Sinds ik in V. woon, krijg ik veel post. Heul veel post. Heule bergen post zelfs. Hoewel het meer reclame is dan post. En krantjes. Heul veul krantjes.
De trompetter, het E3 journaal, het zondagsnieuws, een wijkkrant, de buurtkrant, Airport W. krant en volgens mij ook nog regelmatig een krantje met gemeentenieuws. Ik krijg onderhand meer kranten door de bus dan de gemiddelde abonnee. Met als verschil dat ik deze krantjes allemaal niet lees. Net zo min als 70% van de reclame. Maar ja, die andere 30%, die ik wel lees, wil ik wel blijven lezen. Dus een Nee/Nee-sticker biedt ook geen soelaas.

Dus blijf ik gewoon elke avond bij thuiskomst met moeite de deur openduwen, om vervolgens de hele papierhandel zo'n beetje linea recta in de oud papierbak te gooien. Zo'n beetje linea recta dan. Niet helemaal natuurlijk. Nee, kom nou zeg. Dat kan ik echt niet aan. Ik ben namelijk altijd bang, dat ik per ongluk 'echte' post mee weg gooi. Post die tussen het reclamewerk verstopt zit, of midden in een krantje is geschoven. Dus blader ik de hele berg altijd even door. Even alles openvouwen en uitschudden. En dat kost nog best veel tijd, kan ik u zeggen. Maar als ik het niet doe, gaat mijn nachtrust eraan. Dan krijg ik nachtmerries. Over gemiste blauwe enveloppen en deurwaarders die boos op mijn deuren kloppen en bonzen. Niet dat ze zouden moeten kloppen en bonzen, want ik heb gewoon een werkende en behoorlijk beangstigende deurbel, maar mijn nachtmerriedeurwaarders staan nou eenmaal altijd te kloppen en te bonzen.

Maar gisteren was het dus bijna gebeurd he. Ondanks een vluchtige doorbladeractie. Ik had het natuurlijk grondig moeten doorbladeren, maar ja, het was laat, ik was moe, u kent het wel. Gelukkig was het lot mij op dat moment goed gezind, dus op het moment dat ik de berg reclame in de papierbak laat vallen, schuift een wit A5 formaat blaadje deels eruit. En witte A5 formaat blaadjes zijn natuurlijk de dingen om in de gaten te houden, dat is namelijk zelden reclame. Dus ik vis het papiertje er aan zijn hoekje uit en voila; ik heb ineens een briefje van de PTT, uh TPG, of uh TNT-post in mijn handen.

Over een pakje.
Een pakje voor mij, dat niet door de brievenbus paste.
Een pakje dat ik de volgende werkdag met datzelfde briefje op kan komen halen.
Een pakje waarvan ik geen flauw idee heb, van wie het is of wat erin zit.
Een mysterieus pakje dus, helemaal uit Canada...

En weet u wat nu het allerergste is? Niet dat ik het papiertje bijna had weggegooid. Nee, wat zo erg is, is dat ik tegenwoordig weer gewoon moet werken, en ik dus op zijn vroegst woensdag pas dat mysterieuze pakje op kan gaan halen. 5 dagen lang in spanning afwachten hoe, wie, wat, waar of waarvan dat pakje is. Nu heb ik uiteindelijk dus geen echte post gemist, maar is het evengoed gedaan met mijn nachtrust... Vermoeiend hoor...

Vandaag had Anna haar eerste harples.
Ja en hee. Harp. Dat weet u. Daar kan ik u goed over doorzagen.
Dat u denkt: komt ze weer met haar harp.
Maar hee, het is mijn blog.
Ik betaal elke april nogal wat euries om de boel draaiende te houden.
Dus dan schrijf ik. Wat ik wil.
Ja.
Dat doe ik.

Maar goed, de eerste harples.
Dat was quite fascinating, ik herinner me nog als de dag van gisteren.
Al sinds ik de baarmoeder verlaten had, wilde ik harp spelen.
Ik zei dat voor het eerst toen ik natuurlijk talig werd.
Niks geen papa. Of mama. Nee. Harp. Dat zei ik.
Luid en duidelijk en met een schattig Limburgs accentje.
Harrup.

Daarvoor zei ik het ook al, maar toen snapte niemand de signalen.
Ik de hele tijd als een gek met mijn handjes in de lucht plukken.
Maar niks hoor.
'Kielekielekiele,' zeiden allerlei onnozele types die boven mijn wippertje kwamen hangen.
'Miljaar,' dacht ik dan, 'Flikker op. Met je kielekielekiele. Zing liever het concert voor fluit en harp van Mozart.'
Ja, dat gelooft u niet dat ik dat dacht, hè?
Maar hee hallo. Wie was er bij toentertijd? U of ik?
Nou dan.

Maar goed, toen ik zeven was en al prachtige volzinnen kon produceren als 'Waarde vader, behoort het tot de mogelijkheden dat u het over uw edele hart kunt verkrijgen om mij naar enig muziekonderwijs in de vorm van een harples te sturen? Alstublieft. Dankuwel.', toen mocht ik eindelijk es naar mijn eerste harples.
En toen meette ik met mijn eerste juf. Juf S. met het megalange haar. En een brilletje. Ja, Juf S. was een echte.
'Oh oh oh, juf S.!' piepte ik na een kwartier les.
'Ja, zeg het eens,' zei juf S. opgewekt.
'Waar zit de do?' wilde ik weten.
'Dat is die rode snaar,' was juf S. d'r antwoord.
'Oh oh oh,' zei ik, ADHD'er avant la lettre, 'Dan kan ik Vader Jacob! En Altijd is Kortjakje.'
Want hee, die kende ik al van op de piano. Had ik van papa geleerd. En dus speelde ik.
Met een klein, verkrampt vingertje plukte ik aan de snaren.
Miljaar.
Ik speelde harp.
Everything I wanted since the womb.

Hopelijk was 't ook een beetje zo voor Anna vandaag.

Creme brulee mit Lavendel und Brombeeren. Dat stond er ook op de menukaart bij Sauerkraut & Bulgur, ons vriendelijke buurtrestaurant. En tjonge jonge, mijn smaakpapillen begonnen zich al te verheugen op het dessert. Zelfs toen ik na het hoofdgerecht eigenlijk genoeg gegeten had (het waren immers Berlijnse portie's), besloot ik toch voor de Creme brulee te gaan. Die liet ik echt niet aan mijn neusje voorbij gaan. Stelt u zich eens voor; een heerlijk zachte, smeuige creme, met een zoetzuur accent van overheerlijke rijpe bramen en een hint van lavendel op de achtergrond, allemaal verborgen onder een knapperig laagje caramel. Mjam mjam, honger of niet, die sensatie ging niemand me afpakken.

Niemand behalve de kok dan. De kok had duidelijk andere gedachten bij een Creme brulee mit Lavendel und Brombeeren dan ik. De kok had duidelijk al andere gedachten bij een standaard Creme brulee dan ik. Zoveel werd eigenlijk al duidelijk op het moment dat de Creme brulee voor mijn neus verscheen. Want dat caramellaagje is natuurlijk wel de hoofdattractie, lieve mensen. Kijk, de creme is gewoon heerlijk, maar met de brulee erbij is het kermis. Wat is er nou leuker dan met je lepeltje op een laagje caramel tikken, tot het knapt en de schat eronder vrijgeeft? Dus als er dan een Creme brulee voor me wordt neergezet, waar niet alleen te weinig suiker gebruikt is om een fatsoenlijk laagje caramel te creëeren, maar waarbij ook nog eens een deel van de suiker niet gecaramelliseerd is en een ander deel al de eerste tekenen van verbranding laat zien, dan is de kermis direct naar het volgende dorp getrokken. Jammer, maar goed, ik heb altijd nog de heerlijke creme. Met bramen. En lavendel. Mmmmmm...

Dat dacht ik tenminste, totdat ik daadwerkelijk het eerste hapje nam. Ik geloof niet dat ik ooit eerder zo onverwacht werd geconfronteerd met een vieze smaaksensatie. En mensen, ik bedoel echt vies. Niet tegenvallend, niet onsmakelijk, nee echt vies. De smaak, de structuur, de temperatuur, zelfs de geur; geen van allen aangenaam. Als u me niet gelooft, u kunt het heel makkelijk zelf een keer ervaren; maak wat zoet roerei, laat het ijskoud worden en gooi er dan nog een extra schep suiker en een lepel ijswater op. Nou, dat wordt smullen, denkt u niet?? Het gemis van de lavendel en de bramen schenk ik u. Hoewel de lavendel misschien nog wel de meest positieve noot van het gerecht was. De lavendel was als een mooie subtiele noot erin verwerkt, was vast heerlijk geweest in een Creme brulee. Het werkt alleen niet zo goed bij koud en kledderig zoet roerei... Van de bramen heb ik eigenlijk niks gemerkt. Ja, een paars plekje ei onderin het schaaltje, waarvan ik aanneem dat dat de verantwoording voor de bramen uit de gerechtstitel was.

Toch raad ik u aan om een keer bij Sauerkraut & Bulgur te gaan eten, mocht u een keer in Berlijn zijn. Want koken kunnen ze wel er hoor. De hoofdgerechten waren allemaal even heerlijk en vakkundig klaargemaakt. Een heusch smulfestijn is vooraf gegaan aan het Creme brulee-debacle. Dus ga er heen, smul van al het lekkers dat u voorgezet krijgt, maar bestel een dessert alleen zodat u iets sierlijks heeft om naar te kijken, terwijl u geniet van een afsluitend kopje koffie of thee. Dat had ik ook moeten doen.

Vandaag liet een collega mij het onderstaande filmpje zien.
En toen dacht ik: miljaar.
(En ook: Da's makkelijk. Nu hoef ik niks te typen. Want hee. Lui. Dat is mij. Rosalie)
Kijkt u maar even mee:



Gek volk die Oostblokkers.
Wij janken bij Paul Potts, Susan Boyle en andere entiteiten.
Maar in de Oekraïne, daar jankt men om zand.
En weet u? Eigenlijk snap ik dat veel beter.
Kijkt u maar eens goed.
Als u dat nog kunt, dat is.

De dag begon al raar toen ik vanochtend even voor zevenen op de lichtknop duwde. Ik had amper een oog dichtgedaan en kon dan ook wel een gat in de muur trappen toen ik zag dat de spaarlamp die ik amper een maand geleden kocht kapot sprong.
'Godjandosie, da's ook alweer bijna zes euro!' gromde ik.
Ja nou. De morgenstond maakt van mij een echte vrek.
Heb ik bij daglicht nooit last van.
Maar goed, ik probeerde de andere lamp aan te doen en die weigerde ook dienst.
'Miljaar, stoppen door,' zei ik met een zucht, terwijl ik de trap afliep op weg naar de enge spinnenkelder, die ook een soort meterkast is.
Ik keek daar in de kast en dacht: 'Wha'eva. Ik moet echt naar mijn werk.'
Dus met de maglight in de hand zocht ik in mijn donkere kamer naar wat spullen, propte ze in mijn tas, trok de stekkers uit de stopcontacten en schreef snel een briefje voor huisgenoten R. en B.: 'Stoppen door. Stop. Moet weg. Stop. Deur open. Stop. Fix het. Stop.'
En weg was ik.
Als een dief in de nacht.
Dat geschijn met die maglight had m'n hele fantasie weer op hol gebracht.

Eenmaal op kantoor aangekomen begon het lieve leventje. Telefoontje hier, mailtje daar. Beetje pielen aan het intranet.
En toen ging de telefoon.
'Hey,' zei ik.
'Hey,' zei oud-huisgenoot M., 'Ik sta beneden.'
'Ik kom eraan,' zei ik en ik huppelde naar de receptie van mijn kantoor.
Waarbij de receptioniste mij een beetje raar aankeek.
Tussen de twee schuifdeuren nam ik de tas die M. voor mij gemaakt had in ontvangst.
Ja hee, mensen! Zeg nu zelf... waar kun je beter een tas in ontvangst nemen dan tussen de schuifdeuren?

Nou, einde van de dag.
Ik naar huis met mijn tas.
Als een kind zo blij. Kijk maar:



Als u nu ook een tas wil, dan kunt u oud-huisgenoot M. contacteren op @merelvv.
Ja, twitter jong. Da bomb. Florerende handels daar in vanalles en nog wat.

En ja, ik ben een blondie, ja.
Maar verder heb ik geen hoofd of zo.
Ich höb de kop los, zeggen ze dan bij ons.
Dan weet u dat ook weer.

Kende u die ene van dat meiske dat ontslagen werd? Nou, die ging dus niet. Niet omdat ze zichzelf vastketende op haar werkplek hoor. Nee, al dat gerammel, daar heeft ze het niet zo op. Ook niet door in de auto op de parkeerplaats te gaan bivakkeren. Dat is haar dan weer veel te koud. Nee, eigenlijk was ze zelfs al gegaan...

Maar ja...
Toen stortte het bedrijf natuurlijk in.
Want ja, dat gebeurt er he, als Virginie er niet meer is.
Huilende ex-collega's die geen werk meer gedaan krijgen, overmand als ze zijn door verdriet...
Boze klanten, die eisen dat ik ze help, of ze gaan naar de concurrent...
En een management dat dus met de handen in het haar zit en me 's ochtends vroeg smekend opbelt; of ik alsjeblieft terug wil komen en het bedrijf wil redden van de ondergang. Alles hadden ze ervoor over; promoties, bonussen, een auto van de zaak, onkostenvergoedingen, wat ik maar wilde.

Het bleef even stil aan mijn kant van de lijn, u snapt, het overviel me natuurlijk een beetje. Zo'n aanbod krijg ik niet elke dag al voor het ontbijt. Maar ik ben heus de flauwste niet. Als ik ze kan redden van de ondergang, wie ben ik dan om niet eens over mijn humaan hart te strijken en ze uit de brand te helpen?

Dus hier zit ik nu. Bij mijn oude baas. In mijn spiksplinternieuwe kantoortje. Met een auto van de zaak. Plus een onkostenrekening. En natuurlijk het vooruitzicht op een riante eindejaarsbonus...

Of nou.
Zo ongeveer dan.
Misschien geen helemaal spiksplinternieuw kantoortje.
En misschien ben ik hier vanochtend ook nog gewoon in mijn oude trouwe wagentje naartoe gereden.
En kan ik ook niet daadwerkelijk ergens terecht met mijn bonnetjes.
En hoef ik ook niet te rekenen op een bonus van enkele miljoenen.
Misschien hing het management ook niet in echt tranen aan de telefoon, noch stond het bedrijf op instorten bij mijn vertrek.

Maar feit is wel dat ze belden, dat ze me nodig hadden en dat ik nu, in ieder geval de komende paar maanden, weer gewoon bij mijn oude baas zit...

Op een mooie winteravond in het begin van 2004 zat ik op een tochtig kamertje in Parijs. Modelletje begin jaren '30 en daarna nooit meer wat aan gedaan, zeg maar. Echt Frans. Op de muur zaten allemaal plaatjes die zorgvuldig uit een tijdschrift waren geknipt en al even vakkundig op de muur waren aangebracht.
'Je moet toch wat,' zei vriendin E. uit Moskou, 'Met zo'n vieze muur.'
En dat was waar. Je moest toch wat met zo'n vieze muur.
Dan maar links en rechts een plaatje erop.
Om de vlekken uit 1968 niet te zien.
Of de gaten uit 1947.

E. en ik dronken Thé Orange Canelle van de Twinings en bespraken allerlei intelligente dingen.
'Je moet eens even Russisch leren,' zei E. op gegeven moment praktisch.
'Basouiheinnoncamembert,' zei ik.
Even, hè? Russich. Eitje. Oeuf.
E. sprong op van het bed en zocht naar een kladblokje, waarop ze even later driftig begon te schrijven.
'Kijk,' zei ze vervolgens, 'Dit is het cyrillische alfabet.'
'Lijkt op Grieks,' zei ik, 'Grècque, tu sais.'
Ja, hee. Luister eens. Bepaalde kennis moet je nooit onvermeld laten.
Ik weet dus echt geen fuck meer van Grieks.
Maar als het langskomt, dan moet je iedereen ermee om de oren slaan.
Daarom heb je 't ooit gedaan, zeg maar.
En dat kun je ook met een gerust hart doen, hoor. Dat slaan.
Want de meeste mensen weten sowieso echt geen fuck van Grieks.
En gymnasiasten, die zeggen dan: 'Ja ja. Panta Rei, Gnooti Sauton. Ja ja! Mooi hoor. Oh ja, Plato. Toffe gast!'
En dan murmel jij wat over Agamemnon en de zijnen en vervolgens maak je een vloeiende overgang naar het volgende onderwerp, Britney Spears of zo.
En dat gaat dan goed tot je een keer een classicus tegenkomt. Want man, dan hang je dus.
Maar goed, het is dan ook een gegeven feit dat het leven vol risico's zit.
Daar moet je dan maar mee dealen.

Afijn Rosalie. We dwalen af van het hoofdverhaal. E. ging mij dus het cyrillische alfabet leren. Plus uitspraak.
Al rochelend en puffend deed ik haar na.
'En nu het verschil tussen de sjh en de sjhhh,' zei E. op gegeven moment, 'Ik heb nog nooit een Hollander ontmoet die dat kan.'
Ja. Hee. Duh.
Ken je mij nog niet.
'Sjh,' deed ik.
'Sjhhh,' deed ik.
'Quoi?' gilde E., 'Mais...mais, ça peut pas!'
'Limbourgeoise,' zei ik simpel.
'Fascinerend,' zei E. grinnikend.
Maar hee, de kotsklank die kon ik niet.
Sommige dingen gaan zelfs Limburgers te ver, hoor.

'I.!' zei E. deze zomer tegen oud-huisgenoot I., ook een Russische, toen we samen in het Parc Montsouris zaten en terug dachten aan deze interessante avond, 'Roos, hè? Die kan dus de sjh en de sjhhh!'
'Nee,' zei I., 'E., c'est pas vrai!'
En daar ging ik weer, hoor.
Sjh.
Sjhhh.
Alsof ik het achtste wereldwonder was.
Maar hee, gelukkig hoefde ik de kotsklank niet te doen.
Want dan was ik meteen weer wereldwonder af geweest.
Als wereldwonder kun je namelijk diep vallen, moet u weten.
En zomaar opeens verworden tot schlemiel van de week. Met een Sjh, hè?
't Is een kritisch volkje, die Russen.

Had ik u al die bak verteld van mij en dat Armanitruitje en die Armanirok? Nee, hè?
Nou, hier dus even in het kort. Ik was laatst in Roermond. Bij de outlet. In de Armanistore, om precies te zijn.
Zag daar een erg aangename rok en een truitje.
Best wel aan de prijzige kant, hoor.
Maar voor Armani dan weer niet zo onoverkomelijk aan de prijzige kant. Laten we zeggen, binnen mijn budget nog wel. Wel de rest van de maand aan de macaroni, maar binnen mijn budget.
'Miljaar,' zei ik tegen mijn moeder, 'Dat valt me alleszins mee.'
'Ja, je hebt gelijk,' zei mijn moeder.
En even gloorde er een sprankje hoop in onze ogen.
Waarop we vrijwel direct onverrichter zake de Armanistore uitwandelden.
Het idee dat de Armanistore binnen het budget viel, weliswaar met een kanttekening over macaroni, was blijkbaar te veel van het goede.
'Zullen we teruggaan naar de Armanistore?' vroeg mijn moeder dan ook even later ergens tussen de McGregor en de Hugo Boss in.
Mijn vader negeerde deze vraag overigens stelselmatig en zeer vakkundig.
'Na,' zei ik, 'Laat maar.'
Waarmee ik meteen alle hoop van mijn lieve moeke in één klap hartstikke dood sloeg.
En die van mezelf ook.
Snotverderrie. Tuttebel die ik ben.
We zijn nu dik een week verder en ik denk d'r nog steeds dagelijks aan.
Wat is dit toch een godvergeten zwaar leven, zeg.
Bah.

Vorige week raakte ik op Twitter in gesprek met La Bella Anna. Over Père Lachaise. Vadertje de Stoel. Die enorme begraafplaats in Parijs, waar ze van die geinige graven hebben, waarvan sommige nog groter zijn dan mijn woonkamer. 't Is dat zo'n huisje zo tochtig is, maar anders zou je je sorry ass er nog heenslepen en er een kraken, amaai. En dan in Parijs wonen. Maar ja. Tussen droom en daad... juustem. Wetten en praktische bezwaren. En dus neem je met minder genoegen. Want zoals dat vaak gaat, van het ene kerkhof kom je op het andere en voordat je het doorhebt, sta je op zo'n fijne begraafplaats, samen met je twitter/blogconnecties. Met een fototoestel in je hand en met je paarse laarsjes in de bladerendrap.

(Ja, ik weet dat u dat soort dingen nooit meemaakt, maar ik wel. I'm living the wild life, hoei.)

Vanmiddag stonden La Bella Anna, Amiek en ik op de Utrechtse begraafplaats Soestbergen. Het regende net even niet en opgetogen struinden wij tussen de graven door op zoek naar mooie kiekjes, gekke namen en absurde familiegeschiedenissen.
Opgetogen, ja.
Tuurlijk.
Kerkhoven, da's namelijk een mooi iets, mensen.
Daar moet je niet te overspannen over doen, zeg ik altijd maar.
Dood gaan we namelijk allemaal. Vroeg of laat.
Best een rustgevende gedachte.
Maar goed, ik kom dan ook uit een familie waar mensen met een emmer en een spons onder de arm en met kaplaarzen aan het kerkhof betreden om daar es lekker een grafsteen te gaan poetsen. Jarenlang gedaan, hoor. Een hele sociale bezigheid ook, want daar waar ik vandaan kom daar heb je heel veel van dat soort mensen. En daar kun je dan een kletsje mee doen. In 't Limburgs. Gezellig, joh. Over achter welke grafsteen jij je gieter bewaart, zeg maar. En dat dan vroeg of laat een of andere onverlaat je gieter gestolen heeft. Daar kun je namelijk op gaan zitten wachten met die begraafplaatsmaffia van tegenwoordig. Ja nee. Echt waar!

Dus opgetogen liep ik over de begraafplaats. Het was nattig en herfstig, maar het paste er wel bij.
Maar hee, toch miste ik iets.
'Het is hier wel een beetje leeg,' zei ik.
'Waar zijn de bloemen?' wilde ik weten.
'Waar zijn de gravenpoetsers?' informeerde ik.
'Ik zoek een gieter!' zei ik, 'Kijk nou, wat een troepje!'
'Rare katholiek,' zei Amiek.
'Na,' zei ik.
En ik keek nog maar even stiekem achter wat grafstenen of resten daarvan.
Maar denkt u nu dat er ergens een gieter stond?
Of een lege wasmiddelfles, zoals mijn oma er een had staan achter het graf schuin tegenover dat van mijn opa nadat haar gieter gejat was door de begraafplaatsmaffia?
Om te vullen met water en om de vogelpoepjes mee weg te spoelen?
Neuh. Ho maar.
Ik was echt een beetje van slag.

Maar kijk nou, toch. Mooi!

Zuurtjes. Heeeeel veel zuurtjes, in alle kleuren en smaken van de regenboog. Die maken ze nog op ambachtelijke wijze in Berlijn. Nou ja, op 1 plaats in Berlijn dan. Dus daar moest ik natuurlijk naar toe.

En geweest ben ik er...
En geweldig was het....
En heel leerzaam...
En pijnlijk....

Pijnlijk? Ja, pijnlijk. Weet u, ik bedacht namelijk dat het leuk zou zijn, om van het zuurtjesmengel (de gesmolten suiker dus), een roosje te maken. Dat kan hoor. Er is zelfs een hele tak suikerkunst binnen de patisserie. Iets dat ik ook al lang wil uitproberen. Maar ja, om nou direct alle benodigde randapparatuur ervoor aan te schaffen, gaat zelfs mij iets te ver. Dus toen ik hier ineens een grote berg gesmolten suiker zag, besloot ik mijn kans te grijpen! En een suikerroosje heb ik gemaakt, jaja. Niet zo groot als ik had gewild; de eerste heb ik namelijk kapot laten vallen op de grond waardoor ik opnieuw moest beginnen...

Ook niet met de sierlijke dunheid noch de hoeveelheid blaadjes die ik wel had willen maken. Leerzaam was deze praktijkervaring namelijk ook. Ten eerste, dat zonder een warmtelamp, je de suiker slechts enkele seconden op de verwerkbare temperatuur houdt. En ten tweede, dat die temperatuur toch nog behoorlijk heet is...

Zie hier dus mijn miniatuurzuurtjesroosje en een van mijn twee prachtige brandblaren. Prachtige ja, want nu ik ervoor heb moeten lijden, kan ik het natuurlijk Kunst met een grote K noemen...



En voor wie niet even naar Berlijn kan gaan om het ambachtelijke zuurtjesmaken te bekijken, komt met dit filmpje (zonder BUMA-rechten) ook al een heel eind.

Jaja, de komende week krijgt u weer 'live berichten vanaf locatie'. Wat eigenlijk een hele gekke formulering is, om aan te geven dat iemand ergens anders dan van zijn vaste stekkie af 'nieuws' doorgeeft. Want je bent altijd op locatie, al is het vanuit je eigen meterkast, je bent op een locatie. Maar goed, ik dwaal af. Berlijn dus. Daar had ik het over.

Deze week voor u dus allemaal nieuwtjes uit en over Berlijn, over de culinaire afdeling van de KaDeWe natuurlijk, wiens delicatessenetage de grootste van Europa schijnt te zijn... Maar waarschijnlijk ook over onze buren; 'Sauerkraut und Bulgur', want wie kan zo'n restaurantnaam nou weerstaan?

Tot die tijd, blijf ik echter nog even mijn Duits oefenen. Ik wil natuurlijk wel vol overtuiging kunnen zeggen dat ik een donut ben...