Soms gaan zelfs de meest alledaagse en routineuze handelingen mis. Soms levert dit geen enkel probleem op, soms leidt het tot materiële schade en soms is er fysieke schade. Mijn misser van de week valt in de derde categorie. Dit beken ik met pijn. Letterlijk dus. “Wat is er dan gebeurd?”, zie ik u denken. Dat zal ik u vertellen. Ik had een kleine onenigheid met de trap. Ik vond dat de trap best eens voor een keertje in een glijbaan kon veranderen. De trap was het niet met mij eens. De trap bleef uit treden bestaan en ik moest toch echt naar beneden. Toen ik me er eenmaal bij had neergelegd dat de treden, treden zouden blijven, begon ik dus de trap op de normale wijze af te lopen. Vijf treden van het einde verwijderd kwam echter mijn linkervoet in opstand. Deze dacht dat de trap wel zou toegeven wanneer ik maar gewoon zou beginnen met glijden. Terwijl mijn linkervoet dus begon te glijden en al snel de rest van mijn lichaam achter zich aan trok, bleef echter de trap stoïcijns volharden in zijn trap-zijn. Helaas valt er onder de zwaartekracht niet uit te komen en stuiterde ik dus bijzonder gracieus –ahum- de laatste treden op mijn achterste naar beneden.

1-0 voor de trap. Terwijl de trap ook op zijn overwinning zeer stoïcijns reageerde, trok ik mij terug om mijn wonden te likken. Dit korte akkefietje met de trap heeft mij namelijk een schaafwond op mijn linkerpols, een blauwe plek bij mijn linkerelleboog, een grote pijnlijke (nog niet blauwe) plek op mijn linkerzij en een bijzonder kleurrijke blauwe plek met schaafwond op mijn rechterheup opgeleverd.

Ik denk dat ik voorlopig probeer maar geen gevechten meer met de trap aan te gaan…

De lente lijkt eindelijk te beginnen, dus toen ik gisteren T. tegenkwam en hij vroeg of ik zin had even een terrasje te pikken, zei ik daar geen nee tegen. Eenmaal op het terrasje gezeten met een drankje in ons hand, kwam T. met het voorstel te gaan trivianten. Ook daar zei ik geen nee tegen. U moet weten dat ik namelijk fan ben van ‘ouderwetse’ bordspellen. Spellen zonder de vetste nieuwe graphics en zonder een relaxt soundsysteem met megabooster. Nee, op het gebied van spel & ontspanning zijn de moderne technologieën niet aan mij besteed. Niet alleen omdat ik de lol niet inzie van pure schiet- en/of vechtspelletjes, ook al zien ze er mega-gaaf uit en is het geluid super-relaxt. Nee, het is vooral niet aan mij besteed omdat ik een te hoog inlevingsvermogen heb. Dit bleek al snel bij mijn eerste schreden op het pad der ‘moderne’ computerspellen met Tomb Raider 4. Het puzzel-element in het spel bevalt me prima en het bewegen met Lara amuseert me, maar het vechten met vijanden, daar ben ik gewoon niet geschikt voor. Mijn bloeddruk schiet omhoog en ik krijg al hartkloppingen als ik alleen nog maar het muziekje hoor dat aangeeft dat er mummies aan zitten te komen. Wegens gezondsheidsredenen ben ik toen dus maar gestopt. Ik voelde me nog lang niet oud genoeg om het risico te nemen achter de computer aan een hartaanval te moeten sterven. Sindsdien hou ik het dus maar bij die goede oude (puzzel- ) platformspellen of bij de nog ouder en vertrouwdere bordspellen.

Dat brengt ons weer terug naar het potje triviant. We waren aan elkaar gewaagd en ik had niet anders verwacht. Ik speel namelijk wel vaker een quizje met T., ook al spelen we dan eigenlijk altijd in hetzelfde team en niet tegen elkaar. Nu werd dan ook al snel duidelijk waarom we veel beter in een team kunnen zitten; zijn slechtste categorieen zijn mijn beste en vice versa. Maar goed, het spelletje verliep mooi gelijk op en al snel hadden we allebei vier triviantjes. Ik was echter enigszins in het voordeel; ik had mijn slechte categorieen al gehaald (meer geluk en een goede kennis van het Engels dan wijsheid, maar gehaald is gehaald), terwijl T. juist nog zijn slechte categorie-triviantjes moest weten binnen te halen. Met nog een beetje meer geluk met de dobbelsteen had ik dan ook zes triviantjes in mijn bezit voor ik er erg in had en kon ik doorstomen naar het midden.

Voor diegenen die triviant mogelijkerwijs met andere regels spelen, zal ik even uitleggen dat een van ons pas gewonnen zou hebben, wanneer we in het midden aangekomen nog een aantal vragen van 1 kaartje goed beantwoord zouden hebben. De eerste ronde alle 6 de vragen, de tweede ronde 5 vragen goed en de derde ronde en verder 4 vragen.
Terwijl T. dus nog bezig was zijn laatste triviantjes binnen te halen, mocht ik een poging wagen een kaartje helemaal goed te beantwoorden. Nu werd het spel spannend.

Mijn poging faalt.

T. haalt een triviantje binnen.

Mijn tweede poging faalt.

T. mag zijn volgende en laatste triviantje welkom heten.

Mijn derde poging. Als ik nu vier vragen goed weet te beantwoorden, is T. zijn inhaalrace voor niets geweest. De spanning is te snijden. Althans, bij T. Zelf blijf ik er natuurlijk erg koel onder. Uiteindelijk draait het om de volgende vraag: ‘Wat brengt schrijfster Connie Palmen uit op CD?’ Ik antwoord met vrij grote zekerheid: “Boeken, voorgelezen boeken”.

In de verte hoor ik tromgeroffel. Als ik deze vraag goed heb, ben ik de winnaar. Stilletjes begin ik mezelf al te feliciteren, totdat T. ineens het vernietigende woordje “Fout!” roept. De verbazing is op mijn gezicht af te lezen als ik vraag wat dan wel het goede antwoord is. “Luisterboeken,” zegt T. met een brede grijns op zijn gezicht, nu hij ineens toch nog kans maakt te winnen. De op mijn gezicht te schetsen verbazing wordt nog groter: “Maar dat is toch hetzelfde?” Helaas is T., als mijn enige tegenspeler ook mijn enige jurylid. Na een korte discussie besluit ik dan ook maar gewoon verder te spelen. Twee rondes verder weet T. dan ook zijn 4 vragen goed te beantwoorden, waarna ik voor de eer in dezelfde ronde die prestatie evenaar.

T. is dus uitgeroepen tot winnaar van het spelletje. In onze vriendengroep zeg ik dan ook braaf dat ik van hem verloren heb, wanneer hij met die brede grijns vertelt dat hij gewonnen heeft. Als hij daar gelukkig van wordt, wie ben ik dan om hem dat niet te gunnen? Ik weet toch wel dat ik eigenlijk al lang gewonnen had…

'Hallo meisje van het uitzendbureau, met E.' zei ik, 'Heb je volgende week werk voor mij bij F.?'
'Hee E.,' antwoordde het meisje van het uitzendbureau, 'Nee, ik denk het niet. Het is momenteel heel rustig bij F.'
'Oh,' zei ik beteuterd.
Geld maakt niet gelukkig, maar het is wel verdomd rustgevend als je het hebt.
'Maar misschien heb ik wel iets anders voor je,' stelde het meisje van het uitzendbureau mij gerust, 'Heb je horeca-ervaring?'
'Eh nee,' zei ik, nog steeds even beteuterd.
'Da's balen. We hebben namelijk morgenavond mensen nodig op een feestje van de koningin op Soestdijk,' klinkt het aan de andere kant.
'Damn!' roep ik iets te snel en iets te verbolgen uit, 'Dat lijkt me hilaaaaarisch!'
Het meisje van het uitzendbureau moet ook gedacht hebben: 'Nou nou, die heeft er zin in, zeg!', maar zij weet natuurlijk niet dat ik sinds jaar een dag een fervent fan ben van het verschijnsel 'koninklijke aapjes kijken'. En wat is er nou beter dan aapjes kijken op een feestje van Trix herself? Naast mijn op sensatie beluste neigingen, heb ik echter ook een doel wanneer ik aapjes (en in het bijzonder Beatrix) observeer. Ik probeer er namelijk al jaren achter te komen of Trix' haar stiekem een helm is en zo'n feestje biedt natuurlijk de perfecte gelegenheid om Hare Majesteit en haar haardracht in hun natuurlijke habitat te observeren.

Godver de godver. Pap, mam! Jullie hadden me vroeger echt de horeca in moeten schoppen! Terrasjes zat in Sittard. Daar had ik mooi de edele kunst van de bediening kunnen leren. Nu blijf ik net zo lang met de helmkwestie rondlopen totdat Bea soit in de buurt van Nijmegen of Sittard komt en ik kan gaan kijken en analyseren, soit iemand anders mij voor is en Beatrix' haar ontmantelt als een dood beest dat ze over haar hoofd gedrapeerd heeft (want dat is ook nog een optie...).

De maaltijdenfabriek waar ik zo af en toe werkte is failliet! Paniek, peeuw! Ik zag mijzelf al helemaal met mijn plastieken Alditasje door de straten van Nijmegen sjokken, maar gelukkig waren daar nog de meisjes van het uitzendbureau.
'Hallo E.,' zeiden de meisjes van het uitzendbureau tegen mij aan de telefoon, 'We hebben ook werk bij het Europese distrubutiecentrum van F.! Misschien dat je daar wel wil werken?'
'Wha'eva,' zou ik gezegd hebben als ik een grote met goud behangen, rappende neger was, maar aangezien ik dat niet ben zei ik: 'Ja, da's okee, hoor!'
En dus stapte ik afgelopen week meerdere malen in een afzichtelijke gele auto van het uitzendbureau op weg naar mijn nieuwe carrière bij het Europese districutiecentrum van F., oh joy!

Eenmaal bij F. aangekomen werd ik abrupt aan een lopende band gezet.
'Hallo,' zei ik met mijn vriendelijkste glimlach tegen de Vrouwen aan de Lopende Band.
Ik bedoel maar, Vrouwen aan de Lopende Band zijn doorgaans niet de aardigste schepsels op deze aardbol (heb ik ondertussen door ervaring geleerd) en die kun je dus maar beter te vriend houden.
'Hallo,' zeiden de Vrouwen aan de Lopende Band tegen mij, terwijl ze glimlachten. Zij stelden zich aan mij voor en we raakten aan de praat.
Stiekem dacht ik dat ik hallucineerde. Aardige Vrouwen aan de Lopende Band! Het is dat ik na mijn afstuderen minstens twee keer zo veel kan gaan verdienen als ik nu bij F. verdien, maar anders zou ik er misschien nog wel willen blijven, ook nog es! Een kinderhand is snel gevuld, zo blijkt maar weer.

De volgende dag bij F. ontmoette ik de Man die naar Volgende Dag naar Sittard zou gaan.
'Nee!' riep hij uit toen hij ontdekte dat ik oorspronkelijk uit Sittard kwam, 'Daar moet ik morgen naartoe! Mijn dochter moet daar voetballen!'
En dus gaf ik de Man die de Volgende Dag naar Sittard zou gaan wat nuttige aan Sittard gerelateerde tips en hij wijdde mij in in het spelletje 'Raad eens waar deze lelijke schoenen en trainingspakken naartoe gaan!'

En met dit spelletje vul ik dus tegenwoordig een aantal dagen bij het Europese distrubutiecentrum van F.:

Fase 1: Op de lopende band komt een doos voorbijgehobbeld met daarin daarin echt schijtlelijke sportschoenen.
(Gouden Nike Air Max bijvoorbeeld, uche. Gewone Nike Air Max zijn al te lelijk voor woorden, laat staan dat ze in het goud zijn, maar dat terzijde).
Fase 2: Het openen van de doos en in opperste verbazing in de doos staren en vervolgens een betekenisvolle blik met je collega wisselen.
Fase 3: Heel hard 'Gedverdemme, wat is dat?!' roepen.
Fase 4: Luisteren naar het jouw ondersteunende commentaar van je collega's.
Fase 5: Heel hard 'Duitsland!' roepen en in lachen uitbarsten.
(Duitsland als in: het land waar deze schoenen verkocht gaan worden...)

En zo gaat weer een dag op het Europese distributiecentrum van F. voorbij en zie ik een soort schoenen en trainingspakken aan mijn geestesoog voorbij trekken waarvan ik liever niet op de hoogte was geweest...

Woohoo! Holadiejee! Hieperdepiep hoera! Ik ben vandaag miljonair geworden! Ik heb er geen woorden voor. Of eigenlijk is er dan dus maar één woord mogelijk: supercallifragilisticespiallydocious. Hmm, dat woord kent de spellingscontrole niet, hoe onverwacht Maar goed, eindelijk is het dan zover, eindelijk zwem ik in het geld. Eindelijk kan ik al mijn dromen waarmaken.

Ik kan mijn droomhuis bouwen; ergens een beetje achteraf een leuke kruising tussen een landhuis en een cottage, met daarin de keuken waar ik van de droom, de speciale knutselkamer en natuurlijk mijn eigen bibliotheek. Een grote kamer in mijn huis helemaal van onder tot boven gevuld met boeken. Een gezellige open haard erin en een heerlijk grote, supergemakkelijke stoel erbij. Ik zie mezelf op koude winterdagen al helemaal opgekruld in de stoel zitten onder een fleece-deken. Nog een grote kan thee naast me, de telefoon van de hoorn en ik ben gelukkig. ’s Avonds kan ik naar iedere opera gaan die ik maar wil zien, in ieder operagebouw van Europa; mijn privé-jet staat toch altijd voor me klaar…

En mijn studie? Daar kan ik zo lang over doen als ik maar wil. Ik kan een vak hier en een vak daar volgen. Kunstgeschiedenis heb ik bijvoorbeeld ook altijd al interessant gevonden. Een paar leuke vakken bij Engels en Duits nog, waar ik maar zin in heb. Misschien waag ik me zelfs nog wel aan Frans! Dan is het afgelopen met de angstdromen dat het allemaal misschien nooit meer goed komt. Met een beetje slim sparen en beleggen speelt geld immers geen rol meer. Nu weet ik natuurlijk ook wel dat geld niet gelukkig maakt, maar het kan wel helpen. Het scheelt in ieder geval wanneer je je niet druk hoeft te maken om het feit dat je het niet hebt, want geen geld kan behoorlijk ongelukkig maken.

Maar nee, voordat u nu allemaal bergen bedelbrieven gaat versturen naar mijn persoontje, moet ik u iets bekennen. Ik ben wel degelijk miljonair, maar het zijn geen euro’s. Het zijn ook geen miljoen guldens, nee, geeneens een miljoen centen. Wat het dan wel zijn? Neopoints. Sinds vandaag heb ik meer dan een miljoen neopoints op de bank staan. Voor de onwetenden onder ons: neopoints is de virtuele valuta die ik gebruik om mijn virtuele huisdieren te verzorgen. Dus helaas, in de echte wereld kan ik er weinig mee; weg droomhuis, weg droomkeuken, weg droombibliotheek. Althans, weg voor mij; niet voor mijn huisdieren. Die kunnen nu voortaan een decadent luxe leven leiden.

Ik zal dus nog even moeten wachten op mijn droomhuis. Tot die tijd zal ik dan toch maar zo goed mogelijk mijn studie voltooien om daarna met hard werken en sparen mijn eigen bibliotheek aan te leggen. Maar vandaag, voor heel even, was de droom er en was ik echt miljonair. En voor diegenen die de droom ook even willen bereiken; klik hier , neem een huisdier, open een bankrekening en begin met sparen.

Dat Gerard Reve dood is, zal u hoogstwaarschijnlijk niet ontgaan zijn. Ik (als rechtgeaarde Neerlandicus) zag het op de teletekst en fronste even mijn wenkbrauwen. 'Het is niet onopgemerkt gebleven,' dacht ik bij mijzelf en dook toen meteen in mijn boekenkast om te kijken of dat inderdaad een van de laatste zinnen van De Avonden was, want ik ben eigenlijk niet zo citaatvast, moet u weten.

Eigenlijk heb ik het de laatste tijd opvallend vaak met mijn vrienden de Neerlandici over Gerard Reve gehad. Het leek wel of we het zagen aankomen. Ik praatte een beetje met vriendin A. over een documentaire over Reve die ik natuurlijk weer niet gezien had en samen met vriend R. koppelde ik Gerard Reve aan mijn medelogster Virginie voor de volgende serie van Dancing with the Stars. Frits Bom was immers niet erg genoeg en dus werd er gezocht naar een dubieuzere danspartner. Helaas heeft het niet zo mogen zijn, al vraag ik me oprecht af of Virginie daar zo rouwig om is.

Maar het mooiste van alles was toen vriend R. mij een tijdje geleden (via de voicefunctie van MSN natuurlijk) voor ging lezen uit minder bekend werk van Reve himself: Eendje Kwak, een door Gerard Reve geschreven sprookje dat ik ooit eens in de ramsj voor vriend R. gekocht had. Ik denk voor zijn twintigste verjaardag of zo. Nu moet u weten dat Eendje Kwak echt een zeer hoge cultstatus binnen mijn vriendenkring geniet vanwege het nogal dubieuze karakter van het verhaal zelf. Eendje Kwak, een verhaal dat elk geletterd mens gelezen moet hebben (al is het maar omdat het gewoon echt een heul vies verhaaltje is)! Maar omdat niet iedereen even geletterd is, hebben Virginie en ik de ultieme oplossing voor dit probleem gevonden. Na wat speurwerk presenteren wij u Gerard Reve zelf die Eendje Kwak voorleest. Is dat nou niet geniaal? Ik zou zeggen, doe u er voordeel mee!

Eendje Kwak (2,9 MB. Niet voor mietjes!)

Gisteren ging ik na een weekendje bij mijn ouders weer de reis terug naar het mooie Nijmegen maken. Een kleine twee uur in de bus. Ik ben er aan gewend, dus ik zette gewoon een leuk muziekje op en staarde een beetje uit het raam. Maar toen kwam het. Op zo’n drie kwartier van Nijmegen verwijderd stapte ze in. Nee, het was geen oude kennis die ik nooit meer hoopte te zien. Trouwens ook geen oude vijand (welke?) die ik nooit meer hoopte te zien. Nee, veel erger. Zij was een parfumwalm. Niets meer en niets minder, maar dat is al veel meer dan genoeg. Tot overmaat van ramp koos ze het stoeltje voor mijn edele zitplaats uit. Ik werd meteen opgenomen in de parfumwolk die zich om haar heen vormde en die ongetwijfeld langzaam de hele bus opeiste. Mijn neus protesteerde hevig terwijl mijn maag, die in een bus toch al niet zo stabiel is, een paar extra salto’s maakte. Ik probeerde mijn adem in te houden, maar besefte al snel dat ik dat niet drie kwartier lang vol kon houden. Dan maar tactiek 2 toepassen: zo stil mogelijk blijven zitten. Zolang ik niet beweeg en de walm ook niet, is het vol te houden.

Nijmegen kwam steeds dichter in de buurt ook al doorkruiste de bus alle dorpjes nog langzamer dan anders, maar misschien leek dat alleen maar zo door de parfumwalmhoofdpijn. Nog een half uur… Nog 25 minuten… Het ging goed. Ik was al op de helft. Nog maar 20 minuten totdat ik mezelf zou kunnen bevrijden. In een soort visioen zag ik de deuren van de bus al voor me opengaan en voelde de frisse lucht met liters mijn longen binnenstromen. Maar toen kwam de genadeslag. Een tweede parfumwalm stapte in en besloot de stoel naast mij in te nemen… Een tweede parfumwolk daalde op mij neer. Ditmaal een frisse citrusgeur die de strijd aanbond met de zware bloemengeur van voor mij; ik bevond me precies midden in het slagveld…

Ik gaf het op. Tegen twee parfumwalmen kon ik niets beginnen. Ik sloot mijn ogen en telde de langzame minuten af, terwijl ik probeerde de van salto’s tot drie-dubbele flikflaks gepromoveerde sprongen in mijn maag enigszins tot bedaren te brengen. Toen ik eindelijk met een aangetast reukorgaan en stompende hoofpijn uitstapte zinde ik op wraak. Helaas ben ik bang zelf het eerst van mijn stokje te gaan als ik ga baden in parfum…

Vandaag wil ik eens even klagen. Klagen zit niet zo in mijn aard, maar zo af en toe moet het toch gebeuren. Om je hart te luchten, bijvoorbeeld. Of om gewoon ergens tegenaan te schoppen omdat je daar zin in hebt. Weinig aan te doen. Zo is het leven en zo zal het wel altijd blijven, lieve lezer. Klagen en zeuren. Heerlijk. Vandaag gaat mijn klaagzang over het verschijnsel fruit. Jawel. Ik krijg namelijk echt een punthoofd van de door mij vastgestelde Onschendbaarheid van Fruit.

Al sinds jaar en dag heb ik een teringhekel aan het meeste fruit. Ik vind het gewoon vies en ik begrijp echt niet waarom je het elke dag vrijwillig naar binnen zou moeten werken. Want dat is het bij mij en fruit: naar binnen werken. Natuurlijk eet ik wel eens wat fruit (appels, aardbeien en kiwi's vind ik nog wel te pruimen) om aan mij vitamientjes te komen, maar het meeste fruit vind ik ronduit gruwelijk, sinaasappels en mandarijnen voorop. Yuck. Echt, daar wil ik nog niet dood naast gevonden worden, dat kunt u gerust van mij aannemen.

De grap is altijd dat wanneer mensen mij vragen of ik ook wat fruit wil, ik altijd ronduit zeg dat ik fruit echt niet lekker vind. Dat is het moment waarop de Onschendbaarheid van Fruit om de hoek komt kijken.
'Wat?!' zegt de voorvechter van fruit dan verontwaardigd, 'Fruit is hartstikke lekker, man!'
'Ja, dat vind jij,' zeg ik dan argeloos.
'En het is ook nog eens supergezond!' laat de persoon in kwestie er dan altijd betweterig op volgen.
De eeuwige dooddoener. Holadiee. Alsof ik dat niet weet.

Kent u die reclame van 'Tachtig procent weet het, slechts twintig procent eet het'? Voilà, zeg ik dan. Ik denk dan ook dat de onschendbaarheid van fruit niet zo op zijn plaats is, maar dat is natuurlijk mijn mening. De fruitfans geven natuurlijk de schuld aan de groente, dat voel ik doorgaans op mijn klompen aan.
'Ja, maar mensen eten veel te weinig groente, dus daarom komen we nooit aan die twee stuks fruit en die twee ons groente per dag. Ik kom er ook niet aan, eerlijk gezegd,' geeft de persoon in kwestie dan toe, 'Ik eet echt veel te weinig groente!'
'Geen groente?!' gil ik dan, 'Hoe kan je nu te weinig groente eten? Groente is verrukkelijk. Spinazie, andijvie, boerenkool, sla, tomaten. Boy oh boy, daar kun je me 's nachts echt wakker voor maken. Jij bent echt gek, weet je dat? Groente is echt hartstikke lekker, man!

En zo gaat dat dan. De pot verwijt de ketel. Maar toch. Fruit is (zoals de Engelsen dat zo mooi zeggen) highly overrated. Zwaar overschat. Daarom ga ik vanaf nu ook pleiten voor de Onschendbaarheid van het Frietje Waterfiets. Yeuy voor het Frietje Waterfiets!

Soms komt de drang tot een creatieve uitspatting op een ongelegen moment. Bijvoorbeeld in een tentamenweek. Bijvoorbeeld op de poetsdag. Of zoals in mij geval op de poetsmiddag in de tentamenweek. Mijn creatieve geest had het geweldige plan opgevat om een masker te maken en dat vol te borduren met kraaltjes, pailletten en eventueel alle andere glitterende dingen waar ik mijn handen op kon leggen. Mijn hele wezen kon niet wachten om ermee te beginnen, maar het was poetsmiddag, zoals het elke week is. Ik stond in dubio. Voor de tweede keer deze week.

De afwas of het masker…
Dweilen of het masker…
Stofzuigen of het masker…
Schoonmaakmiddel of naald en draad…

De fröbelspullen lagen op mijn tafel uitgespreid en fluisterden zacht mijn naam terwijl de afwas zich opvallend stil hield. De mokken, schaaltjes en borden vonden het blijkbaar best leuk eens naast iemand anders te staan, zo open op het aanrecht in plaats van altijd maar naast diezelfde hooghartige kom in mijn donkere keukenkastje.

Waardevolle minuten gingen verloren aan mijn inwendige strijd, tot zich langzaam een ander idee uit de mist van mijn geest losmaakte. Gebruik het poldermodel! Hoezee voor het oerhollandse poldermodel! Ja, dit was de oplossing die ik nodig had. Eerst de afwas, dan een gedeelte van het masker. Daarna dweilen en dan weer een gedeelte van het masker. Etc. Etc.

Vrolijk begon ik aan de afwas en ik stond alweer snel luid mee te blêren en te swingen op de klanken uit mijn computer. Deze euforische staat had trouwens niets met het vinden van een oplossing of het vooruitzicht op het fröbelen te maken. In tegenstelling tot iemand anders die op dit log actief is (ik noem geen naam ), heb ik namelijk helemaal geen hekel aan de afwas. U moet zich bij mijn afwas ook geen grote berg serviesgoed voorstellen van de laatste paar weken, nee, de afwas die ik in mijn uppie in twee dagen genereer is een zeer bescheiden afwasje. Na het terugplaatsen van de borden in mijn keukenkastje op de eigenlijke plaats en daarmee alle pril onstane relaties op mijn aanrecht om zeep helpend, begon ik dan ook vol goede moed aan mijn masker.

Al snel dankte ik het poldermodel. Hoezee voor het poldermodel. Het heeft me behoed voor een ernstig geval van RSI, terwijl ik nu in een helemaal schone kamer trots kan schrijven over het voltooien van mijn masker.

En nu, 88 kraaltjes, 174 pailletten en een afwas later maakt er zich eigenlijk een heel voldaan gevoel van mij meester…

Morgenochtend (of eigenlijk dus al vandaag) heb ik om kwart voor negen een tentamen. Jawel, u leest het goed: kwart voor negen; kwart over half negen; vijfenveertig minuten over acht; 8.45 uur. Dat vind ik vroeg. Te vroeg. Vooral voor een tentamen. Een college om die tijd kan nog prima; het is dan niet zo belangrijk dat je vanaf het begin er helemaal bij bent... Je krijgt nog een beetje de kans er langzaam in te rollen... Een kopje koffie.... beetje kletsen met je mede-studenten en/of de docent, de administratie van het college even doornemen en dan langzaam aan de stof beginnen...

Bij een tentamen zijn ze niet zo vriendelijk.

De faculteit Nederlands houdt daar rekening mee, in al die jaren dat ik studeer is een tentamen nog nooit eerder begonnen dan half elf. Genoeg tijd om wakker te worden dus zonder idioot vroeg op te staan. Er zijn ook minder problemen met laatkomers; wanneer je van ver komt is het bij een tijd als half elf of later best te doen een trein eerder te nemen voor de zekerheid (wat, laten we eerlijk zijn, met onze NS geen slecht idee is).

Bij andere faculteiten zijn ze niet zo vriendelijk.

Daar word je bij de deur opgewacht door een surveillant die je bijna grommend gebiedt je collegekaart te laten zien en haarfijn controleert of jij wel a) je ingeschreven hebt, b) dit gedaan hebt in de goede periode, c) diegene bent die je zegt dat je bent (handig met een vijf jaar oude foto op je collegekaart...), en d) nog een hele rits andere muggezifterige dingetjes nagaat. Al die tijd moet het muisstil blijven. Net zoals het muisstil moet blijven wanneer je gaat zitten en je naar de witte achterkant van je tentamen staart totdat het commando gegeven wordt dat je het om mag draaien en mag beginnen. De surveillant bespiedt met haviksogen de inhoud van de collegezaal, klaar om iedere spiekerd eruit te sturen met een 1 en houdt ondertussen met een stopwatch de tijd nauwlettend in de gaten. Aarzelend gaat mijn hand de lucht in wanneer ik merk dat ik niet voldoende papier heb. Dan krijg ik te horen waar ik al bang voor was: ik moet het zelf gaan halen. Ik ben heus niet te lui om die paar meter te lopen. Nee, dat is het niet. Maar laat ik nou net in het midden van de rij zitten. Dilemma. Aan mijn linkerkant twee studenten die heel ijverig aan het werk zijn, aan mijn rechterkant drie studenten waarvan er een schrijft, een tekent en eentje droomt. Ik zit in dubio. Dan toch maar links. Terwijl ik achter ze langs schuifel, onderwijl sorry mompelend, probeer ik zo duidelijk mogelijk niet op hun blaadjes te kijken. Een beschuldiging van spieken is wel het laatste waar ik op zit te wachten. Eenmaal weer terug op mijn plaats (met papier, hoezee) denk ik met lichte heimwee aan mijn eigen faculteit. 'Onze' docenten lopen door de zaal met het papier, zodat dergelijke taferelen zich niet voordoen.

Maar deze surveillanten zijn niet zo vriendelijk...

Wat moet je doen als je vrienden de voice functie van MSN Messenger ontdekt hebben?
Juist, heel hard gaan gillen.
Om de voice functie van MSN te kunnen gebruiken, moet je een microfoon hebben en dan kun je iets inspreken van ongeveer dertig seconden terwijl je een bepaald knopje van je toetsenbord ingedrukt houdt.
Vriend R. is zo iemand die de voice functie gevonden heeft en ja, daar ga ik dus heel hard van gillen.

Zit ik net lekker opera te luisteren (Elisir d'Amore van Donizetti! Briljant!) hoor ik opeens een onbestemd geluid door mijn favoriete duet tussen Adina en Dulcamara heen. Ik zie het MSN-schermpje van vriend R. knipperen.
'Zo vriend R.,' zeg ik tegen hem, 'Wat stuur jij mij nou? Ik kon het niet goed horen door mijn opera heen.'
'Een boer,' zegt vriend R. opgewekt.
'Ja, zoiets dacht ik al,' merkte ik op, 'Jou kennende.'
'Wacht even, ik doe even een betere.'
Vervolgens denk ik dat vriend R. over zijn nek gaat, zo klinkt het wel tenminste.
'Zeg vriend R.,' zeg ik, 'Moet je nu de kots tussen je toetsenbord vandaan krabben?'
'Het ging nog net goed,' deelt vriend R. vrolijk mede.

Zucht. Ik weet nog niet zo zeker of de kwaliteit van mijn leven erop vooruit is gegaan sinds R. de voice functie van MSN Messenger ontdekt heeft. De zegeningen van de moderne tijd, zullen we het maar noemen. Een soort contemporaine postmodernistische vorm van een dubieus soort dadaisme? Wie weet hoe de cultuurwetenschappen over een kleine vijftig jaar R.'s boer interpreteren, zeker als je bedenkt dat hij hem vrijwel meteen liet volgen door een door hemzelf gecomponeerd lied over een broodje dat liever een bapao wil zijn.

We kunnen beter meteen stellen dat mijn vrienden gek zijn.
Misschien is dat maar goed ook, dan ben ik niet de enige gek op deze wereld en dat is eigenlijk ook wel een geruststellende gedachte. Rustig laten boeren dus, ook door mijn favoriete opera heen.

Una tenera occhiatina,
*burp*
un sorriso, una carezza,
*burp*
vincer può chi più si ostina,
*burp*
ammollir chi più ci sprezza.

Ik houd van gemengde kunstvormen, u ook?

Volgens mij is het een uitstervend ras. Ik kom ze in ieder geval niet meer zo vaak tegen en dat vind ik best jammer. Ik heb hier het over de mensen voor wie de wereld het hele leven lang een openbaring blijft. Je herkent ze aan hun blik. Wijd opengesperde ogen met zo’n vragende ondertoon, beter bekend als de Bambi-look. Het kan heel vervelend zijn als je deze mensen tegenkomt op een plek waar je ze iets uit moet leggen of instructies moet geven. Veel geduld is dan heel zeker een schone zaak. Toch vind ik het jammer dat ik ze niet meer zo vaak tegenkom.

Vandaag zag ik er toevallig weer een. In de bus ditmaal. Ze keek voor zich uit met die blik, die Bambi-look, terwijl de rest van de wereld als een groot vraagteken aan haar voorbij trok. En altijd wanneer ik er eentje zomaar tegenkom, als ik er verder niets mee te maken krijg, dan word ik eigenlijk een beetje jaloers. Het lijkt me namelijk heerlijk om ook eens de wereld te bekijken door zo’n blik. Als baby en peuter moet ik hem gehad hebben, net zoals alle andere baby’s en peuters, maar daarna ben ik hem al vrij snel verloren, om hem nog maar sporadisch terug te krijgen op vakantie’s in nieuwe oorden.

Want dan geniet ik echt met volle teugen… Zoals ik genoot toen ik voor het eerst de Middellandse Zee zag en ik met een ‘Wow’ constateerde dat die echt zo blauw-groen is als op de ansichtkaarten. Of zoals ik genoot toen ik voor het eerst de Alpen zag en bij het afdalen van elke pas vol ontzag naar die prachtige, enigszins beangstigende afgrond keek
Ik geniet er nog steeds van als ik het zie, nog steeds met wijd opengesperde ogen, maar de vragende ondertoon of het allemaal wel echt is, die is toch verdwenen.

Zo zou ik ook wel eens van het leven van alledag willen genieten. Maar met de Bambi-look door Nijmegen lopen terwijl ik me met de alledaagse beslommeringen bezig houd, nee, dat is me nog nooit gelukt. De vrouw in de bus duidelijk wel. En dan ben ik dus toch altijd eventjes een beetje jaloers.

Sinds een paar weken heb ik een hoedanigheid erbij: ik ben tegenwoordig een uitzendkracht. Hi ha ho! Ik zeg altijd maar, hoe meer hoedanigheden hoe meer vreugd en dus was ik zeer verheugd toen ik laatst op een vroege ochtend in de bus naar het wonderschone en aan Nijmegen grenzende dorpje B. stapte. Als uitzendkracht kom je nog eens ergens en dat is natuurlijk een feit dat toegejuicht dient te worden, naast het feit natuurlijk dat ik er een hoedanigheid bij had gekregen.

In de fabriek waar ik werk maken ze stoommaaltijden. En pannenkoeken. En kant- en klaarmaaltijden. En soep. En chili con carne. En... nou ja, te veel om op te noemen eigenlijk. Maar het interessantste aspect van de fabriek bestaat uit de mensen die er werken en dan met name de mensen met wie ik voornamelijk te maken heb: de Vrouwen en de Meisjes van de Lopende Band. De Vrouwen en de Meisjes van de Lopende Band zijn helaas niet zo ingenomen met het verschijnsel 'Uitzendkracht' en dat laten ze je merken ook. De eerste week dat ik er werkte, liep ik met een compleet complex rond.
'Ik ben toch lief?' dacht ik dan een beetje bozig, 'Waarom zijn zij dan niet lief tegen mij?'
Maar ja, zo zit de wereld niet in elkaar en stiekem wist ik dat ook al lang. En dus besloot ik dat de Vrouwen en de Meisjes van de Lopende Band respect zouden gaan krijgen voor mij. En dus bleef ik vriendelijk, glimlachte ik innemend bij elke opdracht die ik kreeg en deed ik mijn stinkende best om deze opdracht tot een goed einde te brengen.

'Jij bent gek,' zei de Luie Uitzendkracht vandaag tegen mij, toen we samen in de bus vanuit het wonderschone B. zaten, 'Ze zijn echt hartstikke onvriendelijk. Daar ga je je toch geen moeite voor doen? Ik zou gewoon wat langer in de pauze blijven zitten.'
'Tssssk,' zei ik, 'Nee sorry, zo zit ik niet in elkaar. Ik kom daar om te werken en niet om op mijn gat te zitten.'
Wil je respect van de Vrouwen en de Meisjes aan de Lopende Band? Nou, dan moet je ook respect voor hen hebben. Voor het kutwerk dat ze dag in, dag uit doen. Misschien wel vijftien jaar achter elkaar. Dan zing je met hen en Andre Hazes mee: 'Bloed, zweeeeeeeet en traaaaaaaanen!' en dan glimlach je. Omdat de tekst zo goed bij ze past en omdat ze op een vreemde manier toch wel plezier lijken te hebben in het vullen van bakjes met groenten en aardappels.

'Kom je morgen ook?' vroeg vorige week opeens een van de Vrouwen en de Meisjes aan de Lopende Band aan mij.
'Nee, maar volgende week wel.'
'Oh okee, tot volgende week dan!'

'Zou je mij met dit en dit willen helpen?' vroeg er vandaag eentje aan mij.
'Maar natuurlijk,' zei ik.

Ze kunnen het wel. Langzaam beginnen ze in te zien dat dat stille en glimlachende meisje die met hen aan de lopende band staat best okee is. Het is hard werken, dat respect krijgen van de Vrouwen en de Meisjes van de Lopende Band, maar als het dan eventjes lukt dan is je dag weer goed...

We hadden het niet gepland.
We hadden het absoluut niet zo gepland.
Gelukkig maar, want een dergelijk plan zou bij ons gedoemd zijn te mislukken.

We hadden eigenlijk überhaupt geen planning, maar we hadden wel gedacht al iets eerder actief te zijn. Maar een mislukte aanvraag voor onze domeinnaam (goddelijke interventie?) en wat ‘nuits blanches’ verder is het dan vandaag eindelijk zover: Nuitblanche.nl wordt officieel met een logje in gebruik genomen. Gelukkig dus uitgerekend vandaag; er bestaat immers geen mooiere dag in het jaar dan de eerste dag van de grasmaand voor het verschijnen van een eerste log. Al generaties lang wordt deze dag aangegrepen voor het naar buiten brengen van belangwekkende en vernieuwende informatie: in Zwitserland wordt in 1957 de adem met spanning ingehouden terwijl gewacht wordt op het naar buiten brengen van de spaghetti-oogst-prognoses. In 1973 krijgen roodharigen te horen dat ze voorlopig maar beter uit de buurt van Iepen kunnen blijven om te voorkomen dat hun haar geel wordt en uitvalt, terwijl heel Zweden in 1962 binnen de minuut overschakelde op kleurentelevisie met behulp van een panty…

Ja, de dag 1 april heeft al heel wat jaren de mensen wereldwijd telkens opnieuw tijdelijk in een humorvolle houdgreep gehad; dit log sluit zich dan ook graag bij deze traditie aan. Misschien geen wereldwijde impact, geen zorgvuldig uitgedachte spoofs, maar wel met ieder log hopelijk een tijdelijke en (vaak) humorvolle houdgreep op een paar minuten in het leven van de lezers. Kortom: Welkom allen op nuitblanche.nl!

Ohja, voor diegenen die graag zelf een poging willen wagen een spaghetti-plant te laten gedijen: zoek enkele mooie stengels spaghetti uit, steek ze in een potje met tomatensaus en hoop op het beste.