'Help! Ik heb geen slippers bij me!' piepte ik richting Virginie, toen we op het punt stonden om in het zwembad van ons hotel te duiken.
'Do not worry,' zei Virginie, 'Ik heb nog een paar slippers in de kofferbak van de auto liggen, die kun je wel pakken.'
'Yaay,' zei ik en met de sleutel in de hand huppelde ik naar de parkeerplaats.
Aldaar stak ik de sleutel in het slot van de kofferbak en draaide.
En toen... en toen!
'Krak!' deed de sleutel.
En in plaats van een paar slippers had ik opeens twee sleutelhelften.
'Nee!' dacht ik.
En 'Godmiljaar! Nondeju! Snotverdulleme!'
Daarop vroeg ik me af of het misschien niet beter was om te verdwijnen. Gewoon, zomaar in het niets. Om de trein te pakken naar Dresden. En daar een nieuw leven te beginnen als Liesl Pumpernickel. Maar bij nader inzien vond ik dat toch een beetje een overdreven reactie voor het slopen van een sleutel.
En dus toog ik maar naar Virginie.
De vrouw met de oplossingen.
Hoera voor Virginie.
(Wordt vervolgd)
Vorige week zondag legden Prosper, Virginie en ik even aan vriendin J. uit dat Algemeen Beschaafd Limburgs een utopie van jewelste is.
'Kijk,' zeiden wij, 'Het zit dus zo: elk turp heeft z'n eigen variant van het taaltje.'
En vervolgens zeiden wij een voor een onze versie van het woord 'oud' om dit te illustreren.
'Alt,' zei Virginie (Venlo).
'Aad,' zei Prosper (Roermond).
'Oud,' zei ik (Sittard).
Ja, dat vindt u raar, hè. Dat mijn versie 't meest op ABN lijkt. U denkt namelijk dat hoe zuidelijker je komt, hoe groter de negorij wordt. Nou, dat is ook zo. Maar Sittard is natuurlijk de parel van de provincie, het baken van beschaving. Het laatste veilige toevluchtsoord voor Heerlen, zeg maar.
Maar goed, dialecten dus. De afgelopen paar dagen kruist dialect regelmatig mijn pad, want door een spoorwegonderbreking in Arnhem reis ik deze weken noodgedongen via Den Bosch naar mijn werk. En in die trein van Utrecht naar Den Bosch kom ik allemaal Limburgers tegen. En dat is lollig, want dan kan ik het spel 'Raad-het-dialect' spelen. Dan zet ik mijn iPod uit, beweeg vervolgens een beetje alsof ik zit te swingen op mijn muziek, maar eigenlijk luister ik stiekem de Limburgse mensen in kwestie af.
Zo zaten er gisteren twee dames tegenover mij, die even gezellig de hele familie doorspraken.
'Jao jao, Charlot van Marie is gesjlaag, wah.' (Ja ja, Charlot van Marie is geslaagd, hè).
Het 'wah' was voor mij een inkopper, want bij 'wah' denk ik meteen 'Oostelijke Mijnstreek'.
En dan denk ik meteen: Heerlen, Kerkrade, de buurt van Vaals.
Voor Kerkrade en Vaals was het dialect van de dames te verstaanbaar. Want Kerkrade en Vaals, mensen. Daar spreken ze een taaltje dat taalkundig officieel onder de Duitse dialecten valt. Benrather linie, hè. Die moesten weer zo nodig een klankverschuiving meer doen dan de rest van Nederland.
'Wao zaot Charlot op sjool den?' vroeg de een op gegeven moment. (Waar zat Charlot op school dan?)
'Op 't Bernardinus,' zei de ander.
Bernardinus.
School in Heerlen.
100 punten voor Rosalie.
Vandaag zat er een Limburgse familie in de coupé naast mij. Een vader, een moeder, een zoon en een oma.
Oma zat driftig te bellen.
Een rollende r, jongen. U wil het niet weten.
Een rollende r is ook altijd een inkopper. Rollende r betekent: Maasdorp. Dat zijn dorpen (de naam zegt het al) die aan de Maas liggen en niet al te ver van Sittard, als ik me niet vergis.
'Waorrrrrr gaot geerrrrrr den eate?' vroeg oma op gegeven moment. (Waar gaan jullie dan eten?).
Het was even stil toen haar gesprekspartner haar vraag beantwoordde.
'Aoh,' zei oma, 'Bie de Hafenstube!' (Oh, bij de Hafenstube).
Hafenstube.
Vreetschuur in Grevenbicht.
Grevenbicht = Maasdorp.
200 punten voor Rosalie.
Ik ben goehoed. Al zeg ik het zelf.
Maar ja. Het kunnen duiden van Limburgse dialecten is een talent waar je dus werkelijk geen ene fuck aan hebt.
Heb ik weer, hoor.
De gezusters bevonden zich gisterenavond ineens (nou ja, eigenlijk na een boel getwitter) in een Utrechtse Tapasbar aan een tafel met verscheiden mede-twiteraars/bloggers. En geloof het of niet, maar we hebben de hele avond geconverseerd buiten twitter om. Ja, nee, echt! Hoewel aan het begin van de avond de optie nog wel even werd genoemd, om al twitterend via onze nerd-telefoons te communiceren, kwamen we erachter dat we ook in staat waren nog op de ouderwetse manier en zonder een beperking van 140 tekens te praten...
Maar de gezelligheid van deze geslaagde avond is niet waar ik het nu met u over wil hebben. Ik wil namelijk even wat schrijven over vieze stukjes. En dan bedoel ik geen ranzige verhalen (vreemd genoeg nog altijd de populairste zoekterm waarmee dit blog wordt gevonden...), maar heel letterlijk vieze stukjes.
Ik bedacht mij namelijk, dat ik Rosalie's lijstje van 5, uit moet breiden tot een lijstje van 6: de 6 dingen die Rosalie absoluut niet lust. Want hee, dat oude lijstje van 5, dat ken ik haast nog beter dan Rosalie zelf. Maar de afkeer van vieze stukjes stond er nog niet op. Een afkeer waar ik wel vanaf weet. Eigenlijk zijn stukjes in de structuur ook voor 3 van de 5 producten op het oude lijstje de reden waarom ze op het lijstje staan. Ik kan het lijstje dus ook inkorten in plaats van uitbreiden, maar waarom makkelijk doen als het ook moeilijk kan. Het geheugen mag immers ook wel eens getraind worden...
Maar goed, gisteren kwam deze noodzakelijke aanvulling bij me op, nadat Rosalie zich als een ware martelaar door haar dessert had heengewerkt. Pas nadat ze het schaaltje braaf had leeggegeten, openbaarde ze haar teleurstelling dat de kok niet alleen de citroensmaak, maar ook de citroenpulp aan haar yoghurt had toegevoegd.
Yoghurt met vieze stukjes dus... Die arme Rosalie. Gelukkig maakte het gezelschap veel goed! 
