In de film zie je ze altijd. Of in boeken. Van die mensen die van de ene op de andere dag een hele andere draai aan hun leven geven. Die dan denken: 'Vanaf nu ga ik het allemaal anders doen.'
'Tof, hoor!' denk ik dat, 'Dat wil ik ook.'
En dus ga ik (geïnspireerd door de desbetreffend film of boek) mijn leven ook veranderen. Zo van de ene op de andere dag. Dat is altijd erg spannend en meestal heb ik dan ook grote lol. Twee dagen. Drie dagen. Dan is het weer voorbij. De oude patronen keren terug en Anne-Floor is weer terug bij af. Typisch is dat altijd.

Toch is het op het moment nodig dat er het een en ander verandert. En dus heb ik besloten om zelf lekker de hoofdrol in mijn nieuwe film te gaan spelen. Anne-Floor Brockovich of zo.* Anne-Floor Brockovich moet een lovenswaardig persoon worden die allerlei interessante en oninteressante dingen gaat klaarspelen. Ik noem:

- Anne-Floor Brockovich is ontzettend goed in afwassen. Ze laat afwas nooit langer dan een dag staan en gaat elke dag na het avondmaal netjes een half uurtje pannen schrobben.
- Anne-Floor eet elke avond op z'n Frans. Laat op de avond, op haar dooie gemakje, gezond en met een wijntje erbij.
- Anne-Floor Brokovich' persoonlijke hobby is wassen en strijken. Haar wasmand is altijd maar half vol en een enorme (en behoorlijk in de weg liggende) stapel nog te strijken en op te vouwen was komt eenvoudigweg niet in haar villa voor.
- Anne-Floor Brockovich' villa is haar trots en ze zou het dan ook nooit zo ver laten komen dat ze al haar rotzooi maar wat in haar villa laat rondslingeren.
- Anne-Floor Brockovich is doooool op werkstukken en scripties typen. Hier besteedt zij per dag minstens vijf tot zes uur aan.
- Anne-Floor Brockovich houdt van schrijven en daar gaat ze zich toch iets structureler mee bezig houden.
- Anne-Floor Brockovich vindt dat haar Frans te slecht is en gaat daar als een bezetene wat aan doen, waarop ze datzelfde trucje uithaalt met haar Duits.
- Anne-Floor Brockovich vindt een rotbaantje, wordt daar ontdekt als een bepaald iets (ze is ook heel flexibel) en wordt stinkend rijk.
- Anne-Floor Brockovich gaat weer veul harp spelen en wordt daar verdikkie eindelijk weer eens een keer echt beter in, want Anne-Floor Brockovich had potjandorie nog aan toe naar het conservatorium gekund en doet daar he-le-gaar niks mee.

En als Anne-Floor Brockovich dan al haar egoïstische problemen op een rijtje heeft dan kan Anne-Floor Brockovich weer eens wat voor de medemens gaan doen. Want dat vindt Anne-Floor Brockovich het allercoolst. Dingen voor de medemens doen. Want Anne-Floor Brockovich is natuurlijk überaardig, zoveel is duidelijk.

Kortom: Anne-Floor Brockovich has got to clean up her act.
Nu in alle theaters bij u in de buurt!

* Ga nu niet denken dat ik Erin Brockovich een goede film vind of zo. Hij kwam alleen in me op als typisch voorbeeld van zo'n 'My life sucks and I have to clean up my act'-film. En dat is al erg genoeg...

Beatrix heeft het voor elkaar. Gisteren kwam ik erachter dat het woord 'Beatrixkapsel' opgenomen is in de nieuwe Van Dale. Way to go, Trix! Dat krijg je ervan als je al bijna 40 jaar hetzelfde kapsel hebt. Nu kan ze met een gerust hart aftreden, onze koningin. Haar doel is bereikt. Ik heb daar dan toch wel respect voor. Standvastigheid vind ik een mooie karaktereigenschap. Zeker wanneer het het Beatrixkapsel betreft. Dat haar heeft me altijd gefascineerd. Hoe lang moet ze elke dag in de kappersstoel zitten om die pruik op haar hoofd in orde te krijgen? En zou ze het ook stiekem zelf kunnen? Of is het dan toch een helm die ze 's ochtends opzet en 's avonds afzet? Het blijft gissen, natuurlijk. Dus ging ik maar eens op het grote boze net zoeken naar een eventuele herkomst van Bea's hair-do en daar vond ik zojuist een beschrijving van hoe het geheel vermoedelijk tot stand komt. Vermoedelijk, hè? Want op zich juich ik het wel toe dat het mysterie rondom de tot stand koming van het Beatrixkapsel in geheimzinnige nevelen (van haarlak natuurlijk) gehuld blijft.

Jaren geleden zat er een nader te bepalen vrouwelijk familielid bij de kapper. Het kan mijn overgrootmoeder zijn geweest, mijn oma, mijn tante of mijn moeder of een paar van deze dames tegelijk. Het is geen zeldzaamheid dat je een familielid tegenkomt bij de kapper. Zo ik laatst mijn oma nog.

'Enne kendj?' zei mijn oma toen.
'Ha oma!' zei ik.

Maar goed, daar had ik het niet over. Het Beatrixkapsel. Een nader bepalen vrouwelijk familielid zat dus bij de kapper, gezellig te keuvelen en een dom boekje te lezen. U weet hoe dat gaat. Komt er zomaar plotseling uit het niets een vrouw binnen. Dat heb je bij kappers, vrouwen die zomaar plotseling uit het niets naar binnen komen.
'Hallo kapper,' zegt de vrouw, 'Ik wil graag precies zo mijn haar!' en ze toont de kapper een foto van Beatrix met het befaamde kapsel. Nou kan ik me zo voorstellen dat je het dan als kapper erg warm krijgt. Het Beatrixkapsel. Slik. Het kapsel waarvan niemand precies weet hoe het zit. Het kapsel dat net zo goed een helm kan zijn. Of misschien wel een dood beest. Je weet het niet. De kapper ging aan de slag en het nader te bepalen vrouwelijke familielid was getuige van hoe de kapper zo goed en kwaad als het ging een Beatrixkapsel probeerde te fabriceren op het hoofd van de vrouw.

'Een beetje meer krul aan de linkerkant, kapper,' zei de vrouw, terwijl ze een kritische blik op de foto wierp, 'Kijkt u maar.'
Met een priemend vingertje wees ze op de foto. De kapper zuchtte en deed wat hem gevraagd werd. Zeker twee uur was ie in de weer.
'De hauws 't motte zeen,' zei het nader te bepalen vrouwelijke familielid later tegen mij, 'Det vrouwmesj tikde neit richtig. Wae wilt noe 'tzelfde kapsel es de keunigin?'

Kijk even uit als u zo in dit jaargetijde een pompoen wilt kopen! Dat u zich niet vergist in het gewicht van dat ding! Niet dat u dadelijk een pompoen van bijna zes kilo aanziet voor een pompoen van twee kilo. Dat heeft namelijk gevolgen voor u en uw naaste omgeving: de Week van de Pompoensoep.

'Zeg eh A-F,' mailde Aderyn mij afgelopen weekend, 'Het was toch een beetje een grote pompoen. Kom je maandag pompoensoep eten?'
'Ja, hoor! Joepi!' zei ik, want ik ben dol op pompoensoep en zeker als ik zelf die rotte pompoen niet hoef te schillen.
Heeft u dat al eens gedaan, een pompoen geschild? Nou, daar kunt u uw mouwen mooi eens voor opstropen, dat kan ik u wel vertellen.

Nou. Dus. Tja. Maandag begon dus de Week van de Pompoensoep. Samen met Rosanne schoof ik bij Aderyn aan en nuttigde daar wat (u raadt het al) pompoensoep.
'Zeg meisjes,' zei Aderyn (dat zei ze niet echt, hoor. Maar het klinkt zo leuk...), 'Ik heb voor jullie allebei meer dan een kilo pompoen. Hebben?'
'Yo,' zeiden Rosanne en ik, 'Dan kunnen we zelf ook pompoensoep maken.Yaay!'
Dat was maandag.

Dinsdag maakte ik pompoensoep in mijn grote bruine jaren '70 pan met grote oranje en rode bloemen op de zijkant die ik ooit van mijn tante kreeg. En u raadt het al: de pan begon tegen mij te praten.
'Zo,' zei de pan betweterig, 'Weet jij wel dat ik ouder ben dan jij?'
'Ja, dat weet ik,' ik rolde met mijn ogen, 'Gefeliciteerd!'
'Is het soms de Week van de Pompoensoep?' wilde de pan weten toen ik anderhalve kilo gekookte pompoen boven hem uitkieperde.
'Ja,' zei ik, 'Hoe raad je het?'
'Zeker weer de schuld van zo'n sukkel die geen inzicht heeft in het gemiddelde gewicht van de gemiddelde pompoen,' zei de pan wijs, 'Ik weet ondertussen wel hoe dat gaat.'
'Ja, dat zal jij weten met je 30 jaar levenservaring,' smaalde ik.
'Je bent al net zo onvriendelijk tegen mij als je tegen je Palm Glas, dat glas met Paracetamol en dat krimpende blauwe drilpuddinkje bent,' sprak de pan mij bestraffend toe.
'Praat dan ook niet tegen mij!' vloog ik uit, 'Al die pratende troep hier ook altijd!'
Ha! Daar had de pan niet van terug.
In stilte at ik mijn pompoensoep.
Dat was dinsdag.

'Vol ben ik nog, hè?' zei de pan de volgende dag tegen mij.
'Hou toch je kop,' zuchtte ik, 'Ik heb zelf ook ogen in mijn hoofd. Je hoeft me niet voor te kauwen wat ik zelf ook kan zien.'
'Ik wil terug naar je tante,' zei de pan verongelijkt.
'Nou, de trein naar Limburg gaat om 16 minuten over,' zei ik, 'Veel succes.'
Dat was heel wreed en gemeen van mij. Want de pan kan natuurlijk wel praten, maar lopen? Nou nee.
Maar goed, ik had dus nog een halve pan pompoensoep. Het was immers de Week van de Pompoensoep, dus tja.
'F.!' zei ik dan ook even later op MSN tegen F., 'Heb jij al gegeten?'
'Neen!' zei F.
'Ik heb nog pompoensoep voor twee personen,' zei ik, 'Lijkt dat je wat?'
'Ja, hoor! Joepi!' zei F., die dol is op pompoensoep en blij was dat ze zelf die rotte pompoen niet hoefde te schillen.
Twintig minuten later was ze bij me en ik knalde de pan op het vuur. Gelukkig zei ie niks, want ik vind dat altijd zo vervelend als er derden bij zijn en mijn keukengerei tegen me begint te praten. Spullen met complexen, begin er nooit aan. Erg vermoeiend. Dan kun je nog beter zes keer per jaar de Week van de Pompoensoep hebben.
Dat was woensdag.

Gaat u nu eens na. Het is met die pompoen eigenlijk net als met die broden en vissen van Jezus. Er komt geen einde aan.

-Aderyn en Amroth kopen een pompoen, eten daar zelf twee keer van en maken er een taart van (die ze weggooien, want pompoentaart schijnt vies te zijn).
-Aderyn, Rosanne en Anne-Floor eten pompoensoep.
-Rosanne eet alleen pompoensoep.
-Anne-Floor eet alleen pompoensoep (nou ja, alleen. De pratende pan was er natuurlijk ook nog).
-F. en Anne-Floor eten alleen pompoensoep.

En wie weet wat Rosanne nog allemaal gedaan heeft met die pompoen op woensdag. Of donderdag. Of misschien zelfs vandaag nog gaat doen. Het is immers de Week van de Pompoensoep, daar moet u niet te licht over denken. Het kan u namelijk ook overkomen als iemand in uw omgeving een pompoen van zes kilo aanziet voor een pompoen van twee kilo.
Houd daar dus even ernstig rekening mee...