U wilt vast wel weer eens een vies verhaal horen, hè? Ik bedoel, dat met die potloodventer da's ook alweer een week geleden, dus het kan wel weer. Gisteren ging ik met Mieke naar het Prinsengrachtconcert in Amsterdam. 's Avonds zette ze mij in Driebergen op de trein. Helaas miste ik de trein van 12 uur op een haar, wat erin resulteerde dat ik in de trein van 1 uur moest. Zowaar niet de laatste trein in de richting van Nijmegen, maar die van 2 uur 7, dat vond ik toch wat te gortig.

Op het nogal desolate station Driebergen-Zeist raakte ik in gesprek met een meneer die richting Arnhem moest. Samen stapten we in de trein, die wonder-oh-wonder nogal vol zat. En met dat ik instapte, wist ik het : 'Oh, dit is zo'n soort trein.'
Kijk, hoe dat zit met treinen dat weet je alleen als je heel vaak in de trein zit.
Zo ging ik laatst voordat ik naar Parijs ging in de trein van Rotterdam naar Roosendaal. De doorgaande trein naar Brussel, zeg maar. Ik stapte in en toen dacht ik het ook : 'Oh, dit is zo'n soort trein.'
'Wat was dat nou voor een rare trein?' zei ik dan ook tegen J., toen ik bij haar ouders thuis was aangekomen.
'Oh, da's de crapuultrein,' zei J. schouderophalend, 'Da's inderdaad een hele rare trein.'

Nou, in zoiets zat ik gisteravond dus ook. Alleen was het niet echt een crapuultrein, het was meer een kotstrein. Ik zat nog geen tien minuten of het gedonder begon al. Het meisje tegenover me kwam terug van het toilet en deelde met een vies gezicht mee dat het hele toilet ondergekotst was. Het fijne van deze trein was, dat de hele coupé zich ermee begon te bemoeien en eenieder zijn of haar verontwaardiging hierover uitsprak.
Dat heb je in de spits nou nooit.
Vreemd.

Maar goed, nog geen tien minuten later nam er een jongen plaats op het trapje in het tussenstuk en begon eens lekker zijn maaginhoud de wereld in te slingeren. Maar liefst drie keer, hè? Vol in mijn beeld.
'Kijk daar. Hij kotst!' riep ik dan ook jolig uit.
Ja kijk, ik vind dat ook niet echt fris of zo, maar komaan. Er zijn ergere dingen in het leven.
Maar dat dacht de rest niet, hoor. Mensen begonnen te gillen. Werkelijk waar. Gillen. Gillen. Dat het een aard had.
Nou, als je hier al om gilt. Wat doe je dan als King Kong opeens uit je kledingkast komt of zo?
Of Geert Wilders?

Even later dreef de kots (lees: pure drank) lekker een eindje de coupé in.
'Oeh, het komt deze kant op!' riep ik vrolijk.
Ja ja, ik was op dreef.
De mensen sprongen op en renden naar de andere kant van de coupé.
'Nou nou, mensen,' zeiden de meneer die naar Arnhem moest en ik in koor, 'Dat spul bijt niet, hoor!'
Echt, ik heb in tijden niet meer zo gelachen.
En dat in een trein. Dat dat kan.
Je houdt het toch werkelijk niet meer voor mogelijk.

(Voordat u denkt dat ik helemaal verwilderd ben geraakt gisternacht: het Prinsengrachtconcert was werkelijk fantastisch! Danielle de Niese heeft er in ieder geval een nieuwe fan bij! Wat een geweldige uitstraling heeft dat mens, los nog van het feit dat ze best wel een stukje kan zingen...)

Vandaag ga ik eens wat zeveren over mijn werk.
Nee.
Niets specifieks, nee.
Stel je voor dat de baas mij ontslaat wegens loggen over 't werk.
Nee, dat moeten we niet hebben.
Zeker niet met die crisis, nee.
En nog een nieuwe studie beginnen, zoals de helft van Nederland tegenwoordig schijnt te doen, nee. Dank u vriendelijk. Dat zit er toch niet echt in, zeker omdat er ook nog iets af moet. Dus.

Nee, ik wilde eigenlijk alleen eens even zeggen dat ik mijn werk eigenlijk heel leuk vind.
Ik werk namelijk in de Communicaaaatie. Da's goed hoor, werken in de Communicaaaatie. Ik kwam in de Communicaaaatie via Amiek. Ik ging namelijk wat adressenbestandjes opschonen daar bij mijn werk. In eerste instantie voor twee weken, omdat er iemand op vakantie was en er heul nodig toch wat adressenbestandjes opgeschoond moesten worden.
Toen kwamen ze erachter dat ik ook best wel een beetje kan schrijven.
En dat ik html en zo snap.
Dat vonden ze denk ik aangenaam, of zo. Want nu werk ik daar dus gewoon, hè? Drie jaar alweer, volgende week.
Mag ik zomaar een beetje aan intranet sleutelen. Ik. Ja, ik. Die rare.
Verbazingwekkend.

En terwijl men daar ontdekte dat ik html en andere rare ICT-dingen snap en zo, toen ontdekte ik dat ik Communicaaaatie dus eigenlijk echt heul leuk vind, omdat het meerdere van mijn interesses en talenten met elkaar combineert. En kijk, da's nogal ideaal. Dat ik daar zelf niet opgekomen ben, dat is eigenlijk redelijk vreemd.
Ik dacht blijkbaar zo vaak: 'Hellup! Dadelijk word ik leraar!' dat er voor verstandige gedachten geen plaats meer was in mijn hoofd.
Maar kijk. Dat gebeurde dus niet. Het Opperwezen had het goed met mij voor. En Amiek ook.
Hmmm, misschien is Amiek wel...
Amiek?
Nee toch?

Maar goed, gisterochtend vertrok ik dus schijtchagerijnig naar kantoor. Vakantie naar Parijs voorbij, Rosalie in mineur.
Maar ik zeg het u: ik was nog geen uur op kantoor of ik had er al weer helemaal zin in.
En mensen, ik begin me langzaam te realiseren dat dat eigenlijk best wel behoorlijk briljant is.
Ik woon dan wel niet in Parijs, maar dan heb ik toch nog wat om dat vervelende feit te compenseren, niet?

(Waarom schrijf ik Communicaaaatie, vraagt u zich af? Nou, omdat ik dat zo uitspreek: Communicaaaatie. Op z'n Hollands. Of nou ja, dat probeer ik dan, hè? Met m'n schattige Limburgse accentje. Da's eigenlijk heel raar. Dat dan plotseling Communicaaaatie in zo'n mooie, vloeiende zin opklinkt. Maar goed, u kent mij ondertussen wel een beetje, denk ik dan maar...)

Hallo, is hier toevallig een passerende Belg aanwezig?
Een Belg die mij iets uit kan leggen?
Kijk, het zit namelijk zo. Afgelopen vrijdag zat ik in de stoptrein (of de L-trein, zoals u dat blijkbaar noemt) tussen Antwerpen en Roosendaal.
En toen zag ik daar op een van de tussenstations een gek bordje. Dat gekke bordje zag ik ook al in 2004, toen ik es naar Antwerpen ging. En toen maakte ik er een foto van. Aan het weer en aan de bomen kunt u zien dat ik de foto niet afgelopen vrijdag maakte.
Voor als u daaraan mocht twijfelen, hè?

Het wonderlijke bordje zag er als volgt uit:





Nou is dat bordje an sich niet zo wonderlijk, want ja... het is natuurlijk een gewonig, geel bordje.
Maar de mededeling erop is des te curieuzer.
Dus, passerende Belgen. Wilt u mij even uitleggen wat u met 'lange voorwerpen' bedoelt? En waarom dat bordje daar hangt? Ik vind dat namelijk geen slim bordje. Ik als recalcitrante Nederlander denk dan namelijk meteen: 'Ha! Ik neem er een lang voorwerp bij en ik houd het omhoog.'
En als dat bordje daar niet hangt, dan denk ik dus niks. En dus al helemaal niet aan lange voorwerpen die ik omhoog kan houden.

'Wat bedoelen ze in godeshemelsnaam met 'lange voorwerpen'?' informeerde ik bij J., die nogal veel van Belgen weet.
'Ja, dat kan vanalles zijn,' zei J. mysterieus.
'Zoals een hark?' wilde ik weten.
'Ja, dat kan,' knikte J.
'Of een vishengel?' ging ik verder.
'Dat kan ook,' stelde J. mij gerust.
'Wie staat er nou met een hark op het perron?' echode ik.
Ja, kom hee. Dadelijk zegt u ook nog dat je met een heipaal op het station kan staan.
Of met een Eiffeltoren.

Nee, ik vind het echt een gek bordje. Het roept allemaal vragen bij mij op.
Maar goed, je weet het nooit. Ik neem dus morgen een strijkplank mee naar mijn werk.
Om uit te proberen of wij in Nederland ook zo'n bordje nodig hebben.
Fier zal ik de strijkplank in de lucht steken op perron 1 van Nijmegen Centraal.
En voorzichtig zal ik door mijn rechteroog loeren om te kijken wat er vervolgens gebeurt.

Ik neem aan dat u dit ook wel wilt zien.
Ik neem morgenvroeg de trein van 7 uur 52 naar Schiphol, dus rond die tijd kunt u mij en mijn strijkplank aanschouwen.
En als u mee wilt doen, dan mag u uw ladder of uw partytentstokken best meebrengen, hoor.
Tot dan, hè? Gezellig!

Ik was dus in Parijs, hè?
Dat doe ik dus nooit meer, naar Parijs gaan.
Ik schiet namelijk in een regelrechte depressie als ik terug in Nederland ben.
Zo van: 'Kut. Was. Ik. Nog. Maar. In. Parijs.'
Ja, u leest het goed. De band tussen mij en mijn vaderland is niet al te best.
Ik ben liever elders. En als ik dan elders ben en terugkom, dan heb ik een depressie.

Begin nu vooral niet met: 'Ja maar, luister eens. Elders heb je ook dingen die niet leuk zijn...'
Ja jezus. Alsof ik dat niet weet.
Maar elders (lees: in Parijs) heb je wel de voordelen van een grote stad.
En zeg nu niet: 'Ga dan naar Amsterdam.'
Want eh ja. Amsterdam.
Nee, ik ga het niet zeggen.
Dat is te makkelijk.

Maar goed, ik was dus in Parijs.

Aldaar at ik een meloen met port erin. In het fameuze Parc Montsouris. Kent u niet, hè? Dacht ik al, maar toch is het een fameus park. Tenmidden van een berg voedsel zat ik daar, samen met vriendin J. en vriendin E. uit Moskou en ex-huisgenoot I., ook afkomstig uit Rusland. En zo'n meloen met port erin, da's best aangenaam. Schijnt iets Frans te zijn, moet u ook eens proberen. Als u in de tuin zit, of zo.

Ook meette ik met de Duitse vriend van vriendin E. die ik nog niet kende. Dit resulteerde erin dat ik een hele avond Duits sprak. Und na, dat ging echt best wel gut. Ik dacht: dat Frans zal wel weer gaan interferen, maar dat was dus niet zo. Want mijn Frans is tegenwoordig zo goed als non-existent. En ja, gezien ik natuurlijk eigenlijk gewoon een reserve Duitser ben, kwamen er opeens prachtige Duitse zinnen bij mij naar boven. En toen voelde ik mij helemaal het kind van mijn ouders.
Toll. Wunderbar.

Verder bezocht ik een tentoonstelling van Kandinsky in Centre Pompidou, waar ik overigens (buiten de tentoonstelling om, want Kandinsky is cool) ook weer een boel troep zag die de goegemeente Kunst noemt. Het zal allemaal wel. Ik vond het vooral nogal lachwekkend, allemaal. Maar goed, dat weet je als je naar Pompidou gaat. Dat hoort erbij. Dan schud je om de drie minuten je hoofd en verzucht je 'C'est n'importe quoi!'
Maar hee eh.... c'est la vie, hein?

Maar goed, na een dag of vier zaten J. en ik een beetje zo van: wat gaan we nu in godsnaam doen?
Dus pakten we een lijstje.
En dat ging zo:
R.: Nee. Al zeventien keer geweest.
J.: Nee. Al drie keer geweest.
R.: Nee. Al twee keer geweest.
J.: Nee. Want stom.
R.: Ja. Maar toch maar niet, want geen zin.
J.: Nee. Al negen keer geweest.
U ziet, J. is ook een ervaren Parijsganger.
En dus gingen we maar weer naar een park om te hangen.
Of naar de Rue Mouffetard om iets aangenaams te eten.
Of nog maar eens naar een park om te hangen.
Of naar het Quartier Latin om iets aangenaams te eten.

Maar toen!
Gebeurde er iets dat J. en ik allebei nog nooit hadden meegemaakt in Parijs.
Gaat u er maar eens goed voor zitten, hee.
J. en ik zaten namelijk in de metro. Een beetje te suffen.
Zo van: 'Nou nou, we hebben alles wel al gezien en gedaan hiero zo.'
Tot er opeens een man het nodig vond om voor onze neus zijn genitaliën erbij te halen.
'Laten we even uitstappen,' zei ik tegen J.
'Goed idee,' zei J.
En we sprongen uit de metro.
C'etait rigolo, ça...

U begrijpt. Dit is een tweede reden voor mij om niet naar Parijs terug te gaan.
Ik heb daar nu echt alles meegemaakt, wat je daar mee kan maken.
Dus op naar Rome voor meer avonturen...

(Waarom Rome? Nou, omdat ik hier de geniale grap 'Geen Italië' van ex-huisgenoot P. aan mijn log wilde breien, om de titel van dit log kracht bij te zetten. Maar dat lukt niet. Maar ja, het is niet altijd feest. Soms krijg je je verhaal niet zo gedraaid dat het allemaal schoon en fijn past. Dus daar moet u zich maar bij neerleggen, hoor. Ik ben ook maar een mens...)

ex-collega J: Tjee, dat zijn leuke taarten, kan ik er zo eentje bij jou bestellen?
Virginie: Ja hoor, wat zou je erop willen hebben?
ex-collega J: Uhm, tja, maakt niet zoveel uit, gewoon iets leuks, feestelijks... Of misschien een, uh nee, dat gaat vast niet...
Virginie: Hoezo? Wat wou je erop dan?
ex-collega J: Nou, een Kakatoe? Dat is vast te lastig...
Virginie: Haha, nee hoor, ik kan er best een Kakatoe op maken, als jij dat wilt. Kijk maar:

Een eerste heilige communie is natuurlijk ook een mooie gelegenheid voor een bijzondere taart. En de getekende uitnodiging was te mooi om niet te gebruiken in de taart:



Maar om dat plan te kunnen verwezenlijken, was het wel tijd voor een nieuwe techniek, altijd leuk natuurlijk, al helemaal als het ook nog eens lukt
Dus toen werd het deze frisse, meisjestaart. Een heerlijke vanille-citroen cake gevuld met aardbeienmousse, voor een bijzondere en stralende lente-dag!

Tja, ik zag toevallig dat er vanavond een vriendschappelijk wedstrijd is van het Nederlands elftal, dus leek me vandaag wel een geschikte dag om deze, voetbalgerelateerde taart te plaatsen.



Het is maar goed dat ik geen voetbalfan ben. Stel je voor dat ik namelijk een fervent aanhanger van een rivalerende club was geweest, dan had ik natuurlijk uit principe dit verzoek niet aan kunnen nemen...

Ja, u dacht misschien dat ik een grapje maakte, maar ik zit nu dus echt in Spanje vakantie te vieren. Lang leve het ontslag.

Maar goed, ik heb het nu natuurlijk veeeeeel te druk met belangrijke dingen als spelen met de hond, niks doen en lanterfanteren om hier uitgebreide stukjes neer te zetten. Maar omdat Roos er ook al een weekje tussenuit is, heb ik eens over mijn humaan hart gestreken en besloten jullie de taarten uit Spanje te doen. Geen groetjes dus, maar taartfoto´s. Zie het als een soort inhaalslag. En we beginnen de taartweek met een huwelijkstaart. Mijn tweede om precies te zijn



Een beetje anders dan een standaard roomwitte taart, nietwaar? Aangepast aan de kleding van de bruid (zwart met hot pink) en een gedeelde liefde voor chocola. Het roze was dus een hot pink... wat helaas niet zo goed uit de foto blijkt, maar dat moet u er dan zelf maar bij denken. Ik kan niet alles doen, he.



En als verrassing heb ik precies een maand later een kleinigheidje afgeleverd, twee koekjes in de vorm van een huwelijkstaart, in dezelfde kleuren. Hoewel hier het roze nu meer een pastelkleurtje lijkt, maar het was echt een fel roze hoor.



Zo. Dat was nummer een. Morgen meer!

Net pakte ik mijn koffer in voor een weekje Parijs.
Eerst het ondergoed en de sokken, toen de rest van de kleren.
Net zoals mijn ouders het mij geleerd hebben.
En dan overige zooi bovenop.
Zoals een toilettas, een juwelenkistje (ja hee, de diamanten en robijnen moeten wel mee, 't is Parijs, for Christus' zaakje. 't Is één grote modeshow daaro) en mijn nieuwe zwart met witte polkadotterige jas.
En oh ja, een Delfts blauw blik gevuld met Nijmeegse en Marikenthee en stroopwafels.
Voor vriendin E. uit Moskou, dan heeft die ook wat.
Over vriendin E. en stroopwafels weet ik trouwens nog wel een mooie, maar die vertel ik u nog wel eens.

Maar goed, ongeveer zes jaar geleden pakte ik ook een koffer in om naar Parijs te gaan.
Van boven tot onder stouwde ik dat ding vol met kleding, want eh ja. Een half jaar, da's wat anders dan een week.
Zorgvuldig schoof ik toentertijd ook een bordje tussen mijn kleding.
En wat Ikeabekers.
En het bestekje dat ik op mijn eindexamenfeest van mijn leraar klassieke talen kreeg.
Oh nostalgia!
Toen ik vandaag wederom de Ikeabekers tussen mijn rotzooi propte, moest ik opeens denken aan mijn bordje en bestekje.
Het leek me nogal onzinnig om ze deze keer mee te nemen.
Maar de Ikeabekers wel, hoor. Die neem ik zelfs nog mee naar het toilet. Echt waar. Mensen die mij kennen, zeggen altijd: Heb je haar weer met d'r Ikeabekers.

Morgen begin ik aan een heksentoer. Eerst naar Driebergen via Den Bosch. Da's drie keer overstappen. Dan ga ik van Driebergen naar Roosendaal. Da's ook drie keer overstappen als ik me niet vergis. Met m'n hutkoffer, lekker sjezen over Utrecht Centraal. Ik heb er nu al zin in. Joy!
Maar goed. Het is dan ook voor een goed doel.
En mocht ik dorst van dat gesleep krijgen, dan heb ik altijd mijn Ikeabekers bij de hand, hè?

Bis bald, leute!

Mooi is dat he? Vermeld ik hier groots mijn terugkomst in de blogosfeer met culinaire berichtjes, en daarna blijft het ineens weer stil... Maar dat kan gebeuren, als je baan ineens op het spel staat. Nu niet meer hoor. Maakt u zich maar geen zorgen. Als je immers geen baan meer hebt, kan die ook niet meer op het spel staan, nietwaar?

Dus jawel, ik ben ineens Koos Werkeloos. De woorden 'crisis' en 'inkrimpingsreorganisatie' zijn gevallen, gevolgd door de gevleugelde woorden 'uw arbeidsplaats is daarbij helaas komen te vervallen'. En eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat mijn eerste gedachte daarbij was: "Goh, toch interessant hoe ze dit hele gesprek zo hebben opgebouwd dat het woord 'ontslag' niet daadwerkelijk in de mond wordt genomen". Tja, je hebt een interesse in taal of niet...

Maar goed, ik neem aan dat u wel begrijpt dat mijn eerste prioriteit niet het schrijven van een logje was. Dat kom later wel. Er valt namelijk nog een mooie klucht te schrijven over dit ontslag. Ooit. Wanneer alles echt is bezonken en ik al lang weer vrolijk op een nieuwe plaats zit. Hoewel er niet eens zoveel meer hoeft te bezinken. Ik vind het eigenlijk een beetje verbazigwekkend hoe snel ik dit hoofdstuk in mijn hoofd en hart af kon sluiten, terwijl ik toch 7 jaar me heb ingezet voor dit bedrijf. Een bepaalde gang van zaken, kan daar veel aan bijdragen, dat is me wel duidelijk geworden. Het afscheid nemen van de collega's is minder makkelijk, zeker als ze bij je vertrek ineens allemaal in je kamer staan met leuke cadeautjes zoals een taartdoos en bakvormpjes... (tja, ik weet niet wat ze meer gaan missen, mij of mijn baksels ). Gelukkig komt er over een maand of twee nog een afscheidsetentje en heb ik dus nog wel even om me voor te bereiden op het echte afscheid.

Tot die tijd ga ik dus maar eens flink solliciteren. En, nu ik ineens de tijd heb, ook maar even uitwaaien in Spanje. Of uitzweten, het is immers wel augustus...