Is voor u het zondagse ontbijt ook een rustpuntje? Voor mij in ieder geval wel. Gewoon, met zijn allen aan tafel, uitgebreid genieten van een lekker boodje, een eitje, soms zelfs een croissantje etc. En dan, aan het einde de ideale afsluiter; een beschuit met muisjes. Mmmmm.

Zo ook vanochtend. Ik genoot al bij het vertouwde geluid van de beschuitbus die open ging. Ik viste met gemak een beschuitje eruit dankzij een inkepinkje en legde het knapperige ronde gevalletje op mijn ontbijtbordje.
"Goedemorgen Beschuitje," zei ik, "het is een mooie dag om opgegeten te worden."
"Goedemorgen Virginie," zei het beschuitje terug.
Dat was toch wel vreemd. Ik praat namelijk wel tegen de dingen, maar de dingen praten nooit terug; dat doen ze alleen bij Rosalie.

"Goh Beschuitje, ik wist niet dat jij kon praten," zei ik dus een beetje verbaasd terug.
"Het is dan ook niet je beschuitje die praat," zei de stem van inmiddels onbekende afkomst.
Onopvallend keek ik eens om me heen, maar het geluid kwam toch echt van mijn bordje af.
'Ach,' dacht ik 'het zal allemaal wel. Dat beschuitje probeert me gewoon voor de gek te houden. Die pratende beschuit is vast door Rosalie gestuurd, om mij eens voor de gek te houden. Maar zo makkelijk krijgt ze mij er niet onder, hoor, nee, voorwaar niet!' En gewapend met een beboterd mes, wilde ik dan ook weer over gaan tot de orde van de dag. Beetje boter erop, muisjes erbij en smullen maar.

Mijn mes hing nog geen milimeter boven het beschuitje, toen ik het dan toch zag, in mijn ooghoek. Daar aan de andere kant van de beschuit, daar wriemelde wat. Ik keek eens, maar ik zag niks. Dus keek ik nog eens en oh gruwel, er wriemelde weer wat! Met een gil liet ik mijn mes vallen. Mijn tafelgenoten, die mijn hele gesprek met het beschuitje hadden gemist, keken me een beetje vreemd aan.
"Mijn beschuitje leeft nog," riep ik verdedigend, maar het leverde alleen maar nog vreemdere blikken op.

"Nee echt," jammerde ik inmiddels "hij beweegt nog! kijk maar..."

En ja hoor, nu zagen zij het ook, mijn beschuitje werd bewoond door een beschuitkleurig rupsje. De vrijheid heb ik het natuurlijk gegeven. Maar ik hoef voorlopig toch geen beschuitje meer...

Ik zeg wel eens dat ik in de verkeerde generatie geboren ben. De generatie van mijn ouders, dat was nog es wat voor mij geweest. Als ik bijvoorbeeld foto's van mijn moeder uit die tijd kijk, dan zit ik voortdurend te gillen. Die kleren... ge-wel-dig. Als ik toen geleefd had dan was ik de Jackie O. van de Lage Landen geweest. Nou ja, van mijn straat dan in ieder geval.
'Ik denk dat iedereen wel zegt dat zijn of haar jeugd leuker was dan die van zijn of haar eigen kinderen,' zei mijn vader ooit, 'maar bij mij was dat gewoon echt zo.'
En weet u, ik geloof dat. Sterker nog, ik raak steeds geobsedeerder door het midden van de vorige eeuw. Uren zit ik op youtube en kijk naar fillempies uit die tijd. Fred en Ginger, Singing in the Rain, Sissi, Louis Armstrong, High Society, Audrey Hepburn, Grace Kelly, Frank Sinatra: u kent het wel. Ik zou er wel vijftien logjes over kunnen schrijven. Hoe ik mij opeens herinnerde hoe ik ooit een film zag waar Fred Astaire op het plafond danste en hoe ik dat fragment binnen no time op youtube gevonden had. Of hoe ik altijd stiekem moet huilen bij 'What a wonderful world' van Louis Armstrong, omdat dat mijn opa's favoriete liedje was. En dus! Ga ik die dingen promoten. Hier zijn negen van die geweldige fillempies. Kijk ernaar, hou ervan en vraag u af waarom dit soort dingen tegenwoordig niet meer bestaat. Want dat vind ik, hoor. Wij hebben ook onze geinige dingen, maar dat universele, tuttige van de jaren '50... nee, dat is er niet meer.





Als de fillempies het in de kleine versie niet doen (wat hier het geval is), klik er dan even op en kijk op youtube. Mijn speciale aandacht gaat naar fillempie nummer 7, daar word ik toch zo gelukkig van. En ik wil dat jurkje. En dat gele bloesje, hoezee! En oh ja, ik wil trouwen met Fred, ja ja.

Zat u ook vol spanning en met knikkende knieen te wachten op de resultaten van Das Experiment? Ik in ieder geval wel.

Gelukkig zijn de resultaten binnen. Hieronder kunt u aanschouwen hoe de gebakjes eruit zagen voor ze het pakje in gingen...


En als u nu dus ook wilt weten hoe ze eruit zagen toen het pakje weer open ging; dan moet u HIER even klikken.

Tja, wat kan ik zegen? Een geheel succes was het duidelijk niet, maar het zag er stukken beter uit dan de voorstellingen uit mijn nachtmerries...

Ik heb mijzelf er al zeker 17 stokslagen voor gegeven, maar het mag niet baten. Ik houd van Bach, ik houd van Mozart, ik houd van Mahler. Maar het meeste houd ik van wals- en operettemeuk. Zo. Dat is eruit. Wat een opluchting. Kijk, ik zeg altijd maar: ik kan nog wel zo'n wijs gezicht opzetten als ik naar Prokofjev luister, maar zo gauw er een wals komt dan verraadt het haast aangeboren gesjoenkel me toch. Daar moet je dan ook niet te moeilijk over doen. Kijk, u mag mij best afkeurend aankijken en 'jakkiebah' zeggen. Dan ga ik toch het watje uithangen en zeggen: 'Ja, het is eigenlijk ook allemaal een beetje bah en niet zo verantwoord.' Maar als ik weer thuis ben, ga ik toch weer de hele avond op youtube Robert Stolz videootjes zitten kijken. Ik lig er echt geen minuut meer wakker meer van. Moet u dus ook niet doen.

Mijn oma had vroeger een cassettebandje met op de voorkant een aantal rode rozen. Later heb ik zelf bedacht dat dat bandje hoogstwaarschijnlijk 'Rosen aus dem Süden' heeft geheten. Ik stopte dat bandje regelmatig in mijn oma's vooroorlogse cassettespeler en dan begon ik op en neer te daveren op allerlei walsjes, waarbij ik fanatiek rondraaide, want dan bolde mijn jurkje zo mooi op. Ik vond mezelf dan erg elegant, een soort prinsesje of zo. Het bleek zeer onterecht, dat ik dat vond. Want mijn tactische familieleden deinsden er niet voor terug om mij even vrolijk te vertellen dat dansen niet tot mijn talenten behoorde.
'Hou op met dat gebonk!' zei mijn overgrootoma na een paar minuten, 'Zie je dat niet, het hele raam davert in het kozijn! Dadelijk valt de glas-in-lood Maria uit Kevelaer naar beneden!'
En dus stopte ik met mijn gedans en zag hoe de glas-in-lood Maria uit Kevelaer zachtjes voor het raam heen en weer sjoenkelde op het walsje dat uit de voorloorlogse cassettespeler klonk.
U denkt nou vast: die overdrijft.
Nou echt niet. Al die idiote details, man. Ik weet zelfs nog welke jurk ik aanhad.

Maar goed, ver voor die tijd waren mijn ouders als behoorlijk gepreoccupeerd met alles wat 1-2-3, 1-2-3 doet. Voordat ik geboren werd, reisden zij de theaters in binnen- en buitenland af om daar operettes te zien met de titels die mij nogal hilarisch voorkomen:

Die lustige Witwe.
Zwei Herzen Im Drei-Viertel Takt
Der Mann mit den drei Frauen

Echt, ik wou dat ik het verzonnen had, maar goed. Mijn ouders vonden dat dus hoogstwaarschijnlijk helemaal hilarisch, want anders ga je daar niet in Wenen naar toe, denk ik dan. Toen de school van mijn vader ergens in de jaren '70 het toneelstuk van de operette 'Im weißen Rößl' ging opvoeren, was het niet zo vreemd dat mijn ouders van de partij waren. En dat heb ik geweten, tsjongejongejonge. Die uitvoeringen moeten echt de theaterhappeningen van het decennium zijn geweest, aan alle wilde verhalen te horen. Maar het wildste verhaal is wel dat mijn vader in dat toneelstuk een dochter had, die in het echte leven Rosalie heette en de vrouw van één van mijn vaders collega's was. En mijn ouders vonden dat zo'n jofele naam dat ze stante pede besloten om, als ze ooit een dochter zouden krijgen, haar zo te noemen.

Het is als katholiek natuurlijk moeilijk om gepredestineerd te zijn. Maar ik ben het, ahem. Hoempapa, hoempapa, hoempapa.



P.S. Als u zich wilt inschrijven voor mijn Oad-busreis 'Intellectuelen Incognito naar André' van volgend jaar zomer, dan laat me dat even weten. Ik heb al meer inschrijvingen dan u denkt en van mensen van wie u het niet verwacht, dus vergis u niet voordat u uw neus ophaalt voor mijn briljante plannetje. Het doel is om enthousiast sjoenkelend op de Duitse teevee te komen rond kerst. Dit alles om het thuisfront te shockeren en zich te laten verslikken in hun worstenbroodje.

P.P.S. Als u zich druk maakt over het feit dat u niet bekend met het repertoire tijdens de Oad-busreis: no worries. Ik geef drie stoomcursussen:
-'Wien Wien, nur du allein': Foute chauvinistische liederen over Wenen.
-'Meine Lippen, sie küssen so heiß': Hitsige liederen in hoempapatempo.
-'Strauss & co, net even anders': De bekendste hoempapa in drie stappen. In deze cursus leert u om uw favoriete orkestpartij mee te zingen in plaats van de melodie. Voor gevorderden, dat dan weer wel.

Het schrijven en/of lezen van een weblog, heeft eigenlijk een heel interessant bijverschijnsel. Naast het uiten van je eigen frustraties en verwonderingen, kun je er namelijk ook een band door opbouwen met mensen die je eigenlijk he-le-maal niet kent. Zo deed ik dat bijvoorbeeld met haar. Eigenlijk een wildvreemde voor me; ik heb haar nog nooit ontmoet, en betwijfel zelfs of ik haar (ondanks de foto's) zou herkennen wanneer ik haar zomaar eens op straat tegen zou komen.

Maar ik las het toen ze zwanger werd. Ik las het toen ze last kreeg van haar bekken. Ik gokte mee en voorspelde (juist) dat het een meisje zou worden. Ik las het toen de uitgerekende datum kwam en voorbij ging, maar er nog geen kindje bij was gekomen. En toen het kleine meisje er dan toch nog kwam, voelde het toch echt alsof ik het allemaal van heel dichtbij had meegemaakt.

Dus wilde ik ook feliciteren. En dat kan natuurlijk maar op 1 manier: met een gebakje! Maar ja. Eigenlijk ken ik haar helemaal niet, laat staan dat ik weet waar ze woont. En misschien zit ze wel helemaal niet te wachten op de felicitaties van rare loggende negentiende-eeuwse dames... Maar ja, als zo'n idee zich eenmaal heeft vastgezet... Dus trok ik toch maar de stoute schoenen aan en stuurde een mailtje om het adres te vragen, en zowaar; ik kreeg het nog ook

Maar toen werd het pas echt moeilijk zeg, tjonge jonge. Huize Santenkraam ligt nou niet bepaald in de buurt. Dus hoe krijg ik mijn bakseltjes dan aldaar? De post? Ja, dat klinkt mooi. Maar wat dan? En hoe verpak ik dat dan, zodat het ook nog heel aankomt? Echt, menige nacht hebben die vragen door mijn hoofd gespookt. Om eigenlijk niet op een antwoord uit te komen. Dus heb ik de knoop nu maar gewoon doorgehakt en het er maar op gewaagd.

Das Experiment van de met de post verstuurde gebakjes is dus officieel begonnen...

Gisteren was ik bij vriendin F. in Utrecht. De date stond al een tijdje, was al eens verschoven en wonder oh wonder... het was deze twee drukke vrouwmenschen gelukt om een datum te prikken.
'Ga je mee de Dom beklimmen?' mailde F. mij.
'Ik ga de Dom beklimmen!' deelde ik mee aan mijn collega's.
'Jij?' zei een van hen, 'Mens, jij neemt zelfs voor die twee verdiepingen hier de lift.'
'Dat is helemaal niet waar!' riep ik verontwaardigd uit.
'Nou ja, als ik moe ben,' monkelde ik.
'Okee. Okee. Ja, dat doe ik wel es, maar niet altijd!' gaf ik verongelijkt toe.
Maar goed. Toen mompelde ik iets over het aannemen van uitdagingen en plaatste nog maar een nieuwsbericht op intranet. Want ja, wat moet je anders met collega's die jou best behoorlijk doorhebben?

En dus stond ik gisteren met F. aan de voet van de Dom.
'Sowhee,' zei ik, 'Da's hoog.'
'Vierhonderdvijfenzestig treden,' fluisterde F. nadrukkelijk.
En nogal bevreesd loerden F. en ik naar boven en zwegen veelzeggend. In de nauwe gangetjes omhoog dacht ik opeens aan mijn nare beklimervaring van de Sint Pieter in Rome. Dat was nogal baah, want ik heb wel eens last van claustrofobische neigingen. In grote massa's ben ik het zo goed als kwijt, maar in nauwe gangetjes krijg ik altijd hartkloppingen en ga ik raar ademenen enzo. En dat is echt niet cool, nee nee.

Dus toen we ons opmaakten voor het laatste stuk, een steile wenteltrap in een pilaar, kreeg ik het erg warm.
'Laten we maar wat achteraan blijven,' zei ik tegen F., 'Dat lijkt me nogal verstandig.'
En dat was inderdaad verstandig. Megaverstandig, mag ik zelfs wel zeggen. Bij elke stap die ik zette, begon mijn arme hartje heftiger te bonzen.
Na een trap of twintig begon mijn brein een soort van Duits tegen mij te praten:
'Sie können mir den Puckel runterrutschen, ich mache es nicht!' zei mijn brein.
Mooi hoor, zo'n Duitspratend brein.
'F.,' piepte ik, 'Ik ga dit niet doen, hoor.'
'Meneer de gids!' riep F., 'Ze gaat het niet doen.'
En zo hielp de galante gids mij weer beneden en stond ik even later op 75 meter hoogte in mijn eentje te genieten van het magnifieke uitzicht. Want hoogtevrees, dat heb ik dan weer niet.

U roept nu vast: 'Watje!' naar uw beeldscherm.
Of u maakt met uw duim een wijsvinger een grote L voor uw voorhoofd en sist: 'Loser!'
Nou, u doet maar.
Denk maar eens aan het bloedbad dat ik veroorzaakt zou hebben als ik in mijn val F., de Gids en de twee Spanjaarden achter mij meegesleurd zou hebben. Een bloedbad dat ene Balthasar G. ooit in een trappenhuis gemaakt heeft, was dan roemloos uit de geschiedenis verdwenen. Dus eigenlijk heb ik gewoon een stukje Nederlandse geschiedenis gered door gewoon es een bange poeperd te zijn. Eigenlijk ben ik dus gewoon een held. Ja, een held. En ik ga mijn heldendom uitbreiden naar Duitsland, want de Dom van Kölle is het volgende project van mij en mijn Duitspratende brein.

Okee, ik had dus al lang moeten gaan slapen. I know. Maar toen vond ik dit en toen kwam ik me toch niet meer bij! Meteen vlogen mijn gedachten terug naar de briljante tijden dat Cyriel en ik als studentassistenten op de universiteit werkten en ons de godsganse dag bezighielden met de zogenaamde talking greet, een poppetje dat je ingetypte teksten kon laten uitbraken. En natuurlijk spraken die poppetjes Engels, dus als je er een Nederlandse tekst in stopte dan was dat dubbel zo grappig. En ook was het grappig als zo'n poppetje 'Shit, shit, shit, diahorrea!' zei. Je zou toch bijna denken dat ik dat stadium ondertussen gepasseerd ben. Maar neen. Ik zit mij hier op de dijen te kletsen van plezier met al die vieze anale praat, echt waar.

'Drol!'
Whahaha.
'Uitwerpsel!'
Whahaha.
'Piemelzweer!'
Whahaha.

Nu rest mij slechts speciaal voor Cyriel een goeie ouwe te posten:



Ik verwacht wel wat terug, hoor jungske. Dat daar even geen misverstand over bestaat!

Update!
Een raar en eigenwijs Engels wijf heeft toch zomaar gereageerd op mijn Voki! Ik ga haar but kikken, echt waar! Klik maar eens op het tekstbalonnetje links beneden...

Een paar maanden geleden ging ik naar een studentendecaan op de uni.
'Zo zo,' zei de studentendecaan, terwijl hij mij vorsend in zich opnam, 'Dan krijg je wel veel schuld, hè?'
'Pfft,' zei ik en ik haalde mijn schouders op.
'Wat nou pfft?' zei de studentendecaan, 'Dat is veel geld, jongedame.'
'Ja, dat weet ik ook wel,' zei ik lichtelijk geïrriteerd, 'maar dat is de ziekte met lang studeren, hè? Alles lijkt bij aanvang echt vreselijk ende verschrikkelijk, maar na verloop van tijd wen je aan elk idee, dus ook aan het idee van schuld.'
'Je hoeft helemaal geen schuld te krijgen,' zei de decaan, terwijl hij mij met vrolijke twinkeloogjes aankeek, 'Ik geef jou gewoon een bijzondere niet-medische omstandigheid!'
'Een wattes?' zei ik verbaasd.
'Een bijzondere niet-medische omstandigheid,' zei de decaan, terwijl hij zijn trucendoos erbij pakte en mij het geval overhandigde.
Een raar ding, die bijzondere niet-medische omstadigheid.
Neem dat gerust van mij aan. Een heul raar ding.

Vandaag nam ik mijn bijzondere niet-medische omstadigheid van het rek en stopte hem in mijn Oilily-tas. Ik begaf mij met gezwinde spoed naar het kantoor waar ze bijzondere niet-medische omstandigheden verzamelen. De bijzondere niet-medische omstandigheid protesteerde heftig en beukte van alle kanten tegen het interieur van mijn vrolijk gekleurde tasje.
'Kappen nou!' siste ik tegen mijn tas, terwijl ik de trap opstampte.
In het kantoor trof ik een Dame achter de Balie.
'Hallo,' zei de Dame achter de Balie.
'Ik kom mijn bijzondere niet-medische omstandigheid inleveren,' zei ik, terwijl ik het ding tevoorschijn haalde.
De Dame achter de Balie keek alsof ze water zag branden.
'Maar heeft u dan geen medische verklaring nodig?' wilde ze weten.
'Het is een bijzondere NIET-medische omstandigheid,' zei ik ik, terwijl ik de leraar in mijzelf even flink onderdrukte.
(Lezen jongedame! Lezen!)
'Die ken ik niet,' zei de Dame, 'Ik ga even navragen.'
Ik besloot dat het tijd werd om een goed ouderwetsch autoriteitsargument de ruimte in te slingeren:
'De decaan zei anders dat het zo goed was!'
Daarbij keek ik heul wijs, wat blijkbaar indruk maakte. De Dame spoedde zich namelijk vanachter haar balie naar haar collega's en kwam even later inderdaad bevestigen dat het goed was.
'Mooi zo,' zei ik en ik klopte voldaan mijn handen af, 'Dag, bijzondere niet-medische omstandigheid!'
'Dag!' piepte mijn fijne vriendje.

En toen. Belde mijn baas ook nog of ik zin had in een echt contract en zo. In dienst, u kent het wel.
En toen zei ik: 'Tuurlijk.'
Want zo ben ik dan ook wel weer.

Het is absoluut waar wat men vaak zegt; het zijn de kleine dingen die het doen.
En dat kan zowel negatief als positief uitvallen. Zo kan bijvoobeeld een heel kleine, eigenlijk onbeduidende service van een grote instelling, me toch een goed gevoel geven over diezelfde instelling. Want dat vind ik dan toch netjes van ze, dat ze ook aan zo'n 'klein' detail hebben gedacht. Dat ze daarmee toch net eventjes mijn leven weer ietsje makkelijker maken.

Maar wanneer een grote instelling dus niet over de 'kleine' dingetjes nadenkt en mij alle bureau-laatjes laat doorzoeken, dan geeft me dat een slecht gevoel over die instelling. En dat is niet goed voor hun imago. Want werkelijk waar, als ik op een machtiging van ruim 1500 euro, potverdriedubbeltjes ook nog eens zelf moet zorgen voor een postzegel, dan vind ik dat behoorlijk vrekkig...

Het is een hectisch bestaan, tegenwoordig. Je zou denken dat het vakantie is maar uhuh... niet dus. En dus manouvreer ik mij een beetje tussen een op het moment hele drukke baan, wat laatste flarden studie in de vorm van essays en werkstukken en het op orde houden van mijn hut. Ik heb het een beetje gehad, zeg maar. Maar met een beetje geluk heb ik met kerstmis een week vrij, dus daar verheugen we ons dan maar op.

Maak ik dan niets mee? Oh jawel, hoor. Veul te veul. Maar het is zo chaotisch en druk dat het niet echt zinkt en tot een stukje komt. Dan ben ik bijvoorbeeld in volle vaart ergens mee bezig en dan denk ik: nou nou, dat zou nou eens een leuk stukje zijn. Maar dan schrijf ik het niet op, omdat ik liever lamlendig op mijn rode bank hang en mij ernstig afvraag hoe het ook alweer was om acht uur te slapen.

Maar! Nu had ik net weer een ingeving. En aangezien ik achter mijn oude bakkie zit, dacht ik: waarom niet meteen delen, die handel? Ik heb namelijk een kwestie. Stel u voor. Mijn Zweedse connectie S. schreef een stukje in het Engels en ik schreef een stukje in het Engels. En toen dachten wij: Hee! Laten we dat even door een online translator halen. En dat deden we en toen waren we de trotse bezitters van twee prachtige stukjes Nederlands proza. Die van mij zei bijvoorbeeld: 'Als ik alle mensen zie in dezelfde gesneden jas, ik willen gooien onmiddellijk mijn computer uit raam'. Dat was erg mooi. Vooral voor mij, want S. begreep natuurlijk niet waarom dat zo grappig was. Maar het rare was dat haar stukje dus veel beter liep in het Nederlands dan het mijne.
'S,' zei ik, 'The darndest thing just happened. Your Dutch is way better than mine!'
'No way,' zei S. verbaasd.
'Uhuh. Way,' zei ik.

En daar zitten we dus met onze mooie stukjes Nederlands proza.
Ik ben echt helemaal van het padje...