Grootheidswaanzinnig
Ahem. Ahem.*Kijkt beschroomd om hoekje*
Bent u er nog?
Oh, hallo. Ja, u bent er nog.
Dat is mooi.
En duizendmaal dank.
En slaag voor mij.
En voor Virginie.
Ja nee, u leest dat goed.
Slaag.
En veul.
Maar goed, genoeg nederigheid aan de dag gelegd weer. Nederigheid is niet zo mijn ding, moet u weten. Ja nou, kijk. Als u mij zo kent dan denkt u vast: die is best bescheiden. Maar ho, dat is schijn. Van binnen ben ik namelijk grootheidswaanzinnig, echt waar. Iets met een God in 't diepst van mijn gedachten en zo. En op het moment ben ik bezig met in mijn brein ontzettend grootheidswaanzinnig te zijn. Vierentwintig uur per dag, zeven dagen per week.
Ik heb namelijk de wildste plannen.
Aan imperialiteit grenzende plannen.
En dus ging ik gisteren eens even meeten met de enige persoon op deze in het heelal zwevende kluit drek die in haar brein net zo grootheidswaanzinnig is als ik. U kent haar wel. Die ene. Virginie.
En dus zaten wij druk gesticulerend in een Mexicaans restaurant.
Ons in het Limburgs druk te maken over alles en iedereen om ons heen.
En terwijl we dit deden, maakten we onze grootheidswaanzinnigheid aan elkaar bekend.
Kijk, en dat is dus het mooie aan Virginie.
Die snapt dan wat ik bedoel.
Ik heb wel eens voorzichtig geprobeerd mijn grootheidswaanzinnigheid voor te leggen aan anderen.
Maar die kijken je dan aan van: 'Huh?'
Als er nou iets is, waar ik helemaal niks mee kan, dan is het wel 'Huh?'
Nadat wij onze aan imperialiteit grenzende plannen met elkaar besproken hadden, gingen Virginie en ik naar de film.
Het werd 'Nine', want dat is met zingen en dansen en zo en ja, dat is nou echt wat voor Virginie en mij.
Dus zaten wij vrolijk en op precies dezelfde momenten swingend in de bioscoop.
Swingend ja. U leest het wederom goed.
Ga maar nooit met ons naar de Zauberfl?te van Mozart.
Want dat was tot nu toe ons meest swingende theaterbezoekje ooit.
Ik vraag me nog steeds af wat de mensen achter ons dachten, daar in de Maaspoort in Venlo.
Wiebelen op klassieke muzak, dat hoort namelijk niet. Dat is niet intellectueel.
Hmmm, wat een onsamenhangend verhaaltje.
Maar ja, daar moet u het maar mee doen.
Het leven is ook best wel onsamenhangend op het moment.
Lees het maar als een metafoor of zo.
Doei.
negen reacties
Hmmm… grootheidswaanzin… dat is mij totaal vreemd…
Ondanks dat hoor ik van vrienden regelmatig dat ik lijd aan een godscomplex. Geen idee waar ze dat vandaan halen.
Whahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahaha
Wiebelen op de Zauberfl?te in venlo, off all places, nee dat kan echt helemaal niet. Maar goed dat wij ons daar niets van aantrekken
Op zo’n ‘swingende’ momenten vind ik ons leven best goed eigenlijk, grootheidswaanzin incluis!