Luister, luister allemaal. Het is weer tijd voor een prinsjesdagverhaal!
(Zie hier de edities van 2007 en 2008).

Proloog
Vanmiddag zat ik aan de lunch met mijn mannelijke collega's.
Dat gebeurt de laatste tijd steeds vaker. Waar die vrouwen dan allemaal zijn, ik heb geen idee.
Nou ja, ik heb wel een idee. Die zijn allemaal wandelen in het parkje aan de overkant van de straat.
Maar hee, ik niet. Ik houd de schijn niet op, hoor.
Ik houd me strikt aan mijn frikandel tijdens de lunch.
Of gehaktstaaf.
Of whatever. Als het maar vies en vettig is, dan ben ik blij.
Vandaag was het bijvoorbeeld een knakworst, ja ja.
Maar goed, ik begin af te dwalen.
Mijn collega's en ik raakten in gesprek over het koningshuis, want ja hee... prinsjesdag, hè?
Blijkbaar spuide ik op een gegeven moment een nogal aperte mening over de Oranjes, want collega B. wilde ik weten of ik dan republikein was.
'Ja,' zei ik, 'Als ik er heel goed over nadenk, dan kan ik alleen nog maar tot de conclusie komen dat ik republikein ben.'
Waarop collega E. bijna van zijn stoel viel.
Ja hee. Hallo. Ik. Republikein. Ik. Die rare met die Wax en Maxvlag in de kamer.
Ik, die op internet allerlei royaltiemeuk bespreekt met gelijkgezinden.
Stelt u zich dat eens voor.
Ik snap dat een mens daar van schrikt, zo tijdens de lunch.

Maar goed. Hoe werd ik republikein? Nou, dat zal ik u eens vertellen. Ik ben namelijk geen fan van de man die erg van operettepakjes houdt, dat steek ik niet onder stoelen of banken. Ik vind de man die erg van operettepakjes houdt namelijk niet zo intelligent. En kijk, ik heb geprobeerd mij daaroverheen te zetten (zo van: 'iedereen verdient gelijke kansen' en 'het zal best 'ne goeie jong zijn' etc.), maar op gegeven moment is het toch echt klaar, hoor. Kom nou. Ik ben gekke Henkie niet. Er zitten grenzen aan wat je als belastingbetaler moet en kan pikken. Godmiljaar.

Hoofdverhaal
'Ik wil niet, ik wil niet, ik wil niet!' stampvoette de man die erg van operettepakjes houdt.
'Kom nou, Alexander,' zei de vrouw die blij is dat de mensen haar fysio betalen, terwijl ze aan haar roze jurk sjorde, 'Jij moet je toch iens over dat heenzetten, hoor. Jij kan niet altijd die fotografen ontlopen.'
'Ik wil niet, ik wil niet, ik wil niet!' gilde de man die erg van operettepakjes houdt.
Geloof me, hij begon nog net niet met zijn hoofd tegen de muur te bonken.
'Luister nou,' verzuchtte de vrouw die blij is dat de mensen haar fysio betalen, 'Fotografen zijn nou eenmaal een nadeel van onze baan. Wij hebben ook viel voordelen, weet je. Wij betalen bijvoorbeeld geen belastieng.'
'Belastieng?' schreeuwde de man, 'Wat is dat nou weer? Je praat in raadselen!'
'Kiek, dat bedoel iek,' de vrouw schudde haar hoofd, 'Jij weet niet eens wat dat is. Dat ies goed, weet je. Dat moeten wij zo zien te houden!'
De man die erg van operettepakjes houdt, zond zijn vrouw een vernietigende blik.
'En toch ga ik niet mee, vandaag,' mokte hij.
'Alexander!' klonk het plotseling ijzig achter hem, 'Ga naar buiten en stap in het koetsje, for crying out loud!'
U begrijpt, de vrouw met de tent en de UFO had gesproken.
En die is de baas.

Mokkend stapte de man die erg van operettepakjes houdt in het koetsje.
'Ik zie een fotgraaf,' siste hij, 'Dood aan de fotograaf!'
De vrouw met de tent en de UFO en de vrouw die blij is dat de mensen haar fysio betalen wisselende een betekenisvolle blik.
Zo eentje van: 'Heb je hem weer. Met z'n stokpaard. Negeren die hap!'
U kent die blikken wel.
Ik bedoel, zelfs ik ken ze. En ik heb niet eens een man. Of iets wat daarop lijkt. Dus.
Maar goed, de man die erg van operettepakjes houdt, besloot om zich koest te houden in het koetsje.
Glimlachend zwaaide hij naar de blije mensen langs de kant.
Dat het daarbij leek alsof hij soms ook naar die vermaledijde fotografen zwaaide, dat nam ie dan maar op de koop toe.
Hij was namelijk een man met een plan.
En dat was maar goed ook, dat ie een man met een plan was.
Want anders was ie een man met een... ja... met wat eigenlijk?

Bij de Ridderzaal ontmoetten de twee vrouwen en de man onder andere de vrouw die denkt dat het carnaval is en haar man.
'Miljaar,' zei de vrouw met de tent en de UFO tegen haar schoondochter, 'Wat zie jij er normaal uit, zeg.'
'Ja, de prijs voor de mooiste dooie veugel op 't keuninklijke heufd gaat dit jaar naar jou,' bitste de vrouw die denkt dat het carnaval is.
Echt ongelijk kan ik haar op dit punt niet geven, eigenlijk.
Maar goed, de gezelligste familie van Nederland betrad de Ridderzaal en na wat trompetjes en de hele tralalalala begon de vrouw met de tent en de UFO haar verhaal voor te lezen. Daarbij was ze zo druk met kijken alsof ze het leed van het hele land op haar schouders mee moest torsen, dat ze niet zag dat haar oudste zoon uit de binnenzak van zijn operettejasje een katapult en een zak met steentjes haalde.

De overige familieleden draaiden wat met hun ogen en de vrouw die blij is dat de mensen haar fysio betalen stootte haar man nogal hardhandig aan.
'Belastieng!' siste ze, 'Alexander, denk aan die belastieng!'
'Bulls eye!' brulde de man die erg van operettepakjes houdt, toen hij een fotograaf vol tussen de ogen trof met een uiterst spits steentje.
Waarna hij over de grond rolde van pure vreugd.
Een kinderhand is snel gevuld, zo blijkt maar weer.

Epiloog
U denkt nu vast: nou, dat heb ik niet zien gebeuren, toen ik vanmiddag zat te kijken. Nou, ik wel, hoor. Die RVD die kan echt niets voor mij verborgen houden, ik ken ze ondertussen wel, mijn royalties en hun fijne gewoontes. Tuig van de richel, echt waar.
En daarom ben ik dus republikein, hè?
Vanwege die censuur en zo.
Ik moet dat niet.
Nou ja, diep van binnen moet ik dat niet, hè?
Want ondiep van buiten vind ik het natuurlijk allemaal nog steeds machtig interessant.
't Is als met die frikandel tijdens de lunch.
Je weet dat je 'm niet moet eten, maar je doet het toch.

Omdat u natuurlijk ook allemaal die draaiende schijf wilt zien...



Meer foto's zijn natuurlijk te vinden op onze Hyves-pagina!

Niet zo lang geleden, kwam mevrouw mijn moeder terug van het boodschappen doen en sprak daarbij de woorden: 'Ik heb voor jou ook een zak pasta meegenomen.' Niet veel later stond ik dan ook met een zak pasta in mijn handen, gebiologeerd te kijken naar de vorm. U moet namelijk weten dat ik dol ben op pasta en toch al een heel stel vormen in mijn leven heb gezien, maar deze was nieuw voor mij. Niet dat dat op zich zo bijzonder is. Er zijn honderden, misschien wel duizenden pasta-vormen op de wereld, dus er is nog genoeg te ontdekken op pastagebied. Maar het zorgde er wel voor, dat ik me af begon te vragen hoe ze aan al die vormen zijn gekomen? En zeker de vormen die nu nog nieuw ontwikkeld worden...

Zit er ergens in een klein kamertje achterin de pastafabriek een oud mannetje of vrouwtje gebogen over een tekentafel met een klein lichtje en een bijna opgeslepen potlood? Of juist met een gote homp pastadeeg, zodat er experimenteel gekleid kan worden? Misschien zelfs met een pot saus erbij, zodat direct de saus-opnemende kwaliteiten van een nieuwe vorm onderzocht kunnen worden. Binnen handbereik ligt natuurlijk ook Pasta van A-Z, het ultieme naslagwerk voor de pastamaker, want ja, een 'nieuwe' vorm zou zomaar al door iemand anders ook een keer bedacht kunnen zijn en dat moet natuurlijk even uitgeplozen worden...

En zou de pastabedenker werken met deadlines en targets? Loopt de baas het kamertje binnen en zegt: 'Ik moet twee nieuwe pastavormen hebben voor het einde van de maand!' Of wordt er juist gewerkt met bonussen; een maandsalaris per nieuwe, succesvol op de markt gebrachte vorm? Of zou het oude vrouwtje in het kleine kamertje eigenlijk de moeder van de pastafabriek-eigenaar zijn en met iedere nieuwe vorm de reis naar het bejaardentehuis verschuiven? Of zit ze juist opgesloten in dat kamertje, totdat ze nog een nieuwe vorm bedacht heeft en dan eindelijk weer eens naar buiten mag?

Tja, dat vraag ik mij dus allemaal af, bij zo'n pak onbekende pasta...

Even over vroegah, hè?
Toen had je Tik Tak.
En Tik Tak dat was met schaapjes en met hondjes.
In 't begin van zulk een fijne, spannende en geestprikkelende aflevering.
(Quote huisgenoot B. bij het zien van Tik Tak: Dit is wel erg 'Knoop in je zakdoek', hoor.)
(Ik zou dan kunnen zeggen: Ja hee, 't is voor Belgen! Maar zo ben ik niet. Komaan. Neen. Dat zou ik nooit zeggen).
Maar goed, ik wist altijd feilloos of er bij de begintune als laatste een schaapje of een hondje kwam.

'Hondje!' zei ik dan.
En dan kwam er een hondje.
'Schaapje!' brulde ik.
En u raadt het nooit: dan kwam er een schaapje.
'Ik snap dat niet,' jammerde mijn moeder dan, 'Waar ziet ze dat aan?'
Nou, dat mag u mij vertellen.
Want I've totally lost it, snotverdulleme.
Nu zeg ik 'Hondje' en dan komt er een schaapje en vice versa.
Ik ben er helemaal beroerd van, echt waar.

Dus ik stel voor.
Dat we even een autistisch experiment gaan doen.
We gaan namelijk als volslagen debielen zitten staren naar twee fijne afleveringen van Tik Tak.
Ik heb ze naast elkaar gezet, zodat we een synchroontje kunnen doen.
Vroeger had je daar dus twee tv's voor nodig, voor zo'n experiment.
Conclusie: youtube is goehoed.
Althans voor de enigszins autistische zielen van deze planeet, zoals Rosalie.



Ik wil trouwens ook zo'n vrolijk jaren '80 kind. Waar kun je die kopen?

Daar istie dan hoor, met enige trots presenteer ik u hier de eerste eigenste kookvideo van Virginie:



Als u enige technische mankementen in het filmpje ziet, dan geef ik daar natuurlijk Windows Movie Maker de schuld van (en niet mijn onervarendheid met het programma, kom nou zeg!). Mocht u echter op kookgebied nog vragen hebben of dingen missen, laat het me vooral weten! Dat is alleen maar leuk voor het interactieve deel, en dit is voor mij ook nog nieuw, dus volgende video's kunnen alleen maar beter worden, nietwaar?

Vertraging omdat deze taart eigenlijk nog bij mijn 'Taarten uit Spanje'-reeks hoort. Maar het leuke bij deze taart was, dat ik ook een fotootje had van een gesneden stukje taart... Van het stukje dat ik heerlijk zelf heb opgepeuzeld. Maar die foto, die had ik met mijn telefoon genomen. En het kabeltje om de telefoon op de computer aan te sluiten, lag natuurlijk in Nederland. Op zich geen probleem, dacht ik eerst. Ik bluetooth de foto wel naar mijn computer. Jaja, de techniek staat voor niks. Maar dan ook letterlijk, want het lukte dus niet. Oh, een file van mijn computer naar de telefoon sturen was geen enkel probleem, maar andersom wilde hij het maar niet doen... Dus nu ik (al lang, ik geef het toe) weer herenigd ben met het kabeltje, volgt alsnog een taart uit Spanje.

Een taart als deze wilde ik al heel lang maken, maar ja, hij werd maar niet besteld... Dus toen ik bij een etentje met vrienden gevraagd werd om voor het dessert te zorgen (vreemd genoeg gebeurt dat best vaak, ik heb geen idee waarom... ), greep ik natuurlijk direct mijn kans. En tjonge jonge, wat vind ik het zelf mooi. Het liefste had ik er een taart van drie verdiepingen van gemaakt, dan was het thema denk ik echt tot zijn recht gekomen. Maar dat wordt mogelijk dus wachten tot ik ooit zelf trouw...

En hier dan de foto waar het allemaal om draaide:

Een foto waarop u ook eens de binnenkant kunt zien; die heerlijke smeuige lagen chocoladecake, gevuld met een zachte caramelmousse.... Ja, zo lust ik er nog wel een...

8 kilo schoon aan de haak, zoveel taart staat er nu in mijn bijkeuken. Of nou ja, het staat in de extra slaapkamer die ik omgetoverd heb tot bijkeuken. Eigenlijk noemde ik het eerst de bakkamer, maar dat lijkt teveel op badkamer in een gesprek. En tja, wie heeft er nu 8 kilo taart in zijn badkamer staan? Dus heb ik hem maar even omgedoopt tot bijkeuken en dan is het helemaal niet zo raar om er 8 kilo taart te hebben staan. Tenminste, ik vind van niet.

Die 8 kilo taart, is voor een bruidstaart. Een hele coole bruidstaart. Ik maak hem, dus dat is logisch Nee nee, zo erg is het nog niet met me gesteld hoor. Het wordt zo'n coole bruidstaart, omdat hij een thema heeft. Ja ja, een heusch thema. Misschien heeft u vroeger als jonge jongen of frisse meid wel eens het bordspelletje 'Levensweg' gespeeld? Misschien ook niet hoor. Net als ik. Ik kende het spelletje niet eens, totdat het het thema werd voor deze bruidstaart. Gelukkig kon ik een exemplaar lenen, andes was het nog een lastige opgave geweest. Hoe dan ook, dit bordspel heeft echt fantastische dingen die je allemaal kunt verwerken in een taart. En dat is dus precies wat ik nu aan het doen ben. Huisjes bouwen, bruggetje bouwen, wegen aanleggen, boompjes planten, riviertje laten stromen....eigenlijk is het net alsof ik SimCity aan het spelen ben...

Maar de 'crowing glory' is toch wel wat er bovenop de taart komt te staan. Geen traditioneel bruidspaartje natuurlijk. Zelfs geen modern bruidspaartje. Pff nee zeg, als je kiest voor een Levensweg-taart, dan wil je wel wat anders dan een mannetje en vrouwtje die je van de bovenkant van je taart toelachen. Dus heb ik een bewegende taarttopper. Ohja, u leest het goed; bewegend! Diegenen onder u die het spelletje wel kennen, herinneren zich misschien dat er niet werd gegooid met dobbelstenen, maar dat je aan een soort liggend rad van fortuin moest draaien... U voelt hem denk ik wel al; mijn taart krijgt bovenop een werkend replica van suiker. En dat vind ik persoonlijk best cool.

Een foto? Nee, die kan ik u nog niet geven. Niet alleen omdat de bruid en bruidegom de taart nog niet gezien hebben, maar ook omdat de taart nu nog een blank canvas is. Ik besloot alleen maar ineens in een opwelling dat canvasje eens op de weegschaal te zetten en voila, 8 kilogram was de uitkomst. En die kennis besloot ik hier even met u te delen. Weet u dat ook weer...