Zo. Es even geen literair verantwoord verhaal vandaag (oh wacht es, da's normaal ook niet... excusez-moi). Nee, vandaag een geinig linkje dat mijn pad kruiste via een Braziliaanse kennis (ik ken ook overal mensen)! Aangezien ik me nu al zeker een uur aan het vermaken ben met dat geneuzel (en met mij vriend R.), dacht ik: laat ik dat nou es delen.

Het is trouwens best een eng ding. Hij kent Frans Bauer. En prinses Amalia. En Pipi Langkous. En Paul de Leeuw. En Ron Jeremy (inbreng van Vriend R., uiteraard). Maar Harry Mulisch kent ie dan weer niet, wat toch raar is. Want Harry Mulisch die is toch minstens net zo bekend als Ron Jeremy, of niet soms?

Rare vondsten mag u in de reactiebox dumpen.
Ik ga nog de volgende mensen checken voor ik naar bed ga:

- Bianca Balkenende
- Emma Bovary
- Scoobidoo
- Sinterklaas
- Maria, altijd Maagd.

Ik vermoed dat hij Scoobidoo en Sinterklaas wel kent, maar ik houd u op de hoogte.

P.S. Als ie druk is, gewoon even een paar keer F5 hitten, meestal doet ie het dan weer snel.

Jaja, ook ik werd door Cavia Magistra uitgenodigd de inhoud van mijn tas te laten zien. Twee vliegen in een klap, dacht de Cavia ongetwijfeld, terwijl ik me ineens een mening aan moest gaan meten. Deed ik namelijk überhaupt wel mee aan stokjes? Een vraag die ik al sinds het blogbegin negeer, omdat er nooit eerder een stokje onze kant op kwam.

Tot nu dus. En eigenlijk he, ben ik dus niet zo van de stokjes. Maar voor deze keer doe ik toch mee. Natuurlijk omdat het Cavia Magistra is die me uitnodigt, maar ook omdat het hoog tijd is, dat u erachter komt hoe ik lijd. Of eigenlijk hoe mijn schouders en rug lijden. Ik sleur namelijk behoorlijk wat mee in mijn tas. Echt. Mijn tas is dan ook heel belangrijk voor me; ik moet altijd weten waar mijn tas is. Als ik mijn tas niet om heb terwijl ik onderweg ben; gaan er meteen alarmbelletjes rinkelen. Op zich handig om nooit ergens je tas te vergeten, maar minder handig wanneer je een keer gekozen hebt je tas niet mee te nemen 'omdat je toch niks nodig hebt'. Want dan gaan er dus ook alarmbelletjes af. Niet alleen omdat het dan voelt alsof ik mijn tas vergeten ben, maar ook omdat er misshcien toch iets gebeurt, waarbij ik mijn tas goed zou kunnen gebruiken!

Kijk dus mee naar de tas-inhoud van een neurotisch persoontje:


1. Een heusch Mazda-mapje met autopapieren en aanverwante zaken.
2. Een kopie van mijn beoordelingsformulier, dat nog in mijn tas zit na mijn beoordelingsgesprek van vorige week.
3. Een leeg plastic tasje. Je weet maar nooit wanneer je een lege plastic tas nodig hebt, toch?
4. Wegens verkoudheid heeft het immer aanwezige rolletje pepermuntjes tijdelijk plaats gemaakt voor een hele lading keelsnoepjes.
5. Een stappenteller die al maanden in deze tas slingert (en het allerergste is de naam die op het ding zelf staat: pedo-meter).
6. Sleuteletui met daarin de Sleutelbos van mijn woonst in N. Daaruit kunt u concluderen dat ik de foto heb gemaakt in mijn ouders' woonst te V., die sleutelbos zit nu dus niet in mijn tas, maar ligt bij de deur. In N. is het dus precies andersom.
7. Twee pakjes thee. Wat? U staat nooit ineens met een kop heet water in uw handen wensend dat u een zakje thee bij u had?
8. Een paar zakjes Ibuprofen 600. Tja, als je het doet, moet je het ook goed doen.
9. Muffinvormpjes. Tja, wat die in mijn tas doen, hoef ik neem ik aan niet uit te leggen.
10. Telefoon. Helaas niet meer mijn paarse telefoon met kerstboomverlichting (dat was mijn eerste telefoon, en ik mis hem nog steeds. Ook al was het een koelkast. *snif*).
11. Een paar witte katoenen handschoentjes. Nogal eens nodig op het werk.
12. Pennen. Slechts twee deze keer, aangezien ik er vorige week een stuk of 7 uitgegooid heb. Het was te frustrerend dat ik altijd net een van die drie pennen eruit wist te vissen die het niet meer deden.
13. Een klein, reuze-schattig varkentje met een vrolijk rinkelend belletje erin. Hing aan mijn tas, todat het touwtje kapot ging. Nu rinkelt het dus alleen nog maar in mijn tas, tot opluchting van vele mensen om mij heen...
14. Verzameling rondslingerende oude theaterkaartjes, restaurantbonnetjes en nog meer van dat soort grut.
15. Agenda.
16. Anti-misselijkheidsbandjes voor (lange) bus- of autoritten.
17. Pillendoosje.
18. Nog meer pillen.
19. De Random Reader, jaja, ik kan achter iedere computer mijn bankzaken regelen. Als ik mijn tas maar bij me heb.
20. Een stukje touw. Want dat komt altijd wel een keer van pas, een stukje touw.
21. Paraplu. Functie bekend, neem ik aan.
22. Labello. Iedere tas hoort minstens 1 lipverzorgend product te bevatten, nietwaar?
23. Portomonnee. Zonder geld kom je tegenwoordig meestal niet ver.
24. Studentenkaart in het oorspronkelijke studentenkaartmapje.
25. Een drukverband. Voor de echte noodsituatie.
26. Een houder voor de enige echte Nuit blanche visitekaartjes.
27. Het lege -snik- mapje voor mijn OV, waar nu dus een strippenkaart in zit.
28. Oordopjes.
29. Mijn geweldige roze klemvormige MP3-spelertje, met USB-aansluitkabeltje erin.
30. Pleisters. Alle soorten, alle maten... Voor het geval een drukverband toch een beetje overdreven zou zijn...
31. Zakdoekjes. In een roze verpakking :)
32. Zeewater neusspray. Een overblijfsel uit de hooikoortsmaanden. Ook handig met de verkoudheid van nu.
33. Neuszalf, ook voor (of dus tegen) hooikoorts.
34. Portfolio deel I. Fotoboekje van een deel van mijn baksels. Het wordt tijd voor portfolio deel II.
35. Zonnebrandcreme. Ook nog een overblijfsel uit de zonnigere maanden.
36. Pasje van mijn werk.
37. Een stukje tekst uit 'Jane Eyre'. Dit draag ik al zeker 5 jaar met me mee...
38. Mijn LidPod. Met luidsprekertje. Om 's nachts samen mer Rosalie naar filmpjes te kunnen kijken
39. Telefoonoplader.
40. Een haarklem. Ergens zitten ook nog haarelastiekjes in de tas, maar die kon ik zo snel niet terugvinden...
41. En last but not least; een reis-naaisetje. Voor het geval een keer een knoop afvalt natuurlijk. Of een zoom los raakt. Of een rits kapot gaat. Of meer van dergelijke noodsituaties.

Tja, wat kan ik zeggen. Een voorbereid mens telt voor twee, nietwaar? Want dit is dus eigenlijk het basispakket, dat nog uitgebreid wordt al naar gelang de dag die ik tegemoet ga. Mijn arme schouders dus.

Maar nu komen we dus nog bij de kwestie van het stokje. Dat moet doorgegeven worden. En aangezien mijn waarde zuster al heeft verzaakt (hoe begrijpelijk ook), voel ik me toch verplicht op zijn minst 1 iemand aan te wijzen. En dat wordt Prosper, waarde lezers. Want Prosper draagt ook altijd een rugzak bij zich. En het kan helpen, om de voor u zo uiterst mysterieuze Prosper, een ietsie minder mysterieus te maken.

Het was een uiterst bizar weekend, het afgelopen weekend. Aangezien ik vorige week een beetje gammel was, dacht ik: 'Laat ik eens lekker rustig aan doen, komend weekend. Gewoon thuis, boekje, bankje, cointreautje, afijn... u weet wel wat ik bedoel. Toen kreeg ik zaterdagmiddag plotseling een telefoontje van vriendin J., die een interessant voorstel deed.
'Hee Roos, filmpje kijken?'
'Is goed,' zei ik, 'Maar ik ga het fort niet verlaten. Ik wilde eerst naar mijn ouders gaan , maar ik krijg geen voet voor de ander. Als je nou eens hierheen komt, dat vind ik wel een plan. Dan kook ik wel een visje, lijkt me helemaal jofel! Ik sleep mijzelve even naar de winkel, okee?
'Okee,' zei J. opgewekt.'
En terwijl ik door de Appie strompelde, sprong J. in Utrecht in de trein.
It's as simple as that.

Terwijl ik bij de Appie naar de peultjes en de worteltjes staarde, bedacht ik mij dat er hoogstwaarschijnlijk wel sneeuw in de Ardennen zou liggen. En dat mijn ouders misschien wel geneigd waren om daar op zondag heen te gaan. Ik bedacht dat het misschien een geinig plan was om eens te bellen of een dergelijk tripje tot de mogelijkheden behoorde. Wat ik deed.
'Ja, we hadden wel een vaag plannetje in die richting. Maar ik heb nu geen tijd om het uitvoerig te bespreken. We gaan naar de kerk,' zei mijn moeder, 'Je pa moet de mis zingen, we bellen straks wel even.'
Ondertussen arriveerde J. in mijn woonst.
'Luuster es, J.,' zei ik, 'Ga je mee naar de sneeuw in de Ardennen morgen? Dan springen we in de trein naar Sittard en dan rijden we daar met mijn ouders heen!'
Soms, beste mensen, krijg ik de Geest. Met een hoofdletter G.
'Oh, is goed joh,' zei J., 'Ik heb toch al pyjama en dergelijke bij me, want ik dacht: ach, als ik naar Roos ga dan gaan we toch weer te lang ouwehoeren en dan blijf ik slapen en dergelijke.'
'Whahahaha,' zei ik, stiekem trots op mijn reputatie.
Ik belde mijn ouders en hoppatee: het boeltje was geregeld. Soms krijg ik geen voet voor de ander, maar als een hele groep mensen opeens keiflexibel is om een leuk en onverwachts plan tot een goed einde te brengen, dan krijg ik daar echt ont-zet-tend veel energie van, heerlijk.

Dus vandaag banjerden we door de sneeuw, aten een Schnitzel in Monschau en bij terugkomst in Sittard concludeerden we dat daar inmiddels ook een hele berg sneeuw gevallen was. J. en ik sprongen in de trein, deden er allebei belachelijk lang over om thuis te komen, maar man oh man, we kunnen er weer tegenaan de komende week, hoezee!

Van mijn goede vriend de Cavia Magistra kreeg ik de vraag of ik even mijn tas ondersteboven zou willen keren en de inhoud met hem en u, de zeer gewaardeerde lezer, delen.
'Komaan,' dacht ik, 'Wat alleraardigst van de Cavia Magistra. Dit is verdulleme een verzoek waar ik graag gehoor aan geef!'
En dus keerde ik mijn tas om, rangschikte mijn meuk, sprong op een stoel en maakte een foto van het wonderschone stilleven.
Kijkt u even mee?

In mijn tas treft u de volgende dingen aan:

1. Een vage negentiende eeuwse roman in readervorm. Deze ben ik momenteel uit mijn kop aan het leren om zo maar ineens in een prachtige negentiende eeuwse redevoering uit te barsten als ik daar zin in heb!
2. Mijn plu. Voor als er vloeistoffen vanuit het hemelgewelf op mijn permanentje nederdalen.
3. Een fijn omhulsel voor mijn fietszadel wanneer het nat is. Mijn zadel is namelijk kapot en ik ben te lam om een nieuw exemplaar te gaan kopen.
4. Fritsje, de tegendraadse iPod.
5. Gezinsverpakking paracetamol. Zonder verlaat ik het huis niet, stelt u zich namelijk eens voor dat ik zomaar opeens een afschuwelijke pijn in mijn elleboog krijg!
6. Blarenzalf van de Hansaplast. Een overblijfsel uit zonnigere tijden.
7. Potje lippenbalsem van de Bodyshop. Gebruik ik echt nooit, man. Lijkt te veel op lippenstift en dat is make-up en make-up is eng.
8. Pasje van mijn werk. Zonder kom ik het kantoor niet in of uit. Ik ben er nog niet uit of ik dat erg vind.
9. Reservebatterijen voor mijn fototoestel.
10. Een zooitje pennen.
11. Mijn portemonnee. Die erg dik is. Maar niet van het geld.
12. Mijn mobieltje, hip ende rood.
13. Mijn agenda. Die ik soms wekenlang niet gebruik. Wat er weer in resulteert dat het soms ook helemaal misloopt met mijn planning. Chaos alom, dus.
14. Een fles Cointreau. Die ik kocht in het vage Duitse plaatsje en die zo in mijn tas terecht kwam.
15. Mijn Moleskine, waarmee ik allerlei wilde en artistieke plannen had. Maar zoals gewoonlijk komt daar dus weer eens geen bal van terecht. Maar Hemingway had ook zo'n ding en ik denk dat het dus wel hip staat in de trein en zo. Voor de mensen die dan weten wie Hemingway is, hè? En dat ie een Moleskine had. Dat zullen er namelijk niet veel zijn, want ik weet zelf amper wie Hemingway was. Het enige dat ik weet is dat ie schreef en dat ie een Moleskine had. En dat ie 'The Sun also Rises' schreef, wat ik las toen ik 16 was en waar ik dus, o wonder, geen ene fluit van begreep. Maar goed, ik dwaal af.

Nog leuker dan de bovenstaande dingen, zijn de Dingen Die Even Niet In Mijn Tas Zaten:

1. Het portret van Fred Astaire dat ik overal mee naartoe sleep en waarvan ik de goedgelovige zielen dezer mensheid wijsmaak dat het een portret van mijn opa is.
'Maar ik ken hem ergens van,' zeggen de goedgelovige zielen dan.
'Ja, dat klopt,' zeg ik dan, 'Het is Fred Astaire. Die was president van de VS tussen 1931 en 1935.'
Waarop ik hen presidentieel aanstaar.
'Boh,' zeggen de onnozelaars dan.
Echt mensen zijn zo dom, u wilt het niet weten.

2. Mijn Mariabeeld. Dat sleep ik ook altijd met me mee, moet u weten. 't Is blauw en van plastic en ongeveer 10 centimeter hoog. En het heeft zo'n kitschy halo die gaat branden als ik een knopje onder het beeld indruk. Auwieje, de kitsch die ze in Lourdes verkopen... prachtig gewoon! Het beeld is nu even bij een goede huisvriend, die wat verlichting nodig heeft in deze donkere dagen. Vandaar dat het niet in mijn tas zit nu.

3. Een grote pot augurken en een DVD-speler. Dit is een traditie die ik met vriend R. deel. De bedoeling is dat je de DVD-speler en de pot augurken bij je hebt als je in de trein zit. En dat je dan iets gaat zoeken in je tas, waarop je tegen je side-kick het volgende zegt:
'Hee, houd eens even vast!'
En dan overhandig je hem of haar de DVD-speler en de grote pot met augurken. En dan zegt je side-kick tegen je medepassagiers: 'Ja, let op! Dadelijk haalt hij er ook nog een fiets uit!'
Dat is echt een heel leuk grapje als je er bij bent. Anders is ie maar matig, dat geef ik toe.

Is dat nou niet enig? Wilt u ook over uw tas zemelen? Nou, dat mag. Allez votre corridor. Ik ga niemand aanwijzen, want misschien wil die iemand wel helegaar niet en dat vind ik dan vervelend voor die iemand, want die raakt dan in de put enzo. En dan moet ik mijn Mariabeeld weer uitlenen en ja hee, met de kersttijd op komst wil ik toch wel graag dat Maria gewoon thuis in de kerststal staat en zo. Dat moet u mij maar niet al te euvel duiden.

Soms is het fijn om vrienden te hebben die je erop wijzen dat je helemaal van het potje gepleurd bent. Want als je zo bent als Virginie (ja, ik neem jou even in dezen mee, waarde zuster!) of ik, dan heb je dat soms niet zo goed door. Neem nou afgelopen weekend. Het is een uur of half twee en we bevinden ons boven een fijne, Duitsche bakkerij waar de kneedmachines rond een uur of twee beginnen te draaien. In de fraai ingerichte kamer (waarover later meer) bevinden zich uw favoriete logzusters en twee iPods.

'Wohohoho,' zei een van de zusters tegen de andere, 'Moet je horen, ik heb de muziek van de Comedian Harmonists ontdekt!' (Tip: bekijk dit filmpje maar met uw ogen dicht, anders begint u spontaan te schuimbekken van de nogal snel opeenvolgende plaatjes.)
Waarop de ene zuster een oordopje in het oor van de andere zuster duwde.
'Najaaaaa,' zei de ene zuster na een halve minuut, 'Das ist ja wahnsinnig!'
'Das hatte ich schon gedacht,' zei de ander jolig.
'Zullen we filmpjes kijken?' opperde de een opgewekt.
'Joechei,' jubelde de ander.

Waarna er de volgende twee überwahsinnige filmpjes volgden en de zusters helemaal opgingen in hun rollen van respectievelijk Marilyn Monroe en Jane Russell:



Ergens middenin het tweede filmpje begon de mobiele van één der zusters te knipperen.
'Wel verdammt mal,' zei de ene zuster, 'Wie stuurt mij nou een sms midden in de nacht?'
Waarop ze haar telefoon pakte en begon te lachen.
'Ik heb een bericht van de andere zijde, J. stuurt een sms!'' zei ze, terwijl ze naar de aangrenzende kamer wees, waar J. en de voor u nogal mysterieuze Prosper lagen te slapen. Althans dat is wat de zusters dachten. Niks bleek echter verder bezijden de waarheid te zijn. J. en Prosper sliepen niet. Neen. Er bleek zich een bepaald iets voor te doen wat hen uit hun slaap hield.

De ene zuster liet de ander de sms zien.
'Singing?! Really?!' zei de sms.
'Oepsiedeesie,' kuchte de ene zuster beschaamd.
'Wel alle...' zei de ander, 'Ik zat net zo in mijn rol!'
Waarop beide zusters verongelijkt naar de muur staren, maar toch maar besloten om te gaan slapen. Want ja, midden in de nacht boven een Duitse bakkerij doen alsof je Marilyn Monroe en Jane Russell bent, is toch wel een beetje te raar. Zelfs voor Virginie en Rosalie.

Gelukkig waren er 's ochtends geen hard feelings en filmde Prosper geheel vrijwillig de Conga Line die Virginie, J. en ik opvoerden in het gangetje bij onze kamers. Gelukkig gingen we niet zo ver als de mensen in dit filmpje, ahem. Maar goed, onze toegang tot de ramen werd dan ook geblokkeerd door twee meter lidcactussen (waarover later ook meer). Anders weet ik niet wat er gebeurd was, hoor.

Wat? U verwachtte nog allemaal spannende en rare verhalen uit het rare Duitse plaatsje? Wees dan maar gerust; die komen. Echt. Heusch. Roos en ik zweren het. We hebben namelijk nog heel veel te vertellen over dat rare Duitse plaatsje. Maar eerst moet er iets anders van mijn hart...

Ziet u, mijn geweten knaagt. Mijn geweten knaagt omdat ik mijn ware identiteit voor u verborgen houd. Al ruim twee jaar, weet u niet beter dan dat u de avonturen van Virginie leest, maar het is tijd dat ik de waarheid opbiecht. Eerlijk gezegd kwam het ook voor mij een beetje als een schok. Ook ik weet pas sinds enkele seconden wat mijn ware identiteit is 'and it ain't pretty'.

Want terwijl ik, Virginie, door het leven ben gegaan, gelovend in mijzelf als een rustig, oprecht en liefhebbend persoon, blijk ik dus eigenlijk over enkele zeer verontrustende karaktereigenschappen te beschikken. Zo ben ik een ietsie-pietsie doorgeschoten in mijn gevoel voor gerechtigheid en schep ik een vreemd genoegen uit het folteren van (meestal onschuldige) mensen.

Ontmoet dus hier, de ware Virginie (en vergeet vooral niet even op me te klikken, zodat ik mijn wijsheden met jullie kan delen):


Ook benieuwd naar wie uw Monty Python Alter Ego is? Bent u de Houthakker? De kolonel? Toch de naakte orgelspeler? Of behoort u net als ik tot de Spaanse Inquisitie? Kom er HIER achter!

Tja, sommige zijn gewoon een beetje vaag...

En in het programma staat voor jaar ook weer een kort filmpje van Erik gepland...
Ik ben benieuwd...

Vanavond begint het eindelijk. Dan zitten de gezusters Loveling eindelijk weer in 'hun' vage Duitse plaatsje te genieten van allerhande films. En u kunt meegeneiten! Hoe? Nou, door trouw naar de site te komen. De komende dagen heb ik namelijk benoemd tot het weekend van de film; iedere dag verschijnt er hier op magische wijze (nou ja, gewoon op de timer, maar magisch klinkt zoveel leuker) een korte film. Wat zeg ik? misschien zelfs wel twee keer per dag, als ik geen keuze kan maken tussen alle filmpjes. Want dat is toch altijd wel een van de hoogtepunten van het weekend hoor. Het korte film programma. En het toeval wil, dat een heleboel van die filmpjes ook op youtube staan.
Geniet dus de komende dagen van enkele persoonlijke favorieten uit 10 jaar films kijken in een vaag Duits plaatsje.

Hoewel ik trouwens vandaag meteen al een beetje vals speel. Dit filmpje heb ik namelijk niet op het festival mogen aanschouwen, maar hij had er prima tussen gepast.

Geen boterberg, nee, u las het goed; de slagroomberg. Mijn persoonlijke vijand. Waarom? Omdat de slagroomberg altijd in de verrassingsaanval gaat. Hij duikt altijd op wanneer ik hem het minste verwacht.
Ik wil namelijk geen slagroom. Ik houd niet van slagroom. Zeker niet van hele bergen. En daarnaast kan ik er ook nog eens niet tegen. Twee hele goede redenen om geen slagroomberg te willen. Die ik meestal dan ook met een meesterlijke souplesse weet te vermijden.

Soms zie ik hem toch niet aankomen. Zoals afgelopen weekend. Lekker gezellig met zijn allen uit eten. Helemaal geweldig. Het voorgerecht kwam en ging. Het hoofdgerecht kwam en ging en toen kwam de dessertkaart. En dessertkaarten zijn natuurlijk een mijnenveld voor de lactose-intolerante persoon. 80% van de desserts kan ik altijd sowieso al doorstrepen. De overige 20% zijn de lactose-vrije (het kopje thee), de lactose-arme (een wafel met warme kersen zonder slagroom en/of ijs) of de er-zit-wel-lactose-in-maar-het-is-zooooooo-lekker-desserts.

Maar nu stond er ook sorbetijs op de kaart in drie heerlijke vruchtensmaken. Mjammie. Maar ik ging het wel nog even navragen natuurlijk; want in die val ben ik al eens getrapt. Want hoewel sorbetijs op waterbasis gemaakt wordt; kan een sorbet weer gewoon met roomijs gemaakt worden. En dat wordt op een menu-kaart nog wel eens door elkaar gehaald. Een tripje naar de keuken later kreeg ik mijn bevestiging van de bediende; het was ijs op waterbasis! Ik zou heerlijk kunnen gaan smullen...

En toen kwam die dus he... Er verscheen voor mij op de tafel een prachtig schaaltje met vermoedelijk drie overheerlijke bolletjes vruchtensorbetijs erin. Ik zeg vermoedelijk, want zien kon ik het niet onder die enorme slagroomberg. Het was niet gewoon een toefje, nee, een toefje kan ik wel eraf scheppen, maar dit lag echt begraven onder de slagroom. En ik? Ik kon niets anders dan heel hard in lachen uitbarsten omdat de slagroomberg me toch weer te grazen had genomen. Want ik had inderdaad niet nog uitdrukkelijk gevraagd voor mijn ijsbolletjes zonder slagroom. Die slagroom stond ook niet op de kaart vermeld, maar hee, bij de desserts vraag ik meestal toch uitdrukkelijk voor wat-dan-ook ZONDER slagroom. Al doende leert men, nietwaar. Maar ja. Na het hele 'is het ijs op waterbaiss of melkbasis'- gesprek; had ik er niet meer aan gedacht. Zucht.

1-0 voor de slagroomberg dus. Maar een gelijkspel heb ik er nog van weten te maken hoor. Jaja. De bediening en de keuken waren namelijk wel zo vriendelijk een nieuwe portie voor me op te scheppen; deze keer wel met-zonder slagroom.

Okee, daar gaan we dan: ik was op de uni en toen ging ik daar naar de plee. U denkt nu: hoera, dat wordt vast een vies verhaal. Nou reken maar dat dat een vies verhaal wordt. Ik weet niet wat het met die Nijmeegse Neerlandici is, maar die laten nogal graag dingen in het toilet vallen. De een doet dat natuurlijk iets spectaculairder dan de ander (hulde wie hulde toekomt, Oc), maar ik vond mijn gevalletje toch ook weer typisch. Al vanaf mijn jongste jeugd word ik geconfronteerd met de meest bizarre sanitaire avonturen, ik zou er ondertussen een boekwerk over kunnen schrijven. Maar dat doe ik niet, want ik heb een log. En daarop kan ik bijna zo goed als live verslag doen van allerlei smerigheid. Zoals in deze nieuwste aflevering van Rosalies Sanitaire Uitdagingen:

Ik ging dus naar de plee, maar dat wist u geloof ik al. Ik sloot de toiletdeur achter me, ontdeed me van mijn jas (niet handig, lange winterjassen) en op het moment dat ik de rechtermouw uittrok, hoorde ik iets in de pot kletteren. Geloof me, ik gilde nog net niet. Gillen op een universitair toilet is namelijk uiterst onbeschaafd. Op dat soort momenten denk ik steevast: 'Heb ik weer! Episode 37 van Ranzige Toiletpret is aangebroken!' Ik sloot mijn ogen, onderdrukte een zucht en trok een dramatisch hoofd. Redelijk onzinnig om op een toilet een dramatisch hoofd te trekken, maar om nou de deur van het toilet open te smijten en iedereen deel te laten zijn van mijn nieuwste avontuur dat vind ik persoonlijk een beetje te ver gaan.

Beneden in de pot lag iets te glinsteren.
'Fuck, mijn ringen,' dacht ik direct.
Maar nee, het waren niet mijn ringen. Het was de rechter manchetknoop van mijn fancy jasje.
U denkt nu: 'Draag dan ook geen fancy jasjes met machetknopen als je zoiets proletarisch gaat doen als eens lekker ongegeneerd poepen!'
Maar hee, ten eerste ging ik helemaal niet poepen en ten tweede draag ik wat ik wil tijdens mijn proletarische bezigheden.
Afijn, ik staarde dus naar de manchetknoop in de pot. Wat te doen? Het is werkelijk godgeklaagd dat je soms gedwongen wordt om over dit soort kwesties na te denken en snel te beslissen hoe te handelen. Ik besloot dat ik toch wel erg gehecht was aan mijn manchetknoop en viste hem zonder al te veel omhaal uit het water.
Waarna ik de manchetknoop onder de kraan hield, wat mij nogal rare blikken opleverde van de mensen die op het toilet stonden te wachten. Je zou haast denken dat ze wel ongeveer doorhadden wat er zich op het toilet had afgespeeld. Tja ach. Gelukkig heb ik daar echt schijt aan. Vervolgens overwoog ik even om mijn rechterhand eraf te hakken, want u begrijpt: met zo'n smerig lichaamsdeel kan een fijnzinnig mens als ik niet leven. Gelukkig kwam ik net op tijd tot bezinning en besloot dat ik beter mijn armpje bij terugkeer thuis in een emmertje met Badedas kon laten weken.

U begrijpt: dat vond ik een beter idee dan het hakplan.
Beter één vieze hand in een emmertje met Badedas dan tien emmertjes met afgehakte handen, zeg ik altijd maar.
Tot zover deze lezing, trekt er lering uit.