Welkom in de wonderlijke wereld van Bernie & Ert. En nee, dat is geen typefout. Het is niet Bert & Ernie, u heeft het de eerste keer goed gelezen; er staat echt Bernie & Ert. Bernie & Ert vertellen, evenals hun bijna-naamgenoten, korte en leerrijke verhaaltjes voor de medemens. In dit geval dan wel voor de medemens boven de achttien, in tegenstelling tot hun bijna-naamgenoten.

U zult dus niet snel leren tellen met Bernie & Ert, maar het biedt u wel de mogelijkheid uw Duitse woordenschat behoorlijk uit te breiden. Want er worden zeel veel onderwerpen besproken, die vreemd genoeg tijdens de Duitse les zwaar onderbelicht bleven. En dat is jammer. Dat is heel jammer. Wanneer deze woorden en termen immers in onze opvoeding hadden gezeten, hadden Rosalie en ik misschien wel veel liever onder de namen Scharfe Puppe en Ledertriene geschreven. Maar ja, daarvoor is het nu te laat...

Maar ach, eigenlijk ben ik toch ook wel blij met de namen Rosalie en Virginie. Want hoe prachtig de termen 'Scharfe Puppe' en 'Ledertriene' ook zijn, ik denk dat die namen een heel ander lezerspubliek zouden aantrekken. Een lezerspubliek, dat duidelijk teleurgesteld zou zijn, wanneer ze alleen maar wat gekwebbel over pakjes maizena of prinsjesdag zouden lezen. Nee, dan zijn onze literair verantwoorde namen toch beter gerechtvaardigd.



Kijk vooral ook even HIER voor een imposante lijst synoniemen.

Elke keer dat ik van Nijmegen naar Driebergen reis dan stopt mijn trein als eerste in Elst.
'So what?' hoor ik u al denken. Nou, so what big time! Mijn moeder komt namelijk uit Elst en derhalve heb ik daar een substantieel deel van mijn jeugd doorgebracht. Bij opa en oma Elst, ja ja. Een oom van vaders kant zei vroeger altijd: 'Opa Els? Een opa die Els heet?! Dat is raar! Dat is toch geen naam voor een man!', want als klein, Limburg dreumesje sprak ik die t natuurlijk niet uit.
'Neeeeeee! Dat is ElsT, met een tee!' gilden mijn zusje en ik dan en volgens goede gewoonte geloofde mijn oom daar geen sikkepitje van. Arme opa, door mijn schattige Limburgse accentje verwerd hij eigenlijk tot een soort oma, 't is toch wat.

Mijn opa en oma woonden schuin tegenover de Grote Kerk en hadden een hele grote tuin (althans in mijn beleving dan). Dat was wat! Een stuk beter dan dat knollenveldje van mijn ouders waar, als je er tegen een bal trapte, je al een blokje om kon gaan lopen om de bal op te gaan pikken bij de achterburen. En dus trapten mijn zusje en ik tegen een bal, bouwden tenten van oude tafellakens en plukten bramen en frambozen in het moestuingedeelte. Maar het beste deel van bij opa en oma zijn (behalve dan het bakje chips dat we kregen als we naar huis reden) was mijn oom H., die toentertijd nog bij zijn ouders woonde. Oom H. was wat je noemt een toffe oom. Hij was altijd in voor een geintje, hij had drie paarden en een koetsje waarmee we dan door de Betuwe gingen rijden en best of all, dankzij hem zag ik natuurlijk de eerste keer de Sound of Music, want die had ie speciaal voor mijn zus en mij opgenomen, de schat...

'Was?' hoor ik u denken.
Ja, was. Oom H. is niet meer. In de zomer van 2005 viel hij om. Zomaar. Onaangekondigd. En weet u? Ik ben nog steeds zo ontzettend boos op 'm vanwege die stunt, u wilt het niet weten.
'Bah, oom H.,' zei ik, toen ik op zijn sterfdag in zijn achtertuin stond en wezenloos en vol ongeloof naar zijn paarden in de wei naast het huis staarde, 'Waarom doe je dat nou, man?'
Maar oom H. zei bijster weinig terug en eerlijk gezegd kan ik hem daarin geen ongelijk geven.

En elke keer als ik van Nijmegen naar Driebergen ga (of vice versa) en die stomme trein in dat stomme Elst stopt dan denk ik weer: 'Bah, oom H.! Moest dat nou zo nodig?'
Maar wat ik ook zeg of wat ik ook denk, het volgende station is altijd Nijmegen of Arnhem en weet u? Dat verandert aan de hele zaak geen ene bal, verdomme.

Vandaag wil ik u graag iets vertellen over mevrouw mijn moeder. Mevrouw mijn moeder, heeft namelijk een maizena-trauma. Maizena ja, dat witte goedje om sauzen mee te binden etc. Denk nu niet dat mevrouw mijn moeder ooit in een groot vat maizena is gevallen en bijna is gestikt, waardoor ze nu de rest van haar leven doodsbang is voor een beetje maiszetmeel. Nee, het is een trauma van een compleet ander soort.

Mevrouw mijn moeder, is namelijk altijd bang, dat de maizena op raakt. Dat op een dag de saus gebonden moet worden, ze het keukenkastje opent en ohjee, er is geen maizena meer. Stelt u zich dat eens voor! Het lijkt mij duidelijk een ramp van wereldproporties. Het resultaat is natuurlijk, dat er iedere week opnieuw 'maizena' op het boodschappenlijstje wordt geschreven. Maar ik ken mevrouw mijn moeder inmiddels natuurlijk wel een beetje, dus kijk ik voordat ik naar de supermarkt ga, nog even in de voorraadkast, om te controleren of daar nog een pak maizena op voorraad staat, of misschien zelfs twee. Wat dus eigenlijk altijd het geval is. De maizena die op het boorschappenlijstje geschreven staat, laat ik dan ook maar fijn voor wat 'ie is.

Maar ik voorspel, dat het over niet al te lange tijd natuurlijk een keer fout gaat. Want er komt een dag, dat ik vergeet te controleren hoeveel maizena er nog staat. Met als gevolg dat ik een keer weer de maizena op het lijstje in de winkel achterlaat, terwijl er geen meer in de kast staat. En tja, dan zou het zomaar kunnen gebeuren, de we op een dag ongebonden saus zullen moeten eten. Ik weet niet of mevrouw mijn moeder dat dan overleeft. Ineens komt dan al dat oud leed weer naar boven, die het maizena-trauma hebben veroorzaakt. Ineens is mevrouw mijn moeder dan weer het dreumesje dat zich iedere week vlak voor sluitingstijd naar de buurtwinkel moest haasten omdat de maizena thuis op was... Dat wil ik dan natuurlijk weer voorkomen, dus de neiging om nu alle pakken maizena rustig in de winkel te laten staan, zal zich langzaam omzetten in een ongebreidelde maizena-koopwoede.

Ik vrees dat ik dus ook al de beginselen van een maizena-trauma vertoon. Mijn moeders verdediging voor de drie pakken maizena in de kast, namelijk dat we haar dankbaar zullen zijn mochten we ooit eens ingesneeuwd raken, biedt helaas wienig soelaas. Want ik hoop toch echt dat wanneer we ooit ingesneeuwd mochten raken, we niet alleen op een stijfsel-maizena-papje hoeven te teren...

Google blijft een fascinerend iets. Als ik in de statistieken van deze website kijk dan zie ik mij toch af en toe dingen voorbij komen, tsjongejonge! En dan heb ik me toch een zin om een potje commentaar te leveren, dat wilt u niet weten. Mozeskriebel, er zitten echt rare mensen op het net!

Neem nou deze vraag van een anonieme en niet zo slimme bezoeker:
Waarom is prinsjesdag belangrijk voor de mensen?
Nou, dat lijkt mij nogal wiedes. Omdat u dan de vrouw die blij is dat de mensen haar fysio betalen in het wild kunt zien. Want als de mensen ergens geld aan uitgeven dan willen ze natuurlijk wel zien waar dat geld naartoe gaat. En dat is dus in dit geval de vrouw die blij is dat de mensen haar fysio betalen. Dit lijkt me dan ook een duidelijk geval van 'duh'!

Of wat dacht u van deze opmerking? Waarom wil deze meneer/mevrouw dit met Virginie en mij delen?
Ik wil dollars kopen
Nou, ik zou ze liever gratis willen krijgen, maar als u ze dan toch zo nodig wilt kopen dan kunt u denk ik beter naar een bank gaan. Virginie en ik zijn potjandorie geen sjaggeraars of geldwisseljuffrouwen!

Mijn oma blijkt tegenwoordig ook op internet te zitten getuigende de volgende zoekterm:
Buitengesloten sleutel aan de binnenkant
Oma, u kunt beter met papa bellen dan een beetje op google gaan surfen, daarmee komt u niet binnen, hoor! Google heeft echt nog nooit een huis opengebroken. Voor zover ik weet, tenminste. Want met google wit oe 't nooit nie, hee!

En wat dan met de nieuwe huisgenoten van de drol? Die vragen ook wel eens wat, want tja. Als je een echte drolexpert zoekt dan moet je toch bij mij zijn. Of bij vriendin F., maar dit heeft geen blog, dus die is wat moelijker te raadplegen.
Welk nummer moet ik hebben voor de kliklijn van de belastingdienst?
Voorwaar ik zeg u. Belt u eens met 0800-7000.

Maar de mooiste zoekterm ooit, was een zoekterm die duidelijk gerelateerd was aan het weer. Afgelopen januari (toen het zo stormde) kwamen er opeens allerlei mensen met stormgerelateerde zoektermen op deze site binnen. Maar bij één van deze zoektermen kwam ik echt niet meer bij. Ik moest zogezegd bijna aan de beademing. Wat weer mooi ende ironisch was, aangezien bewegende lucht sowieso al een beetje het thema van de dag was.
in je blootje in de storm rennen
Eh?! Que?!

Ja, zo ziet u maar weer. Voor ieder wat wils op Nuit Blanche. Stormfetisjisten, mijn oma, sjaggeraars, de nieuwe huisgenoten van de drol: je kunt het zo gek niet bedenken of ze vinden hier het antwoord op hun vragen. En dan durven sommige mensen te beweren dat bloggen onzinnig is. Gadverpielekes. Het levensgeluk van de zoekende medemens hangt er vanaf! Daar moet u niet te licht over denken. Missionarissen. Dat zijn wij. Wij wijzen mensen naar het licht. Of naar de Belastingdienst, het hangt er maar net vanaf wat hun vraag is...

Wat is er gebeurd met het lunchtrommeltje? Waar is de voorgesmeerde lunch? Hij lijkt wel compleet verdwenen, nu ik niet meer op de middelbare school rondloop. Ik zal daarbij meteen toegeven, dat ik het trommeltje ook liet varen, zodra ik de kans kreeg. Namelijk een universiteit met goede brood-voorzieningen. Want ik had een hekel aan dat ding. Waarom precies weet ik niet. Maar ik vond het altijd zo'n gedoe. Niet het smeren, dat vond ik niet erg, maar je moest het de hele tijd meeslepen (oke, misschien is het niet heel zwaar, maar het nam altijd kostbare ruimte in beslag in je tas). Het feit dat je eigenlijk drie handen nodig had om je tas te kunnen dragen en je boterhamtrommel te kunnen openen, hem vast te houden en dan ook nog eens te eten, hielp het imago van het trommeltje natuurlijk ook niet erg. Dat balanceerwerk moest namelijk meestal allemaal tijdens het lopen gebeuren; we hadden niet heel erg veel tijd tussen de lessen.

Dat werd compleet anders op de Universiteit. Ineens kon je tussen de colleges of in de pauze een krentenbolletje gaan halen, of een liga ofzo. Met ook nog eens een lekker warm koppie thee erbij. Het was een bevrijding. Geen broodtrommeltje meer nodig. Ik gooide 's ochtends gewoon een pakje crackertjes en een appel in mijn tas en mocht dat niet genoeg zijn, dan kon ik altijd nog even een extra mueslibolletje halen. Heerlijk was het. Geen broodtrommeltje meer. Mijn leven was completer, zonder het trommeltje.

Ik snap dus als geen ander, dat je een hekel zou kunnen hebben aan een broodtrommeltje. Ook al is het een geweldig iets natuurlijk. Op zich heel handig, zo'n voorgesmeerde lunch, in meestal toch niet al te grote trommeltjes. Maar tja, sommige antipathieën zijn nou eenmaal niet uit te leggen. De oplossing om in zo'n geval dan maar een heel brood in je tas te gooien en er ook nog een pakje boterhamworst en een kuipje boter bij te doen, lijkt me dan weer erg onhandig. Dan nog liever een trommeltje. Maar die zie ik dus niet meer.

Nee, als nu de college's beginnen, dan komt na het collegeblok, het brood op tafel. En dan heb ik het dus over een heel brood he mensen. Echt zo'n groot, lomp, onhandig, meestal compleet vevormd brood wordt uit de tas gehaald en op tafel gelegd. De voordeel-verpakking worst wordt opengescheurd (wat altijd weer een heerlijk aroma in een te kleine, warme, vaak overvolle zaal verspreid), het kuipje margarine en een mes worden er nog bijgetoverd en smeren maar. Het werkt. Dat moet ik toegeven. Men heeft honger en het resultaat is een gesmeerde boterham om die honger te stillen. Maar handig? Dat lijkt het me absoluut niet.

Nee, geef mij in zo'n geval dan toch maar een boterhamtrommeltje. Liever dat, dan boeken die voor eeuwig naar knoflookworst ruiken...

Het is u vast niet ontgaan dat het gisteren Prinsjesdag was. Dat is dan namelijk bij het nieuws, ja ja. En dat kijkt u natuurlijk allemaal, nietwaar? Nee? Oh, sorry. Woont u in een hol? Nee? Oh, sorry. Weet u wat. Ik zal u eens wat vertellen over Prinsjesdag. Prinsjesdag, dat is namelijk schitterend, het gaat ongeveer zo:

Wanneer u op Prinsjesdag uw tv aanzet, dan ziet u mooie pittoreske beelden van Den Haag met een beetje boel mensen erin. Dan komt er opeens een koetsje aanrijden met heel veel rare pipo's eromheen. Echt raar, want dat koetsje is een beetje belachelijk goud. Ja nee echt. En het wordt nog erger! Het koetsje stopt namelijk voor een wit paleis en oh horror, er komt een vrouw naar buiten die a. een tent aanheeft en b. een UFO op haar hoofd draagt. En die stapt dan in het koetsje. Ze wordt gevolgd door een man die een operettepakje aanheeft en iemand die denk ik doorgaat voor de vrouw van de man met het operettepakje. 'Waarom heeft die man een operettepakje aan?' zult u zich afvragen. Nou, da's een goeie. Daar is namelijk nogal moeilijk antwoord op te geven. Net als op de vraag waarom dat koetsje goud is. Laten we het er maar op houden dat de man erg van operettepakjes houdt, dat lijkt mij het meest fair ten opzichte van de man zelf. Het is namelijk nogal zielig als blijkt dat de vrouw met de UFO hem gedwongen heeft om het operettepakje aan te trekken.

Wanneer het gezelschap goed en wel in het koetsje geïnstalleerd is, rijdt het koetsje naar het Binnenhof (plein in Den Haag red.). Langs de weg staan allemaal blije mensen die naar de mensen in het koetsje zwaaien. De mensen in het koetsje zwaaien dan braaf terug, terwijl de tot nu toe onbekende vrouw zegt: 'Wat ben iek blij dat als iek hier een tennisarm van krijg dat al dat blije mensen langs de kant mijn fysio betalen.' Bingo! Hoe had ik het kunnen vergeten? Het gaat hier om de vrouw die blij is dat de mensen haar fysio betalen en die vrouw, dat is inderdaad de vrouw van de man die erg van operettepakjes houdt. Begint u al een beetje te snappen hoe de vork in de steel zit? Wanneer het koetsje op het Binnenhof komt, stappen de mensen in het koetsje uit bij de Ridderzaal (zaal in Den Haag red.). Daar begroeten ze andere mensen die al eerder gearriveerd zijn met een ander koetsje. Als u volgend jaar wel gaat kijken, let dan even op de vrouw met het korte, blonde haar. Deze vrouw denkt namelijk (getuige haar outfit) dat het carnaval is, maar dat is het dus niet. Laat u niet door haar foppen, zij probeert u slechts op het verkeerde been te zetten!

Het gezelschap gaat de Ridderzaal binnen en terwijl ze door het gangpad schrijden, gaan alle mensen die al binnen zijn staan (dat moeten een boel koetsjes zijn geweest om al die mensen daar binnen te krijgen, trouwens). Waarom ze dat doen, mag Joost weten. Ik denk zelf dat de mensen uit het koetsje nogal belangrijk zijn, maar dat weet je maar nooit. Mensen blijven vreemde wezens. De vrouw met de UFO gaat dan op een belachelijk decadente stoel zitten en begint iets voor te lezen van een stapeltje foezelige A4'tjes. Weet u, die stoel waarop ze zit was zo duur dat er geen geld meer was voor een mapje om die A4'tjes in te doen. Dit voor het geval u zich afvraagt waarom iemand die een dergelijk koetsje bezit iets voorleest vanaf wat shabby-uitziende blaadjes. Als de vrouw voorleest, dan kunt u even iets anders gaan doen. Want wat de vrouw voorleest is altijd heel saai. Ik heb eens naar de vrouw geschreven of ze niet beter de wolf en de zeven geitjes voor kan lezen, maar daar heb ik nooit antwoord op gehad. Zo raar. Ik vond het best een goede suggestie.

Als de vrouw klaar is met lezen (en ik de afwas heb gedaan) dan gaan zij en de haren weer terug naar het witte paleis in hun belachelijke koetsjes. En dan zwaaien ze maar weer wat naar de mensen langs de kant en de vrouw met de UFO verzucht dan meestal: 'Zo hee, dat deel hebben we weer gehad.' Waar ik in kan komen, want ik zou ook niet zo'n saai verhaal voor willen lezen, bah. Voor zo'n suf gezelschap van mannen in pakken en vrouwen met rare hoofddeksels op. Ergens kan ik er wel inkomen dat er bepaalde mensen in het koetsjesgezelschap zijn die denken dat het carnaval is.

En als ze dan weer in het paleis zijn, nemen ze een stevige borrel, want het ergste deel van de dag moet nog komen: de balkonscène. Het witte paleis heeft namelijk een balkon en daar gaan ze met z'n allen op. Ja nee echt. En dan zwaaien ze nog wat meer naar de mensen. Alsof het vanuit het koetsje nog niet genoeg was, potjandorie. En dat duurt dan tot de man van de vrouw die denkt dat het carnaval is, sist: 'Mogen we nu verdulleme weer naar binnen? Ik heb nu wel weer lang genoeg voor gek gelopen. 't Is verdomme geen carnaval!' en dan zegt zijn vrouw: 'Wat bedoel je daar nou mee? Je refereert toch niet aan mijn prachtige robe manteau en mijn vederen hoed?' waarop de vrouw met de UFO (die duidelijk de baas is) het hele gezelschap naar binnen dirigeert. Want tja, je wil natuurlijk niet dat al die zwaaiende mensen zien dat de echtlieden op de vuist gaan.

Prinsjesdag. Zoals ik al zei: de mooiste dag van het jaar.
En omdat zien leren is, heb ik even een overzichtje voor u gemaakt. Zodat u volgend jaar weet op wie u moet letten...

Leest u wel eens de bijsluiter bij medicijnen? Ik wel altijd. Heel braaf. Want dat hoor je te doen. Op de Duitse TV zeggen ze het niet voor niets er altijd bij: "Zu Risiken und Nebenwirkungen, lesen Sie die Packungsbeilage und fragen Sie ihren Arzt oder Apotheker." Een zinnetje dat echt voor altijd in mijn geheugen gegrift zal staan.

Maar eigenlijk kan ik het niemand aanraden om de bijsluiter te lezen. Want tjongejongejonge, wat kun je daar depressief van worden. Vooral na het lezen van de mogelijke bijwerkingen. Neem bijvoorbeeld dit stukje:
'Er kan voorkomen: oorsuizen, angst, duizeligheid, slapeloosheid, hallucinaties, psychoses, nare dromen, verwarring en verandering van persoonlijkheid.' En dit is dan nog maar een klein gedeelte van de bijwerkingen natuurlijk. Ik krijg bijna de neiging te zeggen 'laat die medicijnen maar zitten, ik waag mijn kansen wel met die infectie'. Maar ja, dat is natuurlijk ook niet echt een oplossing.

Dus slik ik braaf de grote, fluoriserend gele tabletten en hoop op het beste. Mocht u me echter de komende week gekleed in een badpak en met een parasol in de hand door de stad zien lopen, wees dan vooral niet bang. Ik ben geen gevaarlijke gek, ik hallucineer dan alleen maar dat ik op het strand ben.

En totdat de hallucinaties beginnen, kan ik me mooi nog vermaken met het spelletje 'vouw de bijsluiter terug'. Ach ja, medicijnen, wie wil ze niet?

'Zeg hee, Rosalie,' zei mijn moeder gisteren, toen ik bij mijn ouders thuis op de bank zat, 'Zou dat een bijbelfilm zijn?'
Ik keek even op van de Privé die ik aan het lezen was (ja ehm, mijn ouders hebben een leesmap en zo af en toe moet je toch even kijken wat er zes weken geleden gebeurd is, zogezegd) en in die halve seconde zag ik een kaal, woestijnachtig landschap met bergen met daarin mannen met vieze baarden in stoffige gewaden.
'Jow,' zei ik, terwijl ik me weer tot de Privé wendde, 'Dat is een bijbelfilm.'
Bijbelfilms, u kent ze wel. En als u ze niet kent dan heeft u onder een stoffige steen gezeten en ziet u er vast zo uit als de personages in zo'n echte bijbelfilm. Ha!

Even later (de Privé was ondertussen achteloos in de hoek gesmeten) zat ik al helemaal in de bijbelfilm.
'Hee mam,' brulde ik in de richting van de keuken, waar mijn moeder haar nieuwste Sonja Bakkerbrouwsel in elkaar aan het draaien was, 'Die vader die z'n zoon gaat offeren, da's toch Abraham, of niet? En die zoon is Isaäk, toch?'
'Ja, inderdaad,' antwoordde mijn moeder, de onuitputtelijke bijbelkennisbron.
'Yes!,' zei ik, blij dat ik nog wist hoe het zat.
'En die Isaäk die krijgt twee zonen, hè? Jakob en Ezau? En dan gaan ze Isaäk als ie oud en blind is voor de gek houden met zo'n schapenvel, toch?'
'Yep,' bevestigde mijn moeder wederom mijn vermoedens.
'En die Jakob die krijgt keiveel zonen, toch? En dan heeft ie één zo'n zoon en die gaat dan naar Egypte. Ook iets met een J., toch? Verdorie, ik weet het niet meer!'
'Jozef,' klonk het droog vanuit de keuken.
'Oooooooh ja!' zei ik, terwijl ik tegen mijn hoofd sloeg.

Toen ik mijn Eerste Communie deed, kreeg ik een kinderbijbel. Die sleepte ik zogezegd overal mee naartoe. Ik las voornamelijk het Oude Testament, want dat waren de spannende verhalen. Met sprinkhanenplagen, verzuipende Egyptenaren en mensen die in walvissen zaten, boh. Living on the edge, ik vond dat wel wat. Ik kan me dan ook herinneren dat ik ooit eens met mijn moeder naar mijn oma ging. Ik zat achterop de fiets van mijn moeder en we liepen in de richting van mijn oma's huis. Ik zat (uiteraard) met mijn neus in de kinderbijbel. Net toen we de Lupinestraat (waarom onthoud ik zoiets?!) inliepen, was mijn moeder het zat.
'Roos, doe die bijbel weg!' sprak ze resoluut, 'Dadelijk denken de mensen dat we van Jehova zijn!'
'Maar het is zo spannend!' zei ik gepikeerd.
'In mijn tas ermee,' mijn moeder dulde geen tegenspraak.
Mokkend overhandigde ik haar mijn blije bijbel. Bah. Waar moet het heen met de mensheid als je al niet meer in het openbaar een bijbel mag lezen? Pure kindermishandeling, dat was het!

'Mam, ze mieteren Jozef in de put!' gilde ik gisteren (ja nee, echt. Ik gilde).
'Wie?' klonk het grinnikend vanuit de keuken.
'Zijn evile broers!' zei ik, 'Die bastards! Die!'
Het was wel weer duidelijk. Gistermiddag vond er in Sittard duidelijk een gevalletje van 'Reliving de kinderbijbel' plaats. Heel eventjes was ik weer in de Lupinestraat, achter op de fiets van mijn moeder. Maar niet te lang, hoor. U zou namelijk eens kunnen denken dat ik godsdienstwaanzinnig ben. Of erger nog: lid van Jehova...

Kent u iemand die echt wat netter moet leren eten? Dan heb ik de oplossing voor u: bezorg hem of haar een ontstoken wang. Want hij is terug. De helse pijnen waren een voorbode voor de hippe hamster-look. Mijn week kan dus niet meer stuk en het eerste extra tandartsbezoek zit er alweer op. (Met hierbij ook meteen even een korte ode aan mijn tandarts, nadat ik hem in het vorige stukje een beetje verguisd heb. Hij bleef immers wel wachten, toen hij toevallig even in de praktijk was en ik na kantooruren belde (voor het nummer van de tandarts-nooddienst dat op het bandje vermeld wordt.) Met een antibioticum en pijnstillers ben ik nu dus weer aan het proberen mijn wang tot normale proporties terug te brengen.

Bijkomend 'voordeel' van de beperkte wang-activiteit is echter, dat ik aan tafel een echte dame lijk. Alsof ik een freule ben, die de fijnste opvoeding heeft genoten en alle etiquette-regels aan tafel volgt. Ik kan namelijk alleen maar hele kleine hapjes eten. Echt hele, hele, hele kleine hapjes. Zelfs een boterham moet ik in stukjes van 1 bij 1 centimeter snijden om hem binnen te krijgen. Want een stukje eraf bijten lukt natuurlijk ook niet. Daarnaast is langzaam eten het credo. Eigenlijk is hete soep dus het ideale voedsel op dit moment. Of gepureerd eten natuurlijk, maar als het geen aardappelen zijn, dan probeer ik elke vorm van gepureerd voedsel nog even te mijden totdat ik in het bejaardenhuis zit en al mijn tanden kwijt ben.

Dus moet u iemands tafelmanieren ernstig verbeteren, dan is een onsteking de perfecte oplossing. Mocht u zo snel niet weten, hoe u diegene een ontstoken wang kunt bezorgen, dan wil een flinke injectie Botox waarschijnlijk ook wel helpen.

Het is midden in de nacht en in plaats van lekker te liggen slapen, zit ik hier zachtjes te kermen van de pijn. Zachtjes omdat ik de buren niet wakker wil maken, niet omdat het ook een zachte pijn. Want dat is het absoluut niet. Het is eerder een helse pijn. Die me wakker houdt, ook al val ik bijna om van de slaap. Echt, mijn ogen blijven nauwelijks open, maar mijn hersenen zijn nog helemaal wakker en gefixeerd op de pijn. Probeert u dan maar eens in slaap te vallen. Mij lukt het in ieder geval niet. Zodra ik ga liggen en probeer te ontspannen, lijkt de pijn alleen nog maar erger. Als ik bezig ben, doet het veel pijn, maar wanneer niets me meer afleidt, doet het verschrikkelijk veel pijn. En hoe moet ik mijn hersenen wijsmaken, dat ze zich er niet op moeten fixeren? Gekmakend is het.

Wie de boosdoener is? Mijn tandarts. En een van mijn kiezen. Deze kies om precies te zijn. Ik ben er nog niet helemaal uit wie van die twee de hoofdschuldige is. Ik ben in ieder geval van allebei nu niet erg gecharmeerd. Ik heb namelijk vandaag (of moet ik al zeggen gisteren) bezoek nummer 7 afgelegd bij de tandarts, voor die ene kies. Het bezoek dat eigenlijk het laatste zou zijn, maar aangezien het nu zo'n pijn doet, ben ik daar niet meer zo zeker van. De tandarts had me wel nog gewaarschuwd; die kies zou de komende dagen wel een beetje gevoelig kunnen zijn, bijvoorbeeld wanneer ik er tegen zou tikken. Maar wanneer de tandarts de pijn die ik nu voel onder de noemer 'een beetje gevoelig' schaart, dan wil ik niet meemaken wat hij zou omschrijven als 'pijnlijk', laat staan als 'zeer pijnlijk'. Ik geloof niet dat dat pijngrenzen zijn, die een normaal mens overleeft.

Voor het eerst van mijn leven, kan ik echt begrijpen, dat iemand angst voor de tandarts kan hebben. Want door hem is het begonnen. Hij spoot er iets in, waardoor het nu lijkt alsof die kies ieder moment kan ontploffen. Door hem sta ik nu op het randje van waanzin. Door hem wordt iedere gedachte die ik heb, doorkruist met de gedachte 'AUW'. Door hem zit ik me af te vragen, hoe het zou zijn om je eigen kies te trekken...

Nog 390 minuten voordat ik hem weer kan bereiken, om eens even 'vriendelijk' informeren wat hij precies verstaat onder 'een lichte gevoeligheid'. Nog 390 minuten die ik dus hoogstwaarschijnlijk allemaal langs zal zien komen op mijn wekker. Ik kan er maar een heel miniscuul lichtpuntje in zien; ik doe in ieder geval onze naam weer een keertje eer aan. Want dit wordt echt een Nuit Blanche.

Gisteren sprak ik op het werk met collega B., die net terug was van een fietsvakantie naar Italië.
'Hee B.,' zei ik, 'Waar is je tour nou uiteindelijk geëindigd?'
'In Modena,' zei B. grinnikend.
'Dat meen je niet!' grinnikte ik ook.
Want Modena, tja. Dan denk je tegenwoordig natuurlijk gewoon even aan Pavarotti. Modena. Pavarotti. Dat lijkt mee een hartstikke normale associatie, wat u?
'Ja, de dag daarna is ie de pijp uitgegaan,' B. schudde meewarig haar hoofd.
'Het is toch wat,' was ik het met haar eens.
'Ja, hoogstwaarschijnlijk heeft ie uit het raam gekeken, zag daar H. en mij fietsen en toen is ie omgevallen.'

Zo. Dus. Dat u het even weet. Niet dat u weer klakkeloos gelooft wat er de afgelopen week in de krant stond en zo, want dat zou ik een kwalijke zaak vinden. Stelletje pathetische leugenaars, die pers. Wat ik u brom!

Mijn oma heeft er nogal een handje van om zichzelf buiten te sluiten. Dan staat ze opeens naast haar huis en denkt: hee verdulleme, ik kan er niet meer in! De sleutel zit nog aan de binnenkant! Een andere mogelijkheid is dat ze bij haar auto staat en zich een soortgelijke situatie voordoet. Daarom hebben haar drie kinderen allemaal een reservesleutel van haar huis én van haar auto.

Zomaar een willekeurige keer dat mijn oma zichzelf geheel ende al per ongeluk de toegang tot een eigendom ontzegde:

De telefoon gaat.
'Met huize K.'
'Eh ja, Rosalie. Met oma.'
Meestal weet je dan wel zo ongeveer hoe laat het is.
'Wat is er, oma?'
'Ik sta hier op het Tempelplein (parkeerplaats in Sittard, dat u het even weet) en eh ja...'
'Laat me raden. De sleutel zit nog in de auto en u staat buiten?'
'Eh ja, zoiets...'
'Hee pap/mam/zus!' roep ik dan (afhankelijk van wie er thuis is), 'Oma staat op het Tempelplein en...'
'De sleutel zit nog in de auto en oma staat buiten,' maakt mijn vader/moeder/zus de zin dan af.
En dan begeven wij ons naar het Tempelplein om oma uit haar penibele situatie te redden.

'Oma, u wordt dement!' plagen we mijn oma dan een beetje.
En dan gniffelen we genoeglijk, oma incluis.
'Als dat dement is, dan is je oma dat altijd al geweest,' zegt mijn vader dan monter.
Wat gemeen, denkt u dan. Maar hee, ik mag dat zeggen. Ik ben wat dat betreft namelijk een blauwdruk van mijn grootmoeder. Ik heb mijzelf ook wel eens buitengesloten. En ik heb nog meer rare acties. Zoals dat geval met die pinautomaat vorige week bijvoorbeeld. Dan denk ik: 'Zo hee, Rosalie. Wat een ontzettende oma-actie!. En dat vind ik dan stiekem wel weer cool, want 'de zinssnede 'never a dull moment' is zeer zeker van toepassing op mevrouw mijn grootmoeder.

Afgelopen zondag was ik met ex-huisgenoot F. in Zutphen. Wat we daar deden? Geen idee eigenlijk. Toevallig was het Open Monumentendag, wat ons in staat stelde om in de kerk op het orgel te klimmen en dergelijke, dus dat was weer een bijkomend voordeel van onze ondernemingszin. Ik was goed moe van ons dagje uit, dus eenmaal thuis aangekomen besloot ik om vroeg mijn mandje in te duiken. Toen ik maandagochtend weer helemaal fris en fruitig mijn fiets wilde pakken, zag ik tot mijn verbazing dat deze buiten stond. Met de sleutel er gewoon in.

Twee gedachten vlogen door mijn hoofd:
'Hallo, oma-look-a-like. Gaat ie lekker?', direct gevolgd door: 'Het is een wonder op zich dat die fiets daar nog staat!.'
De wereld van de chaoot is zowel eng als wonderlijk, zoveel is wel weer duidelijk.

Ik moet iets bekennen. Ik houd namelijk al enige tijd iets voor u geheim, maar ik kan de druk niet langer aan. Het moet me nu echt van het hart. Kom dus iets dichter voor uw beeldscherm zitten en zet u schrap, want hier komt het: ik heb een auto gekocht. Ja, echt waar, Virginie is sinds kort mobiel. Ik wil dan ook graag van deze gelegenheid gebruik maken, om hiervoor mijn excuses aan te bieden. Dus bij dezen: waarde lezers, sorry!

Sorry, dat er nu hoogstwaarschijnlijk geen logjes meer zullen verschijnen over mijn avonturen met 'de buschauffeur'. Het afscheid zal zwaar zijn. Door de jaren heen, had ik immers toch een speciale band opgebouwd met 'de buschauffeur', een band, die u vast ook een beetje voelde door het lezen van mijn logjes. Een band die ik koesterde, maar die nu voorbij is, voor ons allen. Ik weet dat elk afscheid moeilijk is, maar het openbaar vervoer vaarwel zeggen, is toch wel een bijzonder emotionele gebeurtenis kan ik u zeggen. Ik hoop dan ook, dat ik in deze zware periode op uw steun kan rekenen. Ik beloof dan om minstens even amusante logjes te schrijven over de avonturen met mijn edele stalen ros.

Want de avonturen zijn er al. Ik krijg nog hartkloppingen als ik er aan terug denk. Doodsangsten heb ik uitgestaan in mijn autootje. Maar dat heeft niets te maken met mijn rijvaardigheid. U moet weten dat ik normaal namelijk ontspannen achter het stuur zit. Maar gisteren leek ik wel een veer die te ver opgedraaid was. Met een veel te hoge bloeddruk en hartslag zat ik gisteren achter het stuur, hopend en biddend, dat ik veel groene stoplichten en weinig verkeer tegen zou komen. Hopend en biddend, dat ik niet door een woonwijk zou komen die rijkelijk bezaaid is met drempels. Hopend, biddend, ja zelfs smekend, dat ik niet ineens hard op de rem zou moeten voor een plotseling overstekende moedereend of een van rechts komende smurf. Ik had namelijk iets heel kostbaars in mijn autootje liggen. Een heel kostbaar en breekbaar kunstwerk uit eigen keuken, waarvan het heel belangrijk was, dat het ongeschonden aan zou komen op de plaats van bestemming! Ten eerste natuurlijk voor het gewenste " ooh"-effect wanneer de creatie wordt getoond en ten tweede omdat ik zelf nog geen kans had gehad er een foto van te maken.

Vol trots (en opluchting) kan ik hier gelukkig melden, dat de missie geslaagd was. De taart is heelhuids aangekomen, het "Oooh"-effect werd bereikt en er is een prachtige foto van gemaakt voor het nageslacht:

Toen ik gisteravond zat te internetten, begon mijn scherm opeens vervaarlijk te flikkeren.
'Oh nee!' dacht ik in mijn eerste naïeve-meisjes-paniek, 'Het beeldscherm is overhit! Het gaat ontploffen!'
Ik dook voor mijn computer ineen, mijn handen over mijn hoofd gevouwen. Maar ja, natuureluurlijk gebeurde er helegaar niks. Dat zul je altijd zien. Met een zucht keek ik op. Het beeldscherm flikkerde nog steeds een beetje.
'Nou ja,' dacht ik in mijn iets minder naïeve-meisjes-paniek, 'Het is natuurlijk ook al een oud bakske, hij moet toch een keer kapot.'
En toen trad er een eng soort berusting op.
'Dadelijk heb ik geen computer meer,' flitste het door mijn hoofd, 'want ik heb geen geld voor een nieuwe.'
Ik knipperde even met mijn ogen.
'Tja. Dan kom ik misschien nog eens aan iets zinnigs toe,' was mijn volgende gedachte.
En dat was zo'n fijne gedachte dat ik mijn bakske uitzette en me me voor de tv nestelde. Waar ik een stuk van de Gouden Kooi zag, gevolgd door Pauw & Witteman. En toen wist ik meteen weer waarom ik nooit tv kijk, want Jeroen Pauw, hè? Die hebben ze nog steeds geen corset gegeven! Maar goed, dat terzijde.

Vannacht sliep ik als een roosje en toen ik opstond dacht ik al helemaal niet meer aan het flikkerende beeldscherm. Tot ik mijn computer aanzette. Aaarg! Ik kreeg een Eng Blauw Scherm met een Ernstige Foutmelding. Ik kwam niet eens in Windows, potjandorie!
'Aderyn,' piepte ik, 'Mijn computer is kapot.'
Gezamenlijk staarden we naar het Enge Blauwe Scherm met de Ernstige Foutmelding. We lazen iets over een oneindige loop waarin mijn computer zogezegd was blijven hangen. Fijn, een onverklaarbaar perpetuum mobile.
'Naja,' zei ik verontwaardigd.
Even later zat ik bij Aderyn achter google en voordat ik het wist, was ik op allerlei spannende nerdforums aanbeland.
'Ik snap er geen kut van,' sprak ik eloquent.
Al snel kwam Amroth erbij.
'De drivers van je beeldscherm doen het niet meer,' zei hij nuchter.
'Oooooh,' zei ik, 'okeeeeeee!'

En dus startte ik mijn computer in de veilige modus.
En downloadde nieuwe drivers.
En gooide de oude drivers weg.
En zette de nieuwe erop.
En toen deed ie 't weer.

Ik denk dat ik maar een handboek voor nerds ga schrijven met de volgende welluidende titel:
'Simpele computertaal verstaan we allemaal!', want eh ja... tsjongejongejonge, zeg nu eens eerlijk: begrijpt u dit?!

Het stereotype is dat Duitsers geen humor hebben. En die zijn er natuurlijk ook, Duitsers zonder humor. Net zo goed als er Nederlanders zijn zonder humor. Maar zo af en toe kom ik op de Duitse Tee-Vau wel degelijk grappige Duitsers tegen. Neem bijvoorbeeld Hape (kort voor -hoe kan het ook anders- Hans-Peter), niet alleen bewijst hij dat Duitsers wel degelijk humor kunnen hebben; hij bewijst ook dat Duitsers opmerkzaam kunnen zijn op hun omgeving.

Het is trouwens ook een bijzonder mooi stukje voor talenliefhebbers, blijf dus ook vooral even hangen voor het Nederlandstalig stukje op het eind.


Ps. Voor de eurovisie-liefhebbers (of juist haters) onder ons: zie HIER zijn impressie van onze enige echte Willeke Alberti op het songfestival.

Pps. Voor de echte, hele echte eurovisie-liefhebbers (of haters): probeer de complete show van Hape te bemachtigen en te bekijken, dan wordt u getrakteerd op maar liefst 19 vertolkingen van laatste plaatsen!

Gisteren ging ik met Virginie naar de film Hairspray (gaat dat zien, gaat dat zien!), maar voordat ik mij naar de bioscoop begaf, moest ik nog even pinnen. Dus ging ik naar het Keizer Karelplein, duwde mijn pinpas in de gleuf en tralalala.
'Neem uw geld uit,' zei de automaat.
'Dan moet je mij wel geld geven,' zei ik.
Maar ho maar, dat zat er niet in.
'Neem uw bon uit,' zei de automaat.
'Ik wil helemaal geen bon, ik wil mijn geld!' piepte ik.
Maar u raadt het al, de automaat gaf alleen een bon.
Briesend (de stoom kwam uit mijn oren) liep ik naar Plein '44, waar Virginie op mij stond te wachten.
'Bel morgen nou maar naar de bank,' zei Virginie, kalm als altijd, 'Dan komt het wel goed.'

Nou stond ik vanochtend op het station bij de pinautomaat. Ik pinde 20 euro en wilde de biljetten in mijn portemonnee stoppen. Maar wat zag ik daar? Er zat al een ondefinieerbaar bedrag van 20 euro in mijn portemonnee. Ik trok mijn wenkbrauwen op. Wat was dat nou? Hoe kwam dat daar in hemelsnaam terecht?!

Ik heb duidelijk een black-out gehad.
En ja, dat is eng...

Toen ik vanochtend op mijn dooie gemakje naar het station fietste, passeerde ik twee schooljongetjes van een jaar of dertien die duidelijk een wedstrijdje aan het doen waren wie het eerst een bepaald punt passeerde. Op mijn dooie gemakje, hè? Fietste ik. Die jongetjes konden dus duidelijk niet fietsen. Maar het was schattig en dus glimlachte ik. Op het moment dat ik het voorste jongetje passeerde, gooide hij zijn armen in de lucht alsof hij een Touretappe gewonnen had.

Toen zag hij opeens dat ik naast hem reed en dat kon hij blijkbaar niet zo goed hebben. Dus begon hij opeens extra hard te trappen. Ik keek hem vanuit mijn ooghoeken aan en besloot om even wat minder op mijn gemakje te fietsen. Op mijn oude krak, nog wel. Ik trapte iets harder, maar dat wel dusdanig dat hij het niet merkte. Met twee vingers in mijn neus fietste ik langs hem. Ik hoorde hem achter mij steunen en kreunen.

Allemaal hartstikke leuk, jongetjes die wedstrijdjes doen. Maar ehm ja. Betrek mij daar niet onvrijwillig bij, alstublieft dankuwel.
Als ik aan een wielerwedstrijd mee wil doen dan schrijf ik mij wel in voor de Tour feminin, potjandorie.

Soms heb je plannen. Grootse plannen. Over op tijd naar bed gaan en vervolgens ook vroeg opstaan. Over nog even een afwasje er doorheen jagen voordat je naar college moet. En dan ook nog tijd over hebben om rustig een logje te typen en dan pas op je dooie akkertje te hoeven vertrekken. Ja, dat waren de plannen.

Het had zo mooi kunnen zijn, deze ochtend. Ik had kunnen genieten van de frisse ochtenlucht bij het openzwaaien van de terrasdeuren in de vroege ochtendzon (oke, technisch gezien is het een schuifpui, maar dat klinkt lang niet zo idyllisch...). En het begon goed hoor, de uitvoering van plan 'fris en fruitig'; ik ging ook echt op tijd naar bed en de wekker stond lekker vroeg ingesteld. Alles prima. Geen vuiltje aan de lucht. Maar wel een spin op het plafond. Een redelijk grote spin op het plafond. Recht boven me. Een actieve spin recht boven mijn gezicht in mijn ineens niet meer zo lekkere bedje. Want ik en spinnen hebben een heel broze relatie; ik laat ze met rust zolang ze netjes braaf de andere beestjes in mijn kamer opeten en ik niet meer dan 4 spinnen tegelijk kan zien. Pas bij 5 spinnen komt de stofzuiger erbij. Daarmee vind ik dat ik heel tolerant ben tegenover de spinnen.

Maar nu zat ik dus met een dilemma. Want de actieve spin boven mijn bed, was pas spin nummer 2. Maar slapen met een actieve spin boven mijn bed, beschouw ik als een fysiologische onmogelijkheid. Dus daar lag ik dan, lekker vroeg in mijn bedje, naar het plafond te staren. Hopend en wachtend dat de spin eindelijk naar een ander hoekje van de kamer zou vertrekken, of op zijn minst zou stoppen met zijn work-out en rustig helemaal in het hoekje van het plafodn boven het bed zou kruipen. Want daar kan ik wel overheen komen. Als ze heel rustig stil zitten te wachten, dan kan ik wel slapen met een spin een beetje schuin boven. Maar een spin die op en neer wandelt recht boven me, nee, dan slaap ik echt niet. Vergeet het maar. En dat dacht mijnheer Kruipgraag, zoals ik hem inmiddels liefdevol had gedoopt, ook; vergeet het maar. Mijnheer Kruipgraag bleef rustig rondjes, vierkantjes en driehoekjes boven mijn gezicht lopen. En ik kon niets anders doen dan er met kloppend hart en een hevige interne dialoog naar te kijken. "Kwam 'ie nu ook omlaag?" "pfew, nee, ik geloof het toch niet... Of toch wel?" "Ja, ik weet het zeker, hij is ook wat naar beneden gekomen." "Hmm, hoe snel zou hij zich naar beneden kunnen laten vallen? Zou ik dan op tijd mijn bed uit zijn?" Zo ging het door en door en door. De minuten verstreken en erger nog, de minuten werden uren.

U vraagt zich misschien af waarom ik mijn 4-spinnen regel niet gewoon liet varen en de spin verwijderde. Geloof me, de poging was er; want inderdaad, het kon mij vannacht niets schelen dat mijnheer Kruipgraag pas spin nummer 2 was. Maar hij had zijn stekje slim uitgekozen; het hoekje boven het bed is de enige plek waar ik niet bij kan komen.

Terwijl ik nu dus niet fris en fruitig, maar gehaast een logje aan het typen ben, met de afwas nog steeds ongewassen op de aanrecht, heb ik nog maar een gedachte; ik moet een langere stofzuigerslang hebben.

Vriend T. werd gisteren door mij en Virginie overvallen met een bezoek. Met een kwarktaart onder onze arm belden we bij hem aan.
(Vriend T. houdt erg van kwarktaarten en door de jaren heen is het samen eten van kwarktaart verworden tot een soort cultus. Het is zelfs zo erg dat het hem lukt om in elke reactie die hij op deze site achterlaat aan kwarktaart te refereren. Wat een prestatie op zich is, natuurlijk).

Nadat we alledrie ongeveer eenderde kwarktaart weggewerkt hadden, wendden we ons tot T.'s boekenkast. Want dat doen Neerlandici (in het geval van T.) en halfbakken Neerlandici (in het geval van Virginie en mij) nou eenmaal. We knipperden wijs met onze ogen en wreven intellectueel over onze kin, terwijl we T.'s boekencollectie aan een nadere inspectie onderwierpen.
'Ik ben me nu toch een vreselijk boek aan het lezen,' zei T., 'Ulysses van James Joyce. Hebben jullie dat gelezen?'
'Nee,' zei ik, 'Ik heb het wel staan, maar vooralsnog heb ik niet de moed gehad om erin te beginnen. Volgens mij snap ik daar echt geen bal van.'
'Wacht even,' zei T. met een zucht, 'Ik pak het er even bij, dan kun je het mijn eigen ogen aanschouwen.'
Even later zat ik met Ulysses in mijn handen en al lezende fronste ik mijn wenkbrauwen.
'Dat bedoel ik,' zei T., 'Het is nog erger dan de Vadsige Koningen van Hugo Raes!'
En mensen, de Vadsige Koningen van Hugo Raes, dat is echt het summum van onbegrijpelijkheid. Kenjenagaan.

Even later legde ik Ulysses op de hoek van de bank.
'Nee,' zei ik, 'Laat maar zitten, hoor.'
Zwijgend en vol ontzag staarden wij naar het zwarte boek op de hoek van de bank. Ik dacht zelfs iets van wanhoop in T.'s blik te lezen.
'Ik ga dit niet uitlezen, denk ik,' stotterde hij op gegeven moment. 'Ik bedoel maar. De Vadsige Koningen dat was maar een dun boekje, dat ging net. Ik ben nu op bladzijde 250, of zo. Als dit een dun boekje was geweest, dan had ik het al uitgehad. Nee, ik zie het niet meer zitten.'
Virginie en ik knikten hem bemoedigend toe.
'Het is goed, T.,' spraken wij, 'Laat het maar gaan.'

Intellectualiteit. Eruditie. Allemaal leuk en aardig, maar er zitten grenzen aan, natuurlijk.

Soms hou ik ervan om in een stukje een grapje te stoppen waarvan ik dan weet dan er maar één of twee lezers van dit log dit grapje snappen. Waarom ik dat doe? Nou, het is namelijk nogal een goede ontlurkingstruc. Als je vermoedt of weet dat mensen wel lezen en nooit wat zeggen, stop je er gewoon zo'n grapje in. Of als je die mensen niet moet, dan stop je er zo'n steek onder water in. Want ja, zo ben ik dan ook wel weer. Een kleine groep van de lurkers kan zich dan niet inhouden en zeg: 'Hee! Hee! Hee! Ik snap dat! Ik ga wat zeggen, verdulleme.'
En dat doen ze dan. Want aandacht, mensen, dat willen we allemaal. Ook de lurkers onder ons.

Hoe werkt dat dan, zoiets? Nou, dan typ je hier het volgende: 'Tuasvouluvoirvierzonbenouicamembertcervellesdeveauhein' en dan ga je zitten wachten. Totdat de lurker hapt. Deze keer wachtte ik op mijn zus, want die kijkt hier hartstikke vaak, maar zegt helegaar nooit iets. Mag ze van mij, hoor. Maar ik mag ook grapjes in stukjes stoppen, we leven immers in een vrij land. Maar toen mijn zus na een dag nog niet gehapt had, dacht ik dat ik het maar even een zetje moest geven. Ik klaagde in de reacties wat tegen Virginie dat niemand moest lachen om dat 'cervelles de veau' in mijn steenkolenfrans en zie: binnen niet onafzienbare tijd hing ook mijn zus in de reacties. 'Cervelles de veau' is namelijk een gedeelde herinnering van mij en mijn zus. Ja ja. Beter nog: een gedeelde Beverly Hills 90210-herinnering. Want dat keken wij in vroeger tijden. Of beter gezegd, ik keek het omdat mijn zus het de hele dag keek. En als ik de hele dag zeg, dan bedoel ik ook de hele dag, laat daar geen misverstand over bestaan.

Het ging om het volgende stukje (dat sowieso heel grappig is, want het is erg herkenbaar voor iemand die een tijdje in Parijs heeft rondgelopen, want het gaat ook over domme Amerikanen die geen Frans kunnen):



(Het stukje wordt u trouwens aangeboden door mijn zus, die even de aflevering in heur archief heeft opgesnord, het fragment eruit geknipt heeft en het in een ander bestandsformaat heeft gezet, zodat ik het op de spiksplinternieuwe Nuit-Blanche-Youtube-Account kan zetten.
'Wat zijn we toch ook een nerdmeisjes,' zei ik tegen mijn zus, 'We verzinnen iets en dan gaan we dat maken en daarbij laten we ons vooral niet afremmen door bijvoorbeeld een gebrek aan technische kennis.'
'Ja, precies,' zei mijn zus, 'Als zo'n computerding niet doet wat wij willen, dan gaan we net zo lang door tot het dat wel doet! Gewoon klikken tot er opeens gebeurt wat je wilt en dan is het klaar.'
En zo is het maar net. Vroeger ramden we in zo'n geval heel hard op het toetsenbord (wat, geloof het of niet, in ongeveer 50% van de gevallen nog effect had ook), maar tegenwoordig zijn wij natuurlijk doorgeëvolueerd tot hele beschaafde nerdmeisjes.)