'Dan kunt u het beste vlak voor het kasteel aan de linkerkant het zandweggetje ingaan, dan komt u bij een brug en als u dan even belt, maken we de deur voor u open, direct de keuken in.'
'Zandweggetje zegt u? Is dat weggetje wel een beetje goed berijdbaar dan? Met een taart in de auto ga ik liever niet oefenen voor Parijs-Dakar...'
'Oh, dat gaat prima hoor. Alle leveranciers komen via die weg.'
Zo gezegd, zo gedaan. Virginie reist met een bruidstaart in de kofferbak naar kasteel H, te H. Ziet een zandweggetje en rijdt het alweer voorbij onder het mom: dat kan nooit dat zandweggetje zijn... Maar een telefoontje later bevestigt, dat het toch heusch het bedoelde zandweggetje is. Parijs-Dakar, here I come!
Nu moet u weten, dat ik een schijtluis ben. Amai, echt! Steile afdalinkjes, bewegende opstapjes, smalle loopplanken; het maakt niet uit - ik krijg er hartkloppingen van. Ook al stelt het meestal niet veel voor, dat weet ik rationeel gezien echt wel, maar ja, ik ben nou eenmaal een schijtluis...
Terug dus naar het zandweggetje, waar ik -dankzij een slakkentempo en kunstige stuurbewegingen- de taart heelhuids doorheen weet te loodsen en waar ik zoals beloofd uitkom bij een brug. Althans, ik kom uit bij iets waarvan ik best begrijp dat de kasteelmedewerkers het een brug noemen, maar bij het woordje 'brug' denk ik toch aan iets heel anders. Een stevige constructie met aan weerszijden een degelijke reling bijvoorbeeld...
Waar ik niet aan denk, is dit:
Ik blijf even in de auto zitten, besluit dat de taart toch echt naar binnen moet, verzamel wat moed, stap uit, pak de grote doos (en ja, vraag maar aan Rosalie, het is echt een GROTE doos) voorzichtig uit de kofferbak en begeef mij richting het excuus-van-een-brug.
Daar wachtte mij de volgende verrassing. Een gat tussen brug en kant. Om echter te voorkomen dat mensen tussen wal en schip zouden belanden, was er een stukje metaalplaat overheen geschroefd. Die een geheel nieuw gat tussen kant en metaalplaat opleverde, maar dan in verticale richting:
Ik haalde wederom diep adem, zette me schrap, en zette voorzichtig 1 voet op de metalen plaat, die zich richting aarde bewoog en waarbij ik de gehele brug zag en voelde wiebelen... Hoort u mij goed? Het bewoog! Jaiks! Op dat moment heb ik mij resoluut omgekeerd, de taart teruggezet in de auto, mij wederom bij elkaar gepakt en voorzichtig, de reling vastgrijpend en mijn eigen leven riskerend, me naar de overkant van de brug gesleept.
Alwaar ik inderdaad in de keuken uitkwam en de eerste de beste levende ziel heb aangesproken met de woorden: 'Ik heb de bruidstaart bij me, maar ik ben een schijtluis en weiger ermee over die brug te lopen'.
Waarop de man rustig antwoorde: 'Tja, ik doe het ook niet, want ik werk hier eigenlijk niet, dus ik ben niet verzekerd als ik eraf mieter...' Daar stonden we dus. Ik als ware 'damsel in distress' op een kasteel en nergens een koene ridder te bekennen! Pfff, emancipatie is ook niet alles.
Maar goed. Uiteindelijk werd er natuurlijk toch iemand gevonden die bereid was de taart naar binnen te dragen (gelukkig zonder hem in het water te laten vallen; anders hadden we voor het bruidspaar een nieuw Oud-Hollands-spel kunnen introduceren: koekduiken!) en zo werd het toch nog eind goed, al goed en kon het bruidspaar met een groot sabel de taart aansnijden!
U heeft er vast al een jaar op zitten wachten. De Grote Nuit Blanche Prinsjesdagspecial. Ja. Het lijkt mij erg logisch dat u daar op heeft zitten wachten. De Grote Nuit Blanche Prinsjesdagspecial is namelijk Nogal Episch. Met hoofdletter N en hoofdletter E, hè. Oh, u weet niet waar ik het over heb? Nou, schaamte daalt op u neder, ja. Lees hier maar even de versies van 2007, 2008 en 2009. En blijf er niet in, hè?
Dit jaar werd ik op gegeven moment opgebeld door de vrouw die blij is dat de mensen haar fysio betalen.
'Luuster eens, Rosalie,' zei de vrouw die blij is dat de mensen haar fysio betalen, 'Wat moet iek met Prinsjesdag aantrekken?'
'Dat,' zei ik resoluut, 'interesseert mij geen ene hol, zolang je je haar maar kamt.'
'Na ja,' zei de vrouw die blij is dat de mensen haar fysio betalen.
'Ja, sorry hoor,' zei ik, 'Zolang jij blijft weigeren om die borstel die ik je gestuurd heb te gebruiken, blijf ik er opmerkingen over maken.'
'Ja, net zoals dat logje toen,' zei de vrouw die blij is dat de mensen haar fysio betalen met een zucht, 'Weet jij wel hoe vaak Alexander daar uit citeert?'
'Ha!' zei ik, 'Kan Alexander lezen dan?'
'Iek snap niet wat jij bedoelt,' zei de vrouw die blij is dat de mensen haar fysio betalen gepikeerd.
(Ja, u denkt nou... wat een vrijheden permitteert die Rosalie zich tegenover deze Koninklijke Hoogheden. Maar dat mag ik. Als huisvriend, hè.)
'Alexander!' hoor ik de vrouw die blij is dat de mensen haar fysio betalen aan de andere kant van de lijn roepen, 'Rosalie doet gemeen.'
'Ja hee, Max,' klinkt het in de verte, 'Je kent Rosalie toch. En die mag dat wel, die is namelijk een huisvriend, ja.'
De man die van operettepakjes houdt had gesproken en ik voelde hoe de vrouw die blij is dat de mensen haar fysio betalen met haar ogen draaide.
'Maar goed,' vervolgde ze haar verhaal, 'Wat iek dus raar vind, is dat iek in een avondjurk op een balkon moet staan en dat iek daar dan een hoed bij draag.'
'Ja,' zei ik, 'Dat is ook raar.'
Want ja, als je een beetje van etiquette weet, dan weet je dat je nooit, maar dan ook NOOIT een avondjurk en een hoed tegelijk draagt. Behalve dan als je een rare rojaltie bent en meedoet aan zoiets raars als Prinsjesdag. Wat een kwatsj is dat, zeg.
'Laurentien vindt 't wel leuk,' klonk het aan de andere kant, 'zo'n avondjurk en een hoed tegelijk.'
'Ja, maar ja,' zei ik, 'Dan weet je ook meteen waarom ik haar 'de vrouw die denkt dat het Carnaval is' noem.'
'Ja, hahaha,' lachte de vrouw die blij is dat de mensen haar fysio betalen, 'Hahahaha. Maar goed, iek zou liever wat van de familiejuwelen dragen. Maar dat wiel Trix niet, die vindt dat te opzichtig.'
'Nee, je snapt het niet,' zuchtte ik, 'Trix wil gewoon graag een UFO op heur hoofd. Daarom noem ik haar altijd 'de vrouw met de UFO', snap je?'
'Ja, dat klinkt wel logisch, ja.'
'Dat dacht ik toch.'
'Nou ja, iek zie wel. Kijk je diensdag?'
'Nee,' zei ik hardvochtig, 'Ik moet werken, weet je. Ik wel. Werken. Arbeiten. Iets doen voor je geld.'
'Jij bent vervelend,' zei de vrouw die blij is dat de mensen haar fysio betalen,'Iek ga ophangen, ja.'
'Nou, hoie hè,' zei ik.
De vrouw die blij is dat de mensen haar fysio betalen en ik, wij zijn niet zo goed samen. Ik ben meer van de vrouw die denkt dat het Carnaval is. Da's gewoon een rare. Net als iek.. eh ik.
Maar goed, vandaag keek ik dus even naar hoe de hele familie weer op de balkonia stond. Kijk, die troonrede... da's allemaal tot daar en toe. Maar mijn huisvrienden op het balkon, da's natuurlijk veel interessanter. De vrouw die blij is dat de mensen haar fysio betalen, keek superieur in de camera en zwaaide statig heur onderdanen toe. Met op haar hoofd een hoed. De vrouw met de UFO is duidelijk oppermachtig, zoveel is duidelijk. Maar ja. Toen zag ik de vrouw die denkt dat het Carnaval is. Die was gewoon in decent rood! Na ja, be-lach-e-lijk. Een teleurstelling, beste mensen. U heeft geen idee. Geen rare prints. Geen belachelijke hoeden. Geen rare en onflateuze modellen. Ik vond d'r niks aan, nee. Er viel dit jaar weinig te lachen, daar bij Prinsjesdag.
'Saai was het, hè?' sms'te de vrouw die blij is dat de mensen haar fysio betalen mij een half uur geleden, 'Ja, dat was vanwege de crisis. Trix vond dat het niet te uitbundig mocht. Maar Alexander en iek mogen dan wel weer een huis bouwen in Sri Lanka. Niet verder vertellen, comprendo?'
Ik zuchtte.
Die rare rojalties.
Ben maar blij dat u er geen huisvriend van bent, ja.
Want die mensen zijn echt onnavolgbaar.
Zelfs voor mij.
En toen, beste mensen, kreeg Virginie het Verlossende Telefoontje van het garagemannetje.
Of eigenlijk belde de receptie van het hotel.
Of Virginie even naar beneden wilde komen, want het garagemannetje die was er.
En toen deed Virginie dat maar.
Vol spanning wachtte ik op de hotelkamer op de uitkomst van het sleutelexperiment.
Ik ijsbeerde wat van links naar rechts en draaide wat duimen.
En toen kwam Virginie terug.
Met de eingetüte sleutel in de ene hand en een nieuwe, werkende sleutel in de andere hand.
'Scheisse,' dacht ik, waarmee ik meteen weer even zo ongeveer het enige Duitse woord dat ik fatsoenlijk uit kan spreken, oprakelde.
Ik had namelijk gehoopt dat ze de sleutel niet na hadden kunnen maken en dat het een uiterst zeldzame sleutel betrof en dat die dan uit Japan zou moeten komen en dat dat dan twee weken zou duren en dat ik dan niet naar mijn werk kon en dat ik dan in tranen op zou bellen en dat ik mij duizendmaal zou verontschuldigen en dat ik in de tussentijd stiekem aan mijn mojito zou slurpen en en en...
Maar goed, het mocht niet zijn.
Dus pakte ik mijn handdoekje en begaf me richting mijn privépool. Alwaar ik een uitmuntende Audrey H.-imitatie ten beste gaf en wat belangwekkende literatuur tot mij nam. En deed alsof ik nog twee hele weken Duitschland voor den boeg had. Mijzelve bedriegen, daar ben ik echt een meester in.
Het is dat ik de verwerpelijke kennis heb dat GTST wel eens een cliffhanger over de zomer heen getild heeft, maar anders was dit geval hier de geschiedenis in gegaan als de meest langgerekte cliffhanger ooit.
U bent geheid afgehaakt.
Boe voor u!
Maar! Als u zoveel om zou gaan met allerlei rare negentiende-eeuwse types als ik op het moment doe, dan zou dat uw leven ook aanzienlijk vertragen.
En u zou zich afvragen of het allemaal wel zo snel moet.
Nou.
Het antwoord is neen.
Elke maand een logje. Lijkt mij wel prima.
Ja, dat gaat het helemaal worden in 2011.
Maar goed, we waren dus in Jena en ik had dus Virginies sleutel gesloopt. Dus wij de dag erna naar een Madzda garage. (En ja, dat heet Madzda, ja). Toen ging Virginie een boel ingewikkeld Duits praten (wat ik overigens helemaal verstond, maar zelf wauwelen? Hahahaha. Nee.) en in het kort kwam het hier op neer:
We hadden dus twee sleutelhelften.
De Duitse garagemannetjes gingen proberen om daar een nieuwe sleutel van te fabrieken.
En als dat niet zou lukken, dan zouden ze met een laser komen en het hele slot eruit branden, om dan op de cilinder te kijken wat het sleutelnummer was.
Ja.
Echt.
En de laser zou roze zijn, want dat wilde ik graag.
'Rosa,' zei ik.
Rosa. Rosalie. U snapt het. Hèhè.
Maar goed, toen pakte een van de Duitse garagemannetjes onze twee sleutelhelften af.
'Was machen Sie damit?' wilde Virginie weten, want ja... die deed het woord.
'Ich habe den Schlüssel eingetütet,' zei het Duitse garagemannetje en hij toonde ons de sleutelresten in een plastic zakje.
Dat was het moment waarop Virginie en ik elkaar helemaal verbouwereerd aanstaarden.
Het Duitse garagemannetje had namelijk een woord gezegd dat wij allebei nog nooit gehoord hadden: eingetütet. 'In een tuutje doon,' zeggen wij in Limburg, maar het kan dus korter. Ja nee.
En dan denk je dat je alles van Duits weet. Na.
Wordt vervolgd.
Op 17 oktober 2010.
Dan weet u dat alvast.
|
|
