Toen ik klein was, keek ik wel eens met mijn ouders naar de Soundmix Show. Met Henny, weet u wel. Die kerel met dat paard, werkt nu voor de EO, geloof ik. Nou, dan weet je het wel.
Maar goed, de Soundmixshow dus. Terwijl mijn ouders met spandoeken voor de tv zaten voor de Gerard Jolings en de Marco Borsato's van deze wereld (mijn ouders kennende, interesseerde het hen hoogstwaarschijnlijk geen ene fuck, maar iedereen keek, dus wij ook), had ik een hele andere favoriet. Ik was namelijk voor Kate Bush. Die zong namelijk echt cool, vond ik. En ze droeg een prachtig gewaad. En er was veul rook. Ik vond dat wel wat, zo'n gewaad en veul rook. Tegenwoordig zou ik dan aan mijn moeder voorstellen om als Kate Bush te gaan met carnaval, maar daar was ik toen nog niet mee bezig. Toen wilde ik namelijk alleen maar als troetelbeertje met carnaval. Bij voorkeur zonnebeertje. Wat ook gebeurde, maar daarover later geheid meer.

Maar goed. Ik haalde eens diep adem en verkondigde mijn mening.
'Ik vind dat die Keet Boesj moet winnen,' zei ik.
'Wat?' gilden mijn ouders, terwijl ze mij ontzet aanstaarden.
'Haal het wijwatervat!' krijste mijn moeder.
'Waar is de knoflook? Waar is de knoflook? En de houten staak?' mijn vader rende al naar de garage.
'Nou ja, zeg. Ik vind dat gewoon mooi,' zei ik, 'Die vrouw kan goed zingen.'
'Kate Bush is afgrijselijk!' piepte mijn moeder.
'Ik vind dat mooi,' hield ik voet bij stuk.
Ja hee, kom nou.
Als ik dat nou mooi vind, djiezus.

En weet u, ik vind Kate Bush nog steeds behoorlijk cool, al voel ik tegenwoordig minder voor die rook en dat gewaad. Vooral dat 'Wuthering Heights' dingetje van d'r vind ik echt hoogst vermakelijk. Maar weet u, door de jaren heen vergat ik Kate een beetje. Tot ik op de middelbare school mijn leeslijst Engels samen moest stellen en daarop een boek zag staan dat de fabuleuze titel 'Wuthering Heights' droeg.
'Na,' dacht ik, 'Da's net als dat lied van Kate, dat ga ik lezen.'
Ja kijk. U hebt natuureluurlijk aan de lopende band intellectuele gedachten en daarop baseert u dan uw keuzes wanneer het op leesvoer aankomt. Ik doe dat niet. Geef mij een domme reden om een boek te lezen (bijvoorbeeld omdat de naam van mijn oma in de titel voorkomt) en ik lees het. Literatuurbijlages in de NRC of de Volkskrant? Allemaal heel leuk, hoor. Maar daar heb ik dus geen zin in.

Maar ennieweejs, ik las dus 'Wuthering Heights'. En ik snapte er geen fuck van en wat ik wel begreep, vond ik echt angstaanjagend. Ja hee, ik was zestien of zo. Ik checkte nog elke avond of er een spook onder mijn bed zat, godbetert! En naast 'Wuthering Heights' ging ik dan ook maar 'Jane Eyre' lezen. En 'The tenant of Wildfell Hall'. Ja, als je dan toch bezig bent, doe je meteen alledrie de gezusters.
'Rosalie, did you actually read all these books?' mijn leraar Engels keek mij vorsend aan tijdens mijn mondeling Engels.
'Yes, of course,' zei ik, lichtelijk beledigd, 'And with pleasure!'
Wat een lul. Kijk, ik deed geen fuck en dat wist hij hoogstwaarschijnlijk ook. Maar lezen was de enige activiteit die ik ontplooide op die school. Ik las me helemaal het apezuur. Zelfs al die rotzooi van Frans heb ik gelezen. Begreep ik al helemaal geen fuck van, maar je kon zo mooi intellectueel met zo'n boekje van George Sand in de kantine zitten, terwijl je dan een denigrerende blik in de richting van zo eentje van de havo wierp. Ja hee, luuster es. Ik heb nooit gezegd dat ik aardig ben, hoor.

En toen kreeg ik dus een 7 voor mijn mondeling Engels. Ja nee, echt. Ik had minstens tien enorm dikke boeken op mijn lijst staan, terwijl mijn klasgenoten allemaal tien keer 'Three men in a boat' -of hoe dat dunne flutboekje ook mag heten- hadden gelezen. Maar ik kreeg dus een 7. Afgrijselijk, want Engels was met afstand mijn favoriete vak. Ik wilde daar dus een 8 voor, hè. Of hoger nog, auwieje. Nerd dat ik ben. Ik had toen dus zin om iemand in elkaar te trappen. Of achterna te rennen met een houten staak en een streng knoflook.
Maar toen hoorde ik dat er een iemand een 8 had gekregen en dat daarna ik kwam.
Met mijn povere 7-tje.
En de rest van die suckers had lager.
Woehoe!
Het schoolgebouw vulde zich met rook en spontaan brak ik in een Keet Boesj-achtig gezang uit.

Nou, dat was raar. Ik zat net bij photo agencies te klikken voor foto's van het grote galadiner met Nederlandse en Zweedse royals vanavond. Oh, u doet dat nooit? Nou, ik wel. Want twee royale families die elkaar bezoeken dat betekent echt heul veul bling. HEUL VEUL BLING. En Rosalie is net een ekstertje. Die houdt ontzettend veel van bling. Ik bedoel, ik draag het niet, want ik heb toevallig wel smaak, ja. Maar loeren naar heul veul bling? Komaan mensen, dat mag. Echt.

Maar goed, ik zat dus bij een Belgisch fotoagentschap schuimbekkend te F5-en en toen stuitte ik op een foto die mij zomaar ineens terugslingerde in de tijd. Naar 1996 of zo. Of 1997, pin me er niet op vast. Het was rond pasen en ik was voor het eerst in Parijs. Daar stapte ik met mijn ouders in lijn 7 naar station Concorde en daar kwam ik voor het eerst boven de grond. En zag Parijs. En wel precies (ja nee, echt prrrrrrecies) dit beeld:



Nou vraag ik u. Dan zoek je royals en dan krijg je dit, is dat niet wonderbaarlijk?
Ik moest er bijna van janken.
Net zoals toen met die Paul Potts bij Britain's got Talent.
Van die Susan Boyle vorige week moest ik trouwens niet janken.
Dat zag ik al van mijlenver aankomen. Ik denk namelijk dat ze in Engeland een van de buitenwereld afgesloten dorp met van die lelijke, maar fijn zingende mensen hebben. Net zoals in Asterix, maar in plaats van met sterke mensen dus zingende mensen. En één keer in de zoveel tijd mag er één uit om mee te doen aan Britain's got Talent.

Misschien moet ik ook es in dat dorp en dan eruit en op teevee, zeg maar.
Maar ik weet dus niet of ik lelijk genoeg ben.
(En ja Cyriel, maak van je hart maar geen moordkuil. Gooi het eruit, jungske. Doe maar die van Stevie Wonder).

Nou, ik ga weer even verder met F5-en en zoektochten naar royalties. En de bijbehorende bling. Misschien later daarover meer, het ligt er een beetje aan of ik inspiratie heb voor een raar royaltie-verhaal.
Doei.

Ik heb een rare gewoonte ontwikkeld, ik stop namelijk lepels met hun steel in de hals van halfvolle flessen wijn, voordat ik ze terugzet in de koelkast.
U kijkt mij nu aan als een botsauto. Tja. Hoor ik het goed? Vraagt u nu waarom ik dat doe?
Ja Jezus. Geen idee. Het is een traditie die ik zelf ontwikkeld heb, naar aanleiding van iets wat iemand mij ooit vertelde.
En ja, ik weet dat het onzin is om een lepel met z'n steel in een flessenhals te stoppen.
Maar juist daarom doe ik het ook. Mensen moeten meer onzin doen, vind ik.
Yeuy voor onzin!
Onzin galore!
Hop hop!

Een jaar of vijf geleden was ik in Parijs, bij vriendin E., Russische van geboorte. We stonden af te wassen en E. was bijna omgevallen van het lachen nadat ik mijn afwasborstel gepakt had.
'Hihihihi,' giechelde E., 'Je trouve ça si bizarre!'
Een afwasborstel. Bizar. Nou ja.
'Wat ik trouwens ook bizar vind,' zei E., nadat ze uitgelachen was, 'is dat jullie Nederlanders afwassen in sop en dan meteen afdrogen. Dat sop moet je toch eerst afspoelen? Anders blijft er zeep achter!'
Ik trok een bedroefd hoofd.
'Zijn wij echt zo raar?' piepte ik, terwijl ik met een zielig gebaar mijn afwasborstel in de lucht stak.
'Nou,' zei E., 'Een beetje misschien. Maar troost je, jullie zijn niet zo raar als Fransen.'
'Oh ja?' zei ik, blij dat er een raarder volk ter sprake werd gebracht, 'Wat doen die dan?'
'Die steken een lepel met z'n steel in een fles mousserende wijn die nog half vol is. Dan gaat de prik er niet uit, volgens hen,' antwoordde E.
'Huh?' zei ik, terwijl ik haar verbaasd aankeek.
Ja nou kijk, mijn Frans is ook niet zo briljant, hoor. Misschien had ik E.'s relaas verkeerd begrepen.
'Une cuillère,' zei E., 'En die steken ze dan met z'n steel in de hals van zo'n fles. Dan gaan de bubbels er niet uit. Grote onzin natuurlijk, maar Fransen die geloven dat dus.'
'Wahahaha! Vraiment. Je trouve ça si bizarre!' gilde ik.
Want ja, als je Fransen kan bashen dan doe je dat natuurlijk. Lijkt me logisch.

En sindsdien stop ik dus altijd lepels in halfvolle flessen wijn, voordat ik ze terugzet in de koelkast.
Ook als die wijnen niet mousseren.
Gewoon voor de mere fun of it.
En omdat ik dus meer onzin wil zien op deze aardkloot.
Ik stel voor dat u even meedoet.



Update: De Fransen zijn er zelf ook achter dan het niet werkt, kijk maar eens hier. Oh, u kunt geen Frans? Kijk, daar gaat u al. Toch jammer.

Vroeger, toen Rosalie nog een klein Rosalietje was en in groep 2 zat, vertelde de juffrouw het verhaal van Jezus en het kruis en dat ie toen weer opstond en zo. Ja ja, dat waren nog eens tijden. Niet van dat softe, nee. Gewoon de keiharde waarheid, kedeng.
Mijn moeder is vervolgens nog weken bezig geweest om dat rare verhaal uit mijn breintje te krijgen. Ik vond het namelijk maar eng allemaal. Met dat kruis en zo.
'Ja, maar hoe ging dat dan met dat kruis?' vroeg ik aan mijn moeder.
'En toen ie opstond, dat kan toch niet?' vervolgde ik vervolgens mijn waterval van aan godsdienst gerelateerde vragen.
Geloofstwijfel heet dat, volgens mij.
'Eh... dat weet ik ook niet precies,' deed mijn moeder dan.
Dat God het haar moge vergeven, potdomme.

Toen ik ouder was, ging ik rond Pasen van die dramatische jaren '50 bijbelfilms kijken.
'Mam, waarom zie je het gezicht van Jezus nooit?' zei ik dan.
'Omdat Jezus niet in beeld mag,' zei mijn moeder.
'Waarom dat dan?' zei ik.
'Ja, weet ik het,' antwoordde mijn moeder dan.
Ik kan me voorstellen dat ze geen zin had in dit soort vragen, dus keek ik geboeid verder. Wat ik vooral fascinerend vond, was dat de aarde in die films altijd begon te beven op het moment dat Jezus stierf.
'Hoe laat ging Jezus dan dood?' zei ik.
'Om drie uur,' antwoordde mijn moeder.
Het zal wel ergens staan. Dat Jezus dood ging om drie uur. Dat soort dingen weet ik niet, hoor. Dat heb je met katholieken, die zijn niet zo bijbelvast.

Sinds een paar jaar luister ik de Johannes Passie van Bach op Goede Vrijdag. Maar ik moest werken vandaag, dus ik vroeg me af wanneer ik dat moest doen. Op het werk zitten met Fritsje de iPod in mijn oor vond ik toch een beetje te ver gaan.
Ik zie het al helemaal voor me.
'Rosalie, zing jij nou echt 'Weg weg mit ihm, weg weg' ?!'
Want ja, ik zing natuurlijk altijd mee, kom nou.
Ik heb ook nergens respect voor, hallelujah.

Dus besloot ik om in de trein terug naar huis maar met mijn luistersessie te beginnen. Toen ik van de trein naar huis liep, gebeurden er allemaal dramatische dingen in de Johannes Passie.
'Kreueueueueueueuzige!' gilde het koor in mijn oor.
'Es is vollbracht,' klonk het niet veel later.
'Boh, wat is het toch lekker weer,' dacht ik, 'Als het morgen ook zo'n weer is als ik Maastricht ben, dan ga ik een roseetje drinken op het Onze Lieve Vrouweplein.'

Als er later iemand een biografie over mij schrijft dan zou het me niet verbazen als de volgende passage erin opgenomen zou worden:
'Inzake godsdienst kan opgemerkt worden dat Rosalie een groot gevoel voor drama had, maar dat op calvinistische leest geschoeide denkbeelden niet echt aan haar besteed waren.'
En dat lijkt mij dan een terechte constatering. Tja, het zij zo, je kunt nu eenmaal niet alles hebben in 't leven.

Ik wens u een aangenaam paasweekend!

Net twitterde ik dat ik dus zit te lezen voor mijn studie en er geen woord van tot me doordringt.
'Wat is dat voor een boek?' vroeg collega B. en mede-Neerlandicus in de trein, een paar weken geleden.
'Een stom boek,' zei ik, 'Het is niet te volgen.'
En kijk, zo is het maar net.
Oh, u gelooft mij niet?
U denkt dat ik liever met een ijsje in mijn linkerhand, een Tom Ford zonnebril op mijn neus en een Chanel-handtasje in mijn rechterhand door de stad huppel?
Nou, dat is ook zo. Maar dat kan dus even niet.
Ten eerste dus vanwege dat boek.
En ten tweede vanwege het domme feit dat ik geen geld heb voor Tom Ford zonnebrillen en Chanel-handtasjes.
Maar niet getreurd, wat niet is kan nog komen.
En anders heb ik altijd het ijsje nog.

Afijn, ik ga u even laten zien waar ik mij al vier weken en bijna 300 pagina's lang doorheen worstel. Ik citeer:

"Het inzicht dat taal en realiteit onderscheiden maar niet gescheiden categorieën zijn (het woord 'water' is niet nat) behoedt Kouwenaar voor het gevaar van een eeuwige reflectie op de taal zelf (die immers niet in staat is haar verwijzende karakter waar te maken) en het gevaar van een poëzie die alleen zichzelf nog tot onderwerp is en uiteindelijk zou leiden tot een esthetica van de leegte, van de stilte. Deze consequentie wordt bij hem bezworen door de aandacht voor de aarde en het lichaam. Dit resulteert in een aardse metafysica die op talig niveau concreet is en de strijd aanbindt met de abstractie. Kouwenaar volgt in zijn poëzie dus niet het spoor van de apostel Paulus, die de Corinthiërs voorhield dat de letter (van de wet van het Oude Testament) doodt en de geest (van Christus in het Nieuwe Testament) levend maakt (2 Corinthiërs 3.6). Hij werkt juist in de lijn van T.S. Eliot, die paulinische doctrine heeft omgedraaid. 'The Spirit killeth, the Letter giveth life.' "

Zo. Nu u weer. Oh, u bent afgehaakt? Gek zeg. Weet u, er kon net zo goed 'Hablavski gorotov pjetsov Fribiski!!!' staan, daar begrijp ik net zo min een zak van. En mind you, ik ben een ingewijde. Ik weet bijvoorbeeld wie Kouwenaar is en wat ie doet (namelijk een oud mannetje met een snor die gedichten maakt...). Verder weet ik ook van de bijbel en van Paulus en wie T.S. Eliot is en wat ie denkt als het op poëzie aankomt. Maar toch snap ik het niet. Niet als ik het één keer lees, niet als ik het twee keer lees en ook niet als ik het overtyp naar mijn blog.
En dat al bijna 300 pagina's lang.
Maar ik hoef nog maar 22 pagina's lang de grote vraagtekens die er boven mijn hoofd zweven te vangen en in een potje te doen.
Er is licht aan het eind van de Tunnel des Onbegrips.
Hoezee.

Nee, nee, nee en nog eens nee. Ik denk er niet aan. Ik peins er niet over. Het antwoord is en blijft nee. Waarom? Dat weet ik niet, het is gewoon nee. Waarop? Dat weet ik ook niet, maar het blijft evengoed nee. Nee, nee, nee. Het liefste zeg ik de hele dag nee.
'Wil je naar bed?' Nee!
'Wil je iets eten?' Nee!
'Zullen we ...' Nee! Nee! Nee!

Tja, dat is het lot van de driejarige; de nee-fase. Heel leuk hoor, dat opgroeien. En de peuterfase hebben we ook echt wel gehad na een jaar. Maar waarom moet nou de kleuterfase beginnen met duidelijk maken wat we vooral allemaal niet willen?

Ach, gelukkig leren we het komende jaar ook een heleboel leuke dingen. Zoals onze eerste drie-woorden-zinnetjes. En het maken van de eerste grove tekeningen. Ook gaan we de vrijheid tegemoet zodra we op de driewieler hebben leren fietsen. En we mogen eindelijk met de grote blokken spelen. Ja, als driejarige hebben we het maar druk. Op de leeftijd van drie jaar tijd leert een kleuter heel wat. Hij evolueert van een vrij spelend kind tot een kind dat klaar is om in een volgende fase van zijn ontwikkeling bewust te gaan leren in de lagere school. Dit heeft alles te maken met de evolutie van zijn hersenen en zijn mogelijkheden om bewuster, realistischer en abstracter te denken.* Dus. U kunt heel wat verwachten het komende jaar van ons.

Nuit Blanche, inmiddels een opstandige kleuter. Wie had dat ooit gedacht... Waarde Roos, op ons!