Mijn ouders zijn op vakantie naar Zwitserland en Italië en ze sturen mij en mijn zus de hele tijd van die vervelende sms'jes.

Het begon met de volgende fijne mededeling:
'Groetjes uit Milaan. We waren in de Scala, helaas zonder voorstelling. Verder alles ok, ook het weer. Mam en pap.'
(Fijn hoor, dat jullie in de Scala waren. Gelukkig zonder voorstelling, want anders zou ik mezelf genoodzaakt zien om met mijn hoofd tegen de muur te gaan rammen).

Toen kregen we de volgende sms:
'We zijn in Toscane. Alles goed. Mooi weer. We gaan nu naar het strand. Groetjes, mam en pap. Ps. Laat ook oma even wat weten.'
(Slaafjes, dat zijn mijn zus en ik. En ondertussen maar praten over het strand, bah).

Toen werd het hilarisch:
'Groetjes uit Porto Ercole. hebben een bod gedaan, helaas te laag. Bellen nog wel. Mam en pap'
(Hahahaha, toch altijd goed als mijn ouders mij royalgrapjes gaan sturen).

Toen werd het cryptisch, althans voor mijn zus (die ik toen maar even heb uitgelegd wat er met Elba was):
'Groetjes uit Elba. Een heerlijk oord om naar verbannen te worden, maar wij gaan toch maar terug. Mam en pap.'
(Ja, huhuh. Dat is jullie geraden ook!)

En toen werd het helemaal ondraaglijk.
'Zitten op een terras aan de Simplon pas. Ruige bergen hier. Moeten nog 40 km naar het hotel. Groetjes, mam en pap'

En toen? Toen gaf ik ze een koekje van eigen deeg. Ergens, lang geleden zijn wij namelijk ook es over de Simplonpas gereden.
'Zitten jullie in die bocht? Daar met dat uitzicht? Hier verder ook alles okee,' sms'te ik terug.
'Wel mooi uitzicht, maar niet in die bocht,' was het antwoord van mijn vader.

Ik zie ze zo zitten, allebei met een groot vraagteken boven hun hoofd.
Welke bocht? Welk uitzicht? Is ze nou helemaal mesjogge geworden?
Maar neen, het Rosaliegeheugen-voor-interessante-plekken-in-de-bergen doet het gewoon erg goed. En verder zou ik natuurlijk ook erg graag zelf op die Simplonpas zitten met een fijne portie Kaffee und Kuchen, verdomme.

Bent u de weg een beetje kwijt? Wilt u weten waar het station is? Of waar de dichtsbijzijnde supermarkt is? Vraag het dan aan Virginie. Dat doet de rest van de wereld namelijk ook.

Ik weet niet wat het is, maar waar ik ook ben, ik word altijd aangesproken door mensen die de weg willen weten. Of ik me nu in een van mijn thuissteden bevind (waar ik dus ook daadwerkelijk nog de weg enigszins ken), of me in een compleet ander land bevind en soms niet eens de taal spreek; de ronddolende medemens weet mij altijd te vinden. Het maakt ook niet uit hoeveel mensen er om mij heen staan, ik ben altijd degene die aangesproken wordt. Nu heb ik er op zich niets tegen, om mensen te helpen, maar het is wel typisch dat het altijd mij overkomt. En natuurlijk ook nog vaak wanneer ik haast heb. Wanneer ik dus eigenlijk geen tijd heb om de mensen vriendelijk te woord te staan en/of te helpen. Maar ja, ik doe het dan toch. Ik krijg het ook weer niet voor elkaar, om de hulpzoekende mens te negeren of (erger nog) een bot "weet ik veel" te laten weerklinken. Dus sta ik ze altijd maar weer te woord, leg ik ook de vierde keer nog even vriendelijk uit dat ze toch echt eerst links en dan pas rechts moeten of dat het station echt heel makkelijk te vinden is, door de richting van de trein te volgen die net langs komt rijden.

Het allervreemdste vind ik echter nog wel, dat ik de mensen dus meestal nog weet te helpen ook. In een van mijn thuissteden, is dat natuurlijk niet per se heel vreemd. Maar op het moment dat ik mij in Maastricht bevind en andere mensen de weg weet te wijzen, vind ik het al apart worden. Maar wanneer ik zelfs in de straten van New York of de besneeuwde bergen van Italie mensen uit de brand weet te helpen, maakt er toch altijd een beetje een vreemd gevoel van voldoening van mij meester. Nu kan ik de mensen natuurlijk niet altijd helpen, omdat ik echt daadwerkelijk de weg weet. Soms wel, op miraculeuze wijze, maar vaak ligt het er gewoon aan, dat ik graag goed voorbereid op pad ga. Dat houdt in dat ik niet alleen de route uitzoek die ik van plan ben te nemen, maar dat ik ook - voor de zekerheid - een kaart van de omgeving bij me stop en/of een informatieboekje. Weet ik het antwoord zelf dus niet, dan rits ik simpelweg mijn tas open en ik heb het antwoord op alle vragen. Waarbij ik dan overigens wel altijd denk dat de hulpzoekende personen in kwestie geen probleem hadden gehad, wanneer ze zelf een kaart o.i.d. hadden meegenomen. Voorlopig ben ik dus niet van plan, deze gewoonte op te geven.

In al die jaren als vraagbaak, heb ik dus al heel wat vragen voor mijn kiezen gehad. Niet alleen naar een bepaalde straat of plaats. Ook naar de dichtsbijzijnde supermarkt dus, of naar bepaalde musea, kerken, tuinen, bibliotheken, ja zelfs naar een tandarts of het politiebureau. Maar de vreemdste vraag, die kreeg ik vandaag. En ik had geen antwoord voor ze. Ik wist het echt niet en ik wist ook heel zeker dat ik deze informatie niet in mijn trouwe tas terug zou kunnen vinden. Ik heb namelijk geen flauw idee waar je een 'Angelschein' kopen kunt. Laat staan waar je dat hier in de buurt kopen kunt. Ik ben namelijk bijzonder weinig geintereseerd in sport, laat staan in de hengelsport.

Na een welgemeend 'tut mir leid' heb ik ze dus zonder antwoord weer op hun weg moeten sturen. Misschien had ik gewoon moeten zeggen dat het 'do' is. Alles is immers 'do', zelfs het station.

(En als u (nog steeds) niet weet waar 'do' aan refereert, dan raad ik u aan Hier eens te kijken)

Terwijl onze Virginie een eigen kantoor met airco gescoord heeft, zit ik nog steeds in een kantoor met vijf collega's. Met andere woorden: ik pak iets echt helemaal verkeerd aan. Maar goed, ik heb iets wat Virginie niet heeft en dat is... (taterataaaaaa): de kantoormuis! Ik hoorde vorige week al dat we muizen hadden, maar tot dusver had ik ze nog niet gespot. Tot er vanochtend een collega binnen kwam, op zoek naar de afdelingscamera.
'De muis zit bij ons, de muis zit bij ons!' zei ze opgewekt, 'Waar is de camera?'
'Whahahaha,' zeiden collega A. en ik, 'Zien! Zien!'
'Een muis?' zei weer een andere collega, 'Ik blijf lekker waar ik ben, hoor.'

A. en ik liepen mee naar de andere kamer van onze afdeling, waar de muis onder het bureau zat.
'Aaaaah, wat lief!' zei ik.
(Ja sorry, ik vind die beesten gewoon lief. Wat is er nou eng aan een muis? Dat je ze vies vindt, okee. Maar eng? Whahahaha. Darcula is eng. Of voor mijn part André Rouvoet. Maar een muis toch niet?)
'Ik neem hem mee en stop hem thuis in een kooi!' besloot ik, 'En dan koop ik zo'n wieltje voor 'm, kan ie rennen!'
(Maar ja, dan moest ik hem natuurlijk vangen en dat, lieve menschen, is natuurlijk weer een brug te ver.)

Een uurtje later stond onze medewerker facility naast mijn bureau met twee papiertjes in zijn handen.
'Ik kom de muis vangen,' zei hij, 'Ik begreep namelijk dat er hier één rondloopt.'
Op datzelfde moment zag ik het beest in een hoekje zitten. Ik knikte in de richting van mijn collega die niet zo van muizen houdt, legde mijn vinger op mijn lippen en verplaatse mijn veelbetekenende blik met één vloeiende beweging in de richting van de muis. Als het een film was geweest dan was dit geheid een Oscarwinnende move geweest, ha! De hint werd meteen begrepen en mijn collega van facility greep naar de muis. Mis. Mijn andere collega typte onverstoorbaar door, niet wetend dat de muis elk moment aan haar grote teen kon beginnen te knagen. Gelukkig maar, want muizen die aan je grote teen knagen zijn dan ook weer een brug te ver, wat mij betreft.

'Hee,' het hoofd van een collega uit de kamer naast ons verscheen om de deuropening, een klein uur later, 'Houd die muis bij jullie! Ik stuur hem terug, hoor! Jullie met je dropjes ook altijd. Ze zijn vast op, daarom zit ie natuurlijk bij ons.'
'Zet je hem even een mutsje op, dan?' grinnikte collega A. opgewekt.
'Of trek hem een jurkje aan,' stelde ik voor.
Kantoormuizen bevorderen de meligheid, zoveel is duidelijk.

Aan het einde van de dag toonde onze facility medewerker ons vol trots een zakje met daar de muis in.
'Ik zet 'm even buiten,' zei hij opgewekt.

En de meligheid zakte als een kaartenhuis ineen.
And another office cat was going down the drain.
En Ramussen die reed lekker weg op de laatste kilometer van de Aubisque, maar dat is weer een heel ander verhaal.

Ik was gisteren in Maastricht om te meeten met mijn schoolvriendinnen A. en F. die allebei in Maastricht wonen (de mazzelaars!). Ik zou de dames om vier uur op het Vrijthof treffen, maar ik had een masterplan. Eerst zou ik nog eens even Maastricht leeg gaan kopen. Ik had namelijk een truitje gezien bij Pulls en berekend dat ze daar tegen deze tijd van het jaar wel heftige uitverkoop zouden hebben en daarnaast was ik ook van plan om nog een bezoek te brengen aan de kralenwinkel, de nieuwe H&M, de Oililywinkel (ook wegens heftige uitverkoop), de nieuwe Zara, de Bijenkorf (want: niet in Nijmegen), de Six en nog meer van dat moois. Een ambitieus plan, dus. Maar u kent mij, ik heb altijd ambitieuze plannen. Waar dan weinig van terecht komt, maar dat is weer een ander verhaal.

Ook dit ambitieuze plan viel in het water en de reden daarvan was de enorme drukte in mijn favoriete stad.
'Godver de godver,' gromde ik, in een rottempo tussen de slome toeristen door slalommend, 'Ga anders even naar Amsterdam, of zo. Wat doen jullie hier? Ga weg! Nu! Dit is mien sjtad, manne! Hoie!'
Maar ze gingen niet, uiteraard. Ik heb nou eenmaal niet zoveel natuurlijk overwicht en ja, het waren nogal veel mensen. En die wil je dan ook weer niet boos maken. Dus ging ik maar wat harder lopen, wat gewaagder slalommen en wat harder zuchten. Toen ik aan de zijkant langs de Bijenkorf liep op weg naar het Vrijthof voor mijn afspraak (en uiteraard onverrichter zake wat betreft mijn ambitieuze plan) zag ik mijzelf voortsnellen in de etalage en het trof me als een bliksem: Ik ben een Hollander aan het worden. Zo'n opgefokt specimen zoals je ze ook altijd op Utrecht Centraal ziet in de spits. Oh man, ik werd op slag depressief en sloeg het kleine straatje naast de V&D in om naar de Grote Staat te lopen.

'Roos! Roos!,' klonk het achter me.
Het was vriendin F., die vrolijk naar mij zwaaide.
'Wat loop jij enorm hard, zeg,' begroette F. mij.
'Ja, dat vond ik ook al,' zei ik somber, 'Ik ben een Hollander aan het worden, aangenaam. Het Limburgs kwartiertje is er niet meer bij. Red mij!'
En dat deed F., want even later zaten we op het Onze Lieve Vrouweplein in de zon met een hip roze biertje en was ik al mijn worries alweer vergeten.

Mijn werksituatie blijft zich maar verbeteren mensen. Zoals u wellicht weet, heb ik sinds enige tijd een eigen kantoor. Wat u daar echter waarschijnlijk nog niet van weet, is dat het niet zomaar een kantoor is. Het is een volledig ingericht kantoor. En dan doel ik natuurlijk niet op de bureau's en de stoelen etc., nee, daarvan was u ook al op de hoogte. Nee, ik heb het nu over de extra's. Ik heb namelijk airco. Een heuse airconditioning-installatie. Hij is zomaar ineens verschenen (en met 'zomaar ineens' bedoel ik dan natuurlijk na veel gehamer, geklop, geboor en een enorme berg stof).

U begrijpt natuurlijk dat ik dus de afgelopen week de tijd van mijn leven heb gehad in Mijn kantoor Met airconditiong. Ik heb vooral zo vaak mogelijk de woorden 'Mijn kantoor Met airconditiong' in de mond genomen. Want wat voor nut heeft om een Eigen kantoor Met airconditioning te hebben, wanneer je er tegen niemand over opschept? Precies, helemaal niets. Misschien moet ik maar eens visitekaartjes gaan laten maken. Ik bedoel maar, ik heb nu Mijn eigen kantoor Met airconditiong, dus het zal toch zeker niet lang meer duren, voor ik vice-directeur ben. (U ziet dat ik nog altijd de bescheidenheid zelve ben, want ik weet natuurlijk best dat ik eigenlijk zo geweldig ben dat ik direct directeur zou moeten worden, maar dat kan ik natuurlijk niet over mezelf gaan zeggen, ook al heb ik een Eigen kantoor Met airconditioning.)

Maar goed, ik had dus ineens airconditioning in Mijn kantoor en ik dacht dat het niet meer beter kon. Maar ik had het (gelukkig) mis. Het kan wel nog beter. Veel beter zelfs. Vanochtend maakte de euforie zich van mij meester. Want weet u wat ik vanochtend ineens in Mijn kantoor Met airconditioning vond? Ga er even goed voor zitten. Echt, zet u schrap, want dit is echt groot, heel groot. Ik vond er namelijk een afstandbediening voor de airconditioning!

U begrijpt hopelijk dat ik nu dus geen tijd meer heb om hier verder te schrijven; ik moet hoognodig eens een paar ontwerpen voor mijn toekomstige visite-kaartjes gaan maken...

Toen ik gisteravond nadat ik vanuit mijn slaapkamer naar het Vierdaagsevuurwerk had gekeken, de vuilniszakken buiten ging zetten, zag ik een soort van zwarte drol op één van de zakken zitten.
'Gadverdamme!' gilde ik en ik liet de zak bijna pardoes uit mijn handen vallen.
Bijna pardoes, want die tegenwoordigheid van geest had ik nog. Een soort van zwarte drol is namelijk geen legitieme reden om een vuilniszak te laten vallen, te zien scheuren en daarna al het afval tussen de houten planken van het balkon uit te moeten pulken (echt, ons balkon is zo dom gemaakt, dat wilt u niet weten). Ik kneep mijn ogen tot spleetjes en onderwierp de soort van zwarte drol aan een nauwkeurige inspectie. Voorzichtig verschenen er twee voelsprieten in mijn richting. Ieuw! Een soort van zwarte drol met voelsprieten! Ik stapte met de vuilniszak in mijn hand de keuken binnen en hield de drol tegen het licht.

'Gadverdamme!,' gilde ik weer, 'Een slak!'
Rillend dacht ik aan dat Oostenrijkse bergpad dat vergeven was van de slakken en waar ik met mijn domme kop bovenop zo'n vieze oranje naaktslak was gaan staan. Of aan het slijmspoor dat ik ooit eens in de Franse Alpen aantrof op mijn linkerschoen die ik in de voortent had laten staan. Waarna ik die schoen op zijn kop heb gehouden en heel hard geschud heb om het zekere voor het onzekere te nemen. Gelukkig had de slijmerige vriend niet besloten om zich in mijn schoeisel te nestelen.

Snel droeg ik de vuilniszak de trap af en slalomde tussen de slak zijn vriendjes door naar de stoep, waar ik de zak met slak parkeerde. Want het paadje naar onze voordeur is blijkbaar gebombardeerd tot een luxe resort voor slakken. En dat terwijl die dingen hun eigen huisje bij zich hebben, hoe onlogisch. En waarom zitten al die slakken op het paadje naar mijn voordeur? Met risico voor eigen leven, trouwens. Want hoe vaak ik 's ochtends met het naar buiten rijden van mijn fiets 'krrrr' hoorde en daarna 'shplsh', echt waar! Niet meer te tellen op de vingers van twee handen. Slakkenmoordenaar tegen wil en dank.

Maar ik denk dat ik ze doorheb. Ze hebben namelijk ergens een reclamebordje opgehangen. En daar staat in het Slaks het volgende op: 'Leef op het randje! Houd jij ook van een gevaarlijk leven? Bezoek dan ons nieuwe en spannende resort!' en ja, daar komen ze allemaal op af, want slakken (in tegenstelling tot wat iedereen altijd denkt) zijn namelijk helemaal geen suffe en saaie beesten. Slakken zijn altijd op zoek naar een thrill. Ja, je zou ze zelfs verknipt suïcidaal kunnen noemen. Dus vanaf vandaag speur ik naar dat bordje. Ik ken dan wel geen Slaks, maar ik heb zo'n vermoeden dat ik het wel ga vinden, want hoogstwaarschijnlijk is het maar een slijmerig taaltje. En als ik het dan gevonden heb, dan zet ik het bij het paadje van de buren, dat die maar lekker slakken plat gaan rijden, mijn geweten kan het namelijk niet meer aan. Dus als u een dezer dagen in Nijmegen bent voor de festiviteiten aldaar en u ziet een meisje op haar hurken op een paadje zitten terwijl ze door een loep zit te loeren: dat ben ik. De slakkenmoordenaar tegen wil en dank. Op zoek naar een bordje in het Slaks.

Het goede nieuws is, dat ik er niet langer uitzie als een hamster die de wintervoorraad aan het hamsteren is. Het slechte nieuws is, dat ik nog steeds half-doof ben. Het half-om-half nieuws is, dat mijn kies eruit ziet alsof die gerepareerd is met een kloddertje Tipp-ex. Het scheelt dat tanden, en vooral kiezen, aan de binnenkant van je mond zitten, want anders had dat rare witte kloddertje er vast nog vreemder uitgezien dan mijn hamsterwang. Want als u denkt, dat een wit kloddertje (en dan heb ik het hier over echt, puur, zuiver, ongebroken wit) niet opvalt op 'witte' tanden, dan heeft u of te vaak uw tanden gebleekt, of u moet eens goed naar uw tanden kijken en er een wit object naast houden. Bijvoorbeeld de witter-dan-wit-controle strookjes, die tegenwoordig geloof ik in de Ariel waspoeder-verpakkingen zit. Kijk, vergelijk en huiver, zou ik zeggen. Maar goed, gelukkig ziet dus niemand het, behalve ikzelf en de tandarts. En de tandarts zijn vrouw/assistente. En de tandarts zijn stagiare. Hmmm, eigenlijk dus al twee keer zoveel mensen dan ik strikt noodzakelijk acht.

Maar goed, dat kloddertje tipp-ex, kreeg ik op mijn vijfde tandartsbezoek van dit jaar. En alle vijf die bezoeken, waren voor die ene kies. Bezoek nummer 6 staat zelfs al gepland. Voor die ene kies, ben ik dit jaar dus al vaker naar de tandarts geweest, dan ik de afgelopen tien jaar voor al mijn kiezen en tanden bij elkaar ben geweest. Het is dat hij me nog nooit pijn heeft gedaan, anders zou ik alsnog angst voor de tandarts ontwikkelen denk ik. Alhoewel. Ik geloof niet dat ik daar aanleg voor heb, angst voor de tandarts. Ik ben wel altijd blij, wanneer ik snel weer buiten sta na een controle of iets dergelijks, maar dat is niet uit angst. Nee, dat is omdat ik het eigenlijk verschrikkelijk saai vind bij de tandarts.

Denk er maar eens even over na; eigenlijk is een tandartsbehandeling ontzettend saai: het enige wat je doet is daar een beetje liggen en je mond open houden. Tijdens de uitzonderlijke gevallen dat ik langer dan twee minuten binnen was, moest ik oppassen om niet in slaap te vallen, zo saai vind ik het. De tandarts zou eens een spiegel op het plafond moeten hangen, zodat je tenminste mee kunt kijken. Nu kan ik alleen maar naar een 'rustgevende' plafondschildering van kitscherige dolfijnen tussen wolken kijken. Ze hadden beter Michelangelo kunnen vragen voor het schilderwerk, dan had ik tenminste nog kunnen kijken naar een heleboel bijna-naakte mannen. Zou de tandarts zich ook geen zorgen meer hoeven maken dat ik in slaap zou vallen, mijn mond dus zou vergeten open te houden en per ongeluk in zijn vingers zou bijten (waar de man toch maar zijn droog brood mee moet zien te verdienen).

Ja, naakte mannen op het plafond bij de tandarts, daar zou mijn mond wel van open vallen...

Ik was vanmiddag even in de Nijmeegse binnenstad en oh God, het is zover: het Vierdaagsegezeik is losgebarsten. Gezeik, ja. Dat leest u goed. Ik heb namelijk helemaal niks met die hele Vierdaagse en vooral niet met de feesten eromheen. Meestal ben ik op vakantie als de wandelaars door de Nimweegse straten trekken. Ik denk dat van de acht zomers die ik nu in Nijmegen heb doorgebracht, ik hoogstens twee keer wandelaars heb gezien. Eén keer per ongeluk en één keer volgens vooropgezet plan. Toen was namelijk vriendin E. uit Rusland op bezoek en voor haar was dat natuurlijk wel leuk, dat hele Vierdaagsegezeik.

Ik heb vooral een hekel aan die feesten. Ik ga er altijd naartoe (ook dit jaar krijg ik weer bezoek in de vorm van vriendin J. uit Leuven en mijn zus en haar vriendin), maar eigenlijk vind ik het helemaal niks. Veel te druk. Op sommige plaatsen in de stad doe je er een half uur over om jezelf 100 meter te verplaatsen. Van mij hoeft dat eigenlijk niet zo. Feesten? Prima. Te drukke feesten? Nou nee, bedankt. En heel Nijmegen zit dicht, je kunt geen kant op.

'Hee, zal ik volgende week vrijdag met I. langskomen?' wilde mijn zus weten.
'Hahahaha!' lachte ik cynisch.
'Waarom lach je nou?'
'Dan is de intocht van de Vierdaagse,' zei ik veelbetekenend.
Mijn zus weet immers wat dat betekent, intocht van de Vierdaagse. Dan doet niks het meer in Nijmegen. Het enige wat je hoort, zijn foute hits van de Zangeres zonder Naam en De Sjonnies. Een open supermarkt? Ik dacht het niet, Piet. Geluidsoverlast, dag en nacht? Ik dacht het wel, Nel. Was het maar alvast volgende week zondag, bluh.
'Oh man,' zei mijn zus geïrriteerd, 'Dan moet ik dus met de trein komen, want met de auto kom je Nijmegen dan niet in of uit.'
Want ja, als je uit Limburg komt, dan kom je lekker via de Via Gladiola Nijmegen binnen. En aangezien ik in een zijstraat van de Via Gladiola (de rest van het jaar bekend als de Sint Annastraat) woon, lijkt het me vrijwel onmogelijk om met een auto bij mij te geraken. Tenzij je natuurlijk de knightrider bent en kunt vliegen, maar ik durf met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid te stellen dat mijn zus niet de knightrider is.
'Kutvierdaagse,' zei ik, uit de grond van mijn hart.
'Kutvierdaagse,' was mijn zus het met me eens.

Zo, en wat gaat u de komende week doen in uw wel rustige woonplaats?

Laat ik even voorop stellen, dat ik niets tegen hamsters heb. Natuurlijk heb ik niets tegen hamsters. Het zijn geweldige beestjes, ik heb ze zelfs als huisdier gehad. Maar dat ik hamsters briljante dieren vind, wil nog niet zeggen, dat ik er uit wil zien als een hamster. En laat dat nou net het geval zijn. Althans, voor een helft van mijn gezicht dan. Mijn linkerwang ziet er namelijk uit, alsof ik een hamster ben, die te lang alleen gelaten is met de voordeelverpakking hamstervoer.

U lacht nu waarschijnlijk, maar mij is het lachen helaas vergaan. Vooral omdat zo'n opgezette wang heel dom lacht. Mijn rechterwang lacht, terwijl mijn linkerwang blijft zoals 'ie is: stijf en opgezet. Alsof het carnaval is en ik watjes erin heb gestopt, omdat ik verkleed wil gaan als een of andere maffioso. Of alsof een botox behandeling goed fout is gegaan.En alsof zo'n opgezette, stijve en pijnlijke wang nog niet voldoende was, ben ik ook nog eens half-doof. Want dat oor doet mee. Een verstopt oor. Of eigenlijk, een oor dat binnenin opgezet is, waardoor het dicht zit. Potdicht. Al weken. En dat is niet fijn. Vraag maar aan Rosalie, die kan het bevestigen.

Maar goed, misschien bent u inmiddels benieuwd naar de boosdoener. Of u heeft het al geraden. Het gaat in ieder geval om een kies. Precies gezegd gaat het volgens de internationale tandnummering om kies nummer 36. Deze kies besloot een goede maand terug ineens pijn te gaan doen. En ondanks enkele tandartsbezoeken, zit ik hier nu toch als een hamster te typen. Nu maar hopen dat de anti-biotica snel zijn werk doet. Want leven als een hamster, dat zie ik toch niet echt zitten...

Iedereen maar dan ook echt iedereen om mij heen gaat op vakantie naar Frankrijk. Vooral op mijn werk, daar is Frankrijk echt vakantiebestemming nummer een. En hoe terecht, denk ik dan. Frankrijk is gewoon fijn. Het enige jammere aan Frankrijk is echter dat werkelijk iedereen er naartoe gaat en een Nederlanderloze vakantie in Frankrijk dus niet tot de mogelijkheden behoort en dat vind ik eigenlijk stiekem best wel bluh.

'Vous etes incroyable!' zei vriendin E. uit Moskou ooit een keer tegen mij, 'Quand on se trouve a la fin du monde et quelqu'un d'autre te rejoint, c'est toujours un neerlandais! Je te le jure!'
(Waarom ik Frans spreek met vriendin E.? Nou, omdat wij elkaar uit Parijs kennen en het natuurlijk veul makkelijker is om in het Frans te communiceren, wanneer we allebei ook bijna vloeiend Engels spreken... Wat vriendin E. probeerde te zeggen, en oeh geheid in beter Frans dan hetgene wat ik hierboven gefabriceerd heb, is dat als je je aan het einde van de wereld bevindt en er iemand anders aan komt lopen dat altijd een Nederlander is).
'Het is een complot,' was mijn zusje na de opmerking van E. van mening, 'Er zijn veel meer dan 16 miljoen Nederlanders, anders kan het niet dat ze altijd uit de meest vreemde hoeken en gaten komen gekropen.'
E. en ik knikten wijs. We waren een complot op het spoor, zoveel was zeker.

Twee jaar geleden ging ik met mijn zus op vakantie naar Versailles. Lekker op de camping. Dachten wij. Toen wij namelijk op de camping aankwamen, bleek deze vol te zijn en na een hartgrondig 'merde!' van mijn kant besloten mijn zus en ik dat het tijd was om veertig kilometer de binnenlanden in te rijden om dan maar een nachtje ergens anders te gaan staan. De bestemming werd Rambouillet, maar ehm ja. Twee vrouwen in een auto, u voelt hem al aankomen: toen opeens de Eiffeltoren na een of andere bocht hartstikke dichtbij opdoemde, kregen wij zo'n vermoeden dat we de verkeerde kant op aan het rijden waren.
'Fuuuuuuuck!' riepen wij in koor.
De nabijheid van de Eiffeltoren brengt de eloquente mensch in ons naar boven, zoveel was weer duidelijk.
Mijn zus gooide bij de eerste de beste gelegenheid het stuur om en maakte een U-bocht.
'Phew,' verzuchtten wij, terwijl wij Versailles uitreden.
'Dat was lachen,' zeiden wij tien minuten later, want toen kregen we natuurlijk weer praatjes.
'Leuk voor later,' waren we twintig minuten later van mening, 'Twee domme vrouwen in een auto rijden zomaar Parijs in zonder dat ze het doorhebben.'
'Waar zijn we nu weer?!' zei mijn zus met een zucht toen we een half uur later over één of ander dood industrieterrein reden.
'Weet ik het, daar staat Rambouillet wel nog aangegeven, dus we zitten nog wel goed,' zei ik schouderophalend, 'Maar buiten Parijs is er echt niks, man. Er is vast nog wel plaats op die camping. Wie wil hier nou zijn?!'
'Wij,' zei mijn zus, 'Ik vraag we af wat die Fransen denken als ze ons zien rijden.'
Met een ruk draaide ik mijn hoofd in de richting van mijn zus en zij deed hetzelfde in mijn richting.
'Whaaaaaaaaa!' riepen wij uit.

Dit was het moment waarop wij ons allebei tegelijkertijd realiseerden dat wij nu toch echt die Nederlanders waren geworden waarvan iedereen altijd zegt: 'Oh man, daar heb je ze weer, hoor. Nederlanders. Hoe komen die hier nou terecht?!'

En toen, toen werd alles duidelijk: Er zijn wel maar zestien miljoen Nederlanders, maar die zestien miljoen Nederlanders zijn gewoon te dom om in één keer goed te rijden. En daarom zijn ze altijd op dooie Franse industieterreinen, verlaten Noorse mosvlaktes en enge Oostenrijkse bergpassen als jij daar ook bent. Allebei dolend op zoek naar de juiste weg. Landgenoten onder elkaar, gezellig.

Elke dag als ik uit mijn werk kom en het regent niet dan staat er zo'n groepje jongetjes van een jaar of 8 op de hoek van het pleintje achter mijn huis. En daar moet ik dan langs. Het is dat ik 27 ben en vind dat ik niet om moet lopen voor een stel van die kutkoters, maar af en toe heb ik er echt zin in. Laatst schopte zo'n rotjoch (ik denk dat ie een jaar of 6 was) tegen mijn boodschappentas.
'Heij!' zei ik pissig, 'Waarom doe je dat?'
Twee grote bruine ogen keken mij aan. Maar goed dat ik daar niet gevoelig voor ben, ik heb bijster weinig met kinderen van die leeftijd. Dus ik draai me om en loop door. Weer haalt Lodewijk of Lucas (of hoe al die onderkruipsels in mijn wijk ook mogen heten) uit naar mijn tas.
'Hee, kappen nou! Doe je dat thuis ook?!' brul ik, terwijl ik tevreden vaststel dat ik heel veel op mijn vader begin te lijken. Ik zou een goede straatheks zijn, denk ik dan. Zo'n raar, oud wijf waar alle kinderen in de straat bang voor zijn.

Vandaag moest ik weer langs het pleintje. En ja, hoor. Daar had je er weer één en wel één van de ergste soort: zo'n rotjoch dat iets in zijn schild voert.
'Mevrouw, wat is uw naam?'
'Waarom wil je dat weten?' vraag ik kritisch.
Je moet kinderen nooit in eerste instantie hun zin geven, da's niet goed voor ze. Laat 'm eerst maar eens komen met een goed argument. Denk ik dan.
'Nou gewoon!'
'Ik vind dat niet gewoon,' zeg ik, terwijl ik mijn wenkbrauwen optrek en doorloop, 'Ik vraag jou toch ook niet hoe je heet?!'
'Wat ben jij arrogant, zeg!' roept hij mij na.
Zo, gaan we mij tutoyeren en arrogant noemen in één zin?! Tsssk! Ik overweeg nog even om terug te brullen dat hij geen woorden moet gebruiken die hij niet kan spellen, maar dat laat ik maar achterwege.

Want ja, anders gaat ie dadelijk huilend zijn pa erbij halen en dan heb ik het weer gedaan, want zo gaat dat dan. Soms lijkt het wel of ik de afgelopen twintig jaar niet ouder ben geworden. Kleine kutjongetjes, nooit kom ik er vanaf!

Verhoudingen die niet kloppen zijn vaak heel komisch. Denk maar aan uitspraken als: "He tas, waar ga je met die brugpieper naartoe?" Niet zo leuk voor de brugpieper (al helemaal niet omdat hij die tas daadwerkelijk moet sleuren), maar eerlijk is eerlijk, het geheel ziet er nou eenmaal lachwekkend uit. En omdat de brugpieper de jaren erna genoeg mogelijkheden heeft om zich te wreken op de nieuwe generaties brugpiepertjes, wordt het eigen brugpieperjaar meestal heel snel vergeten, van diepe emotionele schade is dus meesal geen sprake in zo'n geval.

Een ander mooi geval van een scheve verhouding, is die van de hond die het baasje uitlaat. Grote hond met een sterke eigen wil; klein baasje met te weinig wil en/of spierkracht. Ik kan er niets aan doen, wanneer ik een hond zijn wanhopig baasje voort zie slepen, moet ik altijd een beetje lachen, terwijl ik zachtjes begin te neuriën: Dat heb je met zo'n hond, zo'n hond is niks gedaan. Bello, Bello, Bello, niet zo trekken alsjeblieft. Bello, Bello, Bello, blijf toch staan

Maar gisteren zag ik een mooie variant op de hond-laat-baasje-uit. Het ging om een bulldog. Eigenlijk nog niet eens zo'n hele grote hondensoort, maar wel behoorlijk robuust. En dit was een flink exemplaar. Duidelijk al wat jaartjes ouder en niet meer een grote behofte om ieder takje, grassprietje en paaltje in de omgeving uitgebreid te onderzoeken. Nee, deze bulldog, die had het allemaal al eens gezien, en sjokte op zijn dooie gemak 'zijn' rondje. Maar de bulldog was niet alleen natuurlijk. De bulldog had namelijk een klein jongetje bij zich, netjes aan de lijn. Het jongetje had duidelijk wel nog de behoefte om ieder takje, ieder grassprietje, ieder paaltje, ieder beestje, ieder langslopende of langsfietsende persoon, of iedere langsrijdende auto uitgebreid te onderzoeken, te begroeten en/of na te rennen. Het jongetje sprong en rende dan ook energiek op en neer, voor zover zijn lijn dat toestond natuurlijk. Want de bulldog? Die sjokte onverstoorbaar verder. In zijn eigen tempo.

Hoera! Het is tijd voor een bekentenis: ik ben geobsedeerd door royals. Als ik er zo over nadenk dan moet ik concluderen dat dat altijd al zo geweest is. Ik houd namelijk erg van sjieke kleding, hoeden, galajurken en blinkende juwelen en ja, die dingen zie je nogal eens in royaltyland. Ja sorry, je kunt niet de hele dag over Rachmaninov en Flaubert praten, hoor. Het houdt een keer op. In ieder mensch zit een oppervlakkige drol en bij mij zit ie gewoon niet zo diep. Als kind zat ik het ene moment met de Privé op mijn schoot om foto's van de koninklijke familie te bekijken en het andere moment zat ik weer met mijn neus in een boek over Rembrandt. Te staren naar de anatomische les van Dr. Nicolaes Tulp, ik vond dat armpje waar die Tulp met een schaar in zat te porren namelijk uitermate fascinerend. Ik zou niet kunnen zeggen wat ik interessanter vond toen ik acht was. Het haar van Beatrix of het armpje waar Tulp met een schaar in zat te porren. En eigenlijk kan ik dat nog steeds niet.

De grootste reden dat ik geobsedeerd ben geraakt door royals is mijn nog grotere obsessie voor het verschijnsel 'hoeden'. Het gedonder begon pas echt toen mevrouw mijn grootmoeder op een dag tegen mij zei: 'Het is toch jammer dat dat tegenwoordig niet meer echt kan, hoeden. En zeker als je een hoedenhoofd hebt, zoals ik. Hee, ik denk trouwens dat jij ook wel een hoedenhoofd hebt.'
En verdomd, wat een waarheid! Een jaar of acht geleden begon ik met carnaval met het provisorisch in elkaar knutselen van hoeden en opgetogen rende ik in de weken voor carnaval met een hoofddeksel op door het huis.
'Doe kens zelfs unne plastic tuut op diene kop zette,' zei mijn moeder dan, 'Ech, dich sjtuit ech alles wasse op diene kop zets.'
'Hei, danke wah,' zei ik dan opgetogen, blij dat er tenminste iets was dat ik met flair kon dragen, 'Allein jaomer det ich d'r in 't dagelikse leave gein kontj aan höb'.

En zo is het maar net. In het dagelijkse leven heb je er inderdaad geen kont aan dat alles wat je op je hoofd zet je staat. De vraag is dan ook wat ik moet doen om in het dagelijkse leven ook eens een hoed op te kunnen. En zoals zo vaak met dit soort kwesties heb ik ook nu al verschillende plannen bedacht om dit verlangen te verwezenlijken:

Plan 1: Rosalie wordt een beroemd hoedenontwerpster
Wanneer ik eenmaal een beroemd hoedenontwerpster ben dan word ik uiteraard 'the talk of the town' wanneer ik door de straten van Maastricht flaneer met een UFO op mijn hoofd (want laten we eerlijk zijn, Maastricht is de enige stad in dit land waar nog iets van klasse door de straten waart en waar mensen nog een hoed zouden kunnen dragen, op zondag bijvoorbeeld). Beroemde hoedenontwerpsters zijn excentriek en van excentrieke ontwerpers pikt men altijd alles. Er is alleen één probleem: hoe word je in godshemelsnaam een beroemd hoedenontwerpster?! Want je wilt natuurlijk niet zo'n drol zijn waarvan iedereen zegt: 'Tssssk, moet je dat zien. Die denkt zeker dat het carnaval is.'

Plan 2: Rosalie wordt een notoire hoedenbruiloftbezoekster
Je hebt zo van die bruiloften waar mensen altijd hoeden dragen: de zogenaamde hoedenbruiloft. Als ik zelf ooit trouw dan wil ik zo'n hoedenbruiloft, al is het alleen maar om mijn oma en haar hoedenhoofd een plezier te doen. Maar goed, een notoire hoedenbruiloftbezoekster zijn is natuurlijk wel enigszins dubieus, want na verloop van tijd gaan mensen je herkennen, je aanstaren en tegen elkaar fluisteren: 'Pssssst, daar heb je die treurige, notoire hoedenbruiloftbezoekster! Die heeft zeker niet genoeg aan die drie dagen carnaval per jaar.'

Plan 3: Rosalie gaat naar Royal Ascot
Ik kan natuurlijk ook altijd nog naar Royal Ascot gaan. Het is natuurlijk niet helemaal de definitie van 'dagelijks leven', dat Ascot, maar hee: het is wel extravagant en dat zie ik dan wel weer zitten. Ik geloof dat Royal Ascot ook iets met paarden van doen heeft, maar dat is natuurlijk maar bijzaak. Zolang ik op mijn roze pumps en in mijn fuchsiakleurige mantelpak door de modder kan banjeren, ben ik gelukkig. Met één hand zal ik mijn grote roze- en fuchsiakleurige UFO vasthouden tegen de wind, met de andere hand mijn glas champagne. Met X-beentjes (ik kan natuurlijk niet lopen op die pumps) zal ik staan te bibberen in de Engelse regen (want dat fuchsiakleurige mantelpak van de Scapino is natuurlijk veel te koud en niet waterdicht bovendien), terwijl ik probeer een glimp op te vangen van Camilla, mijn grote hoedenidool.

Als ik er zo over nadenk dan lijkt plan 3 mij het meest interessante, mede vanwege het fuchsiakleurige mantelpak en de roze pumps.
En anders heb ik altijd carnaval nog, natuurlijk.

Nachtmerries, dat krijg ik van dit log. Mijn waarde zuster heeft hier gisteren namelijk een heel gevoelig punt bij mij geraakt. Niet vanwege een verstopt oor, daar kan ik wel tegen. Maar haar benaming voor een verstopt oor, haar benaming voor een onschuldig propje oorsmeer, brengt ernstige jeugdtrauma's bij mij naar boven. Ik durf het woord nauwelijks te herhalen, maar even voor alle duidelijkheid, ik doel dus op het woord: oorbewoner. Ieks!

Het begon allemaal lang, lang geleden, toen ik nog een klein Virginieke was. Met het hele gezin zaten we op te bank film te kijken. Een film, die zeer slecht voor mijn gemoedstoestand bleek. Nogal onverwacht overigens, want ik kan (enge) films eigenlijk heel goed loslaten en dat talent had ik vroeger ook al. Maar ja, dan moeten ze niet met echt hele enge dingen komen. Echt, hele, hele enge, gruwelijke voorvallen. Gebeurtenissen, die al voor het zien mijn ergste nachtmerries zijn, maar daarna ook nog eens audio-visueel ondersteund kunnen worden in mijn hersenen. Scene's dus, met betrekking tot enge kruipende beestjes.

En dan bedoel ik niet dat er simpelweg veel te zien zijn, of dat ze alleen maar een beetje glibberig krioelen in een put waar je overheen moet springen. Nee, dan bedoel ik de echt gruwelijke scene's, waarin iemand doelbewust wordt aangevallen door 1 zo'n miezerig klein kruipend mormel. Je ziet het niet zo vaak, zo'n echt enge scene, maar in dit geval, keken we naar een Star Trek film. Diegenen die Star Trek kennen, zullen nu misschien al een vermoeden hebben, op welke scene ik doel. Voor diegenen die Star Trek niet kennen; het gaat om Dit beestje. In de film is te zien, hoe dit beestje in iemand zijn ruimtepak-helm wordt gestopt en het langzaam kruipend zijn weg vindt naar het slachtoffer zijn oor, om er vervolgens vrolijk in te kruipen en er een nestje te bouwen. Dit gaat natuurlijk gepaard met veel gezweet (van het slachtoffer) en gegil (van mij en het slachtoffer).

Sindsdien zijn oorwurmen mijn vijand nummer 1. Sindsdien kan ik dus ook geen enkel woord verdragen, dat insinueert, dat er een beestje in iemands oor zit. Sindsdien zou ik het liefst mijn oren altijd hermetisch afsluiten, ware het niet dat ik doof zijn zo lastig vind.
Het is ook de reden, waarom ik zo'n gruwelijke hekel heb aan de zilvervisjes op mijn kamer. Deze beestjes bewegen eng en hebben precies de juiste vorm, om mij de stuipen op het lijf te jagen en me slapeloze nachten te bezorgen. Ik ben namelijk als de dood dat er in mijn slaap een keertje een in mijn oor kruipt...

De afgelopen week woonde er iets in mijn oor. Wat het precies was dat wist ik niet, want ik kan natuurlijk niet in mijn eigen oor kijken. Dat iets dat in mijn oor woonde, woont daar ongeveer om de twee jaar dus ging ik er gemakshalve maar vanuit dat het weer hetzelfde liedje was als twee jaar geleden. Meer dan regelmatig laat ik een uitzettingsbevel opstellen en dan verdwijnt mijn oorbewoner weer voor een bepaalde tijd, maar dat is eigenlijk een beetje een dood musje: de oorbewoner komt altijd terug. Dan stop ik allerlei druppels in mijn oor, leef een weekje buiten mezelf en besluit dan na een paar dagen om naar de dokter te gaan voor een uitzettingsbevel.

Deze keer was mijn oorbewoner nogal hardnekkig. Ik zat gisteren op het Onze Lievevrouweplein in Maastricht en ik dacht echt dat ik gek werd. Ik hoorde geen bal en elke keer als één van mijn ouders iets tegen mij wilde zeggen dan ging dat zo:
Moeder: 'Murmeldemurmel.'
Ik: 'Waaaaat?'
Moeder: 'Iets harder murmeldemurmel.'
Ik: 'Mam, doe me een lol. Je weet toch dat ik niks hoor?'
Moeder: 'IK NEEM EEN ICE TEA, WAT NEEM JIJ?'
Ik: 'Oh, okee. Doe maar hetzelfde.'
Zoooo irritant, echt.

Dus vanochtend stapte ik op mijn fiets, op weg naar de dokter.
'Ik kom om mijn oren uit te laten spuiten,' zei ik tegen de assistente, 'Ik hoor echt bijna niks meer.'
Nou ja, ik hoorde vanalles. Ik hoorde mezelf slikken (heel hard) en als ik 's avonds in bed lag dan hoorde ik het bloed door mijn hoofd stromen (althans dat denk ik dan, want als het iets anders was dan moet ik mij daar nu heftig zorgen over gaan maken).
De assistente klaarde haar klusje en ik stapte weer op de fiets. Zo fijn om de wind weer door de bomen te horen ruisen, u heeft werkelijk geen idee. Soms zijn het toch de kleine dingen die 't 'm doen, denk ik dan.