Druk, veel te druk heb ik het om hier iets te typen. Ik voel me een beetje het konijntje uit Alice in wonderland, alleen in plaats van een uurwerk heb ik de hele tijd een telefoon in mijn handen, terwijl ik overal langs zoef en 'geen tijd' roep. Waar ik het dan zo druk mee heb? Met een spelletje op mijn telefoon. Ja echt, een heel dom spelletje zelfs. Waar een hele domme en rijke blondine haar naam aan heeft gegeven. Eigenlijk is het spelletje dus gewoon een variant van bejewelled, maar om meer geld ervoor te kunnen vragen, heet het nu Paris Hilton's Diamond Quest. En dat moet ik de hele tijd spelen. Ik wil het niet, maar ik moet. In het spelletje moet je namelijk bepaalde opdrachten succesvol uitvoeren, om de volgende levels te mogen doen. Nou stelt dat geen ene reet voor. Echt niet, je bent er zo doorheen, daar heb je niet veel behendigheid voor nodig. Op zich heb ik dus het spelletje al lang uitgespeeld, maar toch kan ik het nog niet laten rusten.

Er is namelijk een spelvariant, met een statusbalkje. Je moet hierbij gewoon een bepaald aantal juweeltjes laten ontploffen, om een steeds hogere rang te halen. Hoe ver je van die rang af was, kon je aan het statusbalkje zien. Allemaal leuk en aardig dus. Maar mijn probleem is nu, dat ik allang de hoogst haalbare rang heb, maar dat toen het statusbalkje bijna helemaal terug naar het begin sprong en opnieuw begon te lopen... En dat intrigeert mij dus. Dat kan ik niet laten rusten. Ik moet weten wat daar achter zit, als er uberhaupt iets achter zit. Ik moet en zal dus doorspelen tot het statusbalkje weer helemaal vol is. Maar dat duurt dus nogal lang. Nogal heel erg lang. Ik heb nu al meer dan 90.000 juweeltjes moeten laten ontploffen om ongeveer op 85% van het statusbalkje te komen. Het eindpunt is dus in zicht gekomen, ook al duurt het nog wel even.

Maar inmiddels begin ik toch een beetje bang te worden voor de uitkomst. Want wat hoop ik nu eigenlijk dat er gebeurt? Er is namelijk maar 1 positieve uitkomst mogelijk en 2 rampscenario's. Positief zou zijn, wanneer er ineens nog een extra rang blijkt te zijn, of nog een verborgen level ofzo. Maar ja, die zit dan wel heel erg goed verstopt. Er is dus ook best een goede kans, dat er gewoon helemaal niets gebeurt. Niks, noppes, nada. Dat ik dus al mijn tijd heb zitten verdoen met het spelen van dat spelletje. Nou is dat sowieso al het geval, maar dan heb ik mijn tijd pas echt voor niks zitten verdoen. En rampscenario nummer 2? Die is nog het allerengste. Dat is dat ik wel een geheime functie ontdek, maar een dat ik liever niet had gehad. Bij het oplossen van de levels, krijg je namelijk ook steeds als 'beloning' een foto van Paris. Een steeds minder verhullende foto wel te verstaan. En ik hoop dat die trend zich niet ineens verder doorzet...

Maar goed, u zult begrijpen dat ik het moet weten. Ook al kan het eng zijn, ook al val ik daarna misschien in een zwart gat, ik moet weten wat er gebeurt zodra ik het statusbalkje weer helemaal vol heb.
En daarom heb ik het dus veeeeel te druk om hier iets te typen. Hoewel het experiment dat ik voor mijn studie uit moet voeren daar misschien ook wel iets mee te maken heeft

Het is toch zo ontstellend vervelend om uit Zuid-Limburg te komen en ouders te hebben die daar wonen. Bah. Zuid-Limburg is echt zo'n verschrikkelijke uithoek als je naar belangrijke oorden als Amsterdam en dergelijke moet. Ughe. Dat er überhaupt leven mogelijk is in Zuid-Limburg is eigenlijk behoorlijk verbazingwekkend. Zuid-Limburg. Dat roept toch meteen een beeld van braakliggend terrein op?

'Eij,' zei ik op eerste paasdag tegen mijn ouders, 'Zullen we es naar het Hohes Ven rijden? Vielleicht gibt es da Schnee, was?'
En dus reden we naar het Hohes Ven, in het Duitstalige deel van België. Dit deden we over wat met afstand het slechtste wegdek van West-Europa moet zijn.
'Aaaaaaaah,' klonk het uit drie kelen, want als je over die weg rijdt, dan wil je gewoon 'Aaaaaaaah' zeggen, want door het geschud en gewiebel van de auto ontstaan de mooiste melodieën in wat eigenlijk een monotone toon moet zijn. Ja, dat krijg je als je uit Zuid-Limburg komt, zulk simpel vertier. Een Zuid-Limburgse hand is immers snel gevuld.

Daar op dat Hohes Ven lag verdammt veel Schnee. Wel zo'n centimeter of 10 à 15 schat ik.
'Als ik nou niet de paas-outfit aanhad dan had ik best wel eens door die sneeuw willen banjeren,' deelde ik mee.
Want dat doen mensen in Zuid-Limburg ook: paas-outfits kopen. Al hoorde ik op de Belgische radio dat het kopen van paas-outfits ook begint af te nemen. Want voor dat soort trends luister je als Zuid-Limburger natuurlijk gewoon naar de Belgische radio, daar weten ze daar veel meer vanaf. En omdat wij alledrie gekleed waren in een paas-outfit besloten we door te rijden naar Duitsland, want daar kom je vanzelf als je het slechtste wegdek van West-Europa volgt. Je kunt gewoon met je ogen dicht gaan zitten, op het moment dat je het land van onze Oosterburen betreedt dan voel je dat meteen. Geen kuil in het wegdek meer te bekennen. Fascinerend vind ik dat altijd.

Eenmaal in Duitsland aangekomen karden we naar Monschau. Daar bibberden we onszelf een Konditorei in waar we klassiekers als Schwarzwalder Kirsch en Käsesahne naar binnen werkten. Vervolgens bibberden we weer terug naar de auto, die ons weer trouw naar dat strontvervelende Zuid-Limburg reed.
'Hè man,' zei ik toen we thuis over de drempel stapten, 'Hopelijk gaan we de volgende keer weer naar Amsterdam, hoor. Dat kolere Hohes Ven en dat boemsuffe Monschau. Getsiederrie...'

En om u ook even mee te laten genieten hier uit het archief een portie Monschau voor beginners. Want het fototoestel had ik natuurlijk niet bij me, verdammte schaisse. Maar ach, in Monschau verandert toch nooit ene bal.

Vandaag is het De Dag van de Bijbel- en Andere Onnuttige Kennis.
Want dat is Goede Vrijdag al jaren in mijn boekje, dat u het even weet.
Hoe is dat zo gekomen? Nou, dat zal ik u eens even vertellen.

Mijn leraar Nederlands in de vierde, vijfde en zesde klas zei altijd: 'Je hoeft van mij niet te geloven wat er in die bijbel staat, maar je moet 'm wel van buiten kennen' en zo'n dikke tien jaar na dato ben ik nog steeds een fervent aanhanger van dat credo. Ik scoor dan ook behoorlijk hoog voor een katholiek in de bijbelquiz. Maar ik ken mijn plaats, hoor. Want Virginie die scoort een dik punt hoger dan ik. Maar goed, ik lees dan weer boeken in het Frans omdat ik dat geinig vind. Iedereen zijn eigen afwijking, zeg ik altijd maar.
Maar goed, Goede Vrijdag dus. Mijn leraar Nederlands slingerde om zijn credo kracht bij te zetten op een goede dag de volgende vraag de klas in:
'Wie weet wat wij herdenken op Goede Vrijdag?'
Als de zinssnede 'duh' toentertijd bestaan had, dan had ik 'm zeker gebezigd. Maar in plaats daarvan stak ik mijn vinger op. Met mij rezen nog vier of vijf vingers de lucht in. Waarop weer bleek wat voor een onnozelaar ik ben, want ik was daar dus van in shock. Goede Vrijdag? Dat wist toch iedereen? Mijn God.
En sindsdien is Goede Vrijdag dus De Dag van de Bijbel- en Andere Onnuttige Kennis.

Dus vandaag vier ik dat onnuttige kennis ook kennis is en dat doe ik zoals gewoonlijk met mijn favoriete Fokke en Sukke. U begrijpt hem vast niet en dat is helemaal niet erg. Wij Neerlandici moeten ons immers toch op enige wijze van de massa onderscheiden door in ieder geval te weten hoe Van den Vos Reynaerde begint. Ooit stuurde ik deze Fokke en Sukke naar ongeveer 15 mede-neerlandici en zeker de helft mailde het volgende terug: 'Leuk, maar eh... ik snap 'm niet zo goed.' En daar moet ik dan weer een beetje van huilen, stilletjes en in een hoekje...

Verder ging ik vandaag geen snoep en vlees eten, want snoep en vlees eten dat hoort niet op Goede Vrijdag.
Werk ik me net potdomme toch volledig geconditioneerd een Twix naar binnen!
Ik kom in de hel, jottum.
Kan ik daar mooi een verhaal vertellen dat begint met 'Fraaie historie ende al waar, mag ik u tellen hoorter naar'.

Ineens was het er. Ik reed gewoon rustig naar huis en toen begon het zomaar; een heel vreemd schommelend en tikkend geluid, dat overging in een schurend knerpend geluid bij het maken van een bocht. Een bocht naar rechts wel te verstaan, niet naar links. Bochten naar links waren prima, dan hielden namelijk alle vreemde geluiden op, maar bochten naar rechts waren foute boel.

Maar goed, wat doe je dan? Ik was halverwege de reis en bevond mij in een verlaten stukje Limburg. En u moet weten dat ik eigenlijk een ongelofelijke schijterd ben. Echt, de allergrootste held op satijnen sokken als het op dergelijke zaken aankomt. Ieder geluidje dat ik hoor tijdens het rijden, ondergaat een diepte-analyse m.b.t. de geschatte gevaarlijkheidsfactor. En voor het eerst had ik nu een geluid, dat echt hoog scoorde. Ik overwoog mijn opties. Ik kon natuurlijk de auto aand de kant stilzetten, maar dan stond ik daar, ergens halverwege, in het donker, in 'the middle of nowhere'. Niet bepaald ideaal. Dan maar even verder analyseren. Deden de belangrijkste organen van de auto hun werk nog?
Remmen? Check. Stuur? Check. Gas? Check. Koppeling & versnelling? Check. Verlichting? Check.
Ja, alles deed het, het maakte alleen dus een beetje een vreemd geluid. Maar daar heb ik het dan maar op gewaagd. Echt, dat is livin' on the edge in mijn boekje.

Gelukkig kon ik al snel terecht bij de garage. En gelukkig bestaat de route er naar toe uit 6 bochten naar links, en 1 bocht naar rechts. Allemaal plezierige, geluidsvrije bochten dus en 1 bocht om te controleren of hij het vreemde geluid nog wel maakt. En zowaar, hij maakte nog steeds het enge geluid. Gelukkig. Aangekomen bij de garage meld ik me dus bij de balie, de monteur loopt mee naar de auto, we stappen in om te luisteren en ik besluit rechtsom een blokje om het gebouw te rijden over het terrein. Rechtsom. 4 Keer een bocht naar rechts dus. Zodat de monteur het geluid eens even goed kan beoordelen. Maar goed, u raadt het misschien al; het bleef doodstil. Nou ja, de moter draaide natuurlijk, maar verder was er niets vreemd te horen... *zucht* Ik kan niet eens beschrijven hoe ongelofelijk typisch ik dat vond. Evenals de monteur overigens: 'Ja, zo gaat dat altijd, zodra wij in die auto zitten, is er niks meer te horen'.

Maar ik geef het natuurlijk niet meteen op. Ik draaide dus de weg op en koos een kort rondje uit met een stel lekkere bochten naar rechts. Nog steeds bleef het stil. Het bleef zo ontzettend stil. En bij iedere bocht naar rechts begon ik hopelozer te worden. Ik was toch niet gek geworden zeg! Een paar minuten ervoor had 'ie het stomme geluid nog gemaakt in de enige bocht naar rechts! En met de monteur erbij verrekt 'ie het! Hoe dan ook, bocht na bocht, de stilte bleef overheersen en ik gaf het uiteindelijk op. Terug naar de garage dan maar.

En toen toch nog, met het eindpunt al in zicht, begon ineens toch nog het schommelende geluid, dat overging in een schurend geluid bij die ene bocht naar rechts. Echt, ik ben nog nooit zo blij geweest met het horen van een onheilspellend geluid van mijn auto...

'Ik heb besloten dat ik een boek ga schrijven,' deelde J. afgelopen vrijdag tussen twee tapasgangen mee, 'Ik heb zo eens een beetje op sites van uitgevers zitten kijken en ik denk dat ik weet hoe ik dit aan ga pakken.'
Kijk, daarom ben ik blij dat ik J. ken. J. en ik zitten duidelijk op één lijn. J. vraagt zich nooit af of ze iets kan, maar gaat meteen over tot de uitvoering. En dat vind ik wel aangenaam. Valse bescheidenheid is echt de gesel van dit land en zijn bevolking, vraag maar aan Harry het Fossiel.
'En als ik nou ook eens een boek schrijf?,' zei F. na J.'s mededeling, 'Zou dat een plan zijn?'
Vol verwachting keken mijn twee vriendinnen mij aan. Rosalie moest er duidelijk iets van vinden.
'Wel ja,' zei ik, terwijl ik een dramatisch gebaar maakte, 'Dan worden we toch gewoon De Nieuwe Grote Drie?'
'Dan wil ik geen Harry Mulisch zijn, hoor,' zei F. grinnikend.
Op dat moment brulden J. en ik synchroon: 'Dan ben ik Harry Mulisch.'
'Nou ja,' zeiden we weer tegelijkertijd, terwijl we elkaar nog net niet pissig aanstaarden.
Harry Mulisch was duidelijk in trek, da's ook wel eens interessant. Meestal is ie toch een beetje het pispaaltje.
'Dan ben ik wel Hugo Claus,' zei J. coulant, terwijl ik net met een dramatische zucht mededeelde dat ik dan 'die Belg' wel wilde zijn.
'Eij!' J. begon ondertussen behoorlijk link te worden. Van buiten zag ze er nog aardig uit, maar ondertussen... amaai.

Ik merk het wel weer. Onze literaire kwaliteiten zullen worden overschaduwd door ordinaire chickfights. Dit is dus waarom vrouwen zo weinig topfuncties bekleden, ik zeg het u maar even. Vrouwen neuzelen altijd zo. Over wie er dan Harry mag zijn, bijvoorbeeld. Of Hugo. Want wie er nou wie wordt bij De Nieuwe Grote Drie, dat hebben we uiteindelijk nog niet besloten. Daar draaiden we gewoon een beetje omheen. ('Oh trouwens, even iets anders: heb je nieuwe schoenen? Ja? Leuk, joh!'). De 'Wie-o-wie-is-er-hier-de-Harry-kwestie' duikt wel weer op als niemand het meer verwacht, want zo gaat dat nou eenmaal met vrouwen: 'Weet je nog dat wij negen maanden en 17 dagen geleden allebei Harry wilden zijn? Ja? Hahaha ja, dat was hilarisch indeed. Maar nu even serieus en voor de duidelijkheid: ik ben potdomme Harry, ja!'
En dan begint het gezeik weer van voren af aan, deze keer komt er echter ook wat bijt- en krabgedrag bij kijken. Minstens.

Arme J., arme ik. Weer een prachtig initiatief in de kiem gesmoord.
En da's natuurlijk allemaal de schuld van Harry Mulisch, want als je mannen ergens de schuld van kan geven dan doe je dat natuurlijk gewoon en zonder gewetensbezwaren.

Waarom krijgt mijn videorecorder altijd honger, op het moment dat ik me echt verheug op datgene wat ik opgenomen heb?
Oh, u kent geen hongerige video's? Dan bent u ten eerste niet goed genoeg bekend met het werk van Youp van 't Hek en ten tweede heeft u dan het geluk dat u over een videorecorder beschikt die nooit uw videobanden opeet.

De mijne doet dat dus wel. Niet zo heel vaak hoor. Hij heeft denk ik ieder jaar ongeveer twee videobanden nodig om zijn honger te stillen. Vreemd genoeg kiest 'ie nooit voor de videobanden die ik best op zou willen offeren...

Dus tja, nu zit ik hier weer met een groot doosje waarvan de band er grotendeels uitligt en gebroken is en probeer ik met veel pijn en moeite het laatste stukje vastzittende band uit de videorecorder te frutselen. Leuk is anders op een maandagmorgen...

Gelukkig bestaat er inmiddels de DVD, nu alleen nog het geld voor die DVD-recorder...

Stelt u zich eens voor: uw bloed-eigen zuster is een ware taartenkunstenares, maar u heeft er nog nooit een van haar gekregen.
Dat moet pijn doen, toch? Het werd dus hoog tijd om daar iets aan te doen.

Dus waarde zuster, voila! Een taart helemaal voor uzelf alleen. Bon appetit!

Komt u ook wel eens op tijdstippen in een cafe, een restauratie of eigenlijk zelfs gewoon in een of andere instelling of gebouw, op het moment dat de poetskrachten er nog rondlopen?
En heeft u dan ook wel eens de tijd gehad om een poetskracht wat langer te observeren terwijl u moest wachten?
En is het u dan ook al eens opgevallen dat er mensen zijn die echt poetsen en dat er ook mensen zijn die het aanrecht of het toilet of wat dan ook alleen maar aaien met hun vochtige doekje?

Mij valt dat in ieder geval regelmatig op en ik vind het verschrikkelijk. Er doemen dan namelijk meteen beelden bij me op van hele bacteriekolonien, die even een zachtzinnige aai over hun bolletje krijgen en vervolgens met een extra brede grijns op hun miniscule doch kwaadaardige gezichtjes, zich twee keer zo snel vermenigvuldigen. Het is slechts een kwestie van tijd voordat zo'n plek eenzelfde ten alle tijden te vermijden bacterieparadijs wordt als de keukentafel van pseudo-Christo, tenzij een dag later (hopelijk) een poetser die plek schoonmaakt in plaats van een aaier.

En daar gok ik dan altijd maar op. Vooral wanneer het om een eetgelegenheid gaat. Ik gok erop dat de schoonmakers hun indeling wisselen, zodat alles toch enigszins schoon en hygienisch is. Want als ik er ooit achter kom, dat de aaiers altijd dezelfde plekken afnemen, geloof ik niet dat ik ooit nog buiten de deur iets durf te eten.

Maar goed, als u mij nu wilt excuseren, ik moet even mijn keuken aaien poetsen.

Net werd ik door een logje van Marlieke zomaar in één keer een dikke 25 jaar terug in de tijd gesmeten. Want Marlieke had namelijk iets geschreven over het in mijn familie legendarische boekje over zindelijkheidstraining: Op het potje! Op het potje is zelfs zo legendarisch dat ik na al die tijd nog steeds bijna letterlijk uit het boekje kan citeren. Je kunt veel zeggen van mijn ouders, maar kinderen africhten dat kunnen ze echt als de beste. Waar ging Op het potje dan over? Nou, de plot is simpel. Basje (de hoofdpersoon van het boekje) krijgt een cadeautje en in dit cadeautje zit een potje. Basje denkt echter bij zichzelf: 'WTF?' en begint de recalcitrante peuter uit te hangen. Maar zijn moeder is de baas en dus leert Basje uiteindelijk toch nog om in het potje te schijten in plaats van ernaast (legendarische scène, echt waar...)

Basje weet eerst niet zo goed wat hij met het potje moet, Basje is namelijk een beetje debiel, volgens mij. Ik citeer even uit mijn blote hoofd:

'Is het een vaas voor de bloemen? Nee, het is geen vaas voor de bloemen.'
'Is het een hoedje? Nee, het is geen hoedje.'
'Is het een badje voor de vogels? Nee, het is geen badje voor de vogels.'
'Het is een potje, om een hoopje en een plasje in te doen.'

Nou, vooral dat hoopje vind ik dan weer geniaal. Ik moet nog steeds spontaan poepen als ik dat woord zie, man man. Maar het ergste aan het hele boekje was natuurlijk Basje zelf. Basje was namelijk een jongetje. Ik weet natuurlijk niet hoe dat bij u was, maar in Limburg hadden ze begin jaren '80 ook al meisjes, dus dat er alleen een mannelijke variant van het boekje te krijgen was, was op zijn minst nogal traumatiserend. Sterker nog, ik denk dat het feit dat mijn zus altijd heeft geroepen dat ze liever een jongetje wilde zijn direct terug te leiden is op dat stomme boekje. Want Basje die had iets en dat iets hadden mijn zus en ik niet. En daar houden wij helegaar niet van, dat anderen iets hebben wat wij niet hebben, materialistisch als we zijn.

Mijn oma zit in de stoel waarin ooit mijn overgrootmoeder altijd zat. Ze heeft een roze badjas aan en haar voeten liggen op een bankje. Mijn oma is vorige week geopereerd, maar behalve dat ze in een ochtendjas zit en af en toe 'oehoehoeh' piept en een gek gezicht trekt als ze gaat verzitten, merk je eigenlijk niet zoveel aan haar.

'Eij Roos,' zegt ze opeens, 'Wil je m'n litteken zien?'
Het is meer een bevel dan een vraag, eigenlijk. Ik begin op voorhand al te bibberen en zeg: 'Eh oma, weet u dat zeker?'
'Doe niet zo raar,' grinnikte mijn oma, 'Daar is niks akeligs aan, kom maar kijken.'
En dus hup, gaat de pyjama open, het verband opzij en even later zie ik een lang litteken dat dwars over haar linkerborst loopt tot onder haar oksel.
'Nietjes?!' echo ik.
'Ja, nietjes,' zegt mijn oma nonchalant, 'Ik ben benieuwd hoe het is als ze die eruit halen. Volgens je nichtje valt dat alleszins mee.'
Daarop staat ze op en laat ook nog even haar bijna zwarte zij zien, want de heren doktoren hebben natuurlijk flink in haar liggen porren.
'Boh,' zeg ik en vol ontzag zwijg ik.

Ik moet opeens aan mijn zusje denken, die sinds jaar en dag een klein en onbeduidend litteken op haar hand heeft.
'Kijk, van Vietnam!' zei ze vroeger altijd, met een vrolijke twinkeling in haar ogen.
We zijn eigenlijk best een rare familie, als het op littekens aankomt.
Maar mietjes, dat zijn we zeker niet.

Gisteren kwam ik het volgende nieuwsberichtje tegen:

Denen boos op IKEA om productnaam
06-03-2008 09:35
STOCKHOLM (ANP) - Denen zijn verbolgen over IKEA. Goedkope spullen van de Zweedse meubelgigant dragen Deense namen, dure producten daarentegen Zweedse.
Het Zweedse concern ontkent opzet, meldde het Duitse weekblad Der Spiegel gisteren.
Onderzoekers van de universiteit van Kopenhagen en de Zuid-Deense universiteit verwijten de woninginrichter Zweeds imperialisme.
Ze ontdekten dat IKEA jarenlang de goedkope vloerbedekking naar Deense plaatsen vernoemde. De duurdere meubels dragen Zweedse namen, net als andere producten in het betere segment.
Bedden kregen Noorse namen, bij stoelen en eettafels is aan Finland gedacht. Lager dan een vloermat -die een Deense naam meekreeg- gaat het eigenlijk niet, klagen de onderzoekers: Denemarken is de voetveeg van het grotere buurland geworden.

Ik weet niet of Ikea het express heeft gedaan of niet. Ik houd het voor mogelijk, maar het hoeft niet. Dat is dan ook niet waar ik het hier over wil hebben. Want ik moest gewoon heel erg om lachen toen ik het berichtje tegenkwam. Het is misschien een beetje gemeen van me, maar ik vind het gewoon heel erg grappig. Het is kleuterschoolrivaliteit op landengebied. Want weet u, dergelijke rivaliteit, die zal er altijd bestaan tussen verschillende min of meer aangrenzende partijen; of het nou gaat om buurlanden, buurgemeentes, buurdorpen of simpelweg de eigen buren; dit fenomeen is al zo oud als Methusalem. Al helemaal voor Denemarken. Diegene die in het artikeltje heeft geschreven en vermeldt dat Denemarken de voetveeg van het grotere buurland is GEWORDEN, heeft blijkbaar nooit meegekregen, dat die verhoudingen al jaren en jaren zo liggen. Noorwegen en Zweden hebben ook zo hun rivaliteitjes en pestmomentjes, maar wanneer het op Denemarken aankomt, zijn ze nooit te beroerd om even de handen ineen te slaan. Denemarken is het ondergeschoven kindje van Scandinavië. Hoogstwaarschijnlijk geheel onterecht en natuurlijk oneerlijk, maar het is nou eenmaal zo.

Waarom ik dat nou zo grappig vind? Omdat het precies dezelfde situatie is als bij ons in het dorp. Onze gemeente bestaat namelijk uit 2 dorpen. Ja, technisch gezien is er nog een derde dorp, maar dat telt al helemaal niet mee... En tussen die twee dorpen, bestaat dus al eeuwenlang een gezonde rivaliteit. Iets uit het eigen dorp, zal altijd beter zijn, dan hetzelfde uit het andere dorp. En niemand uit dorp V., zou aangezien willen worden voor iemand uit dorp A., of andersom. Totdat het iemand van buitenaf betreft natuurlijk. Komt de 'dreiging' van buiten de gemeentegrenzen, dan zijn V. en A. ineens de beste vrienden, sterk verbonden in de vorm van hun gemeente en nemen ze het voor elkaar op.

Ik vind dat dus grappig. Ik vind het een prachtig fenomeen, waarmee over het algemeen niemand kwaad wordt aangedaan. Dus waarom je erover opwinden? Nicht ärgern, nur wundern. En dat had Denemarken denk ik ook veel beter kunnen doen. Niet als een beledigde peuter met een pruillipje erover klagen, dat heeft toch geen nut. Nee, je kunt het beter ongemerkt voorbij laten gaan (want dan hadden de meeste mensen zich waarschijnlijk nooit gerealiseerd dat de goedkopere items Deense namen kregen...). Of er een paar leuke cartoons over maken natuurlijk...

Ooit had ik een hospes. Niet zo heel lang; vaak vergeet ik het zelfs. Zo ben ik prima in staat om bij klagende hospita-huurders te verzuchten hoe blij ik ben, dat ik nooit bij een hospes of hospita gezeten heb. Maar eigenlijk is dat dus niet zo. Het is een soort van verdringing denk ik. Niet dat het echt zo'n enorm grote ramp was; de hospes was op zich helemaal niet onaardig, de huurprijs was meer dan redelijk en eigenlijk kon ik doen en laten wat ik wilde.

Ook het feit dat het een huis was zonder CV, was overkomelijk. Ik had gewoon een grote gaskachel midden in mijn kamer. Niet echt ideaal (zeker niet in de ogen van mevrouw mijn moeder die me geloof ik al een langzame ongemerkte verstikkingsdood zag sterven), maar echt last had ik er ook niet van. Voornamelijk omdat ik het ding nooit aan had. De echte wintermaanden heb ik er dan ook niet gezeten.

Maar toch heb ik het verdrongen, en dat komt toch door de hospes. Hij had namelijk toch wel een paar eigenaardigheden, waar ik wat minder blij mee was. Grote brokken rauw vlees die makkelijk een dag in de keuken konden staan bijvoorbeeld. Of 'zijn' keukentafel, die ik nog niet met een paar rubberen handschoenen aan zou willen raken. Hij had er namelijk een laag oude kranten op liggen. Op zich geen slecht idee; ik snap best de voordelen. Je gooit na het aardappelen schillen o.i.d. gewoon zo'n krant met de schillen weg. Best makkelijk en je hoeft minder te poetsen. Maar dat systeem werkt alleen, als je ook daadwerkelijk die kranten regelmatig vervangt. En dat deed de hospes dus niet. Kranten waar dus sappen van het rauwe vlees op waren gelopen en waarop hij al zijn groente etc. schilde en sneed, bleven maanden (ik denk zelfs jaren, maar daar heb ik geen bewijs van) op die tafel liggen; helemaal vergeeld en sommige begonnen zelfs al te verkruimelen...

Hygiene stond dus niet erg hoog in zijn vaandel, maar dat was nog niet het vreemdste. De beste man was namelijk ook een aanhanger van Christo. U weet wel, die kunstenaar die graag gebouwen en eilanden inpakt. Dat deed mijn hospes dus ook, maar dan op iets kleinere schaal. Alles, maar dan ook werkelijk alles in het huis was ingepakt ter voorkoming van slijtage. En dan bedoel ik echt alles. Stukjes leiding die door de keuken liepen, stopcontacen, de pootjes van het kookstel, de trapleuning en ook de handgrepen van de keukenkastjes en de deuren, u kunt het zo gek niet bedenken, ze waren allemaal netjes inpakt. Zorgvuldig bedekt in ettelijke laagjes plastic boterhamzakjes. Stukjes plastic waarvan ik wederom durf te beweren dat ze er al minstens 10 jaar op zaten, maar waarvan ik geen bewijs heb. Ze zagen er in ieder geval wel zo uit. Want zelfs plastic slijt met de tijd... Ook plastic kan gelig worden. En rafelen. En er gewoon vies uitzien dus.

Geef mij dan toch maar de echte Christo. Die is er zich tenminste van bewust dat zijn inpakkunsten slechts een beperkte houdbaarheid hebben. Als ik zo terugdenk aan die groezelige keuken en ranzige keukentafel, vind ik het geen wonder dat ik het verdrongen heb. En toch is het niet de ranzigste keuken waarin ik heb moeten koken. Maar dat komt een andere keer wel. Ik kan maar een beperkte hoeveelheid schimmelende keukenherinneringen in 1 keer aan...

Ik word zo af en toe een beetje gek. Of beter gezegd: ik word een beetje gek van het feit dat ik geleefd word door mijn bezigheden. Zo wierp ik zondagavond een blik op mijn weekschema van de afgelopen week en stelde ik shock vast dat ik naast mijn 24-urige werkweek ook nog eens een 40-urige studieweek had gepland. Waar ik dan weer 30 uur van verzilverd had en man, ik vind dat toch een potje revolutionair! Ik zit nu nog met mijn mond open, het tocht hier zowaar!

Ik zeg altijd maar dat als ik dit studiegeval tot een goed einde weet te brengen, dan schrik ik niet zo snel meer ergens van, hoor. Beren op de weg ziet iedereen, maar er zijn maar weinig mensen die structureel korte metten maken met die beren zoals ik dat op dit moment aan het doen ben. Ik ben een berenmoordenaar in hart en nieren, hoezee. Maar ik heb nog niet alle beren uitgemoord, hoor. De einddatum van dit project is vooralsnog vaag ende ver weg, maar dichterbij dan ie ooit eerder was en dat stemt mij positief. Wat mij echter niet positief stemt, is het feit dat ik dus geleefd word door Jan-en-alleman. Sterker nog, ik kan daar echt verdammt agressief van worden. Zonet was ik in de tijdschriftenzaal van de UB op zoek naar een tijdschrift en ik kon het niet in het systeem vinden, laat staan in de rekken.
'Flikker toch op!' siste ik, 'Dat ding moet hier ergens zijn, godjandosie!'
En dus stampte ik langs alle rekken. Maar ho maar. Nada-noppes-niks. Ik besloot om de kont tegen de spreekwoordelijke krib te gooien en daalde af in de kelder van de bibliotheek waar ik tot honderd telde en opnieuw een zoekpoging deed.

En wonder boven wonder: opeens vond ik het tijdschrift wel. Terwijl ik echt geen typfout had gemaakt toen ik een etage hoger nijdig op een computertje stond te rammen.
Sommige van die kutberen halen geintjes met mij uit en dat kan ik niet bijzonder waarderen, moet ik zeggen. Tijd dus om mijn buks te laden en even doelgericht wat schoten te lozen. Of eens meer dan zes uur te slapen, huhuh.

Verder ben ik natuurlijk gewoon hartstikke aan vakantie toe, dat begrijpt u ook.

Waarde lezers, het valt me zwaar. Ik heb deze week namelijk zeer slecht nieuws ontvangen. Waarlijk slecht nieuws over het lot van mijn badkamermuur. De huisbaas heeft namelijk besloten de badkamer een beetje te vernieuwen. Op zich een prima initiatief natuurlijk; een echt handdoekendroogrekje, handdoekenmuurkastje en een spiegelkastje erbij zijn immers nooit weg. Maar de brief die mij deze blijde medeling deed, vertelde mij ook dat ik moest zorgen dat de badkamer desbetreffende dag ontruimd is. Ik hoef hem niet geheel te ontruimen, maar ik moet er in ieder geval voor zorgen dat de lange muur helemaal vrij staat.

Dat bezorgde me in eerste instantie een paar opgetrokken wenkbrauwen. Spreken over 'de lange muur' in een vierkante badkamer, vind ik immers best een kunst. Maar al rondkijkende in mijn vierkante badkamertje, kom ik al snel tot de conclusie, dat er maar 1 muur in aanmerking komt voor de benaming 'de lange muur'. Niet omdat die langer is (de badkamer blijft immers vierkant), maar het is de enige muur waar dergelijke attributen geplaatst zouden kunnen worden. De overige muren worden namelijk al in beslag genomen door wastafel, douche, toilet, leidingen en niet te vergeten, de deur. Blijft maar 1 wand over dus. En dat is het probleem. Want die wand, dat is mijn wand. Ik heb namelijk mijn badkamer een beetje uhm, tja, gepimpt eigenlijk. Vandaar dat ik geen gepimpte schuifpui nodig heb, ik heb al een gepimpte badkamer. Maar de pimpactiviteiten, hebben zich voornamelijk op 1 muur geconcentreerd. Drie keer raden welke...

Juist ja. Dus nu ben ik bedroefd. Zeer bedroefd, want ik zal al mijn prachtige versieringen dus ook weg moeten halen. Mijn oh zo mooie vissen, mijn waterlelie's en, wat het meeste pijn doet van allemaal, mijn badkamergedicht. Want dat is het wat mijn badkamer tot de mijne maakt. Waarom die uniek is; ik heb namelijk met veel pijn en moeite een gedicht van Frederik van Eeden op mijn badkamermuur geschreven. Maar het moet weg. En ik weet niet of er na de aanpassingen, nog ruimte is voor een nieuwe. Bij dezen wil ik dus alvast afscheid nemen van mijn badkamergedicht. Met het verwijderen zal ik wachten tot het allerlaatste moment, maar hier, met deze laatste ode, kan ik me alvast mentaal voorbereiden. Vaarwel dus, badkamergedicht. We hebben een mooie tijd gehad...