Lalalala.
Ja, we leven nog.
Lalalala.
Nou ja, ik wel.
Maar Virginie volgens mij ook, want die zie ik ook op andere sites waar ik op zit.
Virginie en ik sharen nogal veel sites, moet u weten.
Oh, u dacht dat we alleen deze site samen in de lucht hielden?
Hahaha, echt niet.
Wij hebben samen wel twintig persoonlijkheden, minstens.
Een schizofreen is nooit alleen. Of zoiets.

Mijn persoonlijkheden raken een beetje in de war op twitter, moet ik zeggen. Ik moet dan plat, Nederlands en Engels durcheinander praten. Da's nog niet zo makkelijk, wat ik u brom. Vanwaar het Engels? Nou, omdat bijvoorbeeld mijn Noorse en Zweedse twittervriendjes geen plat of Nederlands verstaan. Om nog maar te zwijgen over de Braziliaanse of de Canadese mede-moderatoren van het hilarische forum, die kunnen er al helemaal geen chocola van maken. Zo zo, denkt u nou... wat een internationaal gebeuren, ouwhoer hei. Tja, dat krijg je met die rojaltiewatsjers, da's een nogal divers gezelschap. Prachtige leute, die rojaltiewatsjers, laat daar geen misverstand over bestaan. Ik houd daar fijne contacten aan over met prachtige mensen die net als ik echte twenty-somethings zijn en die zich net zo goed kapot schamen dat ze rojaltiewatsjen, maar er om de een of andere vage reden niet mee op kunnen houden. Want laten we eerlijk zijn, rojaltiewatsjen da's toch meer iets voor bejaarden, of niet soms?

Oh, trouwens. Nu we het er toch over hebben, wil ik wel even wat rojaltiewatsjnieuws aan u kwijt. Het is namelijk groot feest in de rojaltiewatsjwereld, want prinses Victoria van Zweden heeft zich verloofd met haar gymschooleigenaar. Kijk even het filmpje, koningin Silvia vindt het echt helemaal niks, wahahaha. Mooi is dat, hoor. Jarenlang wacht je op zoiets en dan is het er en dan kedeng... is de hele zin van rojaltiewatsjen helemaal verdwenen. Als er al een zin was, hoor. Want die heb ik tot dusver nog niet kunnen ontdekken. Maar misschien moet ik dat niet hardop zeggen als ik de nieuwe Maartje van Weegen wil worden. Oh, dat wist u niet? Nou, ik heb al een heel ambitieus plan opgesteld, hoor. Ik word echt wel een freaking belangrijke rojaltiewatsjer. En anders doe ik wel alsof, net als die dikke man met dat sikje.

Maar eh... dus eh... als u op de hoogte wilt blijven van mijn dagelijkse bezigheden en de laatste rojaltiezever, dan moet u mij maar even volgen op twitter. Ik beloof u, u zult er een gelukkiger mens van worden.

En oh. Voor ik het vergeet: mijn zus wordt volgend jaar swaffelaar met Carnaval. Dit resulteerde in de volgende interessante conversatie in café 't Sjterfhoes, waar ze een meer dan wunderbare collectie heiligenbeelden hebben:
Ik: 'Eij A., kense det Mariabeeld veur mich jatten?'
Zus A.: 'Nae, mer ich ken 't waal veur dich sjwaffele.'
Dus dan weet u dat, het niveau was weer eens ouderwets hoog.
Wat is 't toch een mooi feest.

Vandaag ging ik dus skiën. An sich een interessant gegeven, want dat had ik al 12 jaar niet meer gedaan.
'Kijk je wel een beetje uit?' mijn vader keek me zorgelijk aan, 'Als je je nek breekt is het namelijk geen carnaval dit jaar, weet je.'
'Tsssssssk,' zei ik.
'Pfffffffffft,' deed ik.
Ja hee hallo, de God van Carnaval is aan mijn zijde, auwieje. Hij had er al voor gezorgd dat mijn cursus op carnavalsmaandag niet doorging, dus hij zou er dan ook wel voor zorgen dat ik niet mijn nek zou breken. Maar onder invloed van mijnheer mijn vader, begon ik onderweg naar Landgraaf toch een beetje mijn vertrouwen in de God van Carnaval te verliezen. Met samengeknepen billen zat ik op de achterbank.
'Wat als ik nou niet durf?' piepte ik.
'Jezus Rosalie,' zei mijn immer directe zus, 'Zever niet zo, ouwhoer.'
'Ieieieieieieieie,' deed ik, zacht en zielig.

Aangekomen bij Snow World huurden we dus skischoenen en ski's. En begaven we ons richting het kinder-oefen-pistetje. Ja, hoor es. Het was potdomme 12 jaar geleden!
'Sjiethoes,' zeiden I. en mijn zus.
'Na ja,' hing ik de verontwaardigheid zelve uit.
En daar ging ik van het kinder-oefen-pistetje.
'Tsssssk,' zei ik, 'Was dat alles?'
'Kom, we gaan gewoon helemaal naar boven,' zei mijn zus, die het duidelijk wel gezien had op het 10 meter lange kinder-oefen-pistetje.
Dus wij naar die lift.
'Nur für Fortgeschrittene,' zei de lift.
'Ieieieieieieie,' deed ik weer, nu wat minder zacht en nog wat zieliger.

Maar weet u, hè? Na wat tips van mijn zeer sportieve schoonzus suisde ik even later de helling af.
'Sjoefsjoefsjoef,' deed de sneeuw.
'Jodelahiti,' zong Rosalie
Als een volleerde Schifahrerin. Nou ja, een beetje een langzame, maar goed... ik heb er alle vertrouwen in dat dat wel weer goed gaat komen als ik dit wat vaker ga doen. Want weet u? Ik vind dat sport in z'n algemeenheid zuigt. Maar skiën, dat vind ik dus echt helemaal fantastisch. Het is alleen jammer dat het zo godskolere duur is. Dus als u nog een bestemming voor uw zak met geld zoekt, kom maar hier, hoor.

Studiegenoot A. stuurde mij vanochtend een mail met daarin een hilarische link en aangezien ik helemaal van hilarische linken houd, wilde ik deze even met u delen. Het verheugende nieuws is namelijk dat u een oudbollig woord kunt adopteren en hoera hoera hoera, driewerf hulde en nog meer schoons: 'potdomme' was nog beschikbaar!

Aangezien 'potdomme' een familiewoord is (mijn moeder had ooit een leerling die de hele dag 'Potdomme!' zei als iets hem niet beviel) en ik het aan de lopende band bezig, was ik dus zeer in mijn nopjes met mijn alleraardigste adoptie. Zoekt u maar eens op potdomme op deze website en u zult zien dat ik niet lieg, nee nee. Ik stel dus voor dat u ook even een woord claimt en het in elke drie zinnen die u bezigt gebruikt, want dat moet dan wel. Ik bedoel, je adopteert ook geen kind om het vervolgens aan zijn of haar lot over te laten, of wel soms?

(Incrowd notitie: Cyriel, 'uitvreter' was ook nog beschikbaar toen ik het de laatste keer checkte, doe er je voordeel mee...)

Ik doe dus een cursus. Adobe Creative Suite for beginners. Voor m'n werk, ja ja. Leuk werk heb ik, hè? Dat ik dat zomaar mag doen, woehoe! Deze week deden we een beetje Adobe Illustrator, volgende week krijg ik nog een dag Adobe Photoshop en dan nog twee dagen Adobe InDesign. Als u niet weet wat dit allemaal is: jammer, maar uw verlies. Zoek maar even op google, of zo. Ik ben nu echt te moe om hier allerlei nerdpraat neer te gaan typen.

Even over dat Adobe Illustrator, hè? Dat is dus behoorlijk freaking briljant. Kijk, ik kan namelijk absoluut niet tekenen. Nou ja, in vergelijking met wat sommige mensen voortbrengen, valt dat ook wel weer mee, maar volgens mijn eigen rare stelregels, slaat mijn geteken echt totaal nergens op. Maar wat ik wel heb is a. een kop vol ideeën en b. een behoorlijke handigheid met computerprogramma's. Computers helpen mij namelijk al jaren om te maken en te publiceren wat er in mijn kop zit, waarvan akte.

En omdat dat zo leuk is, wil ik dat u even kennismaakt met mijn eerste Illustratorfröbelgeval: Landschap met perzikboom, hongerige kat en angstige vogel. Als u nu denkt: 'Wat een gek perspectief met die vogel,' dan zeg ik u slechts dit: dat ding is aan het landen, ziet die kat en denkt: 'Kuuuut!' Dat u dat even weet.

Hola!

Eij J., weet je nog? Dat wij hier zo gingen doen zo van 'Eij, wij zijn cool, woehoe, en als jij net zo cool bent, doe dan mee!' Gelukkig reageerden er wat coole mensen, maar die zullen ondertussen ook wel zoiets hebben van 'Godjandosie, komt er nog wat van?!' En ja begrijpelijk, natuurlijk.

Eij J., weet je nog dat jij voor de 576ste keer aan mij vroeg wanneer ik nou eens die negen ontbrekende snaren op mijn harp ging zetten? En ikke zo naar mijn vader ging wijzen van 'Ja hei, dat moet hij doen, hoor. Ik ben nooit niet thuis, nee. En hij kan dat beter en sneller en zo.' Aan dat sneller gingen we allebei twijfelen, maar hee... ik heb het dus toch bij het rechte eind gehad, hè?

Eij J., weet je wat namelijk mijn verbazing schetste toen ik afgelopen weekend bij mijn ouders was? Dat de ontbrekende negen snaren opeens aan mijn harp zaten. Het ding was kanonnevals, maar dat mocht de pret niet drukken. Nadat ik mijn vader een soort van doodgeknuffeld had, pakte ik het stemapparaat, begon een beetje aan die snaren te draaien en zocht wat oude partijen op.

Eij J., weet je dat het niet handig is als je bijna vijf jaar niet speelt? Nooit doen dus, hè? Ik speel snotverdulleme beter piano dan harp op het moment! En ja, dan weet je wel hoe laat het is. Ik pakte dus maar met de moed der wanhoop wat stukjes die ik speelde toen ik vijftien was of zo en begon wat te pingelen.

Eij J., weet je: ik ontdekte al snel dat als je de lat niet te hoog legt na vijf jaar harploos leven, het best goed komt. Want weet je, als je belachelijk veel uren in muziek hebt gestopt in het verleden, dan werpt dat echt heul snel zijn vruchten af. Weer een argument voor mijn theorie dat muzikaliteit toch echt belangrijker is dan techniek, ahem. Maar goed, techniek is ook nodig, dus ik ga even mijzelf op de pijnbank gooien de komende twee weekenden en suffe classicistische sonates en irritante etudes spelen tussen het carnavallen door.

Eij J, weet je: misschien moeten we eens wat afspreken voor een weekend in maart of zo. Dan gaan we belletje trekken bij André Rieu, shoppen bij de nieuwe Desigualwinkel in Maastricht en vrolijk de 'Bijna Dooie Kepotte Zwaan' en het 'Hee die Maria' spelen. Was hälst du davon? Voor je het weet mieteren we rotzooi van Debussy of Mozart op de pepieter, ja ja. Het muzikale bloed stroomt weer door Rosalies aderen! Hoezee!

Liefs van Rosalie en haar blaren!

P.S. Zouden al die coole mensen die toen reageerden op onze oproep dit ook weer lezen, trouwens...?

Gisteren, hè? Kon ik wel iemand vermoorden, werkelijk. Ik had zo'n enorm pokkenhumeur, ik herkende mezelf amper. Waar het vandaan kwam, mag Joost weten. Ik heb namelijk zelden een slecht humeur. Ik ben zo'n vervelend mens dat altijd voor de positieve insteek probeert te gaan. Niet te moeilijk, want ik ben gewoon een beetje gek en als je een beetje gek bent, dan til je doorgaans niet zo zwaar aan het leven. Maar nu niet. Ik was er gewoon helemaal klaar mee. Met die peststudie, dat rotwerk en allerlei vervelende mensen op deze aardkloot. Maar niet met Virginie, hoor. Neuh, maakt u zich geen zorgen. Als Virginie en ik klaar met elkaar zijn, dan is het tijd voor de Apocalyps, of iets anders engs. Dan is d'r namelijk helegaar niks meer. Stelt u zich eens voor. Een leven zonder Nuit Blanche. Zonder taarten. Zonder rare opera's. Kortom: zonder alles wat het leven zinvol maakt. Af-grij-se-lijk.

Maar goed, ik dwaal af. Tot zover deze slijmerige ode aan Virginie. Ik had dus een pokkenhumeur. Ik had zin om iemand uit te schelden. Maar ja, wie dan? Kijk, ik ben nogal zachtzinnig van aard, dus mensen uitschelden dat doe ik eigenlijk nooit. Dus tja, ondanks dat het pokkenhumeur zo enorm was, vond ik de stap tot het werkelijk uitschelden van een levend wezen toch iets te groot.
Dus besloot ik om met iets te gaan gooien. Wat ik vervolgens ook niet deed, want ik heb nou net zo'n leuk serviesje. Rood met witte polkadotjes. En daar ga je dan niet mee gooien. Nee. Pertinent niet. Wedgwood, à la. Royal Doulton, à la. Maar een leuk serviesje, rood met witte polkadotjes? Neen, lieve lezer... knoopt het allen goed in uw oren: daar smijt men niet mee, nee.
Dus zuchtte ik maar eens diep en stamelde verbolgen: 'Potjandosie, wat heb ik een pokkenhumeur! Kleretakke enzovoort. U kent het wel. Beetje schelden hier, beetje schelden daar. Maar niet te veel, je wilt nou ook weer niet dat de mensheid denkt dat je Gilles-de-la-Tourette hebt.

En vanmorgen, hè? Toen brak opeens de zon door. Toen realiseerde ik het me met een klap: over twee weken is het wel zo ongeveer Carnaval. Tsjingtralalaboem. En weet u, dat hangt dan opeens in de lucht. Zelfs boven de grote rivieren. U voelt dat niet, nee. Dat weet ik ondertussen wel. Maar ik, hè? Ik voel dat wel. En overal.
Ik greep dan ook mijn telefoon.
'Zus! Mam!' siste ik door de hoorn, 'Het is godjandosie bijna Carnaval!'
'Ja, fijn hè?' zeiden mijn lieve familieleden.
'Vanaovend LVK kieke, alaaaaaf!,' zei de twitter van Octavie.
'Potdomme,' dacht ik, 'Het is weer zover en godjandosie, we zijn er allemaal nog. Soms lijkt alles zo onoverkomelijk, maar godjandosie... we zijn er allemaal nog. Een jaar verder, nog niks wijzer, maar godzijdank: we zijn er allemaal nog.'
En dat gaan we vieren, mensen.
Flink.