Ineens was hij er, de ongenode gast. Want ik heb hem heel zeker niet uitgenodigd en hij heeft zichzelf niet aangekondigd. Ineens was hij er gewoon. Tussen mijn soepkommen en ontbijtbordjes in mijn keukenkastje. Wat het precies is, weet ik nog niet. Ik weet alleen dat hij een groot, eng, vies, kruipend, vliegend en springend insect is. En dat hij in mijn keukenkastje zit. Waar ik hem niet wil hebben. Ik wil hem zelfs helemaal niet hebben. Ik zou het liefste alle grote, enge, vieze, kruipende, vliegende en springende insecten uit mijn leven verbannen. Maar ja, dat is dus nog niet gelukt. Nu zit ik met de gebakken peren. Want waar is nou de man in mijn leven die ik in paniek erbij kan roepen om mij te verlossen van deze kwelgeest? Die is in geen velden of wegen te bekennen natuurlijk.

Velen verwachten nu natuurlijk dat ik bij de ontdekking van mijn ongenode gast een ijselijke gil liet horen, maar niets is minder waar. Bij het openen van mijn keukenkastje zag ik hem zitten, mijn ademhaling stokte even. Ik deed het deurtje weer dicht, want eerst komt natuurlijk de ontkenning. Ik haal even diep adem en open mijn keukenkastje weer, om te concluderen dat hij er toch echt zit. Wat nu? Fijnpletten is een actie die mij te dicht tot het grote, vieze, enge insect brengt. Dan maar een glas eroverheen zetten. Hoe zeer ik ook gruwel van deze kruipende bewoners van de aarde, ik ga er nog best pragmatisch mee om. Zo zit hij nu dus nog steeds in mijn keukenkastje. Te wachten op het oordeel van de huisbaas of het geen plaagdier is...

Terwijl ik dus af en toe weer even het deurtje van mijn keukenkastje open om te controleren of hij er nog zit, en dat hij niet op miraculeuze wijze het glas heeft weten te verschuiven, vraag ik mij af waar dit beestje het eerst aan zou overlijden. Gebrek aan voedsel of gebrek aan lucht? Kijkend naar de moeizame bewegingen die het inmiddels maakt met zijn vele poten en andersoortige uitsteeksels, zou ik gokken op een zuurstoftekort. Maar hoezeer ik ook de rillingen van het beestje krijg, ik kan geen vreugde vinden in de langzame dood die hij nu tegemoet gaat...

Mijn familie, de familie K. wordt al jarenlang achtervolgd door een bepaald mysterie, het zogenaamde 'Van K'-mysterie. Op de een of andere manier wordt onze achternaam (te weten K.) altijd aangevuld tot 'Van K'. Nou weet ik dat ik best wel een adellijke uitstraling heb en zo, maar toch weet ik niet waar het vandaan komt. En ik ben niet de enige persoon in mijn familie wiens naam op deze manier gepimpt wordt trouwens. Van mijn oom tot mijn oma en van mijn zus tot mijn pa, allemaal hebben we er al eens mee te maken gehad.

Toen ik nog vaak bij het uitzendbureau kwam, ging het als volgt:
Rosalie stapt het uitzendbureau binnen en stelt een vraag.
'Wacht even,' zegt het meisje van het uitzendbureau, 'Rosalie van K. toch?'
'Laat dat 'van' maar weg,' zegt Rosalie volgens goede gewoonte.
'Oh, gek zeg,' zegt het meisje van het uitzendbureau, 'Ik dacht echt dat het 'Van K' was.'
'Dat horen we wel vaker,' grinnikt Rosalie, haar hele familie even in het 'Van K'-mysterie meesleurend.

Twee weken later was Rosalie weer bij het uitzendbureau en zie: het 'Van K'-mysterie was nog steeds in volle hevigheid aanwezig.
'Rosalie van K., toch?'
'Ehm, nee. Dat is zonder 'van', hoor. Waarom denkt iedereen toch altijd dat het 'Van K' is?'
'Oh ja, dat klopt. Maar het klinkt zoveel logischer met 'van' erbij!'
'Lijkt me sterk, de variant met 'van' erbij bestaat niet eens.'
'Weet je dat heel zeker?'
'Ja, dat weet ik heel zeker.'

Zelfs nu op mijn werk is het 'Van K' boven en 'Van K' onder. Ik zal niet zeggen dat ik er krankjorum van wordt, want dat is niet zo. Maar het 'Van K'-mysterie blijft op zijn minst behoorlijk curieus. Waarom denken mensen dat 'van' erbij terwijl de variant met 'van' helemaal niet bestaat. Als je nou bijvoorbeeld 'Geel' van achteren heet dan kan ik erin komen dat er 'van Geel' van wordt gemaakt, maar met een achternaam als K. blijft het waarom toch een beetje in het midden hangen.

En alsof het toeval ermee speelt. Op het moment dat ik dit logje aan het typen ben, gaat de telefoon op mijn bureau.
'Met Rosalie K. van bedrijf X.,' zeg ik.
'Goedemiddag, met B. van bedrijf Y.,' zegt de man aan de andere kant.
'Hallo meneer B.' zeg ik, 'Zus en zo.'
'Ah,' zegt meneer B., 'Zus en zo! Okee. We maken het voor u in orde, mevrouw Van K.'

Soms denk ik wel eens dat het opperwezen dat boven ergens in een wolkje aan de touwtjes zit te trekken verdomd veel lol heeft met het pesten van nietsvermoedende slachtoffertjes zoals ik, Rosalie van K. ...

Afgelopen dinsdag was het dan zover. Na een goede week weg te zijn geweest, stond ‘ie ineens weer voor mijn deur. Het rehabilitatiecentrum had al vrij snel door dat hij alleen maar een beetje in de war was. Ik dacht dat twee jaar nog niet zo oud was voor een computer, maar blijkbaar wel. Zoals soms wordt gezegd dat een hondenjaar voor zeven mensenjaren staat, staat dus blijkbaar een computerjaar voor zo’n dertig mensenjaren. En in dit geval was dementie al op een vrij jonge leeftijd begonnen. Gelukkig kon het met een simpele geheugentransplantatie verholpen worden. Dus daar stond hij dan weer, zomaar ineens voor mijn deur, belovend dat hij zich voortaan beter zou gedragen en hopend dat ik hem weer in mijn hart en kamer zou sluiten.

Tja, wat moet je dan? Ik kon het niet aan om hem nog een keer weg te sturen. Ik zag allemaal beelden voor me van een trieste verroeste computer onder de waalbrug, hopend dat niet een van de andere zwervers hem als oud roest zou verkopen voor een beetje drankgeld. Dus ik heb hem toch maar weer eens kans gegeven. Er kwam ook hier thuis wel nog wat intensieve therapie bij kijken, alles moest ie immers weer opnieuw geleerd en geïnstalleerd krijgen, maar het lijkt erop alsof we nu het moeilijkste achter de rug hebben. Ik hoop dus dat hij nu echt zijn lesje heeft geleerd en dat we nu nog enkele mooie jaren samen kunnen beleven voordat ook andere delen
ouderdomsgebreken zullen gaan vertonen.

Maar een ding heb ik wel geleerd; bij de eerst volgende hapering, maak ik er meteen een einde aan, in plaats van nog een half jaar lang te proberen er iets van te maken. Liefde laat zich niet dwingen, maar een goede relatie ook niet. Dus zodra er zich weer problemen aandienen, wordt het gewoon hoog tijd voor een ander!

Ik weet niet wat het is met Virginie en mij, maar de computers en aanverwante zaken zijn ons allesbehalve gunstig gezind. Zoals u ziet heb ik een beetje zitten klooien aan de lay-out (lief hè?), maar toen ik op mijn werk kwam en eens goed in Internet Exploder keek, begon ik echt te gillen.
'Oeh! Aaaargh! Neeeee!'
Of zoiets.

Ja, ik weet het. De meeste mensen surfen nog met IE en dat zal ook wel zo blijven, maar ik surf niet met IE en ik? Ik denk altijd eerst aan mezelf. Want u weet: als iedereen aan zichzelf denkt dan wordt er ook aan iedereen gedacht. Kan ik mijn dingetje goed zien in Firefox? Nou dan. Why bother? Maar ja, nu werk ik dus bij zo'n bedrijf waar je niks kan downloaden en dus geen Firefox kan installeren en zie: nu krijg ik er zelf ook last van. Van het stukske blauw tussen het plaatje en de verhaaltjes bijvoorbeeld. Of dat op de creatieve pagina's vanalles begint te verspringen. En tja, wat doe je dan? Dan open je thuis je IE en je gaat eens kijken of je het kan fixen.

Maar dan. Oh gruwel. Eerst laat ik mijn pizza aanfikken omdat ik die stomme lay-out niet fatsoenlijk krijg. Mijn avondeten is zo hard en zwart geworden dat ik ermee kan discuswerpen of een monument op kan richten voor de raciaal verantwoorde pizza. En alsof dat allemaal nog niet erg genoeg is, vliegt ook mijn internet er nog eens uit. Op het moment dat ik de lay-out echt helemaal -excusez le mot- verneukt heb. Hmmm. Dat met dat internet gebeurt wel vaker bij het wonderlijke internetsysteem dat ik thuis heb, maar normaal gesproken trek je dan de kabel eruit, steekt 'm er weer in en het leed is geleden. Echt een Domme Vrouwen Methode, dus. Maar de Domme Vrouwen Methode werkte niet en de helpdesk van mijn internet provider was al dicht. Prompt gaat de telefoon. Amiek. Op het werk hadden we namelijk al zeker een half uur zitten praten over de domme blauwe streep in IE en dat ik die toch echt eens moest gaan fixen.
'Wat heb je nou gedaan?!' zei Annemiek, 'Je hebt een hele rare lay-out en ik zie geen stukjes meer.'
'Ja, dat kan kloppen,' zei ik met een zucht, 'maar net toen ik het geheel opnieuw op wilde gaan zetten, vloog mijn internet uit de bocht! Help! En dan heb ik ook nog die zwarte pizza. Wat een kutzooi, zeg.'

Dus nu hè? Ben ik blij dat ik in Driebergen ben, waar wel internet is en waar ik mijn reserve lay-out weer even eroverheen heb gegooid. Inclusief blauwe streep natuurlijk. Ik weet nu eigenlijk niet zo goed wat ik nu moet doen. Of verder rellen tegen Internet Explorer of mij toch maar onderwerpen aan de God die Microsoft heet? Gewoon gaan werken is natuurlijk ook een optie...

Op de parkeerplaats voor mijn huis staan twee campers. Elke keer als ik uit het raam kijk dan word ik er weer mee geconfronteerd. Ik blijf dan even voor mijn raam staan en staar gefascineerd naar een bepaald deel van de campers. Als enigszins claustrofobisch persoon ben ik namelijk vooral geïnteresseerd in het bovenste gedeelte: het slaapcompartiment. Ik zie een wit dingetje met twee kleine raampjes. Het witte dingetje loopt een beetje schuin naar een bepaalde zijde toe. En wanneer ik naar het hoogste deel kijk, vraag ik me dus voortdurend af: 'Zit daar het hoofd of zitten daar de benen?' Ik houd dan mijn hoofd en beetje schuin en contempleer over de mogelijkheden. Hoofd, benen? Benen, hoofd?

Wanneer ik wat langer naar dat dingetje kijk dan zie ik mijzelf in het slaapcompartiment van de camper. Met veertien bulten op mijn hoofd en een gestuikte knie, die ik iets te enthousiast in een halfslaap buiten het bed heb proberen te gooien. Waarom doen mensen zichzelf zoiets aan? Boven in een slaapcompartimentje, met slechts een halve meter boven je? Ik kan me niet voorstellen dat dat prettig is, zelfs niet als je geen claustrofobie hebt.

En dus staar ik maar weer eens naar de camper vanuit mijn raam. Een tent, okee. Een caravan, okee. Maar een camper? I just don't get it.

Toen ik vanochtend om half acht onder de douche stond, kreeg ik opeens een visioen. Ik had het helemaal gevonden: ik zou vandaag thuis gaan werken! Ik moest toch nog een handleiding 'Plaatjes verkleinen in Paint voor dummies' gaan schrijven, dus dat kon ik dan mooi thuis doen. Ik heb geen last van de NS, mijn collega's hebben weer meer werkplekken te verdelen, kortom: een ouderwetse win-win situatie. Dus om acht uur zat ik al fris en fruitig achter mijn computer met drie excelbestanden open, paint in de aanslag. Op zoek naar een plaatje van de Sint. Want in mijn handleiding zou de Sint centraal staan, zoveel was zeker. Dus ik typ, typ, typ. Sleep huisgenoot F. erbij (Kijk F.! Een handleiding voor mensen die er niks van snappen! Hahahaha! Met de Sint. Hihihi!) en overleg een beetje met Amiek over de te volgen koers in deze o zo belangrijke handleiding.

Staat er 's middags opeens op internet dat er een verdacht pakketje is gevonden op het station van Driebergen. Oeh! Oeh! Heb ik weer. Werk ik ook eens thuis, krijg je dat weer. Mis ik alle spanning en sensatie.
'Annemiek,' zeg ik tegen Amiek op MSN, 'Er ligt een verdacht pakketje op het station in Driebergen.'
'Hè verdorie, kunnen we niet uit het raam kijken,' zegt Annemiek, die ook thuis zit te werken.
'Ja, ik zie hier wel een spoor,' zucht ik, 'maar da's een ander spoor.'

Ik heb duidelijk profetische gaven. Iets zei mij vanochtend onder de douche gewoon dat er iets in Driebergen op ontploffen stond en dat ik voor mijn eigen welzijn maar beter thuis kon blijven. Waar het ook niet altijd even veilig is allemaal, maar dat is weer een heul ander verhaal.

Dit wordt wederom een klaaglogje. Niet omdat ik Nuitblanche voor een klaagmuur aanzie of vind dat het dat zou moeten zijn. Nee, liever juist niet. Maar klagen hoort bij het leven, en al helemaal bij het leven met een computer. De relatie met mijn computer is namelijk niet verbeterd sinds mijn laatste logje erover. Sterker nog, de relatie is bijzonder verslechterd! Mijn laatste conclusie was dat het tijd was voor een make-over, waarna alles weer goed zou komen tussen ons. Niets was minder waar. De computer kwam sterk in opstand tijdens de make-over, waarna onze slechte relatie overging in geen relatie: de computer weigerde nog iets te doen en ik wilde het liefste niets meer met hem te maken hebben. Enige tijd hebben wij elkaars aanwezigheid op mijn kamer getolereerd, tot ik het niet meer aan kon. Ik heb hem eruit gezet, weggestuurd, ik wilde hem niet meer zien. Nu heb ik dus ook in stoffelijke vorm afscheid van hem genomen. De lege plek op mijn bureau, naast een verloren beeldscherm, is de enige herinnering aan hem...

Toch is nog niet alle hoop verloren. In plaats van over straat te gaan zwerven met een Aldi-tasje, verslaafd te raken aan de alcohol en in winderige portiekjes te gaan slapen, is hij opgedoken bij een rehabilitatie-bureau. Daar wordt hij nu uitgebreid onderzocht en (hopelijk) weer helemaal in orde gemaakt. Wanneer hij dan aldaar gezond verklaard is en ontslagen wordt, ben ik bereid hem nog een kans te geven en hem weer in mijn leven te verwelkomen. Ik hoop dat dat niet te lang gaat duren. Want ik heb nog bergen stof om over te loggen...

Helemaal gestoord word ik ervan. Lopen door de Broerstraat in Nijmegen is al sinds jaar en dag een ware guerrilla. En het wordt niet minder, neen. Het wordt meer. Ze vermenigvuldigen zich met een snelheid waarvan de ratten geen brood lusten, zogezegd. Overal staan ze, de mannetjes en de vrouwtjes met de enge glimlach en de mappen of de gratis kranten. Ieuw. Die mensen maken mij nog eens aan het schreeuwen. Gewoon zo, midden op straat. Iedereen gaat dan naar mij kijken met zo'n blik van 'Wat een asociaal wijf, zeg! Begint ze zo'n arme jongen van het Wereld Natuur Fonds uit te kafferen!'. Eh ja, lieve mensen. Tuurlijk. Maar ik ben extreem zielig, moeten jullie weten. Ik ben namelijk een 'volunteer magnet'. Zo gauw ik in een straat kom met van die loslopende vrijwilligers die mij iets aan willen smeren dan stormen ze met z'n allen op me af. En waar ik me dan nog het meest over kan opwinden is dat ze blijkbaar vinden dat ik eruit zie alsof ik me iets aan laat smeren op straat. Hallo zeg, hoe beledigend. Als ik iets wil geven aan een goed doel dan heb ik hersenen genoeg om zelf uit te zoeken hoe. Greenpeace komt naar je toe deze zomer? Nou nee, bedankt.

Toen ik ooit eens in een grijs verleden in Parijs woonde, had ik opeens door hoe mijn 'volunteer magnet'-igheid uit te zetten. Sjagerijnig kijken, flink de pas erin, je lijn kiezen en ten alle tijden doorlopen. Ook al staat er een muur. Of schieten ze een kanon naast je af. Je loopt gewoon door. Je kijkt niet op of om en binnen no time verdwijn je in de mensenmassa waarvan jij natuurlijk ook deel uitmaakt. Kortom: binnen een maand was ik verworden tot een botte grote stedeling, een soort persoonlijkheid waar ik eigenlijk niet zo achter sta.

Ik herinner me dat ik op gegeven moment op het kruispunt van de Boulevard St.-Germain en de Boulevard St.-Michel sta. Ik kom net uit het Quartier Latin en wil nog even een snelle stop en shop doen bij Gilbert Joseph, een briljante CD-winkel voor tweedehands cd's aan de Boulevard St.-Michel. Ik wil net gaan oversteken (Attention pietons!) als de vieze ouwe man naast mij tegen mij begint te praten. Ik schrik me (onnozel als ik ben) helemaal de tyfus en steek over. De man schreeuwt nog vanalles, maar ik zorg dat ik weg kom. Rare jongens, die Fransen.

Op een ander willekeurig tijdstip ben ik bij de Bastille om daar eens te gaan kijken of er nog een goede opera draait. Op het moment dat ik het metrostation in wil gaan komt er een zwerver op me af met een takje in zijn hand. Hij ziet er op zijn minst nogal gedrogeerd uit.
'Madame! Voulez-vous fumer des drogues avec moi?' vraagt ie, terwijl hij met het takje voor mijn gezicht heen en weer zwaait.
Heb ik weer. Ik besluit om hem maar niet te vertellen dat waar ik vandaan kom het roken van allerlei plantjes helemaal niks nieuws meer is en maak me uit de voeten. Hij volgt mij het metrostation in, totdat hij een ander slachtoffer vindt.

'Je moet ze gewoon niet aankijken,' zei mijn Franse huisgenoot C., de ervaringsdeskundige, een keer tegen mij, 'Dan spreken ze je ook niet aan. Let er maar eens op in de metro. Die mensen trekken allemaal zo'n metrohoofd, net alsof ze niks zien en niks horen.'
Dus ik oefenen op het metrohoofd natuurlijk.
'Doe ik het zo goed?' vroeg ik dan aan mijn Nederlandse huisgenoten S. en J. onder het eten.
Daarbij keken we elkaar bloedserieus aan, wat natuurlijk helemaal in het honderd liep. Al snel was 'metrohoofd' het codewoord van de dag en zo gauw we in de metro stapten en een van ons een metrohoofd deed dan pisten we al bijna in onze broek van het lachen. Maar het werkte. Na een tijdje kon ik gewoon door Montmartre lopen zonder dat zo'n verlopen schilder een portret van mij wilde maken en zonder dat enquêteurs en verkopers mij aanspraken. Ik was helemaal van 'Yay!' en hoopte vurig dat mijn 'volunteer magnet'-periode ten einde was gekomen.

Terug in Nederland dook ik met frisse moed in de guerrillastrijd en betrad de Broerstraat. En zie, het metrohoofd deed zijn werk. Kutsjagerijnig kijkend slalomde ik tussen de vrijwilligers door zonder dat ook een van hen mij aansprak. Nou, dat was mooi. Ik blij, de vrijwilligers minder blij, kortom: een echte win-win situatie. Maar nu, twee jaar na dato, ben ik het helemaal kwijt. Vanmiddag ging ik even groenten kopen op de markt toen ik in de Broerstraat een vrijwilliger op me af zag komen. Ik geloof dat ik nog nooit zo met mijn ogen gedraaid heb terwijl ik een diepe zucht slaakte. De vrijwilliger begreep mijn hint en draaide zich even abrupt om als ie op me af was komen lopen. Ik was meteen helemaal blij en vervolgde mijn weg. Nog geen tien meter later zie ik er weer een komen. Ik loop de andere kant op, maar wat doet de oetlul? Hij verspert mij de weg. Nog voordat hij de kans krijgt om mij wat te vragen slinger ik een heel bot 'Neuh!' naar zijn hoofd.
'Heb je soms geen tijd?' vraagt hij.
Je? Je?
'Neuh,' zeg ik weer en loop door.
Zucht.

Wie o wie heeft mijn metrohoofd gezien? Ik mis het echt heel erg.

Ik ga tegenwoordig dus een paar dagen per week op en neer naar Driebergen, he? (Oh, wist u dat nog niet? Bij dezen dan!) Nou en om in Driebergen te geraken heb ik natuurlijk een vervoermiddel nodig en ja, dat vervoermiddel wordt mij verstrekt door de o zo fijne en door eenieder zo geliefde Nederlandsche Spoorwegen. Elke morgen komt er een grote gele trein aanrijden op perron 1 van het Nijmeegsch station, maar bijna even zo vaak komt ie niet. En dan sta ik daar. Stoom komt er uit mijn oren terwijl ik mij verplaats naar het andere eind van het perron waar ik in de kleine gele trein naar Arnhem stap. Boemel de boemel. Nijmegen Lent, Elst, Arnhem Zuid (die is weer nieuw, zucht) en dan Arnhem. En dan in Arnhem gaat er natuurlijk geen grote gele trein door naar Driebergen. Neen. Helegaar niet. Dan hebben een kleine gele trein die naar Driebergen rijdt. Boemel de boemel. Oosterbeek, Wolfheze, Ede-Wageningen, Veenendaal-de Klomp, Maarn en finally Driebergen. En dan net te weinig vertraging hebben om de helft van je kaartje te declareren natuurlijk. Ik godver best veel, maar dit zijn de keren waarop ik het ook echt meen.

Nou heb je onderweg dus Wolfheze, he? En daar wil nog wel eens iemand voor de trein springen. Krijg je dat weer. Kun je via Driebergen naar Utrecht, dan naar Den Bosch en vervolgens daar naar Nijmegen of andersom natuurlijk. Als je geluk hebt dan sluit het allemaal aan, maar als je geen geluk hebt dan ben je nog laaaang niet thuis. Of er gaat weer eens een of andere mongool met z'n auto op de rails staan als de boompjes al dicht aan het gaan zijn. Of iemand komt met zijn fietswiel in een rail terecht. En die seinen tussen Arnhem en Utrecht zijn wel verdacht vaak kapot. Een punthoofd krijg ik ervan. Als er dan vervolgens ook nog een man tegenover je gaat zitten met sandalen aan dan ga je helemaal gillen. Of een andere man die via een raampje naar je gaat zitten knipogen, terwijl jij gewoon dood en hersenloos uit het raampje naar buiten zit te staren zonder verder iets te registreren. Ieuw. Nee, treinreizen is echt niet aan mij besteed en zeker niet nu het niet meer gratis is. Met een OV wil je nog wel eens wat door de vingers zien, maar zonder OV zit dat er echt niet meer in.

Wees niet bevreesd. Nuit Blanche wordt geen klaaglog over de NS. Ik heb het even gecondenseerd voor u samengevat en daarmee is het klaar.
Dank voor uw begrip.

Omdat ik tegenwoordig een groot deel van de week werk, heb ik de zaterdag nodig om bij te komen van dat werken en de zondag om op te ruimen, af te wassen en de was te doen. Dit alles riekt naar structuur en als ik eerlijk ben dan moet ik toegeven dat ik die structuur wel mag. Lekker om half zeven op (argh) en om half elf naar bed en dan ook echt slapen. Niks geen slapeloze nachten meer, mijn hoofd raakt het kussen en ik ben weg. Hoezee! En dan tussendoor een beetje studeren, mijn rommel opruimen en mijn wasjes draaien. Jawel, het is best vermoeiend allemaal, maar wel op een prettige manier natuurlijk.

Vandaag was ik mijn was uit aan het zoeken en kwam tot de ontstellende conclusie dat je aan mij dus precies kan zien welke was ik het laatst heb gedraaid. Draag ik een spijkerbroek, donkere bloes en jasje of de spijkerrok met het hippe zwarte truitje dan heb ik de donkere was gedaan. Draag ik mijn paarse rok met rood truitje of mijn rode bloes met mijn tweed rok dan is de rode was aan de beurt geweest. Ben ik daarentegen in lichte rok met blauw gestreept bloesje of in een kloffie met een van mijn kleurige H&M truitjes dan heb ik de bonte was gedaan. En als ik dan opeens allemaal witte bloesjes draag dan heb ik een machine witte was erdoorheen gejaagd.

Ik vraag mij nu oprecht af of er mensen zijn die dit herkennen of dat ik gewoon lui ben met mijn twee wasjes kleding en een wasje handdoeken en beddengoed per week? Ik ben eerlijk gezegd een beetje bang dat dit alles gaat uitdraaien op een nieuwe obsessie: het uitbdunig bestuderen van de kleuren van de kleding van mijn medemens om er een bepaald patroon in te ontdekken. Kortom: nog erger op mensen letten dan dat ik sowieso al deed dus. Ieuw.

Een ding is echter sinds een tijdje wel zeker. Wanneer iemand orkestmusicus is of in een koor zingt of gewoon van kerstmis houdt en in een zeer net zwart kloffie op haar werk verschijnt dan betekent er dan nodig gewassen moet worden...

Onze excuses voor de frequentie van berichtjes op deze site, trouwens. Virginie d'r computer is nog steeds naar de klote en ik ben amper thuis en als ik thuis ben ga ik meestal niet nog eens achter de computer zitten. Maar om het een beetje goed te maken heb ik een blogspotje geopend voor mijn creatieve frutsels (waar ik al helemaal niet aan toekom, argh): Le Robinet Rouge! Hopelijk werkt dit een beetje inspirerend. De Journal spreads zullen overigens ook hier blijven verschijnen omdat ik die wel bij het concept 'weblog' vind passen!