Konijn B. is niet meer. Hij werd 13 jaar oud, wat in mensenjaren zoiets is als 110 of zo. Erg uitzonderlijk, volgens de dierenarts. Mijn zus kreeg hem toen ze 10 jaar werd, van mijn oom en tante. Ze noemde hem B. en dat was een hele coole naam voor een konijn. Maar konijn B. werd oud en kreeg allerlei ouderdomskwaaltjes en dus besloten we dat het beter was om maar met het beestje naar de dierenarts te gaan. Dat deed mijn vader uiteindelijk en ik verdenk hem er sterk van dat hij het stiekem ook heel erg vond. Best erg, zo'n stom konijn. Maar ja, als zo'n beest 13 jaar lang in je kamer staat dan wen je er toch wel aan.

'Hee konijn!' zei ik altijd als ik binnenkwam, 'Hoe is ie?'
Niet dat het konijn dan wat terug zei, maar goed. Ik denk toch dat ie mijn aandacht wel kon appreciëren.
De laatste maanden hebben A. en ik nog verscheidene malen de Duitse carnavalshit 'Ja, er lebt noch!' voor 'm gezongen, maar het mocht niet meer baten...

Mijn vader heeft konijn B. in een kistje onder de vrouwenmantel in onze tuin begraven.
Vrijdag organiseert mijn moeder een koffietafel.
Het zal mij benieuwen wat dat gaat inhouden. Koffietafels voor konijnen zijn niet zo gangbaar, volgens mij.

Ik zat zo te denken over een log in vraagstelling. Dat ik hier dan een stomme stelling neerkwak en dat u daar dan op gaat reageren. Maar wees nou eerlijk, dat is toch dom? Logs in vraagstelling zijn voor mietjes! Mensen die logs in vraagstelling schrijven die moeten maar even niks typen en wachten tot er echt wat gebeurt, of zo.

Voor wie ze niet kent, die zogenaamde logs in vraagstelling gaan zo:
Bladibladibla.
En wat denkt u?

Nou ja. Ik bedoel maar. Ahum. Tja.
Toch kan ik mij heel goed voorstellen dat men zich soms het een en ander afvraagt, dat heb ik ook wel eens. En dan is het erg fijn om een log te hebben, want dan kan men over de vraagstelling debateren. Maar ja, je hebt twee soorten vraagstellingen, denk ik dan.
Soort nummer 1: Ik vraag mij iets af, kan daar niet van slapen en verlang nu stante pede een antwoord!
Soort nummer 2: Ik moet iets loggen, want anders lopen mijn lezers weg, maar ik weet niks, dus doe ik maar een log met een vraagstelling!
Die laatste daar houd ik dus niet van, hè? Als je niks weet kun je ook best wat ouwehoeren, zoals ik nu. En volgens mij is het best grappig, want stiekem leest u nog steeds door.

Maar goed, geen log met een vraagstelling dus. Ik wou alleen even zeggen dat ik blij was met het feit dat ik gisteren mijn oren heb laten uitspuiten en ik de medemens nu weer fatsoenlijk kan verstaan.
Dat uitspuiten ging ongeveer zo:

Woesj! Plop! Rechteroor doet het weer!
Woesjwoesjwoesj! Plop! Linkeroor doet het weer!

Het linkeroor zat namelijk iets meer dicht dan het rechteroor.
Typisch dat je daar blijkbaar toch nog gradaties in hebt, denk ik dan. Ik had nog foto's willen maken van wat er uit mijn oor kwam (zo'n beeldverslag leek me in ieder geval leuker dan een log in vraagstelling), maar om de een of andere duistere reden wordt het bakje met oorsmeer altijd meteen afgevoerd, zonder dat ik er een glimp van op kan vangen. Misschien vindt u het gek of vies dat ik dat dan wil zien, maar ik vind dat eigenlijk niet meer dan logisch. Als zo'n bakje namelijk verdacht snel uit mijn blikveld wordt verwijderd dan is er toch iets aan het handje met het goedje dat in dat bakje drijft. Iets wat niet door de beugel kan. Iets wat ik niet mag zien. Misschien heeft de inhoud van het bakje wel oogjes. Of spreekt het een of andere rare pidgin. Je weet het niet, hè? En dat woont dan in mijn oor om de drie jaar! Zonder dat ik het ooit gezien heb. Dat is toch schandalig? De gemeente weet toch ook waar ik woon en hoe ik eruit zie? Bah zeg. Wat oneerlijk.

Dus eh ja. Denkt u dat een actiecomité 'Wat bivakkeert er nu in Godesnaam weer in mijn oorschelp?' enige kans van slagen heeft? Of moet ik maar meteen een boze brief naar Balkje schrijven?

Gisteren was ik met mijn mijn ouders en mijn zus bij mijn oma. We keken naar de TV show van die enge Ivo Niehe (dat haar! ieuw!) en daar kwam opeens Uri Geller in beeld, de beroemde lepelbuigman!
'Uri Geller!' gilden A. en ik, 'De beroemde lepelbuigman!'
Uri had natuurlijk weer allemaal interessante dingen te melden en wij luisterden ademloos toe.
'Zo,' zei Uri, 'En pak nu allemaal maar eens een kapot horloge erbij, dan ga ik dat even fixen!'
'Ha!,' zei oma, 'Ik heb er nog een liggen! Dat gaan we gewoon doen!'
En weg was oma. Uri begon zijn act en even later kwam oma met haar horloge aanrennen.
'Oma,' zeiden wij, 'Hij is al bezig!'
'Hè, dat is jammer,' zei oma, terwijl ze het horloge op de tafel legde, 'Het was toch grappig geweest!'
'Ach oma,' zeiden mijn zusje en ik opgewekt, 'Wat Uri kan, dat kunnen wij al jaren.'
En dus ging A. een beetje beachelijk 'Doe het!' tegen het horloge schreeuwen en ging ik heel hard nadenken dat het horloge het moest doen.
'Je kan er om lachen,' zei A. toen ze het horloge bij haar oor hield, 'maar nu tikt ie wel.'
'Whahaha!' zei ik, 'Geef hier!'
Tikketikketik deed het horloge. Heel zachtjes. Mijn zus en ik kwamen niet meer bij.
'Ik hoor niks,' zei mijn immer sceptische vader.
'Weet u wat, oma?' zei A., 'Als het elf uur is en het horloge geeft elf uur aan dan moet u maar even bellen.'

Toen we twintig minuten later thuis zaten belde mijn oma.
'Hij doet het nog steeds,' zei ze grinnikend, 'Het is twee over elf.'
Mijn moeder keek mij een beetje eng aan.
'Ach mam, ik weet al jaren dat ik de Uri Geller gave heb,' grinnik ik, 'Ik doe daar alleen niks mee en ik moet nog oefenen met het ombuigen van lepels, dat lukt me nog niet zo goed!'
Waarop we allemaal heel hard moesten lachen.

Vanochtend om twaalf uur liep het horloge nog steeds, volgens persbureau oma.
Heel misschien zou ik hier wel rijk mee kunnen worden, denk ik dan, maar Anne-Floor de beroemde lepelbuigvrouw vind ik niet echt klinken...

Vriend R.: En ja, je weet hoe dat gaat. G. en ik hebben de hele vakantie druk gespeculeerd over allerlei fijne onderwerpen zoals bukkake en zo.
A-F: Bukkake?
A-F: Eh?
Vriend R.: Weet jij niet wat dat is? WEET JIJ NIET WAT DAT IS? Google maar eens op afbeeldingen.

(Ik tik en tik en zie allemaal bakjes met rijst, waarvan ik me eigenlijk afvraag waarom mijn twee vrienden daar de hele vakantie over zouden speculeren. Witte rijst? Bruine rijst? Rijst met nootjes? Wat prefereer jij? Nou, toch meer Basmati rijst! Deed ie eigenlijk leuk hè, die Boudewijn Buch, als rijstleider. Ja, jammer dat ie dood is. Maar to the point: Hoe lang kook jij ze meestal? Onwaarschijnlijk, en zeker als u zou weten waar mijn vrienden het meestal over hebben, dat zijn hele andere onderwerpen. Dus daarop open ik Wikipedia en begin na enkele seconden echt keihard te lachen).

A-F: Whahahahaha! Heet dat zo?
Vriend R.: Ja, wist je dat niet?
A-F: Nee, maar ik zal het nooit meer vergeten, dat beloof ik je.
Vriend R.: Stonden er nog mooie plaatjes bij?
A-F: Nee, er stonden alleen maar plaatjes van rijst.
A-F: Op wikipedia staat namelijk dat het ook een bepaalde manier van rijst bereiden is.
A-F: Dan wil je liever niet weten wat ze daar dan instoppen.