Soms kan ik niet zo goed slapen. Dat heb je wel eens, maar ik heb dat nogal regelmatig. Best vervelend, want de dag erna ben je meestal niet zoveel waard en loop je maar een beetje rond met een duf hoofd, terwijl het leven toch echt significant leuker is als je het met een fris en fruitig hoofd trotseert. Tijd voor een analyse dus. Wat gaat er door het hoofd van Anne-Floor wanneer ze de slaap niet kan vatten?

Ik ging zo eens een beetje nadenken (tijdens een slapeloze nacht afgelopen week) en ik kom tot de volgende globale indeling van muizenissen die mij in de nachtelijke uurtjes komen kwellen:

Mogelijkheid 1:
Hellup! Ik ga helemaal naar de verdoemenis! Mijn studie wordt opgeheven, ik vind nergens een baan en ik zie mezelf genoodzaakt om zwerver te worden. Hulpeloos banjer ik door de Nijmeegse straten, bijgestaan door mijn onafscheidelijke Alditasje met daarin mijn geschreven teksten, mijn art journal en mijn ATC-collectie omdat de enige dingen zijn die de deurwaarder niet heeft meegenomen.

Mogelijkheid 2:
Als er nou maar niet opeens een geest naast mijn bed verschijnt! Ik weet dat dit rationeel gezien een achterlijke gedachte is, maar stiekem denk ik op mijn 26ste eigenlijk nog steeds dat dat tot de mogelijkheden behoort. Of erger nog: Maria. Die dan zegt dat ik in het klooster moet, of zo. Wat op zich natuurlijk wel weer een goede oplossing zou zijn voor de hierboven beschreven 'Help ik word een zwerver' problematiek, dus wat ik daar van zou vinden, daar ben ik nog niet helemaal uit.

Mogelijkheid 3:
Ik ben dronken en in mijn hoofd zingt het Slavenkoor van Verdi's opera Nabucco. Gelukkig heb ik dat niet zo vaak, want de hele nacht (of wat daar nog van rest) het Slavenkoor horen is op z'n zachts gezegd niet zo fijn.

Mogelijkheid 4: De vooral in de wintermaanden optredende muizenis: wat word ik met Carnaval? Dit resulteert meestal in een opstaan, achter de computer gaan zitten en zoeken naar naaipatronen, stofjes, plaatjes en andere interessante aan het idee gerelateerde dingetjes. Vervolgens maak ik dan een schets en dan word ik zo blij dat ik daar weer niet van kan slapen en maar wat de sims ga spelen of zo.

Vorige week had ik dus een Mogelijkheid 4-nacht en dat was hilarisch. Op zich heb ik geen plannen voor het komend Carnavalsweekend, want ik word gewoon weer Sissi, net als vorig jaar. (Zoek maar eens op mijn flickr, daar staan nog wel wat plaatjes...) Maar toch ging ik alvast denken over wat er moet gebeuren als ik straks Sissi-af ben, over twee jaar of zo. Jahaaaa! Wat echt cool zou zijn, zou Hendrik de Achtste en zijn zes vrouwen zijn! En mijn zus dan als Hendrik de Achtste natuurlijk, die dan met een hakbijl achter zijn zes vrouwen aanrent over de markt van Sittard. Maar ja, vind maar eens zes vrouwen. De enige man die ik ken en die met carnaval een jurk aantrekt is vriend R. (al wordt hij dit jaar Willy Wonka, na een aantal jaren Tina Turner, de zangeres van Within Tempation en een van de K3-meisjes) dus de zes vrouwen aanvullen met een aantal mannen is geen optie. En vind maar eens een gek of een aantal gekken die zeven Tudor kostuums in elkaar gaan zetten. Nou. Ik bedoel maar. Nu begrijpt u misschien wel dat ik daar niet van kan slapen. Dit zijn immers geen geringe problemen.

Na een tijdje besefte ik opeens dat ik prima in mijn eentje een Tudor vrouwtje zou kunnen worden, als ik Elizabeth I, de Virgin Queen zou gaan lopen spelen.
'Jahaaa,' zei vriendin L. toen tegen mij, 'Dat is gaaf man! Zou echt wat voor jou zijn met zo'n rode pruik en zo'n wit gezicht. Je hebt daar precies de goede gelaatstrekken voor.'
'Ja, precies,' zei ik, 'Ik ben ook elk jaar wel een keer geisha en dat ziet er heel eng uit, ik met een wit gezicht. En dan neem ik een scepter mee en dan zeg ik in perfect British tegen iedereen die me aanspreekt: Don't you dare assault me, you citizin, or I'll hit you with my scepter! I'm the one and only Virgin Queen.' En mijn kostuum zal groots zijn, met een enorme kraag en helemaal versierd met kant, gouden boorden en kralen en als ik het café binnekom zal iedereen mij in bewondering aanstaren en spontaan zullen de toeschouwers op hun knieën vallen voor zoveel pracht en praal, zoals nu soms met Sissi ook het geval is, maar ik denk dat dat meer te maken heeft met het feit dat Franz-Joseph zo af en toe vervaarlijk met zijn ceremoniële sabel zwaait en iets engs roept in steenkolen Duits!'

Maar toen opeens hè, zag ik dat het Elizabeth I kostuum van naaipatronen.nl was verdwenen. Oh Lord, het geniale Elizabeth I kostuum dat ik vorig jaar wel nog gezien had!
'Mam!' zei ik gisteren in opperste verontwaardiging tegen mijn moeder, 'Weet je nog dat er een Elizabeth I patroon op naaipatronen.nl stond? Nou, dat is weg.'
'Oh,' zei mijn moeder, die daar stiekem natuurlijk wel blij mee was, want mijn Elizabeth I kostuum zal vooral haar een boel vrije tijd gaan kosten, natuurlijk.
U begrijpt natuurlijk wel dat ik nog een boel slapeloze nachten ga krijgen voordat dit probleem uit de wereld is geholpen...

Hee, A-F! Ga je mee naar Frank Groothof in de Schouwburg?' mailde Aderyn mij vorige week, 'Ik ga met Tari en mijn ouders en we hebben nog een kaartje over!'
'Jahaaa! Cool!' was mijn enthousiaste reactie. U moet namelijk weten, Frank Groothof en ik hebben een speciale band.

Lang geleden, ik was een jaar of veertien, gingen we met school naar het Mecc in Maastricht. Eigenlijk was het heel cool dat ik meeging, want samen met een klasgenoot was ik de enige derdeklasser die meemocht naar het concert in het Mecc. Het was namelijk eigenlijk een project oor de vijfde- en zesdeklassers die eindexamen muziek deden, maar aangezien ik toen al wist dat ik dat ook wel zou gaan doen (en het zelfde gold voor mijn klasgenoot) mocht ik met al die enge grote bovenbouwers mee. Als je vader de muziekleraar is dan heb je daar immers ook wel eens een voordeeltje van. (Nou ja, eigenlijk meer voordeeltjes dan nadeeltjes, maar dat heeft hoogstwaarschijnlijk iets te maken met het feit dat het mij geen zak interesseerde dat mijn pa leraar was op de school waar ik ook rondliep. Het enige dat ik eventueel als nadeel had kunnen zien was het feit dat ik altijd die lulverhalen van andere leerlingen aan moest horen. 'Weet je wat je pa zei?' ging het dan. 'Wat dan?' wilde ik vervolgens weten en dan kwam het lulverhaal. 'Hee pap,' zei ik later die dag bij thuiskomst, 'Weet je wat die en die zei?' en dan vertelde ik het lulverhaal. 'Dat heb ik helemaal niet gezegd,' zei mijn vader dan schouderophalend, 'Laat je niks wijsmaken.') Maar goed, ik dwaal af. Mestreech dus. Een concert in het Mecc. Mijn vader wist niet precies wat het ging worden, maar zonder risico's is het leven niet leuk, dus togen we met een grote groep vol verwachting naar de leukste stad van Nederland.

In het Mecc troffen we een zaal vol kinderen en ouders aan en op het podium het Limburgs Symfonie Orkest en Frank Groothof. Het ene deel van de groep pubers staarde vol afgrijzen naar het podium en het andere deel (waaronder ik) vroegen ons verheugd af of onze grote blauwe vriend Pino ook nog op zou komen dagen. Mijn vader en zijn collega lagen echt helemaal in een deuk. Het is dat ik mijn vader nogal goed ken, anders had ik hem en de andere muziekleraar er sterk van verdacht dat ze dit stiekem en met voorbedachte rade op poten hadden gezet. Het LSO speelde en Frank kweelde. Het was echt geweldig.

'Hoe lang doe je deze shows nou al?' vroeg Aderyn gisteren aan Frank himself toen hij ons met succes probeerde een programmaboekje aan te smeren.
Frank keek een beetje moeilijk.
'Nou, zo sinds '88,' zei hij bedachtzaam, 'Ja, zoiets moet het zijn.'
Frank is cool. En zijn show was ook cool. Het verhaal van Orpheus en Eurydice op geniale tangomuziek en vol met knipogen over de hoofden van de kinderen heen. En ik? Ik was weer even kind, want daar ben ik stiekem heel goed in.

Papa en mama Aderyn, Aderyn & Tari, bedankt voor de geweldige middag!

'E., est-ce que tu peux aller voir s'il y a encore des billets pour Don Giovanni à l'Opéra Garnier?' vroeg ik ergens eind december per mail aan mijn Russische vriendin E. die in Parijs woont. Logisch. Als je naar Parijs gaat dan wil je naar de opera en het liefst in de Opéra Garnier. Als je weet hoe goedkoop dat is en hoe simpel het vaak is om aan kaarten te komen, dan laat je die kans niet aan je voorbij gaan.
'J'y suis allée' mailde E. een aantal dagen later terug, 'Il n'y a plus des billets!'
'Merde!' was mijn eloquente en in correct Frans gestelde antwoord.

Dus zat er nog maar een ding op: de dubieuze en rommelige rij die zich op de avond van de voorstelling aan uw rechterhand bevindt wanneer u Palais Garnier betreedt. E., L. en ik sloten aan en praatten wat over het Bolshoi theater in Moskou en het Concertgebouw in Amsterdam en hoe het er daar aan toe ging met last minute kaarten. De rij bewoog een beetje en hoopvol schuifelden wij voort. Toen was er opeens De Man die Iets in het Frans over Kaartjes Roept. De Man deelde onze mede dat er nog kaartjes waren sans visibilité en dus renden wij naar de kassa om kaarten voor deze plaatsen te bemachtigen.
'C'est mieux que rien,' zei ik tegen E., terwijl ik mijn schouders ophaalde.
'Beter dan niks,' zei ik tegen L.

Na een kleine verkenningstocht door het gebouw (echt, zo maken ze ze tegenwoordig niet meer!) besloten E., L. en ik om naar de zaal te gaan. We beklommen de trappen en betraden de Stalle. Klein, druk, warm en helemaal achteraan. We zagen slechts de helft van het podium, maar dat mocht niet deren. Wij zaten daar waar de echte liefhebbers thuishoren. Mensen die voor de muziek komen en voor de onvervalste 'Yaay! Ik ben in Opéra Garnier' ervaring. We volgden de opera zo goed en kwaad als het ging, want natuurlijk speelde de meeste scènes zich weer af op het deel van het podium dat wij niet konden zien (behalve de liefdes- en aanrandingsscènes, wat een zeer interessant licht over de opera wierp). De Franse ondertiteling ging onvermoeibaar door en van tijd tot tijd wiegden E., L. en ik heen en weer op de ons bekende melodieën. Ergens in een ruit van het decor zagen we de beroemde Commandatore op het einde van het stuk binnenkomen. Niks in het zwart, maar met een soort megapleerol op zijn kop en een grote bloedvlek voor op zijn witte gewaad. Don Giovanni werd uit een raam gegooid en het stuk kwam ten einde. Zo gaat dat in opera's. Geen gezeik, iedereen rijk...eh...dood. Of in ieder geval een deel van de cast dan.

Dat je zoveel lol kunt hebben voor 7 euro! Het was met afstand de beste avond die ik de afgelopen week in Parijs gehad heb.