We gaan hier vandaag even over aardbevingen praten, beste mensen. Het is namelijk De Week van de Aardbeving, dus houd u goed vast of ga onder de tafel zitten, of zo...

U moet weten, ik praat op internet doorgaans met de meest interessante mensen en vandaag sprak ik toevallig met S. die uit Spanje komt en in Engeland woont en u raadt het nooit: daar hadden ze dus een aardbeving gisternacht. Maar liefst 5.2 op de schaal van Richter. En wat nou het typische aan de zaak is: deze week sprak dus ik ook al met collega's S. en W. over aardbevingen en meer specifiek over de aardbeving van 13 april 1992. En tja, als je twee keer per week over aardbevingen praat dan kun je niets anders doen dan concluderen dat het De Week van de Aardbeving is. Lijkt me hartstikke logisch.

Ik weet natuurlijk niet waar u op 13 april 1992 was, maar ik zat zowat in het episch centrum van de aardbeving, ja ja. Ik lag in mijn bedje en was wakker. Het was tegen kwart over drie (geloof ik) en plotseling begon mijn bedje te bibberen. Als ik toen geweten had wat de Apocalyps inhield, dan had ik daar vast aan gedacht. Maar nu niet hoor, mijn gedachten waren van een iets minder erudiete aard:
'Huh?' dacht ik, 'Huh?'
Ik bedoel, hallo. Ik was twaalf en nog nooit buiten Limburg geweest, dus ik had nog bepaalde stadia te doorlopen om tot mijn hedendaagse eloquente taalgebruik te komen.
'Auwieje,' dacht ik een paar seconden later, 'Det is vas een aardbeving, manne!'
'Aaaaaaah,' klonk het uit de kamer van mijn zusje, waarop ik direct daarna een bonk hoorde.
'A., wat duis doe noe, auwieje?' riep ik.
'Ich sjpring oet mien hoogsjloaper doe woosj,' zei mijn zusje, die een sprintje trok naar de kamer van mijn ouders, 'Gedverdemme, wat is dit noe?!'
Echt mensen, mijn zus was nog nooit zo snel uit bed. On-ge-kend. Het Guiness Book of Records maakt er nu nog gewag van:
'On April 13th 1992 A. from S. jumped out of her bed so fast that her sister E. was totally flabbergasted by it.'
Nu u weer.

De dag daarop was het natuurlijk feest. Iedereen ruimde de kapot gevallen Royal Albert serviezen en Mariabeelden op en telde de barsten in de muur. Sterke verhalen verspreidden zich als een lopend vuurtje door het land. Bij mijn overgrootoma en mijn oma in de straat waren mensen gillend het veldje opgerend, mijn oude oppas vertelde vol trots dat haar vader op het toilet zat toen de aarde begon te beven (Hahaha! Stelt u zich dat eens voor. Hahaha!) en menige oude van dagen was ervan overtuigd dat de Russen, ondanks de val van het IJzeren Gordijn, nu toch echt aan de poorten van ons land stonden te rammelen. Zo niet collega W., die had er weer heel andere gedachten bij, zo vertrouwde ze me toe: 'Ja hallo, het was donker en ik lag te trillen. Ik dacht: mèn, ik heb een epileptische aanval!'
Wat ik dan weer logischer vind dan die Russen, maar goed. Wat weet ik nou van Russen behalve dat ze wodka drinken en dat ze af en toe 'vot tak sjoerpris' zeggen?

Kijk, ik begrijp dat u nu vast ook iets wil zeggen over de aardbeving van 13 april 1992, want ik ken u wel een beetje ondertussen. En dat mag, hoor. Allez votre corridor. U mag er ook een verhaal over schrijven op uw eigen blog, dan maken we er een themaweek van. Let wel: een themaweek, geen stokje. Alstublieft zeg. En wat we natuurlijk vooral willen horen zijn de verhalen over die ene keer dat u ergens in Amerika of Japan was en u bijna is een spleet viel toen de aarde zich voor u opende. Of dat u over een brug reed die bezig was in te storten. Want dat is echt wel indrukwekkender dan de aardbeving van 13 april 1992.

En als u dan lief bent dan vertel ik u misschien ook nog wel over Vriend R. en de Schaal van Richter. Want dat is echt een Heul Mooi ende Mytisch Verhaal, ook al heeft het echt geen ene fuck met aardbevingen te maken.

Oke, ik geef toe, het klinkt alsof dit een Suske & Wiske-strip had moeten zijn, maar hee, ik hou gewoon van alliteratie. En ik heb nou eenmaal een vaag bericht op mijn voicemail staan, dus tja, wat moet je dan? En met vaag, bedoel ik in dit geval echt heeeeeel vaag. Van een mij onbekend nummer ook nog. Waar die voicemail dan over ging? Nou, het is niet allemaal even goed te verstaan (dat krijg je wanneer er drie mensen door elkaar praten), maar het gaat onder andere over mee te nemen glazen dakramen en gepimpte schuifpuien. En dat gepimpt verzin ik er niet bij. Het staat echt op mijn voicemail. Inclusief een niet te verstane prijsopgave voor dit alles.

Nu heb ik wel een schuifpui, maar ik moet zeggen dat ik weinig behoefte heb aan een gepimpte versie ervan. Ik laat liever mijn steunkousen pimpen tegen de tijd dat ik ze moet gaan dragen, dan dat ik nu in mijn huurwoning mijn schuifpui laat pimpen. Vooral dat 'laten', echt, als ik een gepimpte schuifpui wil, doe ik het zelf wel. Daar heb ik bepaald geen hulp bij nodig.

Dus wie biedt mij hier een gepimpte schuifpui aan op mijn voicemail? Ik ken het nummer niet en de persoon die mij gebeld heeft, heeft duidelijk niet in de gaten dat hij mij aan het bellen is. Wat de vraag doet rijzen, hoe het dan kan dat hij mij belt? Is hij vergeten de toetsblokkering aan te zetten en is puur toevallig mijn nummer per ongeluk ingetoetst in zijn broekzak of tas? De kans is klein, maar het zou natuurlijk kunnen. Maar als de telefoon ergens in een tas of broekzak lag, zou ik waarschijnlijk alleen ruis op mijn voicemail hebben staan, geen duidelijk hoorbaar (alleen niet verstaanbaar) gesprek. Maar als de beller dus bewust een nummer belde en daarbij per ongeluk een cijfertje verkeerd intoetste en ineens mijn nummer te pakken had, dan zou je denken dat hij het toch wel door zou hebben wanneer de voicemail aanspringt. En mijn hele voicemail staat vol met het gesprek. Een langer bericht achter laten gaat gewoon niet. Dus erg oplettend is meneer gepimte schuifpui dan dus niet geweest. Maar eigenlijk klinkt het meer alsof de telefoon op tafel ligt, midden tussen de heren in, tijdens de koffiepauze ofzo. Waardoor de vraag hoe mijn nummer dan gebeld kon worden natuurlijk nog prangender wordt.

Maar ja, waarschijnlijk zal ik er nooit achter komen. Want ik ga natuurlijk niet terugbellen zeg, voor je weet zit ik ineens vast aan een gepimpte schuifpui! En een glazen dakraam hoef ik ook al niet. Nou ja, ik zou best willen, maar ik denk dat de bovenburen daar niet zo blij mee zullen zijn...

Het is eigenlijk nog niet zo heel lang geleden, dat ik mijn theorie-examen voor het rijbewijs heb afgelegd. Ik ben dus eigenlijk in de veronderstelling, de verkeersborden nog wel allemaal te kennen. Dus toen ik onderstaand bord tegenkwam, stond ik toch wel even raar te kijken:

Deze kende ik niet en ik durf met redelijk grote zekerheid te zeggen, dat dit bord ook niet in mijn theorieboekje omschreven staat.
En eigenlijk kan ik me er heel weinig bij voorstellen. Nou ja, ik begrijp natuurlijk het bord wel, maar ik kan me weinig voorstellen bij de noodzaak voor een dergelijk bord. Of heeft u wel al eens van autoverkoopterreur gehoord? Ik namelijk niet. Wel van opdringerige autoverkopers, maar dan alleen in de autozaak, niet zomaar ergens lukraak op straat.

Want hoe doe je dat precies, auto's opdringerig verkopen? Je kunt ze moeilijk aan de binnenkant van je regenjas hangen, zoals een stel nep-rolexen en dan een beetje naar de medemens gaan pssst'en. Noch lijkt me de kans groot, dat een voorbijganger zomaar even die paar duizend, of op zijn minst die paar honderd euro's op zak heeft, die een auto toch wel op moet brengen. Bovendien is het een redelijk drukke straat, waar de meeste mensen al gezeten in een auto over voorbij razen. Weinig kans tot het aanspreken van deze mensen dus.

En wat moet de vredelievende medemens doen, die aan deze straat woont en graag zijn auto wil verkopen? Mag hij nu niet een a4'tje achter zijn ruiten hangen met 'Te koop' ? Echt mensen, dit bord vind ik dus curieus. Ik zou er bijna mijn eigen auto voor gaan verkopen op de desbetreffende straat, gewoon om te kijken wat er gebeurt.

Joehoe! Ik ben er weer! En ik leef nog, hoezee! Want daar heb ik best wel eens aan gewtijfeld hoor, de laatste dagen, dat mag u best weten. Niet dat ik dacht aan de longonsteking dood te gaan, neuh, die ontsteking bezorgde mij geen voorbijflitsende levensfilmpjes. Maar dat hoesten, man oh man, het hoesten was echt niet meer normaal. Zei ik vorige week al dat ik mijn borstvlies zo'n beetje op aan het hoesten was; daarna werd het alleen nog maar erger. Het was hoesten vanuit de tenen, alsof ik zelfs mijn nieren op moest gaan hoesten.

Maar goed, de ontsteking heeft de strijfbijl begraven en het hoesten maakt ook zijn retour, dus het zal allemaal wel weer goedkomen. Nu heb ik er weer een ziekte bij voor het lijstje: 'been there, done that, lived through it'. Maar ik heb er natuurlijk ook weer een paar wijze lessen uit getrokken. Want dat is belangrijk. Dat je lessen trekt. En dingen leert enzo. Tenminste, dat zegt iedereen altijd, dus dan zal het wel...

Wat ik dan geleerd heb? Nou, dat de longen nog meer vreemde geluiden kunnen maken dan ik al dacht. Ik wist bijvoorbeeld al dat longen konden reutelen, raspen, rochelen en hijgen. Maar wist u dat longen ook kunnen pruttelen? Ja echt. Dat is niet voor de medemens hoorbaar, maar je voelt en hoort het zelf wel. Net na een hoestbui, dan voel je je longen pruttelen. Een beetje alsof er een zeepsopje aan het oplossen is; alsof er honderden kleine zeepbelletjes kapotspringen. Dat gevoel en geluid, dat kunnen je longen dus ook nabootsen. Het heeft eigenlijk bijna iets gezelligs, zoals een pruttelende koffiepot, ware het niet, dat je erdoor een beetje in ademnood komt en dat is duidelijk minder gezellig.

Maar goed. Longontsteking dus. Zo voelt dat. En nu ik het hier voor u omschreven heb, hoeft u er wat mij betreft zelf niet meer aan te beginnen. Is dat nou niet aardig?

Gisteren hadden we het in college over je vroegste herinnering. Veel mensen denken dat je voor je vierde of zo geen herinnering kan hebben, maar huhuh, da's dus echt niet zo, hè? Ik heb echt nog wel een herinnering van voor mijn vierde. Mijn vroegste herinnering stamt van toen ik precies tweeëneenhalf jaar en één dag oud was. 'Joh, zo precies?' hoor ik u nu denken. Ja, zo precies. Mijn zus is namelijk precies tweeëneenhalf jaar en één dag jonger dan ik. En grappig dat dat is, ik heb er gewoon geen woorden voor. Maar goed, mijn moeder wil dus nooit geloven dat ik me de geboorte van mijn zus kan herinneren. Kortom, mijn moeder twijfelt aan het onbetwistbare olifantengeheugen van Rosalie. Ik vind dat best wel beledigend, als ik eerlijk moet zijn.

'Nee serieus, mama,' zei ik een keer, 'Ik weet nog dat A. geboren werd!'
'Dat kan helegaar niet,' viel mijn moeder mij onbewogen in de rede, 'Kom nou. Jij herinnert je verhalen. Dat je jaloers was. Dat de kraamverzorgster aan je vroeg wat je met je zusje wilde doen en dat jij toen ijskoud zei dat je haar uit het raam wilde gooien. Dat herinner jij je. Je herinnert je echt niks, hoor. Dat denk je alleen maar.'
Ja, lieve lezers, zo ziet u maar weer. Ik was een heerlijk kind.
'Ja God, nee,' zei ik, 'Dat heb ik inderdaad gereconstrueerd en dat zou ik dan bijvoorbeeld heel mooi en uit zijn verband gerukt op mijn blog kunnen zetten, maar dat is niet mijn eerste herinnering. Ben je gek! Ik herinner me iets heel anders.'
'Wat is dan je eerste herinnering?' mijn moeder trok een sceptisch gezicht.
Ja, zo ziet u maar weer. Scepsis is toch een ding waar mijn familieleden en ik wel bij varen.
'Jouw bed stond op een soort van kratjes. Trapeziumvormig en geel,' zei ik.
'Wat?!' grinnikte mijn moeder, terwijl ze me stomverbaasd aankeek.
Ja, dat krijg je ervan als je het olifantengeheugen van Rosalie onderschat. Dan kom je op de koffie, van een koude kermis thuis en nog meer van dat soort moois.

Mijn eerste herinnering, beste mensen, is dus een trapeziumvormig geel kratje.
U begrijpt uiteraard dat ik ondertussen al lang en breed weet waarom ik zo raar ben geworden als ik ben.
Een trapeziumvormig geel kratje.
Traumatisch.
Minstens.

Ik staar al uren en uren naar een werkstuk dat ik toch echt deze week in moet leveren (vind ik zelf), maar ik krijg geen zinnig woord op papier. Of beter gezegd: de woorden staan er al, maar ik moet een paar passages herschrijven en amaai, dat lukt niet. Ik kan helemaal geen dingen herschrijven en dat is de schuld van dit kloteblog. Hier typ ik iets, druk op 'Artikel plaatsen' en whoppa! Kind kan de was doen, kost geen enkele moeite, stukje cake. Maar oh God, dat gaat voor zo'n werkstuk niet op en man, dan begin ik natuurlijk te panieken.
'Het lukt nooit,' sis ik dan, terwijl ik vertwijfeld naar mijn hoofd grijp.
'Mam!' zeg ik tegen mijn moeder aan de telefoon, 'Ik word gek!'
'B., ik heb stress, man. Ik word er niet blij van,' zeg ik tegen huisgenoot B., terwijl ik heul zielig kijk.
En iedereen vindt mij zielig. Ikzelf, mijn moeder en B., althans we zijn alledrie heel goed in doen alsof.

Eén van mijn forumvriendinnetjes, de Duitse K., stuurde mij een berichtje vanochtend.
'Come on,' zei ze, 'I'm sure you can do it.'
'Wuh,' antwoordde ik, 'I gave up. There's always the day after the deadline, you know. And the day after that. I can't find the right words at the moment, it's horrible.'
'Do a handstand,' was K.'s advies, 'When I was writing my master thesis and I was searching for words, I got upside down and it always worked.'
'K., dear,' typte ik terug, 'I was one of those kids who stood there looking at their classmates getting upside down. I never understood how they did it.'

Een handstand, amaai. Dat kan ik helemaal niet. Maar stel nou dat het werkt, hè? Dat zou toch wat zijn. Zou ik het dan misschien toch niet moeten proberen? De vraag is alleen wat ik dan vanavond heb. Een werkstuk dat af is of een gebroken nek? Dat zijn toch wel een beetje de mysteries van het leven, denk ik dan.

Ik denk dat ik toch maar voor het werkstuk ga.

Voordat carnaval een hele provincie platlegde, sleepte ik Virginie mee naar de traditionele carnavalsmis bij mijn vader op school. Want ja, dat hoort erbij. Kerk en carnaval hebben toch met elkaar te maken, of je daar nou zin in hebt of niet. Oh, u wist niet dat carnaval een katholiek gebruik was? Hahaha. Dat meent u niet! U lijkt Cyriel wel, die snapt er ook al geen hol van.

Maar goed, daar zaten we dan. Uw twee favoriete logzusters en mijn familie in al haar verschijningsvormen.
'God beware me,' piepte mijn zus voor het festijn losbarstte en ze misprijzend de kaft van het misboekje bekeek, 'We kunnen de Blasiuszegen gaan halen aan het einde van de mis!'
'De Blasiuswatte?' gilde ik, terwijl ik een spastische stuip trok, want ja... ik ben natuurlijk ook niet echt een voorbeeldige katholiek, ook al doe ik hier natuurlijk een beetje alsof dat wel zo is. (Ik lieg trouwens wel vaker in stukjes op deze site, hoor. Echt, wie praat er nou zo raar als de mensen in mijn verhaaltjes? Mijn zus zegt bijvoorbeeld echt nooit 'God beware me', kom nou... 'Kut hey,' komt dichter in de buurt).
'Ja, nou,' zei mijn zus, die om de een of andere duistere reden altijd kennis heeft van allerlei rare kerkdingen, 'Dan steekt de pastoor twee kaarsen in je nek en dan krijg je geen keelpijn en andersoortige nare meuk.'
'Wat een stierenpoep,' zei ik sceptisch, 'En moeten wij dat dan ook?'
Want sceptisch dat ben ik. En dan met name over Lourdeswater. Daar moet u echt niet mee in mijn buurt komen, hoor. Huu. Eng spul.
'No way,' zei mijn zus, terwijl ze eens ongemakkelijk op haar stoel heen en weer schoof.
'I'm glad we agree,' zei ik, terwijl ik het angstzweet van mijn voorhoofd wiste.
'Plain silly,' viel Virginie ons fluisterend bij.
'Doe niet zo raar,' zei mijn moeder, die denk ik geen zin had om ook Engels te praten, 'Natuurlijk doen jullie dat wel.'
Maar hee, hallo. Je hebt een punt of je hebt het niet. En daarnaast komt vroeg of laat toch het moment dat je tegen je ouders in moet gaan en ik kan u zeggen: dat moment was gekomen. Dus keken wij gedrieën met een mengeling van respect en vreesch naar mijn familieleden die wel de Blasiuszegen gingen halen.
'Watjes,' beet mijn tante ons nog in het voorbijgaan toe.
Nou, daar zit je dan met al je goed fatsoen. Een watje te zijn.

En nu, hè. Heeft Virginie longontsteking en ik probeer uit alle macht mijn hoestje te onderdrukken, want longontsteking dat kun je natuurlijk ook best negeren. Denk ik. En mijn zus? Nou, ik zeg het u: die hoest ook borstvliezen en andere orgaanachtigen op. Raar, hoor.
'Zo, fijn hoestje heb jij,' zei mijn moeder vorige week treiterig aan de telefoon, 'Had je nou toch maar...'
'Mam! Whugheughe!' gilde ik hijgend in de hoorn, 'Ik wil het niet weten! Nee, ik wil het niet horen! Waag het niet om het woord Blasius in je mond te nemen!'
'Bl...' begon mijn moeder.
'Mama! Whugheughe,' ik stikte zowat.
Lourdeswaters. Blasiuszegendingen. Het zijn serieuze zaken, hoor. Ik zou daar niet te licht over denken als ik u was. Als we me z'n allen niet uitkijken, vallen er nog doden ook nog en dat moeten we natuurlijk niet hebben.

Taarten bakken is leuk. Wat zeg ik, het is geweldig. Maar er zijn wel lastige aspecten. Want maak maar eens een mannelijke taart. Het decoreren van taarten draait bijna helemaal om allerlei soorten, maten en kleuren bloemen, wat ik natuurlijk helemaal geweldig vind, maar wat nou niet direct een heel geschikt thema is wanneer je vader 60 wordt. En een voetbal erop tekenen is ook alleen leuk als de persoon in kwestie een voetbalfanaat is. Hier duidelijk niet het geval. Ik moest dus iets anders verzinnen. Iets toepasselijks. En tjongejonge, dat is me gelukt. Ik presenteer hier dan ook met trots mijn nieuwste creatie:

En omdat de familie natuurlijk uit iets meer mensen bestaat, dan het aantal stukken dat uit deze taart gaat, heb ik ook nog een taart met een paar bloemetjes en een grote 60 erop gemaakt. Waarvan een foto natuurlijk te vinden is op de Nuit Blanche Hyves.

Ps. Voor de schaakfanatici: de opstelling is een heusch schaakprobleem. Wit begint en wit wint in vijf zetten. Maar u zult wel uw eigen schaakstukken moeten gebruiken, aangezien deze inmiddels opgegeten zijn.

Het dorp waar ik vandaan kom, heeft een bijzondere relatie met het gerstenat. Misschien denkt u nu dat uw eigen dorp of stad een minstens even sterke band heeft met die schuimende kraag, maar ik betwijfel het. Heeft uw dorp of stad namelijk een bierfontein? Nee? Nou, mijn dorp dus wel. Een heusche bierfontein, midden in het centrum van het dorp, tegenover de kerk. Een heel kunstige ook nog, met geboetseerde mannekes die het bier spuien.

Maar dat is nog niet alles, oh nee. Alleen zo'n fonteintje is natuurlijk leuk en aardig. En een bierbrouwerij in de gemeente is ook mooi meegenomen, maar voor dat extra beetje binding is er natuurlijk een sportief element nodig. Dus ook daar is voor gezorgd. Wij zijn jaarlijks de trotse organisator van het Zuid-Nederlandse Kampioenschap Biervatrollen. Ja echt, in dit dorp is nog eens wat te beleven.

Wat ik hier nu verder mee wil zeggen? Nou niks eigenlijk. Ik verbaas me er eigenlijk gewoon nog steeds een beetje over. Want voor zover ik weet, hebben we nog niet eens de naam dat we grote dronkelappen zijn, ondanks alle bovengenoemde attributen en evenementen.

Mocht u nu trouwens niet weten hoe snel u in mijn dorpje moet geraken om aan de bierfontein te gaan hangen, dan moet ik u helaas teleurstellen; er komt alleen bier uit bij speciale gelegenheden. De rest van de tijd staat 'ie droog.

Stel je nou eens voor, je bent jong, je hebt pyschologie én filosofie gestudeerd, maar je kan gewoon niet zo goed zien. Dat komt namelijk voor. En dus denk je: 'Joh, ik ga even een beeldschermloep regelen, zodat ik bij een toekomstige werkgever aan kan geven dat ik mijn voorzieningen zelf meebreng en hij dat dus niet hoeft te regelen. Appeltje, eitje. Toekomstig werkgever blij, ik blij.' Maar dan, oh man. Kom je in het Voorgeborchte waar Eenieder Allerlei Meuk naar je Hoofd Slingert, oftewel de Enge Bureaucratische Organisatie. Vriendin J. overkwam het. Die dacht even pro-actief te gaan doen. Eigen initiatief, u kent het wel. Nou, pro-actief, eigen initiatief en de Enge Bureaucratische Organisatie, ahem. Dat gaat dus niet zo goed samen.

Eerst ging J. naar een intakegesprek. Daar werd ze begroet met een vrolijk en onbezorgd 'Zo mevrouw, u ziet er best normaal uit.' J. fronste haar wenkbrauwen en pareerde met moeite een poging van de Enge Bureaucratische Mevrouw om haar in een sociale werkplaats te werk te stellen.
'Er moet toch wel iets zijn wat u kan,' zei de Enge Bureaucratische Mevrouw, 'U kunt vast wel handwerk doen in een sociale werkplaats. Hoe denkt u daarover?'
J.'s ogen vielen zowat uit hun kassen.
'Ik wil niet in een sociale werkplaats,' pruttelde ze, 'Wat moet ik in Godsnaam in een sociale werkplaats, halloooo?! Ik wil alleen een beeldschermloep, zodat ik mijn werk beter kan doen. En als ik die loep zelf mee kan brengen bij een toekomstige werkgever dan is dat alleen maar positief. Want veel werknemers...'
Maar de Enge Bureaucratische Mevrouw leuterde ondertussen onverstoorbaar door over de sociale werkplaats en dus verliet J. uiteindelijk onverrichter zake het pand.

Een tijdje later ging J. maar weer eens naar een andere Enge Bureaucratische Mevrouw.
'Filosofie?' zei dit sujet, 'Is dat HBO?'
'Nee, WO,' zei J. verbouwereerd.
'En waar heeft u dat dan gestudeerd?'
'In Leuven.'
'En waar ligt dat?'
'In België,' antwoordde J., terwijl ze met haar ogen knipperde.
'Oh, dat staat niet in het systeem. Dan maken we er maar filosofie, HBO van.'
Nee, dat stond inderdaad niet in het systeem. België, echt het einde van de wereld, hoor. En WO, waarom zou je dat doen? Wat is dat eigenlijk, WO? Beats me.

En vervolgens ging de bijna lamgeslagen J. maar weer eens met iemand praten.
'Mevrouw, u moet er wel rekening mee houden dat als u ouder wordt het dan opeens wel cognitief wat minder kan gaan,' zei de Enge Bureaucratische Mevrouw tegen mijn dappere vriendinnetje (want dapper ben je, als je je in zoiets begeeft, gottegot).
'Cognitief wat minder?' zei J. stomverbaasd.
Wat is het toch fijn als andere mensen voor je denken. Of je een complex aanpraten.

Toen ging J. een formulier invullen voor een beeldschermloep. De Enge Bureaucratische Organisatie begreep namelijk ein-de-lijk dat J. iets wilde hebben en niet in een sociale werkplaats wilde werken.
'Wat wilt u hebben?' zei het formulier.
'Een beeldschermloep,' vulde J. in.
'En waarom heeft u die nodig?' was de volgende vraag van het formulier.
'Om mijn kont mee af te vegen,' wilde J. opschrijven, maar J. is net als ik ook een Zuid-Nederlandse en als je een Zuid-Nederlandse bent dan schrijf je dat gewoon niet zo snel op. Wat Zuid-Nederlandse mensen die willen dan niemand beledigen, die blijven altijd beleefd. En daarnaast verlaag je natuurlijk de kans dat je uiteindelijk een beeldschermloep krijgt aanzienlijk als je invult dat je er je kont mee af wilt vegen. Vermoed ik, hoor. Maar dat weet ik dan ook weer niet helemaal zeker.

'Roos, ik ga een boek schrijven,' zei J. verbolgen tegen mij, 'In het Frans. En dat neem ik dan mee als ik weer naar de Enge Bureaucratische Organisatie moet.'
'Hahahaha,' zei ik, wel nog steeds lichtelijk in shock van J.'s wilde verhalen.
'En dat noem ik dan Les Handicapés ou la Crapule du Monde,' gromde J. geïrriteerd.
'Kijk maar uit,' zei ik, 'Dadelijk sluiten ze je nog op in een gekkenhuis. Kennis van de Franse taal staat vast niet in het systeem en wie weet wat ze dan met je willen doen...'

Deze week lig ik wederom in mijn bed te zweten, terwijl ik mijn borstvlies zo'n beetje ophoest (een trekje dat ik momenteel met mijn zuster deel, dus zet ons nu naast elkaar en je krijgt er geen woord meer tussen, echt waar), dus heb ik besloten dat het maar weer eens tijd is voor wat Duitslandpromotie. Om voor eens en altijd te bewijzen dat de Duitsers humor hebben. Deze man is namelijk werkelijk briljant, ondanks het feit dat hij maar 1 onderwerp heeft. Het is dan ook wel het meest interessante onderwerp dat er bestaat: het verschil tussen sekses. Kijk en geniet dus van Mario Barth:



Mocht u nu denken: ja maar, hallo, dat is Duits, daar begrijp ik geen ene sodemieter van! Dan zeg ik ten eerste dat dat enorm zonde is voor u; u weet niet wat u mist. Maar het is niet het einde van de wereld: Hier en Hier kunt een ander stuk uit de show zien met (redelijke) Engelse ondertiteling. Maar klaag dan niet dat u niet weet waar die laatste opmerking op slaat, die wordt namelijk kristalhelder uitgelegd in het bovenstaande filmpje.

En toen waren er hier opeens vrouwtjes met spiegeltjes in plaats van een Zwevende Maria. U moet weten, ik ben al een paar weken bezig met een nieuwe lay-out en het frame had ik al gemaakt, ik was alleen nog op zoek naar fatsoenlijke plaatjes voor een digitale collage bovenaan de pagina. In een fiftiesthema, dat leek Virginie ook wel wat. Maar ja, zoals dat dan gaat: Rosalie dwaalt af door allerlei andere leuke plaatjes die ze vindt en uiteindelijk wordt het allemaal heel anders dan ze in eerste instantie gedacht had. Als ik überhaupt al een voorstelling had van wat ik wilde gaan maken, want meestal is dat niet eens zo. Het fiftiesthema moet u daarom maar in de rood-witte polkadotbloesjes zoeken, hoor. Tussen de studiebedrijven door rommelde ik wat met mijn fotobewerkingsprogramma, mijn Dreamweaver en nog meer van dergelijke nerdy programma's. En toen was het heul veul sneller klaar dan ik dacht, dus toen dacht ik: nou dan smijten we het er toch op? Pourqoui pas, hoppa! En zie hier: lovely, lovely.

Deze nieuwe layout is een beetje een verrassing voor Virginie, ook nog es. Dus Virg: tadaaaa! U denkt nu vast ook: 'Nou, dat gaat lekker. Die Rosalie doet ook maar waar ze zin in heeft! Wat een despoot!'
Eh ja, nou. Inderdaad. Maar iets vertelt mij dat Virginie dit ook wel een jofel jasje vindt voor onze site. Vooral de overal in de layout geïntegreerde geraniums zullen haar zeker bevallen. Desalniettemin was het moeilijk om afscheid te nemen van de Zwevende Maria, hoor. Ik was zelf erg gehecht aan de Zwevende Maria, moet u weten. De Zwevende Maria en ik, wij waren als twee handen op één buik, huhuh. Dus voor eenieder die het even zwaar valt om de Zwevende Maria te moeten missen... scroll een stukje naar beneden en bekijk het Monument ter Nagedachtenis aan de Zwevende Maria.

Ik denk ook aan alles...

Afgelopen weekend was ik nogal uit mijn normale doen. Of beter gezegd: eigenlijk baalde ik als een stekker dat ik studiedingen zat te doen, terwijl het buiten zulk mooi weer was. En dus besloot ik tussen het blokken door om maar eens wat afleiding te zoeken op het net. Ik bedacht dat ik wel eens op zoek kon gaan naar een internetforum over klassieke muziek. Een beetje wauwelen over muziekjes, dat leek mij wel wat. Dus ik googlede wat in het rond en plotseling had ik iets gevonden. Ik schreef me in, introduceerde mezelf bij de rest en las wat postjes van anderen, want dat doe je als je nieuw bent op zo'n forum.

Nou, ik zeg u: dat had ik beter niet kunnen doen. Een leuk, lief en schattig iemand vroeg namelijk op gegeven moment het volgende: 'Ik ben een newbie op het gebied van klassieke muziek en ik vroeg me af of jullie mij iets aan kunnen raden dat mooi van melodie is en niet te moeilijk om naar te luisteren.'
'Oh yaay!' dacht ik, ik houd namelijk erg van newbies in de klassieke muziek. Ik krijg daar een moederkloekgevoel van. Ik wil ze dan overstelpen met allerlei meuk en ze gewoon helemaal blij maken. Dus ik maakte mij klaar om wat tips in de reactiebox te plempen, totdat ik opeens de reacties van andere forumleden zag. Het meeste kwam op het volgende neer: 'Nou kijk, wij begrijpen natuurlijk wel dat je ergens moet beginnen, maar dingen mogen ook best een uitdaging zijn, hoor. Altijd maar die melodie. Muziek voor meloenen, tja... is toch een beetje jammer.' Nou ja, dikke tsssk. D'r is helemaal niks mis met muziek voor meloenen, potjandosie. En zeker niet voor iemand die interesse toont en gewoon ergens wil beginnen. Dat ik niet de hele dag de Vier Jaargetijden luister, à la. Maar dat hoef ik dat een ander toch niet op te leggen?!

Toen ik zag dat iemand op cynische wijze de opera Wozzeck van Alban Berg aanraadde, kwam de stoom onderhand uit mijn oren. Alban Berg, godbetert. Als je wil dat iemand nooit meer naar klassiek luistert, dan moet je Alban Berg er even bijhalen, zeg. Na ja, had ik weer, hoor. Ik was beland in het Walhalla van de muziekleuteraars. Muziekleuteraars en ik gaan absoluut niet samen, moet u weten. Ik heb nog altijd het onnozele wereldbeeld dat iedereen zo is als vriendin J. en ik bijvoorbeeld. Dat je muziek kent omdat je het speelt of zingt en niet omdat je een leuteraar bent. Dat dat vaak niet zo werkt, wist ik natuurlijk al lang. En daar ben ik op een interessante manier achter gekomen...

Toen ik ging kijken wat en waar ik wilde studeren, besloot ik om samen met mijn ouders eens in Utrecht te gaan kijken. Het is namelijk Rosalie hartje Utrecht en dus dartelde ik vrolijk aan de zijde van mijn ouders door de Utrechtse binnenstad. Ik had bedacht dat ik ook wel even bij muziekwetenschappen wilde kijken. Mijn vader, de übermusicus, had mij verdwaasd aangestaard toen ik dat voorstelde.
'Jij moet helemaal geen muziekwetenschappen gaan studeren,' was alles wat hij zei, 'Daar kan jij helemaal niet tegen, joh.'
'Hoezo dat niet?' puberde ik er vrolijk tegenin.
'Nou, daar kom je wel achter als we daar gaan kijken,' mijn vader zette zijn wijze blik op en nou, dan weet je het wel.
Roos voelde nattigheid. Duidelijk.

En zo geschiedde. Mijn ouders en ik zaten in een collegezaaltje met allerlei muziekwetenschappers. En deze muziekwetenschappers zeiden allemaal slimme en interessante dingen, dus ik zat me zwaar af te vragen welk punt mijn vader nou probeerde te maken. Op gegeven moment gingen we een praktijkdingetje doen. Iedereen kreeg een lied van Schumann en dat gingen we dan analyseren. Nou, hartstikke leuk allemaal, ik blij. Tot de muziekwetenschapper achter de lessenaar opeens zei: 'Maar eerst gaan we het lied zingen!'
Ik hoorde mijn vader achter mij gniffelen. De muziekwetenschapper telde af en vervolgens zetten er twee mensen in: mijn vader en de muziekwetenschapper.
En mijn vader die zingt dan dus heel hard en in één keer goed. Met z'n fijne tenorstem.
'P.!' siste mijn moeder gegeneerd.
'Pap!' siste ik gegeneerd.
Mijn vader trok zijn wenkbrauwen op en zijn oogjes twinkelden van de pret.

'Zo,' zei hij toen we even later weer buiten stonden, 'Weet je nu waarom je geen muziekwetenschappen moet gaan studeren?'
'Ja, papa,' knikte ik braaf, 'Dank je voor de wijze les, papa. Sorry dat ik je dit heb aangedaan, papa.'
'Ach,' zei mijn vader toen, 'Ik heb tenminste wel lekker gezongen.'

Afgelopen vrijdag was er grote consternatie in een of ander dorpje langs de Maas; mensen hadden namelijk een lijk zien drijven in het water. Alles en iedereen werd opgetrommeld; politie, brandweer, ambulance, ja alles werd in werking gezet. Maar niet voor een lijk, bleek later. Wel voor een pop van stro. Vermoedelijk een Carnavalsartifact. Een heleboel heisa om niets dus, maar een zeer begrijpelijke vergissing.

Maar stel je nou eens voor, dat je die man of vrouw bent, die denkt een lijk te hebben gevonden? Stel je nou eens voor dat het wel echt een lijk was? Wat doe je dan? Ja, de politie bellen, natuurlijk. Maar daarna? Hoe ga je daarmee om? Is het een stoer verhaal voor op het volgende familiefeestje? Bekijk je voortaan alles wat in het water drijft nog eens even extra goed, of kijk je er juist liever helemaal niet meer naar?

Ik heb in ieder geval geen idee hoe ik zou reageren, ik heb (gelukkig) nog nooit zo'n situatie meegemaakt. Het dichtsbij is toen een klasgenoot een keer een lijk heeft ontdekt terwijl hij naar school fietste. Dit keer was het dus wel een echt lijk. En erger nog; het was niet alleen een klasgenoot, maar ook een dorpsgenoot. Die route die hij naar school fietste, die fietste ik dus ook. Zonder het te weten of te zien, ben ik langs een in plastic gewikkeld en gedumpt lijk gefietst. En vele honderden scholieren met mij. En ik kan u wel zeggen, dat zoiets best een vreemde gewaarwording is. En ook dat ik daarna toch net iets vaker de alternatieve route koos. Vooral omdat dat een stuk rustiger fietsen was, maar misschien toch ook wel een beetje door die lugubere vondst.

Heel soms fiets ik nu nog over dat fietspad. Soms zonder er ook maar een seconde bij stil te staan, maar soms toch ook met een half oog die greppel in de gaten houdend, hopend dat er toch vooral niets verdacht ligt. Want zolang er niks verdachts ligt, hoef je je ook geen zorgen te maken over de vraag, of je wel of niet op onderzoek uitgaat.

Het heeft eventjes geduurd; maar ook de eerste prijs is eindelijk afgeleverd bij de enige echte winnaar van het interactief log. Zo. Nu mag ik voorlopig weer even ongegeneerd plaatjes blijven plaatsen van mijn creaties. Want ja, daar is het allemaal uiteindelijk om begonnen natuurlijk. Ik moest gewoon van mijn schuldgevoel af. Wat? U dacht dat ik die prijsvraag begon, omdat ik u allen zo graag een taart gun? Oh. Uhm. Jahaa, dat ook natuurlijk...

Toen ik gisteravond in de stad was, had ik me toch verdulleme opeens een bijna onbedwingbare neiging om een elektrisch apparaat te kopen. Het curieuze aan deze plotselinge drang was dat ik echt helemaal nooit elektrische apparaten koop. Nou ja, kijk. Ik heb natuurlijk wel elektrische apparaten (dacht u soms dat dit logje uit zichzelf op mystieke wijze verschijnt?), maar ik schaf ze dus in ongeveer 98% van de gevallen niet zelf aan. De meeste elektrische apparaten die ik heb, zijn gulle giften van gezellige gevers. Of ik heb ze ergens gevonden, want dat kun je ook wel eens hebben. Dat je denkt: 'Hee, een koelkast! Die neem ik mee!' en dan heb je opeens een koelkast, simpel.
Oh. U heeft dat niet? U bent raar, zeg.

Maar goed, ik wilde dus een elektrisch apparaat kopen. Of een elektrisch gadget. En dus werd ik min of meer de Dixons ingezogen. Met een scheel oog staarde ik naar een iPod in de vitrinekast. Ik staar al zo'n jaar of 35 met een scheel oog naar een iPod, maar omdat ik dus nooit elektrische apparaten koop, blijft het altijd bij staren. Vervolgens staarde ik naar een Canon EOS. Dat vind ik nou echt wel een leuk ding, mijn pa heeft er één en tsjongejongejonge. Daar mag ik dan soms wel eens mee. Leuk joh! Klik klik. Oh kijk, een close up van een roosje dat onder de luizen zit. Klik klik. Oh kijk, een Mariabeeld. Klik klik. Aaaah, eendjes!

Toen ik zo een beetje naar de Canon Eos stond te staren, zag ik dat de twee Dixonsmannetjes op hun beurt naar mij begonnen te staren. Ja, voor wat hoort wat en dus staarden we allemaal zo een beetje in het rond. Het leek in eerste instantie allemaal heel ontspannen en relaxed, maar neuh ho. Opeens maakte één van de twee mannetjes aanstalten om mij aan te gaan spreken. En daar had Rosalie dus echt even helemaal geen zin in. Ik had dan wel een bijna onbedwingbare neiging om een elektrisch apparaat te kopen, maar ik had geen zin in het Dixonsmannetje. Dus vluchtte ik met gezwinde spoed de winkel uit en al mijn hoop op de aanschaf van een elektrisch apparaat vervloog bij de eerste aanblik van de Lady Sting.

Een bloesje en twee truitjes verder overwoog ik nog even om ook nog bij de witgoedwinkel binnen te gaan, maar ik besloot dat het beter was om dat maar niet te doen. Ik wil namelijk eigenlijk wel zo'n diepvries waar je iemand helemaal in kunt stoppen, maar daar heb ik thuis helegaar geen plaats voor en ja, da's goed balen. Oh, u wilt weten waarom ik zo'n vrieskist blief? Nou huhuh. Alsof ik u dat aan de neus ga hangen, dat gaat u nou eens helemaal niks aan. Dat is iets tussen mij, de vrieskist en de... eh hetgene dat ik erin wil stoppen...

Het Limburgs is een schoone zaak. Vooral omdat ik hier nu 'het Limburgs' zeg, terwijl er helemaal geen 'het Limburgs' bestaat. Ieder dorpje, ieder gehucht, ja soms zelfs iedere wijk heeft zijn eigen dialect. Over het algemeen verstaan we elkaar allemaal wel (eigenlijk zijn Limburgers gewoon talenwonders), op een misleidde enkeling na die in K. is opgevoed.

Maar soms valt het nog niet mee, zeker niet zonder context. Dus dan kunnen er wel eens gesprekken als onderstaande ontstaan:
A.: "Ja, maar daar zijn ze sowieso niet goed wijs, daar zeggen ze ook 'ludder'."
Rosalie: "Precies ja, mensen die 'ludder' zeggen, die zijn niet goed wijs."
Virginie: "Uh, 'ludder'?"
Rosalie en A.: "Ja, daar zeggen ze 'ludder', je weet wel, in plaats van 'ledder'.
Virginie: "Uh, 'ledder'?"
Rosalie: "Ja, een ladder."
Virginie: "Oh, je bedoelt een 'lier'. Nu snap ik het. Inderdaad, dan zijn mensen die 'ludder' zeggen niet goed wijs..."

Tijdens het gesprek waren alle andere woorden natuurlijk ook in het dialect, maar het Zitterdse dialect kan ik toch niet reproduceren, laat staan typen, dus daar waag ik me ook maar niet aan. Ik ben allang trots dat ik dit weekend heb geleerd wat het Zitterdse 'patsch' betekent. Nu u nog.

Gisteren viel ik in café P. van een podium. Zo maar, kedeng ineens. Ik stond naast mijn vader en mijn moeder en stuiterde wat op en neer bij een grote Keulse carnavalshit zoals Viva Colonia of Kölle Alaaf. Echt, ik kan zo carnaval gaan vieren in Keulen en dat allemaal dankzij café P. op de Putstraat, man man man. Maar goed, ik weet dus niet wat ik deed, maar opeens zat ik op mijn knieën naast het podium. Mijn biertje had ik uiteraard weten te redden van de ondergang. Je bent een professional of je bent het niet, denk ik dan.

'Hee P.!' mijn moeder stoot mijn dansende vader aan, 'Je dochter is van het podium gevallen!'
'Huh wat?' zegt mijn vader verdwaasd, duidelijk ernstig verstoord in zijn dansje.
'Jij bent lekker,' brom ik, terwijl ik weer op het podium klauter, 'Ik had wel wat kunnen breken, man. En jij springt onverminderd door!'
En zo brak ik dus bijna mijn nek in café P. zonder dat mijn vader ook maar een seconde naar mij omkeek. Ik weet mijn plaats weer, hoor. Godjandosie.

Carnaval: duidelijk niks voor de teerhartigen onder ons, ahem.

Wat? U verwachtte vandaag een stukje? Tsssssk. U weet toch wel dat het Carnaval is!
Dus. Ook dit log is wegens zeer belangrijke sociale verplichtingen in Limburg eventjes 'gesloten'.

Een paar prijsjes weggeven is heel leuk en aardig, maar logistiek gezien valt het allemaal nog niet mee. We hebben het immers wel over bederflijke waar, die ik natuurlijk zo vers mogelijk bij de mensen af wil leveren. Hoe dan ook, vanochtend is in ieder geval de tweede prijs als eerste aan de deur afgeleverd. Smakelijk!

"Goedemiddag, met D. te E."
"Goedemiddag, met Virginie. Ik heb gisteren ook gebeld over een pakketje dat ik via uw bedrijf verwacht. Daar is iets mee mis gelopen waardoor het gisteren eigenlijk retour afzender zou gaan, maar jullie zouden proberen dit tegen te houden om het vandaag alsnog bij mij af te leveren en ik wil graag even informeren of dat ook gelukt is."
Dat was in ieder geval wat ik wilde zeggen en vragen. Dat was alles. Een simpel 'ja' of 'nee' was voldoende geweest om mij tevreden te stellen. Maar dat zat er niet in. In plaats daarvan gebeurde er dit:

"Goedemiddag, met Virginie. Ik heb gisteren ook gebeld over een pakketje d..."
"Heeft u het pakketnummer?"
Omdat ze me zo vriendelijk onderbreekt, geef ik haar geduldig het zeventiencijferige pakketnummer.

"Hmm, ja, ik heb hier staan dat het pakket retour afzender gaat."
"Ja, daarover heb ik gisteren dus ook gebeld. Volgens uw systeem zijn er drie uitleverpogingen geweest, maar ik heb nergens een bericht van gehad; vandaar dat ik ook contact had gezocht met de verkoper en van hem het paketnummer heb ontvangen. Het retourneren zou dus geprobeerd worden nog tegen te houden en dan zou het pakketje alsnog vandaag bij mij af worden geven. En daarvan wil ik dus weten of dat is gelukt."
Althans, dat was weer wat ik wilde zeggen, maar er gebeurde dit:

"Hmm, ja, ik heb hier staan dat het pakket retour afzender gaat."
"Ja, daarover heb ik gisteren dus ook gebeld. Volgens uw systeem zijn er drie uitleverpogingen geweest, maar ik heb nergens een bericht van gehad; vandaar ..."
"Maar hier staat zelfs dat de derde mislukte uitleverpoging na afspraak was."
En het toontje waarop dat werd gezegd mensen. Oooeeh, dat deed het hem he, dat neerbuigende 'wat bent u toch onverantwoord en stom'-toontje. En tja. Dat moet je bij mij niet doen he. Daar waar ik gisteren besloot het hele gebeuren door de vingers te zien, als ik vandaag alsnog mijn pakketje zou krijgen, omdat de mevrouw van gisteren mij zo vriendelijk en behulpzaam tegemoet kwam; door dit toontje, werd dat hele besluit teniet gedaan. Als ze een klacht wilde, kon ze een klacht krijgen.

"Ja, dat kreeg ik vreemd genoeg gisteren ook al te horen, maar ik heb dus geen enkel bericht in mijn brievenbus gehad, laat staan een afspraak gemaakt met iets of iemand. Geloof me, als ik een afspraak had gemaakt, was ik erbij geweest en dan had ik het wel geweten. Maar het enige wat ik nu eerst wil weten, is of het pakketje daadwerkelijk geretourneerd is of niet."
"Nee nee, het pakketje is weer mee met de chauffeur."
En oooh jongens, daar was het toontje weer. Om maar niet te praten over de extra nadruk die ze op 'weer' legde. Foute keuze.

"Dan wil ik toch wel even vragen hoe het kan, dat er drie uitleverpogingen zouden zijn geweest, maar dat ik daarvan nog niet EEN bericht heb ontvangen."
"Tja, ik kan natuurlijk niet zien wat er daar gebeurd is, mevrouwtje, ik kan hier alleen zien dat er netjes drie bezorgpogingen zijn geweest en daarna gaat een pakketje nou eenmaal retour afzender." En nu was ik in haar toontje niet meer alleen onverantwoord en stom, nee, nu was ik ook al een leugenaarster en een 'mevrouwtje' geworden. Ja, dit gesprek ging echt de goede kant op.

"Ik begrijp dat u aan uw waardevolle systeem niet kunt zien wat er zich hier daadwerkelijk heeft voorgevallen, daarom wil hier een klacht over indienen."
"Oh nou, ik zal het er wel even bij vermelden dan."
"Nee, u begrijpt me geloof ik niet helemaal. Ik wil een officiële klacht indienen en daarvoor wil ook graag uw naam, zodat ik precies aan kan geven met wie ik allemaal contact heb gehad over deze zaak."
"Uhm, ja, natuurlijk ja -slik-."

De woorden 'officieel', 'klacht' en 'uw naam' deden wonderen. Ineens was het toontje weg en was ze de behulpzaamheid zelve:
"Dus, ja, als u een klacht in wil dienen, raad ik u aan dat via e-mail te doen. Daar kunt u alles overzichtelijk bij elkaar zetten, en dan kunnen wij onze chauffeur daarop aanspreken van 'hee, wat is dit?' en dan kunt u er zeker van zijn dat het wordt afgehandeld."
"En het e-mailadres staat op uw site vermeld?"
"Dat staat daar en daar op de site vermeld ja, en anders kunt u natuurlijk altijd even bellen om het adres op te vragen, dat is geen enkel probleem."
"Nou, dan zal ik dat doen. Bedankt hoor en dag."
"Dahag, mevrouw...-slik-"