog niet van elkaars bestaan en ja, dat was jammer. Anders was Fortuna nooit gedegradeerd, ik zeg het u.
Een aantal jaren later gingen Cyriel, Prosper, zus A. en ik naar Fortuna Sittard-VVV. En toen ontdekten Cyriel en zus A. hun gemeenschappelijke verleden. Schreeuwen, mensen. Dat het een aard had. Het was niet meer mooi. Spreekkoren. Strijdliederen. Gezamelijk liepen ze gezellig rood aan. Het was een memorabele avond. Van schrik kropen Prosper en ik bijna onder onze kuipstoeltjes, daar in dat winderige Fortunastadion. Wij (als beschaafde mensen) schrokken toch wel een beetje van de hooligantaferelen die wij van weerszijden mochten aanschouwen.
Sinds die ene avond bekijk ik mijn zus met andere ogen. Cyriel niet, die had ik uiteraard al lang door, maar dat terzijde. Dus nodige ik mijn zus twee jaar geleden met knikkende knietjes uit om bij mij Nederland-Frankrijk te komen kijken. Die knikkende knietjes bleken ongegrond. Ik liet mijn gêne varen en samen brulden we naar het scherm en liepen we gezellig rood aan. En Nederland won met 4-1, hoe memorabel. Sindsdien is voetbal kijken nog maar half zo lollig als mijn lieve, kleine zusje er niet bij is.
En zie. Terwijl ik dit logje schrijf, meldt mijn zus op twitter dass sie auch dabei ist. Also. Als u ergens in Zuid-Limburg woont en u hoort vrijdag tussen vier en zes een soort gnoe-achtig geloei dan zijn A. en ik dat. Ja. A. en ik. De gezusters K., de schaamte voorbij.
Zit u nog op uw stoel? Ja? Gelukkig. Want ik snap het best hoor, dat u wel even schrok bij het zien van onze nieuwe lay-out. Geen Roze meer, geen Maria, zelfs geen Geranium te bekennen! In plaats daarvan alleen maar veel grijs en een beetje groen....
Maar wees niet bang. Dit is slechts een tussenstadium. De gezusters besloten eindelijk eens met de tijd mee te gaan en hun systeempje te laten upgraden. De oude lay-out kon helaas niet mee, dus kregen we deze mooie neutrale standaard lay-out tijdelijk te leen. Tijdelijk he. Dat is het belangrijke woord. Want hee, zonder paars of roze of op zijn minst kleur overleef ik allemaal ook niet lang.
Ik ben benieuwd met welke ongetwijfeld übergeweldige lay-out mijn geweldige zuster binnenkort weer op de proppen komt...
Hallo liebe leute.
Het was hier wat stil, maar hee... ter verdediging: ik schrijf een scriptie, ja.
Snotmiljaar.
Ik zal even de afgelopen weken voor u uit de doeken doen.
Ik had dus een nervous breakdown.
'Aaaaah, ik ga dood!' dacht ik.
Dus ik tegen mijn baas: 'Aaaaah, ik ga dood!'
Mijn baas: 'Je gaat niet dood.'
Dus ik tegen mijn scriptiebegeleider: 'Aaaaah, ik ga dood!'
Mijn scriptiebegeleider: 'Je gaat niet dood.'
En verdomd, ze hadden nog gelijk ook.
Want ik leef nog steeds.
Ha. Wat een feest.
Dus ik de inleiding van mijn scriptie schrijven, h??
Tussen stapels wazige boeken en bergen kopietjes.
De afwas wandelde door mijn kamer en de vuile was stapelde zich op.
'Typerdetyptyptyp,' deed ik.
En ik zeverde wat op twitter.
En ik zeverde nog wat op twitter.
En alle volgers verlieten mij, want ze vonden mijn strontvervelend.
Maar ja.
Volgers zijn ook niet alles, h??
Dus ik die inleiding schrijven en inleveren.
Ik typte er maar meteen een excuusmail bij zo van: 'Ja sorry, dat ik zo dom ben, h?. Maar ik vind het dus zelf he-le-maal niks, dat je het even weet.'
Ja joh.
Dat vond ik echt.
Dus ik zonet naar de scriptiebegeleider.
'Rosalie,' zei die, 'Waarom stuur jij mij van die rare mails?'
'Ja, omdat ik mij afvraag of het wel goed genoeg is,' zei ik.
'Ja, ik dacht nog: dat wordt een drama,' zei hij, 'maareh... het is een hartstikke goed stuk.'
'Oh,' zei ik.
'Weet jij dat je heel goed kan schrijven?' zei hij.
'Eh... ja,' zei ik toen maar, want zo ben ik dan ook wel weer.
Ja, kom nou.
Dus.
Welkom in de wondere wereld van Rosalie.
Waar dingen nooit goed genoeg zijn, gemeten langs haar eigen meetlatje.
Maar waarin de dingen die ze dan produceert toch beter blijken te zijn dan de dingen die de grote gemene deler produceert.
Ik heb zo'n vermoeiend leven.
Gadverdamme.
Altijd al geweldig willen kunnen drummen en pianospelen? En dan eigenlijk ook nog tegelijkertijd? Maar u bezit geen muzikaal talent en u voelt zich tegengewerkt door de wetten van de natuur?
Dan is er hoop.
U hoeft alleen maar een beetje (heel erg) handig te worden met een videobewerkingsprogramma...
Beledigd ben ik. Diep beledigd. Stel ik hier een mooie wedstrijd voor u op en dan krijg ik slechts anderhalve reactie... Tssssk. Ik wist heusch wel dat het precies nadraaien van de Rubikskubus waarschijnlijk alleen voor vriend R., onze vriendelijke Rubiks buurtspecialist, haalbaar was. Maar hee, in de regels stond niet voor niets dat het niet perfect hoefde te zijn. Als u gewoon een beeje aan zo'n ding had staan draaien en een fotootje had geplaatst, was het prima geweest. En een beetje moeite mag u toch wel doen, voor zo'n uniek Virginie-baksel. Maar goed. Beledigd ben ik dus. Diep beledigd.
U heeft wel het jureren erg makkelijk gemaakt. Ik mag Vriend R. feliciteren met het behalen van de eerste plaats in deze wedstrijd, voor het (zoals verwacht) daadwerkelijk kloppend nadraaien van de Rubiks-kubus. Chapeau! Maar ik heb nog een prijs te vergeven. En hoewel Florianne's inzending misschien niet geheel aan de regels voldeed, mag creativiteit beloond worden! Dus Florianne, met je prachtige foto van een zelfgebakken spinaziequiche, heb je de tweede plaats behaald in onze Nuit Blanche Wedstrijd. Zo ziet u maar, een beetje moeite wordt al snel beloond. Want uh, beledigd ben ik dus he. Diep beledigd. Had ik dat al eens vermeld?
Daarom ben ik natuurlijk dus ook alweer een maand stil geweest hier. Want dat heeft natuuuurlijk niks te maken met de voorbereidingen van een jubileumconcert. Nee, ik heb het daar helemaal niet druk mee ofzo. En de wekelijkse tochten naar Utrecht voor zoiets als 'studie' hebben natuurlijk ook geen enkele invloed. Nee, het was pure wrok die mij ervan weerhield om hier een stukje te plaatsen, niet het vooruitzicht op 20 zingende Zweden. Maar u kunt het goedmaken hoor. Heusch, ik ben heel makkelijk weer tevreden te stellen. Het enige wat u ervoor hoeft te doen, is in grote getale naar onderstaand unieke en geweldige Jubileumconcert te komen. Eigenlijk is het dus nog aangenaam voor u ook!
Bent u al allemaal kaartjes gaan bestellen via kamerkoorcantate.nl? Heb ik al voldoende op uw schuldgevoel ingepraat? Nee? Oh. Nou, nogmaals dan he, beledigd ben ik. Diep beledigd.
Nu dus hupsakee, allemaal kaartjes gaan bestellen! Dan maken we er gewoon een pseudo-Zweuds bloggers-meet-up-feestje van. Klinkt dat nou niet gezellig?
Hi! This website runs on PivotX, the coolest free and open tool to power your blog and website. To change this text, edit 'About PivotX', under 'Pages' in the PivotX backend.
