'Zullen we de dinsdag van de Vierdaagse naar het vuurwerk gaan?' informeerde ik een tijdje geleden bij vriendin J., terwijl we allebei vervaarlijk met een bowlingbal stonden te slingeren.
Nee, echt. Wij stonden op dat moment waarlijk vervaarlijk met een bowlingbal te slingeren.
Met van die leuke schoentjes aan.
Al moonwalkend op Michael Jackson hits.

Maar goed, J. en ik gingen gisteren dus naar het vuurwerk.
'Het regent,' zei ik.
'Het regent,' zei J.
En dus toen gingen we niet naar het vuurwerk.
Kijk, zo makkelijk is dat.
Dus hingen we uit J.'s klapraam en staarden langs een torentje door naar een flard van het geknal.
'Zo zie je het ook,' zeiden wij tevreden.
Het was overigens inmiddels al weer droog.
Maar goed.

En toen deden wij iets doms. Wij gingen namelijk door Nijmegen lopen. Een beetje van podium naar podium. Het was eigenlijk helegaar niet zo druk. Want dat is mijn grootste kritiekpunt wat betreft de Vierdaagsefeesten: het is mij te druk daar. Ik moet dat niet.
Uiteindelijk belandden we op een terrasje met wat biertjes en wat praat over het leven en zo.
Anyways. Voor we het wisten was het half drie.
Nu ben ik zo gaar als een kanarie.
Oud worden is een confronterend proces, potdomme.

Een plaatje van deze garde kwam ik tegen toen ik uit pure verveling het tijdschrift dat uit het vliegtuigstoelvakje voor me stak eruit pakte en door begon te bladeren. Interessant was het niet te noemen, maar het was nog altijd een beter tijdverdrijf dan de langdradige film die vertoond werd, waarvoor ik niet alleen mijn nek moest verdraaien om hem te kunnen zien, maar ook een spoedcursus liplezen nodig had omdat het volume dat uit de koptelefoon tevoorschijn kwam, bij lange na niet voldoende was om gehoord te worden in een druk vliegtuig...

Verveeld bladerde ik dus door het vliegtuigtijdschrift, hier en daar een stukje lezend. Niet omdat het me interesseerde, maar omdat het iets meer tijd in beslag zou nemen. Totdat ik dus een pagina omsloeg en geconfronteerd werd met een paginagrootte advertentie voor een regenbooggarde. Een regenbooggarde, mensen. Regenboog! En ook nog eens een dingetje voor in de keuken! Halleluja, mijn vlucht was gered. Hoe saai ook verder, de ontdekking van het bestaan van een regenbooggarde, compenseerde alles. Snel pakte ik papier en pen uit mijn tas, om op te schrijven waar ik zo'n goddelijke garde zou kunnen verkrijgen. Een webadres, een winkelketen, eender welke. Maar niks. Helemaal niks. Een vreemde advertentie hoor. Een hele bladzijde vullen met de afbeelding van de meest briljante garde ooit en vervolgens niet erbij zetten, waar je er een zou kunnen kopen. Ik zou denk ik toch eens een ander reclamebureau inschakelen, als ik de fabrikant was geweest... Maar ja, daar zou ik verder niets meer aan hebben. Nog even keek ik smachtend naar het plaatje, om vervolgens het tijdschrift maar weer weg te stoppen. Nu was ik niet meer alleen verveeld, maar baalde ik ook nog eens. Ja, het was een gezellige vlucht.

Gelukkig had ik in Salt Lake City op een gegeven moment ook een beetje vrije tijd. En gelukkig koos ik ervoor, om op zoek te gaan naar een winkel met bakbenodigdheden. Met succes. Door de winkel struinend, belandde er steeds meer in mijn mandje. Uitstekers voor koekjes, grappige muffinbakvormpjes, een deegroller met structuur... Allerlei leuke hebbedingetjes. En toen liep ik er dus zomaar tegenaan. Ik zou het het noodlot willen noemen. En ik kwam er ook meteen achter waarom er waarschijnlijk geen prijsinformatie bij de advertentie stond, als u begrijpt wat ik bedoel. Zelfs de kleine versie was nog behoorlijk prijzig. Even heb ik getwijfeld, ik moet het bekennen. Want ik had natuurlijk ook al twee prima garde's in de keukenla liggen. En eigenlijk ben ik helemaal niet zo'n fan van siliconen-garde's. Maar we hadden het hier wel over een regenbooggarde. Dus tja, wie probeerde ik voor de gek te houden?

Had ik hem nodig? Nee.
Vond ik hem praktisch? Ook niet.
Vond ik hem te duur? Heel zeker.
Moest ik hem evengoed hoe dan ook hebben? Natuurlijk! De trotse eigenaar van een regenbooggarde, dat ben ik.

'Zo,' zei ik net, toen ik op de trein stond te wachten, 'En dan stap ik eens even lekker in Arnhem uit om kaartjes voor de Thalys te kopen!'
Want ja ja, vriendin J. en ik gaan naar Parijs. In augustus, pomtiedom.
Maar niet voordat ik vriendin J. had laten zweren dat ze niet zou gaan zeiken over broden, goedkope appels en goedkope wijnen. Want dat doe ik niet meer, hoor. Gezeik in Parijs. Been there, done that, got the T-shirt. En dat T-shirt is nogal lelijk. Maar gelukkig kunnen Virginie en ik daar wel heel hartelijk om lachen, om dat lelijke T-shirt. Terwijl we ons te goed doen aan de begeleidende broden, appels en wijnen.
Maar goed, terug naar station Driebergen-Zeist, alwaar ik op mijn trein stond te wachten.
'Waarom ga je niet vliegen?' vroeg de collega die bij me stond.
Dat was een goede en zeer gerechtvaardigde vraag.
Ik kon dan ook met geen mogelijkheid tot een fatsoenlijk antwoord komen.
'Uh,' deed ik.
En lulde wat over inchecken en lastig.
Alsof ik wat weet over inchecken, mijn vluchtenteller staat namelijk al jaren op het fabuleuze aantal van nul. Ja, u leest het goed. Nul. Nada. Noppes.

Eenmaal in Arnhem kocht ik wat kaarten voor de Thalys, maar vroeg mij eigenlijk nog steeds af waarom ik niet ging vliegen.
En dus belde ik J., die wist vast wel waarom wij niet gingen vliegen.
'Eij J.,' piepte ik in mijn mobieltje, 'Waarom gaan wij eigenlijk niet vliegen?'
'Omdat ik niet ga vliegen naar een plaats waar ik met mijn ouders voor een dagje naartoe ga,' zei J. logisch, 'Barcelona, à la. Maar Parijs toch niet?'
'Dat vind ik een goed argument,' zei ik, terwijl ik instemmend knikte.

Maar toch. Er was een dieperliggende reden waarom ik niet naar Parijs ging vliegen.
En toen ik met een doosje met twee stokbroden en een fles rosé erin naar huis liep, kreeg ik opeens een visioen.
Ik wil gewoon met de trein naar Parijs, want met een beetje fantasie lijkt dat het meest op dit:



En ja, ik weet het wel. Een Thalys die heeft geen stoom en zo (tenzij ik iets in de fik steek, het is het overwegen waard) en Gare du Nord is niet Gare Saint-Lazare, mais quand même, hein! Zo lang ik met een prachtig kleedje aan uit de wagon stap, met in mijn ene hand een poezelig parasolletje en in mijn andere hand een schattig hutkoffertje, dan is er echt geen hond die op dat soort details let. Trust me.

Eenieder die hier al langer leest, weet dat ik nogal wat afwijkingen heb.
Zo ben ik bijvoorbeeld totaal begeisterd van rare Duitse liederen uit de jaren ’20 en ‘30. En als ik zeg begeisterd dan meen ik ook begeisterd. De meest rare Duitse zinnen ken ik van buiten. Zo gauw ik die liederen hoor, zitten ze in mijn systeem. Als ik naar het tankstation in Tüddern ga en een fatsoenlijke zin moet maken, nou vergeet het maar. Dat kan ik niet. Maar zo gauw het op muziek staat en het iets is als ‘Nimm die Pfeife aus dem Maul, du Hund’ of meer van dat fraais, dan draai ik er mijn hand niet voor om, hoor. In het dagelijks leven heb ik daar niet zo veel aan, want ja. Dan moet je maar net een eikel tegenkomen met een pijp. En ja, dat gebeurt niet zo vaak. Tenzij Harry ‘het Fossiel’ Mulisch je buurman is en je hem niet zo graag mag. Wat bij mij niet het geval is overigens. Ik vind Harry het Fossiel namelijk uitermate fascinerend.

Maar goed, ik dwaal af. We hadden het over afwijkingen. Mijn grootste afwijking is van een heel andere aard. En gisteren moest ik er plotseling aan denken toen ik dit logje bij Irene las. Ik word namelijk niet gestoken door muggen. Serieus. Muggen. Steken. Mij. Niet.
Laat even goed tot u doordringen wat dat betekent.

Ik heb nooit jeuk.
Of enorme bulten.
Gezoem kan ik gewoon lekker negeren.
Citronella?
Azaron?
Het is dat mijn familieleden het vroeger altijd gebruikten, maar anders wist ik niet wat het was.
Echt niet.

Dus vandaag besloot ik om eens onderzoek te gaan doen naar het waarom. Dat heb je soms. Dan denk je: hè, maar waarom? Sommige mensen gaan dan bij een geloof of worden filosoof of zo. Maar ik niet. Ik nam mijn bandrecordertje en microfoon en stopte het bij de eerste de beste mug onder de neus.
‘Waarom? In GodesMariaJozefChristusHemelsnaam?’ slingerde ik mijn prangende vraag de wereld in.
‘Tja. Jee. Goh,’ zei de mug, nogal overdonderd door mijn plotselinge Hollandse directheid, ‘Waarom eet jij geen fruit, Rosalie?’
‘Omdat fruit smerig is,’ zei ik schouderophalend.
‘Nou,’ zei de mug, terwijl hij zelfingenomen zijn muggenwenkbrauwen optrok, ‘Dat bedoel ik.’

En dan sta je daar met je goed fatsoen.
Smerig te zijn.
Het blijven toch kutbeesten, hoe je het ook wendt of keert.

De grote afwezige. Zo voel ik me wel een beetje. En daar voel ik me ook heusch wel een beetje schuldig over, hoor. Maar ja. Soms vliegt de tijd gewoon echt. Zeker als ik bedenk dat Roos en ik hier alweer ruim drie jaar samen onder 1 dak vertoeven. Want ja, op de achtergrond ben ik er nog wel hoor; door af en toe Rosalie even tegen me uit te laten razen en kalm toe te spreken enzo Maar ik zal mijn leven beteren, of anders op zijn minst mijn bloggedrag. Een beetje anders wordt het wel. Een beetje verandering op zijn tijd, kan immers geen kwaad.

Ik heb namelijk besloten, te gaan schrijven over datgene waar ik het meeste over te zeggen heb. Voortaan zult u dus merken, dat veel van mijn stukjes over eten zullen gaan, in de breedste zin van het woord. Over mijn avonturen in het restaurantcircuit. Over mijn avonturen in mijn eigen keuken. Over mijn queeste naar die droom-kookwinkel, ja zelfs over mijn ergernissen ten opzichte van Nederlandse kookprogramma's en mijn liefde voor de Engelse. Over welke kookboeken ik onmisbaar acht, en over waarom ik nooit een recept tot op de letter kan volgen. En omdat het natuurlijk niet eerlijk is alleen maar commentaar te geven, zal ik zelfs af en toe proberen, om alhier te laten zien hoe ik vind dat het wel moet. Niet meer alleen de foto's van mijn baksels laten zien dus, maar er ook educatieve stukjes van te maken, is dat nou niet aardig?

Zo ben ik van plan u te leren hoe u zelf leuke, simpele roosjes kunt maken, met gereedschappen die iedereen (en dan bedoel ik ook echt iedereen) gewoon in zijn keukenla heeft liggen. Nog leuker wordt het, als u af en toe even interactief wordt en me vragen stelt of verzoekjes doet. Beschouw mij als de google van de keukengerelateerde vragen; als ik het niet weet, dan zoek ik het op!

Dat wordt het dus. Veel meer foto's, wat recepten, een paar recensies, wat handleidinkjes en tips en natuurlijk ook nog wat stukjes over de dingen waarover ik me verwonder. Ik hoop dat het u leuk in de oren klinkt en zo niet, dan is het lekker ons weblog en doe ik wat ik wil. Lekker puh.

Vannacht paste ik op de violen van André Rieu.
Ja nee, echt.
Ik kwam bij mijn ouders thuis en daar stond een kist met daarin zes violen.
'We gaan ze schoonmaken!' jubelde mijn moeder.
Maar niet voordat ze even de vijfde Hongaarse dans van Brahms op één van de violen speelde.
'Mam!' zei ik, 'Ik wist helemaal niet dat jij viool kon spelen!'
'Nee,' zei mijn moeder, 'Ik ook niet. Het is eigenlijk heel makkelijk. Werkt nogal intuïtief.'
En ze draaide de violen uit elkaar en legde ze in een badje.
'Mam, ik weet niet of dat een goed idee is,' zei ik geringschattend.
'Oh, kom nou,' zei mijn moeder.
'Zit z'n Stradivarius er ook bij?' informeerde ik.
'Ja, dat weet ik eigenlijk niet,' zei mijn moeder.
'Ik neem aan dat ie die zelf in een badje legt,' zei ik.
En we keken naar de vioolonderdelen in het badje.
Op gegeven moment zaten er ook uienringen in het badje.
'Oh, da's van het eten van gisteravond,' zei mijn moeder, 'Dan heb ik het badje vast niet goed omgespoeld.'

Toen kwam mijn vader thuis.
'Dat meen je niet,' zei hij, toen hij de uitdragerij van vioolonderdelen in de keuken zag.
Het was trouwens in de keuken van ons oude huis, dat was curieus.
Mijn vader greep naar zijn voorhoofd.
'Het is potdomme geen koperblaasinstrument!' brieste hij.
Want ja, die moeten wel af en toe in het bad.
Dan ligt er een hoorn in het bad.
Dat is lachen, maar goed. Dit was dus niet lachen.
'Denk toch eens na,' zei mijn vader met een diepe zucht, 'een harp leg je toch ook niet in bad?'
Right. Alsof dat past, papa.
'Ja, luister eens,' zei ik verontwaardigd, 'Ik zei nog tegen mama dat het geen goed idee was.'
'Het stond in de handleiding!' jammerde mijn moeder.
'Ja, en daar stond ook in dat deze violen samen 8000 euro kosten,' zei mijn vader, 'Je betaalt het maar lekker zelf!'

En toen werd ik wakker.
'Cheape violen heeft die man,' dacht ik meteen.
U begrijpt, het concert nadert.
Morgen speelt mijn zus voor het eerst met André Rieu op het Vrijthof.
De spanning begint hoog op te lopen.
Bij mij dan, hè?
Die kleine zal er wel niet warm of koud van worden.
IJskonijn.

Zo'n jaar of vijf geleden ontdekte ik een bepaald en niet nader te definiëren log.
'Boh,' dacht ik, 'Dat kan ik ook. En beter!'
Tja, wat zal ik zeggen? Bescheidenheid binnenshuis, daar ben ik nooit zo goed in.
En dus opende ik een webstreepjelog.
En lulde wat op dat webstreepjelog.
Over hoe mijn ouders bijna de postcodeloterij wonnen.
En omdat loggen marketing is, begon ik te reageren bij anderen.

Zo belandde ik op een ander webstreepjelog. Van ene LadyBass. Die schreef daar een stukje over Kurt Weill.
'Ha! Kurt Weill,' reageerde ik, 'Kurt Weill is cool.'
Of iets van die strekking dan hè? Dat weet ik niet meer, hoor. Ik word ook een dag ouder, joh.
En toen had ik voor het eerst op een log gereageerd. Woehoe!

In al mijn grootheidswaanzinnigheid besloot ik een paar dagen later om maar meteen een serieuze puntenel aan te maken.
Dat werd annefloor.nl en als Anne-Floor overwon ik de zeven wereldzeeën der blogsophere. Al zeg ik het zelf, ja ja.
'Ben je daar nog?' reageerde LadyBass onder mijn logje over mijn ouders en de postcodeloterij op het webstreepjelog.
'Ja!' reageerde ik terug, 'Maar ik ben nu Anne-Floor, hoor!'
And I'm gonna kick some ass.
Dat dacht ik erbij.
Wist ik veel.
Je moet de lat hoog leggen in het leven, toch?

Maar goed, ik kickte some ass.
Op een goede manier, maar ook op een slechte manier.
Dat moet gezegd worden.
Ik maakte wat inschattingsfouten links en rechts, maar hee... dat hoort bij het leven.
LadyBass werd Amiek en veel mensen veranderden in anderen.
Sommige verwacht, sommige onverwacht.
Mensen kwamen en gingen.
Maar Amiek die bleef.
En werd een collega.
Dat was verrekte tof.
Dat je het even weet, Annemiek.

Anne-Floor ging uiteindelijk op in een wolkje van roze rook en werd Rosalie.
Mede omdat ik een Virginie nodig had. Een echte vriendin door dik en dun tegen wie ik aan kon razen over al die gekken in blogland.
Want ja hee hallo, alsof u allemaal zo normaal bent. Kom op, zeg.
En die vriendin zou dan zeggen: 'Rustig maar, lieve Rosalie. Het zijn allemaal maar lettertjes op een scherm, no worries.'
Dan zou ik knikken en weten dat het goed was.
En dat deed Virginie. Op sublieme wijze. Ze mag dan wat stil zijn op het moment, maar ze is er altijd. En dat is best wel heel goed van Virginie.
Ooit lachte iemand omdat ik Virginie mijn allerbeste vriendin noemde.
'Allerbeste vriendin?' zei die iemand, 'Ik heb wel vijf beste vriendinnen!'
'Virg, mosse heure,' zei ik en terwijl ik haar een geringschattende blink zond, vertelde ik haar die woorden van die iemand.
'Ha!,' zei Virginie, 'Vief beste vriendinnen? Nae Roosje, die haet neet ens ein beste vriendin, angesj zoe ze 't waal weite, toch?'
En dat, beste mensen, is een waarheid als een koe en een paard bij elkaar.
U wilt dat in het Nederlands horen, hè? Screw you. No way dat ik mij ooit in het Nederlands tot Virginie wendt.
Of we moeten in een toneelstuk zitten, of zo.
Virg maedje, danke wah.

En toen wonnen Virg en ik een aanmoedigingsbloggie.
Dat zorgde ervoor dat we op onze dijen kletsten van plezier.
We hebben er nu nog blauwe plekken van, seriously.
En ik? Ik wist dat het goed was.
Gelukkig was er geen ass kicking meer.
Er waren alleen nog maar stukjes.
Wanneer ik er zin in had.
En dat is fijn, joh.
U heeft geen idee.

Ik weet niet precies meer wanneer ik mijn webstreepjelog begon, maar ik heb gisteren besloten dat het vandaag precies 5 jaar geleden is.
Hoezee!
Ik wil eenieder bedanken die de afgelopen jaren hier gelezen heeft.
It was for better and it was for worse.
En ik zeg u één ding: met veel fantasie is deze blogonzin eigenlijk net 't echte leven, potdomme.
Op naar de tien!

Slapeloosheid tart mij.
Ik kan dus niet tegen hitte.
Dan lig ik te draaien.
En nog eens te draaien.
Of te zuchten.
En nog eens te zuchten.
Moeilijk, hoor.

Gisteren bereikte mijn slapeloosheid een hoogtepunt.
Ik schoof het gordijn bij mijn kussen opzij en staarde naar buiten.
En toen zag ik het: mijn venster zat ingeklemd tussen de buitenmuur en de steiger en kon dus niet gesloten worden.
'Wohohoho,' zei ik slaapdronken, 'Dit is niet goed.'
Waarom het niet helemaal goed was, dat had ik nog niet bedacht.
Het grote draaien begon en ik droomde van zware onweders, bolbliksems en Rosalieën die uit hun bedje dreven.

's Ochtends zat mijn raam nog steeds ingeklemd tussen de buitenmuur en de steiger.
'Hee kut,' dacht ik chagerijnig, 'Dat klote raam kan dus niet dicht vandaag en er is niemand thuis!'
Ja hee, luister eens. Ik heb de hele week steeds maar drie tot vier uur geslapen, dat komt de eloquentie niet ten goede.
Dus ik liep naar het balkon waar de steiger stond en duwde er eens aan.
Te zwaar.
'Godverpielekes,' vloekte ik, terwijl ik terug naar boven liep en mijn slaapkamerdeur afsloot en mijn juwelen mee naar beneden nam. Ja, want hee. Die drie ton aan diamanten en robijnen die daar ligt die laat ik daar natuurlijk niet zomaar wat slingeren. Als er dan iemand langs de steiger naar binnen klimt, dan komt ie in ieder geval niet verder dan mijn slaapkamer. Waar niks te halen is als de diamanten en robijnen er niet liggen, zeg maar.

Niet bepaald in mijn hum vertrok ik richting mijn werk.
'Het gaat stormen, hee,' zeiden mijn collega's en ze keken elkaar zorgelijk aan.
Want we hadden een barbecue bij één van mijn collega's na afloop van het werk.
Maar ik zag grote donkere wolken samenpakken boven mijn slaapkamerraam en de regen neerklateren en mijn slaapkamer langzaam onderlopen.
Manisch begon ik de buienradar te checken.
'Soooooheeeee!' riep ik om de tien minuten dramatisch uit, 'Een grote rode vlek nadert Nijmegen! Oh nee! Oh nee!'
Kijk, alles wat nat is, dat droogt ook weer en dat weet ik rationeel ook wel. Maar als je al de hele week al als een zombie rondloopt, dan zie je dat allemaal niet meer zo helder.

'Sms L. anders even,' zei B., 'Misschien is ze inmiddels thuis en kan ze je raam dichtdoen!'
Dus schreef ik een onsamenhangende sms in drie delen aan huisgenoot L. waar ze mijn sleutel kon vinden en wat er moest gebeuren.
L. reageerde niet, die was vast mensen aan het opereren of iets anders spannends wat die mensen van ER ook altijd doen.
'L. reageert niet,' zei ik met een trillend lipje.
Ja, ik ben echt eens toe aan een goede nacht slaap, zeg maar.

En dus vertrok ik met grote onrust in mijn hart naar de barbecue.
En ik zuchtte een beetje.
En ik steunde een beetje.
Ik was dus nogal vervelend vandaag.

Toen ik thuis kwam, was de steiger weg en mijn raam dicht. Het bed en omringende meubelstukken waren kurkdroog.
Wederom dank ik de schilders.
En trakteer mezelf op een Hoegaarden, terwijl ik wacht tot de temperatuur wat zakt en mijn slaapkamer goed doorgelucht is.
Want ik weet niet hoe het bij u daar is, maar in Nijmegen is het zalig koel na die rode vlek op de buienradar, zeg maar.
't Werd ook tijd, zeg.
Zomer, tsssk.
Doodziek word ik ervan.
Nee, het is erger.
Ik draai compleet door met al die slapeloze nachten.
Ik zie overal paars met gele doedelzakken.
En roze kamelen.
Hallucinatie heet dat, geloof ik.

Ik ga zo heerlijk slapen.
En dromen van de heerlijk besneeuwde hellingen van de Gornergrath.
Min 15, wat een zaligheid.
En geen doedelzak of kameel te bekennen daar.

Wie mij een beetje volgt op Twitter die weet dat het op het moment rondom mijn huis een komen en gaan van schilders is. Schilder hier, schilder daar, tralalala. Al vier weken lang staat mijn huis in de steigers en rent er regelmatig een met een mooi Nijmeegs accent pratende schilder langs mijn raam.

U kunt zich voorstellen dat je dat een beetje zat wordt.
Dat wanneer je slecht slaapt door de hitte het echt niet tof is als er voor achten al iemand aan een steiger staat de rammelen naast je slaapkamerraam.
Kortom: vanochtend verwenste ik alle huisschilders van Nederland (zie Twitter).

Maar toen.
Belde er één aan.
Of ik even het schuurtje wilde openen, dan kon ie dat verven.
'Ja, is goed,' zei ik, 'Maar dan moet ik even de sleutel zoeken.'
En ik ging op zoek naar mijn bosje met obscure sleutels.
Met de obscure sleutels in mij hand huppelde ik de trap af en opende de voordeur.
Nog geen halve seconde later realiseerde ik me dat ik dus het bosje met obscure sleutels in mijn hand had en niet het bosje met de niet-obscure sleutels.
En dat ik mezelf dus had buitengesloten.

Boven op een wolk zat een schaterend Opperwezen.
Ja ja, schaterend Opperwezen, ik zal nooit meer lelijke dingen zeggen over schilders.
'Oh maar mevrouw,' zei de schilder, toen ik hem mijn stommiteit vertelde, 'Dan verplaatsen we de steiger toch even, dan klim ik even door het raam naar binnen.'
En zo verplaatste de schilder de steiger en klom door mijn slaapkamerraam naar binnen.

Rosalie dankt het Opperwezen voor het open raam.
En voor de aardige schilders en hun steigers...