Laatst zat ik eens samen met huisgenoot B. te eten. Dat doen huisgenoot B. en ik namelijk wel eens moet u weten.
En zoals gewoonlijk hadden we het weer eens over onze families. Altijd een goed onderwerp, families.
Opeens viel de familienaam V. toen we het over B.'s voorouders hadden.
'Huh?' zei ik, 'Mijn moeder heet ook V.!'
'Nee!' zei B. grinnikend, 'Dat is grappig!'
Nou is V. best wel een veel voorkomende naam, maar dan nog.
'Een familielid van mij heeft dat ooit uitgezocht,' zei B., 'Maar op gegeven moment is er een V. uit Duitsland aan komen wandelen en voila!'
'Nee!' zei ik, 'Mijn opa heeft dat ook eens uit zitten zoeken en die kwam ook in Duitsland uit.'
Vruchtbare leute, die Duitsers.

We moeten dat natuurlijk nog eens even goed uitzoeken, B. en ik. Maar we zijn natuurlijk gewoon hartstikke familie van elkaar.
Dat lijkt me namelijk nogal onvermijdelijk.
Ik bedoel, ga maar eens na:
Een familie V.
Duitsland.
Een duidelijk geval van 'duh', dus.

Of gaat u nu denken dat ik die plaatjes allemaal bij elkaar photoshop?

Mijn vader belde mij afgelopen zondag op.
'Eij!' zei hij, 'Leef je nog?'
'Bij mijn weten wel,' zei ik, 'Hoezo?'
'Geen noodweer gehad dan?'
'Neuh, beetje regen,' zei ik.
'Oh, in Arnhem is de boel anders ondergelopen,' zei mijn vader, 'En hagelstenen zo groot als duiveneieren.'
'Huh?' zei ik.

Mijn vader leeft altijd erg mee met mensen bij wie de boel onderloopt, moet u weten. Dat heb je als je uit Limburg komt en je regelmatig de meubels van je zus op bakstenen hebt moeten zetten. Als je echt weet hoe zwaar een zandzak is, enzo. Dan krijg je een beetje een ongezonde fascinatie met dit soort interessante natuurverschijnselen. Mijn ouders hebben nog nooit water in huis gehad. Ja okee, in bad. Maar da's anders. Als het water namelijk tot Sittard gaat reiken, nou... hoed u dan maar. Dan stroomt half Nederland over, wat ik u brom. Maar mijn tante woont bijvoorbeeld naast de Maas. Op ongeveer 100 meter schat ik. Tot nu toe is het altijd goed gegaan, want anders had ik met eigen ogen kunnen aanschouwen wat het is om een meter water in je huis te hebben.

Toen ergens in de jaren negentig de Maas buiten zijn oevers trad, stond mijn vaders auto bij de garage. Grote beurt of zo, weet ik veel. Nou denkt u natuurlijk: wat heeft het één met het ander te maken? Nou, simpel. Die garage is in Roosteren. Op ongeveer mwoh 800 meter van de Maas. En waar breekt altijd de dijk? Juustem, in Roosteren. Of all places. Of beter gezegd, ik weet eigenlijk helemaal niet of daar een dijk is. Het ziet er daar namelijk verdacht plat uit.

'Aargh,' zei mijn vader, 'Wat nu?'
Even voor uw informatie: mijn vader heeft namelijk drie kinderen.
Ondergetekende, mijn allerschattigste zusje (die gisteren jarig was) en zijn auto.
'Ja, nou,' zei mijn moeder, 'Da's goed lullig, maar ze laten je er nou toch niet meer in. Bel maar eens met W.'
W. is de garagehouder, moet u weten.
'Nou, dat is nou grappig,' zei W. tegen mijn vader, 'Er staat een meter water in mijn garage, maar jouw auto staat op de brug. Ongeveer een halve meter boven het water.'
Ik weet niet of mijn vader het echt grappig vond, maar wij in ieder geval wel.

Het water zakte, mijn vader haalde opgelucht adem en na een week of zo kregen wij een naar garage stinkende auto terug.
Ja, in Limburg maak je nog eens wat mee, ouwhoer.

Eerlijk gezegd heb ik mijn twijfels of u wel mee gaat doen aan mijn projectje. Of u dat wel durft, enzo.
En ach, ik kan mij voorstellen dat u van angst in uw broek poept bij de gedachte alleen al. Zeker als u een beetje netjes opgevoed bent, zoals deze dame. Dan is het namelijk toch een beetje van: 'God ziet mij, hier liegt men niet!'
En dan zie ik dus zo'n oog in zo'n driehoek. En wolkachtige toestanden, van waarachter allerlei fijne zonnestralen de kosmos ingeslingerd worden.
Bah.
Doe mij maar een Maria, hoor.
Ik geloof namelijk niet in ogen in driehoeken.
Ik vind het echt een onverteerbare gedachte dat de kosmos bestuurd wordt door een oog in een driehoek.
Een man met een baard, okee.
Maar een oog in een driehoek?
Nee.

Maar ennieweejs.
'Wat is waaaaaarrrrrr?' zei Henk Westbroek ooit.
Die vraag is dieper dan het heerschap dat hem uitspreekt doet vermoeden. Ja, wat is waar, beste mensen? Dat weet je in logland natuurlijk nooit precies en dat is natuurlijk hartstikke geinig. En postmodern, manne. Net wat voor mij, want sinds ik mijn studie weer heb opgepakt heb ik een ziekelijke obsessie voor postmoderne meuk opgelopen.

Maar goed, voor beschouwingen over ogen in driehoeken en postmoderne theorieën ben ik natuurlijk niet om kwart voor één 's nachts achter de computer gekropen. Nee. Ik heb namelijk wat gemaakt en dat wil ik showen. En ik wil wat zeggen tegen u. Dit lijken mij persoonlijk twee hele legitieme redenen om op dit ongure tijdstip op een toetsenbordje te gaan zitten rammelen. Let dus even op voor de dienstmededelingen omtrent dit project.

Dienstmedeling #1
Ik heb dus bannertjes gemaakt.
Misschien wilt u wel helemaal niet zo'n vieze banner op uw zorgvuldig ontworpen log. Dat begrijp ik helemaal. Maar ze zijn zo geniaal. Vinnik.
Kijk maar:

Oh, en als u trouwens een ander en wat kleiner exemplaar wilt, klik dan hier en hier. Wel even opslaan en op uw eigen logruimte zetten, alstublieft, dankuwel. Als ik deeplinks zie dan stuur ik u namelijk het oog in de driehoek, dat verzeker ik u. En dat wil niemand, huu!

Dienstmedeling #2
Asociaal, dat is wat ik ben. Ik weet namelijk helegaar niet of mijn waarde zuster ook meedoet.
Waarde zuster, doet u mee?
Toe?
Anders stuur ik u het oog, hoor!

P.S. Even voor de goede orde: wat voor, in en na de dienstmededelingen staat is waar! Echt! Ik zweer het u.
Alleen een beetje geinig opgeschreven, natuurlijk.
Want anders zijn dienstmededelingen zo suf.

Okee, ik wil eens met u praten.
Kom eens wat dichter bij het scherm, ik heb namelijk een plan.
Ho. Niet zo dicht.
Ik hoef uw bacillen niet, hoor.
Ahem.

Weet u, ik verveel mij een beetje.
Niet in het echte leven, hoor. Daar is het druk ende dynamisch.
Maar op internet, dus hè. Als je al zo lang logt als ik dat doe dan kak je soms een beetje in. Dan wil je actie. Rare initiatieven. Gekke spelletjes.
Ik bedoel, wij loggers zijn best creatief volk. Maar soms is het zo verdomd moeilijk om jezelf zeventien keer opnieuw uit te vinden als je ook nog een offline leven hebt.
En dus. Heb ik wat bedacht. Een nieuwe actie. En het zou fijn zijn als u eens even mee zou doen. Mijn nieuwe actie heet:

'Ik ben een heusch liegebeest!'

Bij deze fijne actie ga ik één of meerdere logs uit mijn duimpje zuigen. En over een maand (dus op 23 juli) dan mag u es lekker zeggen welke logs gewoon hartstikke onwaar zijn en dan ga ik zeggen of u het goed hebt ingeschat of niet. Want weet u: ik vertel hier altijd waarheden met een smeuïg sausje eroverheen. En dat trucje dat heb ik ondertussen wel onder de knie, hoor. Suf ende saai. Voor mij dan, hè. U vindt het natuurlijk allemaal hartstikke hilarisch, dat lijkt mij logisch. Maar het is dus tijd voor wat echte fictie, woehoe.

Maar goed, als u denkt van: 'Hee! Dat vind ik lachen, manne!' dan doet u de komende maand gewoon even mee en dan meldt u dat hier even. En dan gaan we lekker op elkaars logs raden wat nep is en de hele tijd onder elk logje roepen: 'Da's niet waar! Je liegt! Jij liegebeest! Jij ontzettende fantast!'.
Lijkt mij prachtig.

En als het werkt dan maak ik ook nog eens een verdammt mooie banner die u op uw log kunt zetten.
Een wunderschöne 'Ik ben een heusch liegebeest' banner.
Met de kop van prinses Mabel erop, want die kan echt verdammt goed liegen.

En als u sowieso altijd al uw log bij elkaar verzint, dan logt u nu gewoon iets wat wel waar is.
No problemo, hoor. Dat heeft de rest toch niet door.

'Humhumhumhumhumhumhumhumhum,' neuriede ik vanmiddag nietsvermoedend onder het werk.
Want dat mag ik nog wel eens graag doen, nietsvermoedend neuriën onder het werk.
En een mooi repertoire dat ik heb, man man.
Van de Zangeres zonder Naam tot het Slavenkoor van Nabucco.
Het is behoorlijk jammer dat daar geen cd's van zijn, van dat neuriepertoire van mij.
'Humhumhumhumhumhumhumhumhum,' vervolgde ik mijn concert.

Vanachter zijn computer keek collega J. mij geschokt aan.
'Watisser?' zei ik.
'Vertel mij nou niet dat je het Duitse volkslied aan het zingen bent!,' zei J., terwijl hij mij een vernietigende blik toewierp.
'Uh...' stamelde ik.
'Ik?' hakkelde ik.
'Nou nou,' sputterde ik.
En in mijn hoofd herhaalde ik het melodietje.
'Potdomme,' zei ik timide, 'Dat was inderdaad het Duitse volkslied. Entschuldigung.'
'Wil je dat nooit meer doen?' sprak J. mij bestraffend toe.
'Oh okee,' zei ik.
'En ik wilde je niet eens pesten,' voegde ik er snel aan toe, 'Dit is eng.'

Kijk. Ich bin natürlich een soort van Berliner.
Dat kan ik niet helpen.
Ik houd van Schnitzels, kuilen op het strand en rare bierfeesten.
En van het Duitse volkslied. Dus.

Mocht ik een oude vrijster worden, dan kan ik daar best mee leven. Want ook het leven van een ouwe vrijster biedt best wel perspectieven hoor. Dan kun je bijvoorbeeld eindelijk in enorme fleurige bloemetjesgewaden rondlopen en maakt het niks uit wanneer je coupe slonzig omarmt. Want in dat hutje op de hei, dat je dan in alle rust kunt gaan bewonen, is er toch niemand die het ziet. Ja, hooguit de ouwe vrijster buurvrouw, maar goed, die draagt dan natuurlijk precies hetzelfde, dus dat maakt niks uit. Verder kun je je hele huisje volhangen met de resultaten van welke handwerkhobby dan ook die je gaat beoefenen, van haken of breien tot punniken of kantklossen; echt het kan allemaal.

Maar ieder meubelstuk of kaal stukje wand bedekken met zelfgekloste kleedjes is natuurlijk niet voldoende. Nee, zo'n kleedje praat immers niet terug. Daarom heb je ook katten nodig. Een heleboel. Niet dat die nou direct praten, maar ze miauwen op z'n minst. En je kunt veel tijd aan ze besteden. Wat best handig is, wanneer je dag in, dag uit, in je eentje in dat hutje daar op de hei zit. Je kunt natuurlijk zelf een of twee katten mee nemen, maar de meeste komen gewoon aanlopen. Totdat ieder zelfgeklost kleedje altijd bedekt is met alle mogelijke kleuren kattenharen die er maar zijn. Zo hoort dat. Echt, je kunt geen ouwe vrijster zijn zonder een legioen katten.

Maar hoe zeer ik dat mogelijke toekomstperspectief ook zie zitten, wil ik wel even benadrukken dat het om een toekomst-perspectief gaat. Dus hoe gezellig het ook is dat de buurtkatten nu al gewoon aan komen lopen, wil ik toch de kosmos even melden dat ik het eigenlijk nog een jaartje of dertig te vroeg vind...


Mijn kamer? Ja. Mijn kat? Uhm, nee dus...

Ik ben best goehoed! Ja nee, echt. Ik sta namelijk bovenaan in de EK-poule van mijn zus' schoonfamilie. Als Rusland vanavond van Zweden wint dan heb ik gewoon zeven van de acht kwartfinalisten goed voorspeld. U wilt nu natuurlijk weten wat mijn geheim is. Rijk worden, dat wilt u namelijk. Nou, ik zal u eens vertellen wat mijn geheim is. Mijn geheim is dat ik geen geheim heb, zeg maar. Mijn deelname aan de EK-poule kwam namelijk nogal onvrijwillig en onder perendruk tot stand.

Mijn zus mailde mij een paar weken geleden een uitnodiging voor de poule en ik mailde terug: 'Mot det?'
Prompt mailde mijn zus terug dat het niet alleen moest, maar dat het ook nog eens heul leuk was. Niet zomaar leuk, nee. Heul leuk.
Het zal wel, dacht ik en vergat de poule een beetje. Waarop mijn zus mij een beetje begon te stalken.
'Poelepoelepoele,' zei ze dan.
En als dat niet werkte dan ging ze dreigen.
'Vul in! Ja!'
Perendruk. Peer pressure. Ik kan daar echt niet tegen, moet u weten. En dus, ergens op een vrijdagmiddag, vlak voor het EK zat ik op mijn werk. Het was een uur of vier, de grote klussen die ik had liggen waren allemaal af en dus dacht ik: 'Wat het hekje!' en binnen drie minuten vulde ik uit de losse pols de EK-poule in. En zie wat er gebeurde, ja ja. Grote Geschiedenis.

Trouwens, op mijn werk was er ook een EK-poule, op dezelfde site als die waar mijn zus' schoonfamilie de poule had ingevuld.
'Doe jij mee?' vroeg ik aan verschillende collega's.
'Ben je helemaal van het potje gepleurd?' zeiden deze verschillende collega's en ze keken mij met een vies gezicht aan.
En dus zwichtte ik weer voor de peer pressure en schreef me niet in. Die verdammte perendruk ook altijd, ik moet daar toch eens mee leren omgaan. Want. Toen. Verdomme. Hing er afgelopen week een ranking in de kantine. En wie had er dus dik 15 punten meer dan de nummer één van die ranking?
Juustem.
Rosalie.

Rijk én onsterfelijk. Dat had ik kunnen worden.
Maar nu? Nou, niks nada zippo plop.

Tja, als moederdag werd vereerd met een gebakje, kan vaderdag natuurlijk niet achterblijven...

Nu maar hopen dat reuzekoekjes gevuld met chocolade en marsepein in de smaak vallen...

Ohja, om even te laten zien, dat alles, maar dan ook echt alles uit taart te maken valt:

Er is trouwens ook een 'baking of', zeker ook de moeite waard om te bekijken.

S. kwam vorige week langs. En dat is altijd leuk, als S. langskomt. En deze keer kwam hij niet een avondje langs, maar zelfs twee hele dagen. Meneer had namelijk een symposium, of een congresje, of zoiets in ieder geval. Dat symposium of congresje of wat het dan ook was, werd gehouden in een groot gebouw, dat bijna in mijn achtertuin ligt. Oh, u dacht dat S. alleen maar langs kwam om twee dagen van mijn gezelschap te genieten? Nee, S. kwam natuurlijk langs voor een slaapplaats. Zo ziet u maar weer, het loont zich nog wel eens om oude contacten te onderhouden...

Maar goed, S. vroeg of ik dan niet een leuk tentje wist in Nijmegen om te gaan eten. Geen probleem natuurlijk. Er schoten zo een half dozijn namen door mijn hoofd; allemaal heel geschikte tentjes om als student lekker en niet al te duur buiten de deur te eten. Vol vertrouwen antwoordde ik dan ook dat ik vast wel iets wist en vroeg meteen wat hij dan ongeveer in gedachten had.
"In ieder geval ergens waar ze een goede wijnkaart hebben." Meteen haalde ik een dikke vette streep door het half dozijn namen dat eerder in me opkwam. Ik moest duidelijk in een andere categorie gaan zoeken, met een uitgebreider budget voor een culinaire ervaring. Feest! De keuze viel dan ook al snel op Heertjes. Waarom ik daar al jaren een keer wil eten, is een ander verhaal, ik was al lang blij dat die wens nu eindelijk in vervulling kwam.

En manne, het was echt een culinair feestje. En decadent. Boven alles was het vooral heel decadent. Heerlijk, zo'n avondje. Want naast een overheelijk diner van 8 gangen, was er dus een wijnkaart en wijn werd er gedronken, nadat deze door S. en zijn collega/mede-congresganger met zorg was uitgekozen. En een apperitiefje natuurlijk. En een likeurtje erna. En eigenlijk nog een likeurtje erna, om het af te leren. En op het terrasje waar we ons even laten bevonden, werden natuurlijk ook even enkele speciaalbieren en likeuren gekeurd. Had ik het woord decadent al een keer genoemd?

Maar goed, toen we ons weer wat later ook nog in een kansloze kroeg bevonden, was ik blij dat ik ondanks alle decadentie gekozen had voor een alcoholvrije avond. Want echt waar, om op een deur, naast de toiletten in een kansloze kroeg, onderstaand bordje op te hangen, vind ik echt het toppunt van gemeenheid. Als ik namelijk niet heel zeker wist dat ik echt helemaal nuchter was, was ik ervan overtuigd geweest dat ik alle leesvaardigheid was verloren:



Of is het eigenlijk heel aardig bedoeld en zijn er mensen die niet meer gaan rijden, omdat ze denken dat ze zoveel op hebben dat ze niet eens meer kunnen lezen en dus heel zeker niet meer in staat zijn om te rijden?
Hoe dan ook, ik ben nu eigenlijk alleen nog maar heel erg benieuwd naar wat er nu eigenlijk staat. Ik gok op Pools trouwens, en u?

U keek vast ook naar het voetbal zonet.
Geef het maar toe.
En u zei vast ook: 'Amaai!'
En toen riep u 'Auwaja!'
En toen gilde u: 'Tien! Tien! Tien!'
Maar neen, 10-0 werd het natuurlijk niet.
Het werd maar 3-0.
Best jammer eigenlijk, want ik zie Italianen graag bloeden.

'Wat een vieze mannetjes,' zeiden Virginie en ik tijdens het volkslied, terwijl we onze neusjes in afschuw optrokken.
'Ze kunnen zo op zo'n bouquetreeksromannetje,' vond Virginie.
'Ga toch pizza bakken! Matrassie!' gilden wij naar het beeldscherm.
'Jahaaaaa, 3-0!' brulden wij uitzinnig.
Voetbal is zo lekker dom, het brengt echt je ware aard naar boven, hoor.
'Schade Italien, alles is vorbei!' scandeerden F., Virginie en ik.
Mijn huis daverde op zijn grondvesten en in de wijk aan de andere kant van het spoor werd vuurwerk afgeschoten.
Het was een memorabele avond, zoveel werd al snel duidelijk.

Meteen na afloop van de wedstrijd zapten wij naar de Duitser. Ik weet niet of u dat wel eens doet na een wedstrijd van oranje, maar dat zou u dus eigenlijk wel moeten doen. Er is niks mooier dan zo'n Duitse zeverzak die dan eigenlijk niet wil zeggen dat Nederland echt briljant goed speelde, maar er toch niet omheen kan en dan maar zo snel mogelijk over gaat op het bespreken van de wedstrijd Roemenië-Frankrijk. Kijk, die Italianen verslaan, da's natuurlijk allemaal leuk en aardig. Maar Italië is niet ons doel, nee. Italië is ons middel. Om uiteindelijk bij de wedstrijd Nederland-Duitsland uit te komen. Want daartoe zijn wij op aard, mensen. Nederland-Duitsland. Dat is het ware doel van dit aardse leven.

Ik weet niet hoe het met u zit, maar ik ben er klaar voor.
Nu nog uitvinden hoe buitenspel werkt en ha, ik zit gebeiteld.

Ik vind openingszinnen een verschrikkelijk, doch interessant verschijnsel. Daar heb ik u hier al eens over verteld. Daar staan me toch een sterk staaltje foute openingszinnen bijeen, waarvan ik blij ben, dat ik ze nooit zelf voor mijn kiezen heb gekregen.

Afgelopen week schoot me echter een oud voorval binnen, waarbij ik wel zelf werd geconfronteerd met een verschrikkelijke openingszin. Nou ja, ergens was het niet echt een 'openings'-zin, aangezien ik al met dit heerschap in gesprek verwikkeld was, maar het was evengoed een foute 'pick-up-line' en valt wat mij betreft dus ook in de categorie hele foute openingszinnen.

Een situatieschets: U bevindt zich op een feestje. Het grootste gedeelte van de gasten kent u niet, maar dit weerhoudt u er niet van met Jan en alleman te ouwehoeren. Daar is zo'n feestje immers voor. Reizend van leuk gesprek naar leuk gesprek, raakt u op een gegeven moment in een humorvolle discussie verwikkeld met een lichtelijk aangeschoten heerschap. De discussie ging natuurlijk nergens over en duurde dus des te langer. Na het over en weer spuien van enkele rake humorvolle opmerkingen, besluit uw gesprekspartner ineens de aandacht op de muziek te vestigen. U luistert even ingespannen naar de muziek en moet helaas constateren dat u toch echt de woorden 'Maar ja, ik heb geen bananen, ik heb geen bananen vandaag' uit de luidspreker hoort schallen. Nou ja, u was hier dan ook niet voor de goede muziek. Uw inmiddels meer dan lichtelijk aangeschoten gesprekspartner, verrast u vervolgens helaas met de volgende woorden: "Ja, ze zingen dat dan wel, maar ik heb wel een banaan hoor. Wil je hem zien?"

Geheel terecht besluit u deze uitspraak te negeren en u probeert de zinloze doch humoristische discussie voort te zetten. Maar uw gesprekspartner laat het er niet bij zitten en vervolgt met de woorden: "Nee, echt, ik heb echt een banaan. Loop maar mee naar boven, dan laat ik hem je zien." Ditmaal besluit u niet alleen de opmerking te negeren, maar ook om een ander gesprek op te zoeken. Al snel bent u wederom in een humoristische en zinloze, doch geheel andere discussie verwikkeld en het aangeschoten sujet met zijn banaan raakt al snel in de vergetelheid.

Totdat hij een paar minuten later ineens weer achter u staat met, jawel, een heusche banaan in zijn handen. En tot op de dag van vandaag kunt u niet beslissen, of u nu eigenlijk opgelucht bent dat hij het over een echte banaan had, of dat u zich hoofdschuddend moet verwonderen over deze vreemde 'pick-up' techniek. En ach, misschien is het eigenlijk ook wel van allebei een beetje...

'Hee Roos, wil jij model zijn bij een photoshoot die ik voor school moet doen?' vroeg collega B. mij.
Collega B. doet namelijk fotovakschool in haar vrije tijd, moet u weten.
'Hahaha,' zei ik en ik sloeg op mijn dijen van plezier, 'Hahaha!'
'Nee, maar even serieus,' zei B. grinnikend, 'Ik zoek een licht model voor hele lichte foto's en jij hebt echt een hele lichte teint.'
'Zeg maar rustig dat ik wit ben,' zeg ik, de klaagzangen van mevrouw mijn grootmoeder indachtig.

('Kèndj, wat bis doe wit!'
'Det is mien huidtype, oma.'
'Nee, mer den noch. De mos ech vaker boete komme, heur!')

Maar goed, toen ik eindelijk klaar was met schuddebuiken en over de grond rollen van het lachen en wat dies meer zei, antwoordde ik: 'Ja weet je, doe maar. Lijkt me eigenlijk best leuk.'
Stiekem ben ik gewoon hartstikke aardig, moet u weten.
'En!' zei ik tegen B., 'Als je mij fatsoenlijk op de foto krijgt dan heb je echt talent, hoor. Dat is namelijk nog niet zo makkelijk!'
Ik trek namelijk altijd van die rare hoofden op foto's. Van die 'Oeh, als ik die tegenkom in een donker steegje dan ren ik snel weg' hoofden. Wat handig kan zijn in het dagelijks leven, maar niet als je op de foto moet, zeg maar.

Maar! Mijn blogvriendinnetje en ex-collega Amiek was er ook bij en jottem, Amiek had hoeden meegenomen. Geef mij een hoed en ik word een ander mens, ha! Ik zou echt een verdammt goeie royaltydinges zijn. Of een professionele prinsjesdagbijwoner. Hoeden en Rosalie, da's echt een gouden combi, hoei!
'Potdomme,' zei B., 'Jij wordt echt een ander mens met een hoed op.'
'Yeuy!' zei ik, blij dat ik mijn royaltydinges- en prinsjesdagaspiraties nog niet aan de wilgen hoef te hangen.
Want laten we eerlijk zijn, als je geen hoed kan dragen dan word je sowieso geen fatsoenlijke royaltydinges of prinsjesdagbijwoner.

Die foto's zijn denk ik best wel leuk geworden.
Ik ben Hollands Next Topmodel, woei.
Mits met hoed, natuurlijk.
Anders ben ik gewoon een eng wit wijf met een 'Oeh, als ik die tegenkom in een donker steegje dan ren ik snel weg' hoofd.

Zo ga ik natuurlijk later ook bedrijf voeren:


En misschien dat ik dan ook meteen maar de bruiloftsboeketten in mijn repetoire opneem. Verdient wel zo lekker... :P

Maar voorlopig ben ik nog met mijn koekjes bezig natuurlijk. De eerste foto's staan in ieder geval al op de Hyve.

De bakmodus staat aan. Echt helemaal aan. Begon het met een taart voor Marlieke, inmiddels zijn we ook een partijtje cupcakes en een schoenendoostaartje verder en liggen er nu 35 koekjes in mijn keukentje te wachten om versierd te worden.

En die 35, daar wil ik het dus even met u over hebben. Want als u foto's wilt zien van de schoenendoostaart met elegant schoentje of van het resultaat van mijn mini-workshop 'zomerse cupcakes', dan verwijs ik door naar onze enige echte Nuit Blanche Hyve. Nu heb ik het dus over die 35 koekjes. Het gaat mij nu namelijk even om dat aantal. Die 35. Of eigenlijk 36; eentje heb ik doorgebroken om te kijken of ze wel goed gaar waren, dus het waren er zelfs 36. Nou, voor die 36, heb ik iets minder dan de helft van het deeg gebruikt dat ik had gemaakt. (Dus voor de goede lezer; inderdaad, in mijn koelkast ligt nu nog een homp deeg waar nog eens zeker 36 koekjes uit gaan.) Aangezien ik ook van die kleine helft nog een restje over had (maar 36 vond ik nu wel genoeg) en een deel van de koekjes grote koekjes zijn, kunnen we wel rekenen dat uit de daadwerkelijke helft van de door mij gemaakte hoeveelheid zo'n 50 koekjes waren gekomen. 50 stuks. Dat vind ik al behoorlijk veel. Dat houdt in dat ik dus genoeg deeg had voor 100 koekjes. Dat vind ik zelfs heel erg veel.

En als ik u nou ook nog eens vertel, dat ik uberhaupt maar de helft van het oorspronkelijke recept had gemaakt, dan kunt u dus wel even met mij mee rekenen, dat het eigenlijke recept goed zou zijn geweest voor zo'n 200 koekjes. 200! Wat moet een mens met 200 koekjes? Niet alleen je klas, maar meteen de hele school trakteren?

Maar goed. Ik ben dus blij dat ik maar de helft van het recept gemaakt heb. want het leek mij wel erg veel. Ja, de helft leek mij ook nog wat ruim, maar hee, dat rekende zo makkelijk in dit geval. Alles was zo lekker makkelijk deelbaar door 2. Bij 3 of 4 werd het aanzienlijk lastiger meten. Zeker voor een eigenlijk heel luie bakster als ik, wanneer het meten van de hoeveelheid ingredienten aan bod komt. Dat doe ik toch het liefste grotendeels op gevoel en met makkelijk te onthouden hoeveelheden. Dan hoef je tenminste niet altijd je supergeheime receptenboekje erbij te pakken, waarin je je eigen bewerkte, precies naar jouw smaak kloppende recepten staan. Want dat staat natuurlijk achter slot en grendel. Dat bewaak ik met mijn leven. Om door te geven aan mijn kleinkinderen; die dan met oma's recept koekjes kunnen gaan staan bakken.

Maar ik dwaal af. En daar heb ik geen tijd voor. Oh nee, want ik moet nog een boel koekjes versieren en er dan nog meer gaan bakken. Ik hoop over een paar dagen wel weer even uit mijn keuken te kunnen komen...

Kende u Marlieke al? Ik sinds gisteren in ieder geval wel. Niet haar log overigens; dat ken ik al veel langer. Nee, gisteren stond Marlieke ineens in levende lijve bij mij op de stoep. Ze keek wel even een beetje vreemd naar mijn strenge knotje en mijn grijze jurkje met onberispelijk wit gesteven kanten boordje, maar ach, ze was niet langs gekomen om mode-advies te geven aan een verdwaalde negentiende eeuwse schrijfster...

Nee, Marlieke kwam voor heel andere zaken. Hele zoete zaken. Vandaag is immers de grote dag dat haar engeltje van een dochter gedoopt wordt. En daar hoort natuurlijk een echte Virginie-taart bij