Weet u waar ik altijd last van heb? Van de slapeloze nacht van zondag op maandag. En dat heb ik al sinds mensenheugenis. Als de week begint, raak ik gestresst of zo. Zo raar. Want het is niet alsof ik doorgaans nou zo'n rustig weekend heb. Het merendeel van de tijd vraag ik me af wat dat eigenlijk is, weekend. Weekend is tegenwoordig namelijk dat deel van de week waarop ik vaak in de bibliotheek zit of thuis achter mijn computer met mijn neus in de boeken. Maar gisteren niet, hoor. Neen. Gisteren was het weer te mooi, dus heb ik maar even van de gelegenheid gebruik gemaakt. Ramen open en op de bank in het zonnetje.Op zich kon ik natuurlijk ook op een terrasje gaan zitten, maar er moest toch echt even serieus een roman gelezen worden voor de studie en serieus een roman lezen voor de studie dat doe je dan net weer niet op een terrasje. En de balkonia zit aan de noordkant van het huis, dus dit leek mij zontechnisch gezien het hoogst haalbare.

Maar goed, gistermiddag was ik dus in een nogal relaxte staat.
'Komaan,' dacht ik, 'Laat ik eens een roseetje nemen' en dat was precies wat ik deed. Ziet u mij al zitten, daar op mijn rode Klippan, roseetje en boekje erbij?
Maar toen ik naar bed ging was ik echt niet meer relaxed. Ik weet niet wat het is, maar op zondagavond ligt altijd de maandagochtend op de loer. Dan moet ik weer dit en dan moet ik weer dat. En het idiote is dat ik dat op zaterdag bijvoorbeeld ook allemaal moet, maar op zaterdag zit ik daar niet zo mee. Dus met lood in mijn schoenen vertrok ik naar bed, waar het grote draaien begon. Ik zuchtte en wierp mij op mijn linkerzij. Ik zuchtte en wierp mij op mijn rechterzij. Ik staarde wat naar het plafond. Het werd een uur. Het werd twee uur. Het werd drie uur. Het werd vier uur.
'Godsamme,' dacht ik, 'Wat is het hier warm! Morgen gooi ik het winterdekbed eraf!'
Ik geloof dat ik vijf uur niet meer gezien heb, maar om 6:24 staarde ik weer naar de wekker. En om 7:00 zou ie afgaan, dat kloteding.

Gaar. Dat is wat ik nu ben.
Als een goed doorgekookte aardappel.
En ja, dat is een interessante ervaring, zo'n aardappelervaring.
Moet u ook eens doen.

Vindt u dat ook zo'n geruststelling? Ha! Het is één van mijn lijfspreuken, moet u weten.



(Het gaat goed met het Art Journal. Ik knip en plak weer als vanouds. Deze week zien we vijf stijlvolle dames voor de Eiffeltoren die op mysterieuze wijze allerlei designerlabels uitbraakt. En wat doet Rosalie dan? Juistem, die ontwerpt hoedjes voor op de hoofden van de dames. Want het is natuurlijk Rosalie hartje hoedjes, dat weet u als vaste lezer ondertussen vast ook wel. Excusez-moi voor de niet al te jofele kwaliteit van de scan, trouwens. Het materiaal waarvan ik de hoedjes van de dames heb gemaakt is simpelweg te dik...)

Wilt u het hele Art Journal zien? Klik dan hier.

Daar zat ik dus 's avonds thuis met mijn rode koontjes en ik bedacht me dat ik er het beste maar iets verkoelends op kon smeren. Dan had ik ook nog kans dat ik er licht gebruinde koontjes aan over zou houden, als lichte bescherming tegen het volgende dagje Groningen-aan-zee. Dus trok ik mijn badkamerkastje open, waar natuurlijk geen after-sun te bekennen was, maar wel een hele lading proefmonstertjes van allerhande smeersels. Ik zocht iets geschikts uit en begon vrolijk te smeren.

Mijn rode en gespannen wangetjes slaakten direct een zucht van verlichting. Ja, zo even verwend worden na een dagje afzien beviel ze wel. Tevreden liet ik mezelf dus weer op de bank ploffen, met de intentie er niet meer vanaf te komen totdat ik mijn bed in zou duiken.

Tot ik een kwartiertje later mezelf erop betrapte dat ik mijn gezicht voor de derde keer aan het krabben was. Dat ik er toch wel erge jeuk had. En dat ik plotseling toch wel iets voelde dat verdacht veel op uitslag leek. Eenmaal terug voor het badkamerkastje waren mijn lichtrode wangetjes dan ook veranderd in een waar scharlakenrood slagveld.

Terwijl ik mijn hoofd onder de koude kraan hield, bedacht ik me dat dat er inderdaad ook nog wel bij kon; zo'n beetje voor niks naar Groningen reizen, om aldaar me aan de eerste paar voorzichtige echte zonnestralen van het jaar te verbranden en er dan creme op te smeren waar ik een allergische reactie op krijg.

Met plakjes verkoelende komkommer op mijn gezicht plofte ik weer terug op de bank. Volgende week mag ik weer een keer naar Groningen. Ik hoop toch dat die dag beter eindigt...

'Goh, het waait hier best hard', zegt T.
'Hmezhmuum', mompel ik bevestigend terug met een haarspeld in mijn mond, terwijl ik hardnekkig blijf proberen tegen de windrichting in mijn haar weer bij elkaar te krijgen.
'Dit soort weer zou ik eerder verwachten aan de kust.'
Ik mompel nog iets onbegrijpelijks om te laten weten dat ik met een respons kom, zodra het me lukt mijn haar element-bestendig vast te zetten. 'Nou ja,' zeg ik eindelijk weer verstaanbaar, terwijl ik de speld vastklik: 'Groningen ligt dan natuurlijk ook een stuk dichter bij de kust dan ons lieflijke Nijmegen.'
'Uhm, ja.... daar heb je natuulijk gelijk in', antwoord T., 'maar ik bedoelde toch meer echt het strand.'
Ik sluit mijn ogen en zie mezelf al heerlijk lui op het strand liggen: 'Ik vind anders dat we lang genoeg onderweg zijn geweest, om aan het strand te kunnen zijn. Dus wat mij betreft, maken we er gewoon Groningen-aan-zee van. Blijven we lekker hier op dit bankje in de zon zitten, laten we een kub zand aan onze voeten uitstorten, halen we een ocean fresh luchtverfrisser om deze stevige bries wat zee-iger te laten ruiken en hopsakee: de dag verandert van een mislukte studie-dag in een heerlijk dagje strand.'
Ook T. sluit haar ogen en knikt tevreden, terwijl we ons in Groningen-aan-zee te goed doen aan het heerlijke strandweer.

En als bewijs van mijn dagje aan het strand, heb ik de eerste mooi rood verbrande wangetjes van het jaar mee naar huis genomen. Dus mocht u binnenkort nog naar Groningen-aan-zee gaan, vergeet uw zonnebrandcreme dan niet...

'Mozart, dat is dus helemaal niks!' beweerde mijn leraar Nederlands altijd, de goeroe. Bij hoog en bij laag, ja ja.
'Allemaal hetzelfde,' vervolgde hij dan steevast zijn relaas, 'Stel nou dat ze een cd-speler zouden ontwikkelen waar je 25 cd's tegelijkertijd in af kunt spelen en je propt daar het hele oeuvre van Mozart in, nou dan hoor je gewoon niks nieuws. Gewoon hetzelfde melodietje, steeds weer opnieuw.'
Ik zat daar een beetje zo in de klas. Linkerrij, bijna helemaal achteraan en ik trok vol twijfel mijn rechterwenkbrauw op.
'Beethoven!' orakelde mijn leraar, 'Of Wagner! Dat is pas muziek, niet die zakkenwasser van een Mozart!'
Onderwijl ontdekte ik dat een rechterwenkbrauw echt verdammt hoog opgetrokken kan worden. Ik was het er dus niet echt mee eens, eerlijk gezegd. Maar dat ging ik niet hardop zeggen, hoor. Ik had geen zin om door mijn leraar Nederlands voor gek gezet te worden. En eigenlijk vond ik dat ik er gewoon meer verstand van had, maar ja. Toon dat maar eens aan, meer verstand hebben van iets. Zeker als je zestien bent. En daarnaast moet je mensen die van Wagner houden gewoon wantrouwen, dat weet iedereen.

Tijdens mijn studie kwam ik allerlei interessante sujetten tegen en in schimmige kroegen spraken wij over klassieke muziek, negentiende eeuwse boekjes en verschijnselen, geloof en het koninklijk huis. Kortom: over de belangrijke dingen des levens. En tussen deze sujetten trof ik verdammt weinig Mozartlovers aan. En toen kwam ie om het hoekje kijken: de peer pressure, godbetert. Ik begon al snel echt rare dingen te zeggen, ook in niet-benevelde toestand. Over zeer hypothetische cd-spelers en een heel oeuvre dat hetzelfde klonk. Behalve het Requiem dan, want dat was uiteraard boel koel. Slap van mij, hoor. En Wolfgang A. die was niet blij met mij, nee.

'Also also,' zei Mozart als ie dan 's nachts in redelijk doorzichtige vorm op mijn bedrand zat, 'Was machst du den jetzt, du Ulewapfert?'
'Ehm... nou. Ehm... ja,' stamelde ik dan.
'Madchen, madchen!' Wolfgang schudde zijn eerbiedwaardige pruik op en neer en keek mij meewarig aan, Was mach ich jetzt mit dir? Du redest Quatsch!' *
'Ehm... nou. Ehm... ja,' stamelde ik dan en ik schaamde me nogal over mijn eigen niet bestaande ruggengraat.
'Du horst dich doch nicht die Musik des Arschlochs an, du? Wie heisst er schon wieder? Wagner?'
'Nee manne!' zei ik dan pissig, 'Natuurlijk niet. Ik wil ook nog een beetje een leuk leven, alsjeblieft dankjewel.'
En weg was Wolfgang, want dat wilde ie natuurlijk even van mij horen. Want hij wist stiekem wel dat ik wel terug zou keren naar zijn kampje. Wolfgang en ik gaan namelijk weej bek en wat weej bek gaat dat gaat niks voor niks weej bek, zeg ik altijd maar.

Maar goed, om een heul lang verhaal kort te maken: Mozart spelen, dat zou ik dus wel weer es willen. Maar ja, die knurft heeft dus maar een ding geschreven voor harp en dat is het concert voor fluit en harp (KV 299, voor de Kochelverzeichnis-nerds). Redelijk onspeelbaar, kan ik u vertellen en daardoor werkt het op mij als een rode lap op een stier. En daarnaast heb je dus ook nog es een fluitist** nodig. Zonder fluitist is zo'n concert voor fluit en harp namelijk net niks, weet u. En als je dan eindelijk een fluitist heb gevonden dan heb je nog een orkest nodig of een pianist die een Mozartorkestpartij op een piano kan rammelen. En het bij elkaar zoeken van een orkest is echt godsallemachtig moeilijk, maar het vinden van een pianist die een Mozartorkestpartij kan spelen is al helemaal onbegonnen werk. En als ze het al kunnen dan hebben ze er meestal niet zo'n zin in, omdat het tricky is. Zoals eigenlijk altijd alles van Mozart tricky is, maar dat maakt het weer zo verdammt interessant. Speel het maar eens, iets onspeelbaars dat poepiesimpel moet klinken.

* Als u denkt: Nou nou, dat is belabberd Duits, dan moet ik u er even op wijzen dat Mozart natuurlijk een raar achttiende-eeuws soort van Oostenrijks spreekt. Voordat u weer denkt dat ik geen Duits kan. En umlauts daar deden ze in het achttiende-eeuwse soort van Oostenrijks niet aan, de luie donders!

** Bent u fluitist, maar miept u niet? Doe dan mee aan ons project voor niet-miepende musici! We hebben al een harp, een cello, een hobo en een viool. Ik weet nog niet precies waar het heengaat (eerst moet er weer wat conditie gekweekt worden door mevrouw de harpiste), maar ik voorzie grootse dingen, ja ja. (Zie J., ik ben er nog steeds mee bezig, zij het zeer stilzwijgend!)

Heeft u ze al gehoord? Ikke wel en ik word er blij van!



(En ja, ik dacht: Laat ik weer eens een spreadje voor mijn Art Journal maken. Ik vind 'm woest kleurrijk, dat u het even weet. In een vorig leven begon ik ooit es met een art journal en ach, toen begon ik een ander leven met werk en studie enzo. Maar het was toch wel leuk, dus misschien pak ik het wel weer structureel op, maar misschien ook wel niet. In dit leven moet je namelijk niet te veel willen, heb ik ontdekt...)

Wilt u het hele Art Journal zien? Klik dan hier.

Rondsurfend op het internet, kun je vanalles tegenkomen. zo kwam ik erachter, dat ik in november naar Birmingham wil. Want daar is dan de 'Cake craft & decoration show'. Twee dagen lang niks anders doen dan kijken naar de prachtigste taarten, de meest vernuftigste decoratietrucs en toegang tot alle gadgets of eetbare glitterkleuren die ik maar zou willen kopen. U begrijpt vast wel, daar moet ik naar toe.

En aangezien ik toch achter het internet zat, besloot ik meteen eens even te kijken hoe ik makkelijk in Birmingham zou kunnen komen. Ik hoopte natuurlijk dat ik zou kunnen vertrekken vanaf het vliegveld, dat een luttele 25 km van mijn ouderlijk huis verwijderd ligt, maar helaas. Geen vluchten naar Birmingham aldaar. Maar dat is natuurlijk geen reden om direct naar Schiphol uit te wijken. Neenee, Nederland heeft nog meer luchthavens hoor. Dus ging ik eens kijken of vliegveld Eindehoven mij naar Birmingham zou kunnen brengen.
Ik kon in ieder geval al Birmingham als bestemming opgeven, dus ik was hoopvol. Een venstertje meldde mij, dat er vluchten gevonden waren en dat nu de beschikbaarheid werd bekeken. Ik was inmiddels meer dan hoopvol. En zowaar, er werd een vlucht voorgesteld!

Voor zo'n 2000 euro kon ik namelijk een vlucht van Eindhoven naar Birmingham boeken. Of eigenlijk moet ik zeggen vluchten. Want, uhm, tja, het was nou niet bepaald een rechtstreekse verbinding. Gelukkig heb ik op vliegveld Dusseldorf wel een rechtstreekse vlucht gevonden. Want om nou van Eindhoven naar London te vliegen, om daar het vliegtuig naar Amsterdam te pakken, alwaar ik kan overstappen op een vlucht naar Birmingham, dat is mij toch iets teveel van het goede...

Vandaag ging ik op mijn werk eens lekker een ambtelijk document redigeren.
Dat doen mensen op mijn werk nou eenmaal en ja, dat is hartstikke lachen. Waarom? Nou, van het redigeren van een ambtelijk document kun je namelijk een hoop leren, dus let even op!

Vier leermomenten (of egoboosten) die doorgaans optreden wanneer men een ambtelijk document redigeert:

-Hee, ik weet wél hoe Word werkt!
-Hee, ik kan wél spellen!
-Hee, ik doe niét aan tangconstructies!
-Hee, niet iédere hoogopgeleide kan een fatsoenlijke zin maken!

Want als je zo'n ambtelijk document voorgeschoteld krijgt, dan weet je waarvoor je het doet, hoor. Want amaai, een ambtelijk document is een woeste verzameling van allerlei schoons. Rare tangconstructies, persoonsvormen en onderwerpen die niet corresponderen qua getal, woorden die interessante spellingen krijgen, afijn... een feest voor een pietluttig persoon als ik. Maak dat maar eens leesbaar. Ik verzeker u: een kapmes of twee heeft u wel nodig om uw weg door deze wildgroei heen te hakken. En niets ten nadele van de schrijvers van zo'n ambtelijk document, iedereen zijn of haar specialiteit, zeg ik altijd maar. Ik ben nou eenmaal goed in hakken. Anderen mensen kunnen weer heel goed bospaddestoelensoep maken, waarvoor hulde, chapeau en nog meer van dat soort loftuitingen.

Dus ik een beetje kliederen in het ambtelijke document. En toen opeens! Zag ik 'm. De 'werdt'. Dames en heren, voorwaar ik zeg u: ik heb één keer eerder een 'werdt' gezien en dat was toen ik zelf een jaar of zeven was en mijzelf aan het hypercorrigeren was tijdens een dictee. Ik snapte de ballen van werkwoordspelling en had daarom bedacht dat ik gewoon overal een -t achter ging plakken. Dus 'werd' werd 'werdt' et voilà: ik kreeg een rode streep in mijn schriftje.
'Rosalie,' zei meneer Jo, terwijl hij mij zorgelijk aankeek, 'Het woord 'werd' is nooit met deetee, meisje. Doe dat nou niet.'
'Okee,' dacht ik, 'Da's eenduidig! Jottem.'
Dat soort adviezen zijn handvatten voor het leven, ik heb echt nooit meer een 'werdt' aan het papier toevertrouwd. Nou ja, behalve in dit stukje dan, maar da's natuurlijk met opzet, duhuh.

Ik keek dus even naar de 'werdt' in het ambtelijke document en koesterde hem, zoals dat hoort wanneer je een 'werdt' in het wild ziet.
Toen ik uitgekoesterd was, boog ik me langs mijn computer en siste, 'Psst W! W!' in de richting van mijn collega W., 'Je raadt nooit wat ik hier heb. Een 'werd' met deetee!'
Het hoofd van W. verscheen naast haar beeldscherm en even staarden we elkaar ontzet aan. W. en ik zijn daar heel goed in, in elkaar ontzet aanstaren. Het brengt wat dramatiek op de werkvloer en dat is natuurlijk een goede zaak, dramatiek op de werkvloer.
'Neeeeee, dat meen je niet,' zei W., terwijl ze verbaasd met haar ogen knipperde.
'Ja nee, dat meen ik dus wel,' zei ik, 'Een heusche 'werd' met deetee. Tjee.'
'Na,' zei W. hoofdschuddend, 'Dat kan toch niet. Een 'werd' met deetee?!'
'Jawel hoor,' zei ik, terwijl ik ijverig knikte, 'Een 'werd' met deetee. In vol ornaat. In levenden lijve. In volle glorie.'

Het bleef nog verdammt lang onrustig op het kantoor van de ambtelijke organisatie.

Oke, al zeg ik het zelf, ik heb best mooie creaties gebakken tot nu toe.
Maar deze taart voor een eerste communie, beschouw ik nu echt wel als mijn pièce de résistance:


Maar omdat 1 taart een beetje weinig is voor 30 man, heb ik ook nog maar 'eventjes' deze twee gemaakt:

Het is zaterdagmiddag en ik heb zojuist mijn auto gewassen.
En om de een of andere reden, bekruipt mij nu een heel burgerlijk gevoel...

Ps. Voor de taartliefhebbers: morgen verschijnen er hier foto's van 3 (ja 3!)
nieuwe creaties!

Ik ging dus even een zomerjas kopen in Arnhem.
Kijkt u vooral goed naar het woord 'even' en laat daarvan de betekenis flink tot u doordringen.
Goed? Daar gaan we.

Ik ging dus naar de Zara. Want sinds Parijs is het echt Rosalie hartje Zara. Ik houd wel van klassieke kleding met een twist en klassieke kleding met een twist, dat hebben ze bij de Zara. Hoera voor mij! Zou je denken.
Ik stapte de Zara binnen en stelde al binnen tien minuten verongelijkt vast dat alles of beige of wit of bruin of zwart of grijs was. Nou denkt u vast: 'Goh, wat kieskeurig zijn we weer!', maar ik ga even mijn gedachtengang voor u uit de doeken doen.
Wit wordt zwart, zwart vind ik te warm voor een zomerjas, bruin is de kleur van poep en grijs is niet voor Rosalie, want die ziet er in grijs uit als een wandelend lijk. Beige dat vind ik dan nog tot daaraan toe, maar dat overweeg ik pas echt als het model van de jas jofel is.
Dus ik dwaalde wat langs de rekken en stelde verongelijkt vast dat er ook bijna alleen maar trenchcoats verkrijgbaar waren. En die heb ik. Appeltjesgroen. Uit het tijdperk dat nog niet alles suf ende saai van kleur was.

U raadt het al: onverrichter zake verliet ik de Zara. Inmiddels was ik al redelijk pissig en stormde de Bijenkorf binnen. Dat moet je nooit doen, want daar hebben ze rare merken als Hugo Boss en Ralph Lauren en wel ja, daar hangt natuurlijk altijd wel iets jofels tussen.
'Driehonderd pieterballen, jottem,' ik draaide met mijn ogen en liep naar de iets goedkopere kleding.
Let op: met klem zeg ik 'iets goedkopere'. En toen? Zag ik bij InWear dé jas. Dé jas is een interessant gegeven, want dé jas herken je zo gauw je hem ziet. Hij was wel zwart, maar dat model: amaai.
'Tweehonderd pieterballen, wel ja,' gromde ik en liep verder naar de nog iets goedkopere kleding.
Mexx it was. Daar hing een jas die bijna geheel identiek was aan dé jas.
'Honderdnegenentwintig pieterballen, ahem,' zei ik, terwijl ik op het kaartje keek.
Ik vind dat veel geld voor een zomerjas, dames en heren. Dat u het even weet.
Maar ik paste hem toch. En hij zat echt Audrey Hepburnachtig briljant.
En dus smeet ik hem terug in het rek en liep weer terug naar de Zara, want logica is tijdens het winkelen nooit mijn sterkste kant. Ik winkel dus altijd alleen. En als ik met iemand anders winkel dan zeg ik altijd: 'Nee joh, ik heb niks nodig. Kijk jij maar.'
En da's behoorlijk aardig van mij, want anders loopt die persoon die met mij is de halve Vierdaagse in vier uur en op het einde heb ik nog niks aangeschaft.

Ik rende terug de Zara in. Hijgend rommelde ik in de rekken. En! Daar hing opeens een beige variant van dé jas. Zo raar, dé jas was opeens overal en in allerlei verschijningsvormen. Noem het maar de wonderbaarlijke dé jasvermenigvuldiging.
'Negenenveertig pieterballen negentig,' ik knikte tevreden.
Dat, lieve lezers, noemt Rosalie budgetair verantwoord. En dus huppelde ik met mijn beige variant van dé jas naar de kleedkamer.
En toen. Paste dat ding potdomme niet en was het het laatste exemplaar in de hele winkel. Even overwoog ik de jas van Mexx dan toch maar te gaan halen, maar ondertussen was ik zo geïrriteerd dat ik met 9 kilometer per uur de Zara uitvloog en terug naar het station stampte.

Als u morgen iemand in een vuilniszak ziet lopen dat ben ik dat. Ik staak, jasgewijs.

Of: hoe je een Klippanbank op ingewikkelde manier van Duiven naar Nijmegen transporteert.

'Nee,' zei ik, 'Dat ding moet mee en het interesseert mij niet hoe. Ik kan niet volgende week een dag vrij gaan nemen van mijn werk omdat ik moet gaan zitten wachten op een bank die afgeleverd moet worden. Mijn vakantiedagen zijn schaars, potdomme. Ik werk niet in het onderwijs, man man. Alles wat ik nu vrij neem, heb ik deze zomer niet. No weej, piepelepeej. Die Klippan moet in de auto!'
'Ja maar, ja maar,' jeremieerde mijn vader, 'Wat als het nou gewoon niet past?'
'Man, je hebt een hartstikke grote auto,' zei ik, zonder mijn twijfel te laten blijken, 'Dat past best.'
Als je maar ergens in gelooft, mensen. Dan kan heel veel, kan ik u vertellen.

Dus wij naar de Ikea in Duiven. Op naar rek 1 vak 37 of zoiets, waar we een takkezwaar pakket op een karretje hevelden.
U had het moeten zien. Onhandige mensen zijn echt zo funny.
'Het past niet,' jammerde mijn vader nog steeds.
'Ach man,' zei ik, mijn twijfel nog steeds straal negerend.
Maar mensen, met stouwen kom je een heel eind in deze wereld. En dus gingen de banken van de auto plat en werden de voorste stoelen wat naar voren geschoven. Met man en macht trokken en duwden we aan het takkezware Klippanpakket en zie, het wonder geschiedde: de bank lag in de auto.

We keken elkaar opgewekt aan en veegden het zweet van onze hoofden met mooie, ouderwetse boerenbont zakdoeken, want die heb je als Limburger natuurlijk altijd bij je, ja ja.
'Wat zei ik nou?' triomfeerde ik.
'Nou uhm...,' begon mijn vader.
Oepsie. Ik zag al dat er ter plaatse een probleem ontstond.
'Hee,' zei ik dan ook snel, 'Ik kijk nu in de auto en wat ziet mijn oog? Twee zitplaatsen! Ik kijk nu buiten de auto and behold! Drie hele mensen! Dat is een interessante ontwikkeling, zeg!'
En dus stuurden we mijn moeder wandelen, terug de Ikea in.
'Ga jij maar Zweedse gehaktballetjes eten,' zeiden mijn vader en ik, terwijl we ons knus tegen het dashboard aanwurmden, 'We komen je zo wel halen.'
En daar stond mijn moeder. Treurig ende alleen voor de Ikea. Het is een harde wereld waarin wij leven, hoor. Onderschat dat niet.

En dus dropte mijn vader mij in Arnhem, waar ik de trein nam naar Nijmegen. Terwijl ik weer eens in de trein zat, reed mijn vader terug naar Duiven, pikte mijn moeder op en met hun benen zowat in hun nek reden ze terug naar mijn woonst, alwaar we de bank in elkaar knutselden en als u een beetje van de Ikea bent dan weet u dat dat logjes op zich zijn, het in elkaar zetten van die meubelmeuk.

Ik hoor het u al denken: wat zijn die onnozel, zeg. Waarom is die moeder dan niet thuis gebleven? Dat zie je toch aankomen? Rare Limburgers!
Nou eh... tuurlijk. Maar! Ik zeg niet voor niets altijd: waarom zou je makkelijk doen als het ook moeilijk kan?
En! Als mijn moeder thuis was gebleven dan was dit stukje zo gegaan en dat is duf:

Mijn vader en ik gingen naar Duiven en we kochten daar een bank bij de Ikea.

Ik weet niet, hoor. Dat wilt u liever niet lezen, denk ik dan. Dus ik doe het allemaal voor u. Al die onhandige en rare dingen enzo. Dat u het even weet.
Plus! Als mijn moeder thuis was gebleven, dan had ze al die andere meubelmeuk voor haar eigen huis niet kunnen kopen en dat is helemaal treurnis troef, natuurlijk.

Gisteren was het eindelijk zover. Rosalie en ik togen naar de bios om Sweeney Todd te zien. Want die moesten we zien, zoveel was duidelijk. Ik noem maar Tim Burton, Johnny Depp en Sondheim. 3 zeer goede redenen waarom wij deze film moesten zien en de combinatie van die drie was goede reden nummer 4. En jongens, wat hebben wij ons vermaakt. Echt. Hij is geweldig. Hij is briljant. En hij is vooral heel erg bloederig. Man man man. Ik heb nog nooit zoveel bloed zien spuiten, druipen en stromen in 1 film.

We hebben genoten ja, maar we hebben ook zitten draaien in onze stoelen. Want ja, hee, zoveel bloed heeft een komisch effect, maar dat neemt niet weg dat ik toch af en toe toch even 'iiiieeeuw' denk. Wanneer ook richting het einde van de film weer even alle bloedvloeiende registers open worden getrokken, zit ik me ineens af te vragen hoeveel flessen ketchup er voor deze film nodig waren...

En precies op dat moment draait Rosalie zich naar mij toe en fluistert: "Zo, Heinz heeft weer goed verdiend hoor".
Tja, wat kan ik zeggen? Great minds think alike.

Jarenlang heb ik ervan gedroomd. Jarenlang bleef ik iedereen er naar vragen; 'als je ooit regenboogsokken tegenkomt, neem je dan een paar voor me mee?' Jaren heeft het echt geduurd ja. Niet dat ik nooit regenboogsokken zag; er waren er genoeg. Maar alleen in babymaatjes. En tja, mijn poezelig maatje 42 past daar nou niet bepaald in. Tot ik op een goede dag in Nijmegen, (nu alweer een jaar of drie geleden) geheel onverwacht er ineens tegenaan liep in een soort euroshop-achtig ding. U weet wel, zo'n winkel vol prullaria van het ergste soort voor slechts enkele euri. De regenboogsokken waren dan wel iets duurder dan een enkele euro, maar hee, hier was ik al jaren naar op zoek! Dus de regenboogsokken werden in bulk ingekocht.

En nu, drie jaar later, weten deze sokken me nog steeds op te vrolijken. Hoe donker, grauw of koud een winter ook is, bij het aantrekken van deze sokken verschijnt er altijd een glimlach op mijn gezicht. En op dagen zoals vandaag, wanneer je echt voelt dat de lente begint is het effect nog groter; ik krijg zin om er op uit te gaan. Om de beginnende lente op te snuiven en te genieten van de zonnestralen op mijn huid. Om luidkeels zingend op mijn sokken door het park te gaan huppelen. En zelfs als dat er vandaag niet van komt (en die kans acht ik vrij groot), dankzij een simpel paar regenboogsokken kan mijn dag niet meer stuk!

Ik zat zo eens te denken over dat halfjaar waarin ik in Parijs woonde en eh… woonde. Wat deed ik daar nou eigenlijk helemaal? Ik heb mij daar al vele uren het hoofd over gebroken en de conclusie is: helegaar niks. En man man, dat leek in den beginne best wel aangenaam! Maar liefst drie hele maanden heb ik geen gezeik aan mijn kop gehad, ik weet derhalve wat het is om een totaal onbezorgd leven te hebben. Wat helemaal niet bestaat, een totaal onbezorgd leven, maar goed. Een totaal onbezorgd leven is echt bijster saai, kan ik u vertellen. Daarom begon ik mij zo tegen het einde van mijn verblijf in de Franse hoofdstad aan alles en iedereen kapot te ergeren. Dat gevoel van ergernis is onherroepelijk aan Parijs blijven kleven. Zo gauw ik voet op Parijse bodem zet, loop ik automatisch rood aan wanneer ik er langer dan vierentwintig uur ben. Dan denk ik: ‘Wat doe ik hier in godsnaam? Waarom ga ik niet eens wat nieuws doen? Praag of zo. Of New York voor mijn part.’

Dan zie ik bijvoorbeeld de Eiffeltoren en dan krijg ik gewoon zin om een potje te gillen: ‘Val toch in de Seine, jij dom stuk ijzer!’
Maar goed, gewoon maar wat gillen op straat zal ook in Frankrijk wel niet sociaal geaccepteerd zijn, dus dat doe ik dan maar niet.
Of neem nou Montmartre. Ik vind niks zo strontvervelend als Montmartre. Als ik met mijn zus naar Parijs ga, dan wil zij bijvoorbeeld altijd naar Montmartre. En dan kan ik echt heel vervelend worden, ja… pislink mag ik zelfs wel zeggen. Montmartre, beste mensen, daar wil ik nog niet dood gevonden worden.

En toch. Ga ik steeds weer terug. Omdat ik stiekem zielsveel van die stad houd. Het is eigenlijk bijna net een relatie, met bergen (Montmartre) en dalen (weer Montmartre). Maar ik word eerlijk gezegd steeds huiveriger om terug te gaan. Parijs wordt namelijk steeds minder de stad waar ik gewoond heb. Elke keer als ik daar rondloop dan denk ik, vol Duitse Weltschmerz: ‘Das, meine liebe Rosalie, das war einmal.’ En dat ik dan Duits spreek, is op zich al tekenend genoeg. Paris, das war einmal, Du Currywurst.

En dus wil ik gewoon weer naar Berlijn, want Berlijn is de volgende stad die ik eens lekker helemaal kapot ga redeneren. En dat tot ik gillend over de Alexanderplatz wil rennen en de Berliner Dom in de Spree wil mieteren. Want zo ben ik nou eenmaal, ik zie graag grote gebouwen in brede rivieren ten onder gaan. Dus als u een groot gebouw in de tuin hebt én een rivier in de buurt dan zou ik maar uit mijn buurt blijven, want ik zal ze doen zinken. En flink, amaai.

Dames en heren, mag ik uw aandacht voor een aantal huishoudelijke mededelingen?

Op de eerste plaats was ik ziek vorige week.
'Ucheuche,' deed ik.
'Auwa,' deed ik.
'Bahbahbah,' deed ik.
Kortom, ik was een kind van mijn vader. Die is namelijk ook altijd hartstikke zielig als ie ziek is.
Maar! Ik heb niet gekotst. Dat dan weer wel.

Op de tweede plaats is mijn contract op de werkvloer verlengd.
Maar liefst tot het einde van het jaar dit keer.
'Mèn!' zei ik, 'Wat goed van en voor mij!'
Waarop ik spontaan zin kreeg om een persbericht te schrijven.
Maar! Dat deed ik dus niet, want je moet niet overdrijven in het leven.

Op de derde plaats is dit log vandaag twee geworden.
Een leuke peuter, al zeg ik het zelf.
'Virg,' jodel ik uitgelaten, 'Op ons!'
Maar! Virginie zegt niks terug, want die is er niet.