Ik leef momenteel in oorlogsgebied. En dat is naar wanneer je nog naar de Super in de Nijmeegse binnenstad moet fietsen om inkopen te doen voor de mini-quichejes die je gaat maken voor het Oudejaarsfeestje bij C. en A. later diezelfde avond. Overal waar ik rijd vinden ontploffingen plaats en het ruikt echt overal naar kruitdamp. Ergens ter hoogte van de St. Annastraat klinken brandweersirenes. Er staat vast al iets in de fik in het Waterkwartier of in de Wolfskuil. Of iemand is al begonnen met een vreugdevuur en heeft er al een bankstel en een oude deur ingegooid. Rare jongens die Nijmo's.

En overal zitten ze. Van die kutkinderen. Die met van die klote rotjes lopen te gooien. Kedeng! Ik zit echt niet meer rustig op mijn fiets als ik langs zo'n groepje kinderen moet fietsen. Want het zijn net honden, ze ruiken je angst. Dus wat doe ik, die recentelijk de leeftijd van 27 jaren heeft bereikt? Ik fiets wel een blokje om, hoor. Het zal mij niet gebeuren dat zo'n irritant ettertje een rotje voor mijn fiets gooit en dat ik er dan gillend vanaf spring. Ik ben echt zo bang voor vuurwerk, dat wilt u echt niet weten. Ik durf nog geen sterretje vast te houden.

Een paar jaar geleden vierde ik ook Oud en Nieuw met bovengenoemde A. Bibberend stonden wij in de deuropening en bij elke knal van dat klote vuurwerk bedachten wij ons dat we misschien binnen toch veiliger waren.
'Als je achternaam met een K. begint dan ben je bang voor vuurwerk,' sprak A. wijs, wijzend op haar zus die ook duidelijk niet zo ingenomen was met dat geknal.
Oudejaarsavond, my kind of avond.

Ik wens u een fijne jaarwisseling (voor zover dat mogelijk is) en ik zie u volgend jaar wel weer!

Gisteren bevond ik mij in een patstelling met en zeker ziekenhuis in Utrecht. Ik (de brave communicatiemedewerker) wil graag foldertjes opsturen naar dat ziekenhuis. Waarom? Nou, omdat het ziekenhuis dat vraagt. En u vraagt, wij draaien, dus ik heb weinig keus, nietwaar?

Nu staat er op de website van mijn organisatie het volgende:
'Wilt u zo vriendelijk zijn om uw bezoekadres (geen postbusnummer) in te vullen.'
Want grote pakken van 400 folders die passen niet in een postbus natuurlijk.
Maar wat doet dat zekere ziekenhuis in Utrecht? Die vullen een postbusnummer in, stelletje zaadjes.

Maar goed, voor mij (de brave communicatiemedewerker annex handige nerd) blijft natuurlijk geen enkel bezoekadres verborgen. Er bestaan legio handige sites om zoiets op te zoeken en daarnaast blijft Google natuurlijk ook altijd een handig dingetje. Dus opgetogen begin ik te tikken, vind de site van het zekere ziekenhuis in Utrecht en zie daar het volgende staan:
'Gebruik dit postadres s.v.p. voor al uw post naar alle locaties van het zekere ziekenhuis in Utrecht. Stuur geen post naar de bezoekadressen.'

Ja hee! Een heusche patstelling! Yaay!
Nu kan ik heel democratisch met die mensen gaan bellen en gaan onderhandelen, maar helaas voor hen ben ik zeer despotisch van aard.

Waarschuwing: Dit verhaal is niet voor mietjes, watjes en voor mensen met een anderzins zwak gestel. Als u al gaat gillen bij het woord poep dan moet u even zappen. Want dit wordt ranzig, genant (voor mij) en gruwelijk tegelijk en dus erg mooi. Een parel voor de zwijnen. Een parel om met u te delen.

Gisteren gingen Virginie en ik een hapje doen in de Nijmeegse binnenstad. En zoals dat doorgaans gaat na het doen van hapje zocht ondergetekende op gegeven moment het toilet op. Ik dropte mijn afvalstoffen in de toiletpot en had vervolgens een nare ervaring die eenieder van u wellicht bekend voorkomt of uw regelrechte nachtmerrie is: het toiletpapier was op.

'Fuck,' dacht ik, 'Wat nu?'
Ik hield mijn hoofd even schuin en staarde naar mijn eigen weerspiegeling in het reclameaffiche dat tegenover mij op de deur hing. Tsjonge, een ronduit beschamend moment om jezelf zo te zien naast een grote witte vuist waar 'Dank' op staat. Inderdaad bedankt. Bedankt personeel van het eetcafé voor hun onoplettendheid en bedankt Rosalie voor het zo dom zijn om niet van tevoren te controleren of er eigenlijk wel pleepapier was.
'Misschien moet ik gewoon even mijn broek optrekken en snel naar het toilet hiernaast verhuizen!' bedacht ik.
En zo geschiedde. Ik hees mijn broek op, trok mijn drol door en stelde vast dat er een enorm remspoor in het toilet achterbleef. Als u nu al denkt: 'Ieks! Ik wil het niet weten! Ik wil het niet weten!' en met u hoofd tegen de muur begint te bonken dan raad ik u aan om echt op te houden met lezen. Want zoals het voor alles in dit leven geldt ook hier: als je denkt dat het niet meer erger kan, dan begint het festijn pas echt.

Op het moment dat ik in de toiletpot staarde werd ik genadeloos het slachtoffer van mijn goede opvoeding.
'Ieuw ieuw ieuw,' dacht ik, 'Dit kan niet, Roosje.'
En dus. Pakte ik de pleeborstel. En toen. Zag ik. Om de Pleeborstel. Pleepapier. Met daarin een gebruikte tampon! Platsj. Daar viel de gebruikte tampon. Midden op de toiletvloer.
Ik weet niet meer of ik nou gilde of niet. Hoogstwaarschijnlijk niet, maar ik was wel in shock. Minstens. Stond ik daar, op weg naar het andere toilet. Met een vieze tampon op de grond, een remspoor in de plee en mijn broek nog net niet op half zeven. Gelukkig ben ik redelijk praktisch ingesteld, dus ik maakte korte metten met het remspoor en vervolgens greep ik zes maandverbandzakjes, pakte daarmee de tampon op en smeet hem in het daarvoor bestemde bakje. Want ik ben wèl intelligent. Ik begrijp tenminste wèl dat dat soort zaken niet in de pleeborstelhouder thuishoort.

Vervolgens verkaste ik naar het andere toilet en waste daarna uitgebreid mijn handen. En nog eens. En nog eens. En nog eens. De vellen hingen er nog net niet bij, zogezegd.
'Virg,' siste ik tegen Virginie, toen ik weer tegenover haar aanschoof, 'Ik heb net iets meegemaakt dat met stip binnen is gekomen in mijn top drie van ranzigste plee-ervaringen. Wil je het horen?'
'Tuurlijk,' zei Virginie opgeruimd.
En dus stak ik van wal. Want ja, zoiets kan ik echt niet voor mij houden. U vindt dat misschien raar, maar eenieder die mij een beetje beter dan oppervlakkig kent, weet dat zoiets gewoon de wijde wereld ingeslingerd dient te worden. Want schijten, dat doen we allemaal. Je hoopt dan alleen dat dit soort vernederingen je bespaard blijven en dat je in alle rust (en zeer zeker niet in shock) je boeltje daar kunt droppen waar het thuishoort.

Zo. Dat was een gevalletje 'Traumaverwerking in het Kwadraat'.
Iemand nog zin in een boterhammetje?

'Ik heb een mentorkind dat ook op 23 december jarig is,' zei vriend R. een aantal jaren geleden tegen mij, 'Net als jij.'
'Wie is het dan, wie is het dan?' zei ik, altijd op zoek naar meer mensen voor de club van 23 december.
'Virginie,' zei R., 'Die ken je wel, toch?'
'Yo,' zei ik, 'Die ken ik wel!'

Hee Virg, hoezee hee!
Ik bel je later nog wel, dan kunnen we voor elkaar zingen!
Maar eerst even naar Aken!

Gisteren heb ik iets gedaan wat ik nog nooit eerder gedaan heb. Ik ging in mijn eentje naar de bioscoop. Ik wist niet of ik nu een grens overschreden had die ik niet wilde overschrijden, maar ik maakte mij al snel wijs dat die grens lag bij het alleen uit gaan eten en als ik dat ga doe dan leg ik de grens bij alleen in de kroeg zitten. En als ik daar dan alleen ben dan ben ik eindelijk in het land der alcoholisten. Dus mij bewust van mijn eerste stap naar de ondergang stapte ik op mijn fiets en fietste naar LUX, ons Nimweegs filmhuis.

Eigenlijk kwam het mij wel goed uit dat ik alleen naar de bioscoop ging. Dat had verschillende redenen. De eerste was dat ik geen zin had om met de Drol alleen thuis te zitten. De Drol houdt er namelijk een escortbedrijf aan huis op na en F. en ik hebben nu de woningstichting op haar dak gestuurd, dus da's allemaal hartstikke gezellig en zo (u ziet: ik ben slecht in cliffhangers en daarnaast voelde ik toch de behoefte om hier met u te delen wat er allemaal zo bizar is aan mijn anders zo kalme leventje). De tweede reden om in mijn eentje naar de bioscoop te gaan was de film die ik ging bekijken: The Queen. En ja, da's toch moeilijk voor veel mensen. Iets over koningshuizen. Want die zijn natuurlijk ieuw en evil en zeker als je een beetje hoogopgeleid bent. Dan ga je toch niet royaltywatchen?! Nee, Rosalie die ging wel alleen. Bedankt.

Nu moet u weten, ik ben echt compleet geschift wat betreft koningshuizen. Ik onthoud echt alles. Vraag mij hoe de zussen van de koningin van Denemarken heten en ik het lepel het op. Of hoe die tiara's uit de schatkist van ons koningshuis heten en hoe ze de familie binnengekomen zijn. Echt, bijna ziekelijk. Ik zeg bijna, want ik kan nog wel om mijzelf lachen, dus dat scheelt alweer een slok op een borrel. Opgetogen ging ik zitten en vreesde het ergste. Mijn Engelse MSN-vriendje (net als ikzelf een die-hard Camillafan) had mij al gewaarschuwd: 'Listen dear, it's pure arse gravy. If I were you I should stay at home.'

Maar stubborn als ik ben, besloot ik mij daar niks van aan te trekken. Hij zit in Londen en ik zit hier dus hij kan niet controleren wat ik doe. Dat is altijd mooi aan vage MSN relaties in het buitenland. Die kun je alles wijsmaken en dat doen ze dan ook met mij (zo heeft mijn Engelse vriendje bijvoorbeeld twee religies opgericht, een boeddhistische en eentje die beleden wordt in een klooster waar alleen mannen binnen mogen die als non door het leven willen gaan). Kortom: lachen, gieren en brullen. Maar kom niet aan de Queen of Camilla, want die zijn heilig. Holy Lilibeth and Saint Milla. Dus dat doen we dan maar niet.

En dus ging ik naar The Queen. Stiekem en alleen. En ik had grote lol, eerlijk gezegd. Maar ik herinnerde ook weer hoe raar ik het toentertijd vond dat het Engelse volk zo uit zijn plaat ging na de dood van Diana. Al die stiff upperlip typetjes helemaal over de rooie. En iets zei mij dat de koninklijke familie maar eens snel wat moest gaan zeggen over die situatie, maar aan de andere kant vroeg ik me af of ze daar wel goed aan zouden doen. Massahysterie, moet u weten, is namelijk absoluut niet aan mij besteed. En dus zat ik daar. Mij vanalles af te vragen en mij tegelijkertijd ontzettend te vermaken.

Gaan zien dus, The Queen. Zet uw hoogopgeleide brein uit en verdiep u in het fascinerende maar o zo foute systeem van de monarchie. Waar mensen hun kans op een normaal leven opgeven om staatshoofd te worden, vrouwen als broedmachines worden gebruikt en mannen doen waar ze zin in hebben. Want ik weet heus wel dat het hele boeltje behoorlijk stinkt. Ook al kan ik u zonder problemen vertellen waar Máxima haar kleding koopt.

Het is niet zo dat er momenteel niks gebeurt in mijn leven. Ik ben immers al stil sinds 11 november en dat is toch enigszins verontrustend. Maar zo stil als het hier is, is het in het echte leven allesbehalve. Het echte leven is op het moment namelijk zo'n stevig stukje gecondenseerde werkelijkheid dat ik mij de laatste tijd eigenlijk begin af te vragen waarom ik nog niet van het padje ben. Laatst las ik eens ergens dat iemand zei dat het leven soms zo bizar was dat het soms lijkt alsof het fictie is. Nou voilà. Ik zeg u: dat kunt u beter niet hebben, geloof me. Ik las ook eens ergens dat een jeugd in Limburg ook veel stof voor een roman bood dus daar ga je al: ik moet wel een beroemd schrijver worden en daarom zal ik ook altijd wel van die rare dingen meemaken en met zoveel rare mensen omgaan. Blijkbaar hebben al die vreemde dingen die er tegenwoordig gebeuren zo zijn reden.

Gelukkig was daar gisteren een cafeetje op de Nijmeegse markt. En een schnitzel. En de Lumberjack song van Monty Python. En een wandeling door de regen, waarbij vele musicalklassiekers over de Waalkade schalden. En een dansende Virginie met een paraplu. En een zwerver die iets tegen Virginie en mij mompelde.

Het zal allemaal best wel weer wat minder bizar worden. Of niet. Maar dat zien we dan wel weer.