Voor diegenen die behoefte hebben aan een beetje spanning, zo tijdens de koude dagen tussen kerst en nieuwjaar, raad ik dit filmpje aan. Misschien is het zelfs een idee om volgend jaar met kerst een eigen whodunnit te houden, mocht u eens wat anders willen dan de traditionele etentjes met familie

Waarde lezer van dit wazige weblog, weet u wat wij vandaag zoal vieren? Neen?
Nou, dat lijkt mij nogal wiedes. Op 23 december 2008 vieren wij namelijk dat het precies (op de kop af, hahaha) 120 jaar geleden is dat Vincent van Gogh zijn oor afsneed. Ik weet niet hoe het met u zit, maar ik vond dat dus altijd al behoorlijk fascinerend. Dan zat ik als kind op de bank met het boek over Vincent van Gogh en dan zag ik dit:

En het enige waar ik dan aan kon denken, was: 'Waar op aarde heeft ie dat oor gelaten?'
Kijk, je kunt je natuurlijk afvragen waarom iemand zichzelf een oor afsnijdt. Lijkt me een heel legitiem vraagstuk. Maar ik wilde dan liever weten wat er met dat oor gebeurd was. Misschien dat iemand hem het oor weer aangenaaid heeft, hoor. Zou zo maar kunnen. Maar ik vond het leuker om dan te denken dat het oor ergens in een museum ligt. In Zuid-Frankrijk. Op een roodfluwelen kussentje, onder een halogeenlampje.

Maar ja. Toen werd ik ouder. En toen kwam ik erachter dat het niet het hele oor betrof. En dat die rotte Paul Gauguin er iets mee te maken had. En zo stortte de oormythe een beetje in. Wat jammer is. Dus vandaag herdenk ik een niet-bestaand oor op het roodfluwelen kussentje. En ook een beetje het feit dat Carla Bruni vandaag 40 wordt. En koningin Silvia van Zweden 65.

En oh ja, volgens mij zijn Virginie en Rosalie zelf ook jarig.
Maar ja, dat wordt dan wel een beetje overschaduwd door de grootse viering van het 120ste jubileum van de oormythe.
Hebben wij weer...

Hallo...
Bent u daar nog?
Stelt u zich een afgrond voor en een zielig handje dat daar nog net bovenuit steekt en deerlijk naar u zwaait.
Zo'n afgrond als waar Gandalf (of hoe heet die knakker?) invalt, ergens in The Lord of the Rings.
Met vuur en zo. Hoei.
Maar! Het handje dat zielig naar u zwaait, is het handje van Rosalie.
Ocherm.

U denkt nou: Oh nee! Rosalie! Pas je een beetje op?
Ja ach. Oppassen is een interessant iets, moet u weten. Er zitten namelijk nogal wat haken en ogen aan.
Van één kant heb je natuurlijk de dingen die haalbaar zijn. Van de andere kan heb je dingen die moeten. De kunst is om daar een goede balans tussen te vinden. En ik moet zeggen dat ik daar het afgelopen jaar best wel goed in geworden ben. Maar zo tegen het einde van een jaar waarin ik niet langer dan drie dagen achter elkaar vrij heb gehad, is de rek er een beetje uit. Rosalie is een beetje moe. Van het werken. Van al die kloteopdrachten op de uni. Van mensen die denken dat ze vanalles van Rosalie moeten.

Want weet u?
Niemand moet wat van Rosalie.
Dat denken ze alleen maar.
Rosalie die moet gewoon even uitrusten.
En gelukzalig naar haar nieuwe, paarse laarzen staren.
Zo.

Ja, ik weet wel wat u denkt. Dat ik eerst weken niks van me laat horen, om vervolgens doodleuk ineens reclame te gaan maken. Tsssk. Denkt u. Wat een gebrek aan stijl. Denkt u. Jaja, ik zei het toch, ik weet wel wat u denkt.

Maar weet u wat ik denk? Ik denk dat het mijn weblog is. Lekker puh. En ik doe het dus toch. Gewoon zomaar ineens ongegeneerd reclame maken. Voor mezelf ook nog. Maar niet alleen voor mij. Want ziet u, enige weken geleden, vond ik het tijd een oude hobby weer eens op te pakken. Kijk, dat taarten bakken is allemaal leuk en aardig natuurlijk, maar terwijl je het doet is het nou niet direct de meest sociale of samenwerkende bezigheid die er bestaat. En dat is ook wel eens leuk hoor. Samenwerken. Contact met andere mensen enzo. U kent het waarschijnlijk wel. Dus heb ik mij weer aangesloten bij een zangkoor, en oh jongens, wat is het daar leuk.

En u kunt daar ook van komen genieten, door volgend weekend naar het prachtige Venlo af te reizen en naar een voortreffelijk kerstconcert te komen luisteren! En als bonus kunt u dan ook nog het spelletje 'zoek Virginie en Rosalie' spelen. Is dat nou niet leuk? Alleen dat lijkt me al genoeg reden om te komen...


Meer informatie over het koor vindt u HIER.
Kaarten zijn HIER te bestellen.

Godallemachtig, vanmiddag speelde zich een soort van drama af in de buurt van Driebergen. Een meisje keek namelijk in haar werkagenda en zag dat zij een cursusdag gepland had staan op Carnavalsmaandag.

Ja.
U leest het goed.
Op Carnavalsmaandag.

Waarop het meisje wit wegtrok, een treurige hartenkreet slaakte en haar hoofd moedeloos op het bureau liet zakken.
'Wat heb jij nou?' zei een bezorgde collega.
'Die... die... cursus,' stotterde het meisje, 'Dat is... is... op...Carnavalsmaandag.'
Wat haar een meewarige blik van de collega opleverde.
Godmiljaar, het meisje kon wel janken.
Cursus op Carnavalsmaandag én ook nog es geen begrip voor haar beklagenswaardige situatie.
Treurnis alom.

Op Carnavalsmaandag.
Boven de grote rivieren.
In freakin' Arnhem.
Potverdomme.
Het meisje kreeg er spontaan uitslag van.

En dus sms'te het wanhopige meisje haar zus.
'Det meinse neit!' sms'te die vol hartstocht terug.
Nu durft het meisje toch eigenlijk niet zo goed te bellen met het opperhoofd van de Carnavalsclan, mijnheer haar vader.
'Och juij,' zou de vader dan zeggen, 'Wie mot det den noe?'
En dat zou het meisje dan pijn in haar hartje doen, want ja... ze had toch echt zelf niet zo goed op zitten letten. En daarom zou de clan voor het eerst in 30 jaar niet samen zijn op Carnavalszondagavond.
Mijn God. Drama. Drama!

U denkt nu: wat maakt dat nou weer uit zeg? Die Carnavalszeik ook altijd.
Maar! Nu rijst de vraag: wordt het meisje ooit weer als volwaardig lid opgenomen binnen de clan?
Is zij het Sissi-kostuum nog waardig na deze blunder van jewelste?
Want wie Carnaval vergeet die moet zitten op een latje, zeven spijkers in zijn gatje. Tot hij roept: 'Genade Heer! Oh, wat doet mijn gatje zeer!'
En dan nog. Blijft het nog steeds de vraag of het ooit nog goed komt tussen het meisje en de clan.
Voor straf wordt zij waarschijnlijk veroordeeld tot het Carnaval in Den Bosch.

U ziet: Goede tijden, Slechte tijden is er niks bij.
Alaaf.

Afgelopen zaterdag vierde ik met mijn familie Sinterklaas in mijn woonst. Nou, lieve lezertjes, een dolle boel, hoor. Het Sinterklaaspapier vloog door de kamer en in koor scandeerden wij gedichten die in perfecte sonnetvorm geschreven waren. Maar niet door mij, hoor. Ik houd namelijk niet van gedichten. Ik vind gedichten stom. Ik bedoel, als je een verhaal wilt vertellen of een boodschap over wilt brengen, doe dat dan gewoon. Zonder die jambische zevenvoeters, gepaard rijm en nog meer van die flauwekul. Waarom zou je in godsnaam zo moeilijk doen? Nee, het schrijven van die meuk had ik mooi gedelegeerd naar mevrouw mijn zuster. Die heeft namelijk niet van die rare standpunten, die schrijft dan gewoon zo'n gedicht. En dat kan ze goed, dus dat is mooi meegenomen. Kijk, een Sinterklaasverhaal. Daar zou ik dan weer ijzersterk in zijn, maar ja... da's niet de traditie.

Maar komaan, genoegd genuild. Ik wilde met dit verhaal namelijk een hele andere kant op. Want na Sinterklaas krijg je... juustem... de Kerst. En dat is mijn afstand mijn favoriete feest. Want met Kerst dan heb je een kerstboom, of beter nog... een Weihnachtsbaum. Want zo heet dat dan in mijn hut... een Weihnachtsbaum. Dus toen alle cadeaus uitgepakt waren, leek het mij nogal gewenst om even over de Weihnachtsbaum een boompje op te zetten.
'Ik zou best wel es een echte boom willen hebben,' zei ik.
'Zo eentje met echte naalden,' vervolgde ik mijn relaas.
'Zo eentje die zo lekker ruikt!' jubelde ik.
'Welja,' zei mijn vader, 'De Intratuin is vast nog wel open, laten we dat even gaan regelen, dan.'

Dus een klein half uur later was ik de trotse bezitter van mijn eerste echte kerstboom. Nee, geen My First Sony... meer een My First Weihnachtsbaum.
'Potdomme,' zei ik.
'Is dat nou niet beeldig?' fleemde ik, waarbij ik opgetogen mijn handen in elkaar sloeg en de boom een verliefde blik zond.
Mijn moeder, zus en schoonzus gaven ondertussen een kotsbakje door.
'Bwhek,' deden zij.
'Wat een troep,' zei mijn immer positief ingestelde vader.
'Ik kan de teevee niet meer zien,' klaagde mijn zus, die net helemaal mee zat te leven met Najib Amhali.

Okee. Ik geef het toe. Ik woon dus een beetje in een boom nu. Maar dat is ook wel eens leuk. En wie wil er nou teevee kijken als je ook gewoon lekker van tak naar tak kunt slingeren en je vergapen aan roze-rood knipperende lichtjes en zingende Kerstklazen?
Nou dan.
Ik bedoel maar.

Gisteren ging ik voor het eerst een DVD'tje rippen om op Fritsje de iPod te zetten. Kijk, ik zit namelijk nogal veel in de trein en aangezien lezen zo 1964 is, dacht ik: komaan, laat ik eens een DVD'tje rippen en dat op mijn iPod zetten. Ik begon daarmee op de dag dat ik Fritsje gekocht had. Op sommige vlakken ben ik namelijk nogal van de actie, moet u weten.

Ik typte in google de volgende wijze woorden: 'convert DVD to iPod'. Want wijze woorden zijn altijd in het Engels, dat u het even weet. Vrolijk en blij installeerde ik vanallerlei meuk op mijn computer, maar die meuk bleek bij nader inzien niet gratis te zijn. En als het niet gratis is, dan hoef ik het niet, hoor. Kom nou.

Dus ging ik me beklagen bij Virginie.
'Ja luuster es', zei Virginie.
'Voor niks gaat de zon op,' zei Virginie.
'Je moet gewoon twee programma's installeren, eentje om te rippen en eentje om dat geripte bestand om te zetten in iPod-formaat,' zei Virginie.
Ik vond het een en ander nogal complex worden. Want ja, hee hallo, ik heb geen download- annex plakereenondertitelingonder- annex rip- annex ikknipeenfragmenteruitstudio op mijn computer staan zoals mijn zus. Als ik die bezig zie, auwieje. DVD'tje erin, programma X aan, hoppetee daarnaartoe, tralala... Nederlandse ondertiteling zoeken op het net... bestand converteren. Ik kan er echt geen touw aan vastknopen. Laat mij maar een site bouwen, of zo.

En dus haakte ik af. Ik downloadde wat fillempies van youtube (dat was simpel, want: één klik op de knop) en dat was dat. Tot ik gisteren toch maar weer een poging ondernam. En twee programma's vond. En ik 'yaay' deed. Totdat ik de filetjes af ging spelen. Miljaar, wat was dat? Ginger Rogers sprak opeens Italiaans! 'Wel alle engelen en heiligen!' schreeuwde ik tegen het scherm, 'Wat heb ik daar nou aan?! Ik ga wel potdomme lekker ouderwetsch een boek lezen in de trein!'
Totdat ik ontdekte dat je die taal dus ook gewoon kan instellen. Van tevoren. Dus. Ging ik de hele rammel maar weer opnieuw doen. 't is ook niks dan problemen in dit leven, godbetert.

Ik heb nu één film op Fritsje staan. Maar handig? Nee, niet echt. 't Is mij een beetje te arbeidsintensief, zeker met dat trage bakske van mij.