Via twitter kwam ik uit bij een stukje van S., die ik ondertussen al wat jaartjes ken. (Long time no see, S.! Ça va?) S. beschreef in dat stukje hoe het woord 'godmiljaar' steeds frequenter langskomt op twitter. En dat allemaal door de u inmiddels wel bekende kabouter. Nou weet ik toevallig dat 'Godmiljaar' voor Belse echt een heul normaal woord is. Zoals het ook een heul normaal woord is voor Limburgers. Ik bezig het in ieder geval al een hele tijd. Maar een Hollander die 'Godmiljaar' zegt, da's toch wel een beetje raar.

Hmmm.
Wat zeg ik?
Raar?
Het is gewoon diefstal!
Hebben wij ook es wat.
Gaat iedereen er weer mee lopen.
En dan maar zeiken dat wij (ik neem de Belse in deze even mee) raar praten.
Maar ja, Rowwen Hèze zei 't al, hè?
't Is een kwestie van... en hoppa! Iedereen trapt er met open ogen in.
Hihihi.
Kijk maar uit.
Dadelijk loopt u in polonaise oppe Vriethof!

Maar goed, zoek op deze site maar es op godmiljaar. De eerste stamt van december 2008. Toen zat kabouter Wesley dus nog in de kabouterlijke baarmoeder. Godmiljaar kwam hier binnen, omdat ik mijns inziens te vaak het woord potdomme bezigde in mijn logjes. Ook zo'n lekker Limburgs woord. Pot-te-dom-me! Of nondeju. Een klassieker onder de klassiekers. Of godjandosie. Doet het ook altijd goed.

Een paar weken geleden (Kabouter Wesley had denk ik net de kabouterlijke baarmoeder verlaten en was nog niet de grens over gerold) bezocht ik een kerkhof samen met Amiek en Anna. Het was echt snertweer en dus zei ik iets als: 'Miljaar, wat een weer!'
'Hee!' zei Anna verbaasd, 'Je zegt dat echt, miljaar!'
'Ja, tuurlijk,' zei ik, 'Miljaar is toch een prachtig woord?'
Ik ben namelijk niet vies van wat regionaal gekleurd taalgebruik.
Kom nou.
Die ABN-crap dat doet u maar in uw vrije tijd.
Kleurloos gezemel.

Maar goed.
Nu kan ik dus met goed fatsoen niet meer het woord 'godmiljaar' in mijn dagelijkse conversatie proppen.
Want dan denkt iedereen dat ik geïnfecteerd ben door kabouter Wesley en dat lijkt Rosalie de Recalcitrante niet zo'n goed plan.
En dus trek ik een ander familiewoord uit de kast.
Nondetenèr.
Vraag me niet waar het vandaan komt, maar ik vind 'm prachtig.
En als Kabouter Wesley nu besluit om ook nondetenèr te gaan zeggen, dan schakel ik gewoon over op auwieje.
Of auwmök.
Of auwaja.
Of auwtut.
Of auwhoerhei.
Of jaoheidoezeikmanne.

Goed.
U snapt mijn punt.
Dit ga ik winnen.
Ech waal.

Weet u? Het meest interessante aan mijn leven is nog wel hoe anderen er soms op reageren.
Dan denk ik: 'Nou nou, past het weer es niet in je straatje?'
Want dan komt er weer een of andere ontactische opmerking mijn richting op.
Iets over relaties.
Of lange studies.
En de laatste tijd soms zelf over kinderen.
Hahaha.
Dat laatste vind ik nog wel het mooiste van alles.
Alsof het nog niet bizar genoeg is dat ik volgende maand 30 word.
Mensen, ik geloof zelf nog in troetelberen, ja.
Doe even normaal, zeg.

Maar goed, ontactische opmerkingen, dus.
Ik glimlach dan lief en beschaafd, uit een olijk 'tja ach...' en dan vermoord ik de persoon in kwestie in gedachten met een kettingzaag.
Dat geeft mij dan echt heul veel voldoening.
Maar soms dan bits ik even wat terug, hè?
'Doe es rustig!' zegt degene die tegenover mij zit dan verschrikt.
Ja nou. Ik weet best dat ik doodeng ben als ik kwaad word en dat mensen dan schrikken. Vooral omdat ik eigenlijk nooit echt kwaad word. Dan komt het alleen maar extra hard aan, vermoed ik.
Maar ja. Tegen mij mag iedereen altijd alles zeggen. En dan moet ik glimlachen, 'tja-achen' en iemand in gedachten met een kettingzaag vermoorden. En als ik dat niet doe, dan moet ik rustig doen.
Het is een hard leven.

Gelukkig ken ik wel meer rare mensen. Die ook niet zo van de gebaande paden zijn. Met wie ik dan in de kroeg kan gaan zitten en met wie ik scenario's uit kan wisselen over wat je allemaal in gedachten met iemand kan doen terwijl je 'tja ach' zegt.
'Maar maar maar... die mensen bedoelen het allemaal hartstikke lief!' zegt u nu verontwaardigd.
Nou, sorry hoor. Maar hartstikke lief, mijn hol.
Prima dat je niet zo bent als ik.
En misschien verbaas je je er wel over.
Maar da's rijkdom. En niet iets om mij steeds weer opnieuw over door te zagen.
Want ik ga me toch niet aanpassen.
Nee, echt niet.
I'm so beyond aanpassen.

Nee, laat mij maar lekker aanmodderen.
Ik ben namelijk op mijn best als ik aanmodder.
Als ik een logje zit te schrijven tussen mijn eigen rotzooi, bijvoorbeeld.
Of als ik 's nachts als een idioot aan een werkstuk zit te typen, omdat ik overdag leuke dingen wilde doen.
Of als ik binnen een week het halve land doorkruis voor werk en andere dingen en dan zaterdag half dood neerval.
Of als ik in een raar pakje door Sittard stuiter, ergens in februari.
Of als ik bij het raam zit te wachten tot de troetelberen komen.
Ja, dat ben ik.
En een lol dat ik dan heb.
Woehoe!

Geachte heer K.,

Naar aanleiding van ons telefonisch onderhoud hierbij de bevestiging van onze afspraak op maandag om 16.30 uur te Zwijndrecht.
Neem alstublieft uw paspoort, rijbewijs en chauffeurs diploma enz. mee, graag tot dan.

Met vriendelijke groet,

J. vd E.
Teamflex Personeelsdiensten B.V.

Nu is het zo dat ik over een paar maanden geen werk meer heb, maar ik heb toch maar even een mailtje teruggestuurd naar J. vd E.; dat ik niet de heer K. ben, niet telefonisch met hem een afspraak heb gemaakt en ook niet beschik over een chauffeursdiploma, dus dat het mij zeer waarschijnlijk leek, dat er iets fout was gegaan met het e-mailadres.

Alsof ik zou gaan willen werken in Zwijndrecht zeg, kom nou, dat ligt buiten de landsgrenzen van Limburg hoor!

Wanneer Virginie en ik in het vage Duitse plaatsje zijn, dan zingen wij doorgaans op traditionele wijze een lied. Meestal dit lied. Van de twee kleine meisjes uit de kleine steen. Ja nee, zo gaat dat dan. Rare Amerikanen. Maar ennieweejs. Virginie en ik bevonden ons dus in het vage Duitse plaatjes en meer specifiek boven aan de trap van het hotel waar we verbleven. We wachtten op onze vrinden en om de tijd te doden zongen we wat en ouwhoerden we wat.

Opeens ging de deur onder aan de trap open en een Belgisch lerarenhoofd keek langs de trap omhoog.
'Allee,' zei het Belgische lerarenhoofd, 'Komen jullie? De bus gaat zo.'
Want er was ook een bus met Belgische leerlingen in het vage Duitse plaatsje voor het nog vagere filmfestival aldaar.
Dat was niet zo aangenaam, al die Belgische leerlingen. Vooral niet toen ze van vrijdag- op zaterdagnacht zo rond half twee met tequilashots voor de kamer van vriendin J. en vriend G. stonden.
'Oh amaai, excuseer!' zeiden zij toen.
'Lazer op,' zei J., 'Wij proberen te slapen.'
Want ja, wij zijn allemaal verantwoordelijke en hardwerkende mensen, hè?
Dan moet je 's nachts echt geen 16-jarige Belgen met tequilashots voor je kamerdeur hebben staan, kom nou. Dat maakt grote agressie in je los. Maar ja, omdat meppen en zo soms zo'n rotzooi geeft, besloten wij dus om die Belgen maar zoveel mogelijk te negeren.

Zo negeerden wij ook vakkundig het Belgische lerarenhoofd onder aan de trap.
Wij dachten: die roept naar wat leerlingen op de tweede verdieping.
Van die langzame, die niet luisteren. U kent ze wel.
Virginie en ik ouwhoerden dan ook vrolijk verder.
'Hee!' zei het hoofd nog eens nadrukkelijk.
Blijkbaar had ie het tegen ons of zo.
Virginie en ik fronsten dan ook onze wenkbrauwen en keken het hoofd aan.
'Wij willen gaan!' zei het hoofd.
'Ehm meneer,' zei ik, 'Wij horen niet bij uw groep, hoor.'
'Ja amai,' zei het hoofd, 'Ik ken ook niet al mijn leerlingen, hé!'
En het hoofd verdween weer om de hoek.
'Eij!' riep ik het hoofd nog na, 'En ik word in december 30, hé!'

Ja.
Godmiljaar.
Zeveraar.

En als u nu niet weet voor wie deze bruidstaart was, dan komt u blijkbaar nooit op het log van onze literaire neef...

Waarde lezers, ik wil u graag even de Boysenbes voorstellen.

De wattes-bes zegt u nu? Nou, de Boysenbes. U kent hem niet? Nou, ik ook niet tot voor kort hoor. Maar het is dus een kruising tussen een framboos, een braam en een Loganbes.

Een wattes-bes hoor ik u weer zeggen? Nou, de Loganbes dus. U kent hem niet? Nou, ik ook niet tot voor kort hoor. Maar het is dus een kruising tussen een framboos en een braam.

En als u nu het gevoel krijgt, dat hier iets dubbel wordt gedaan, dan kan ik u verzekeren dat ik dat gevoel met u deel. Ik vind het vrij gecompliceerd om een bes die voortgekomen is uit een framboos en een braam, weer opnieuw met een framboos en een braam te gaan kruisen, maar goed, ik heet dan ook niet meneer Boysen. En ik kom niet uit Amerika, dat zou ook nog wel eens rol kunnen spelen hierbij.

Maar u vraagt zich nu vast af, waarom ik u lastig val met de Boysenbes. Zeker omdat hij hier, voor zover ik weet, nergens in de winkel ligt. Ik heb hem ook nog nooit geproefd hoor. Misschien is het ding overheerlijk, of misschien is het nauwelijks een aanvulling op de ongetwijfeld overheerlijke, maar mij net zo onbekende Loganberry, die ik dus ook nog nooit in een winkel heb zien liggen. Maar met de smaak van deze bes heeft dit hele verhaaltje niks te maken. Mij gaat het namelijk alleen maar om de kleur. Een mooie, diep-paarse kleur. En heel toevallig ook nog eens de kleur, van mijn nieuwste keukenaanwinst:



Nadat ik er een jaar of drie alleen maar over gedroomd heb, ben ik nu zo blij als een kind met mijn nieuwste, oversized gadget. En ik heb niet eens met de enorme en zware doos in de trein hoeven te zitten. Maar dat verhaal vertel ik u misschien nog wel een andere keer.

Dit wordt een lezersonderzoek. Ik schakel namelijk de hulp van het publiek in. Niet voor de vraag van 1 miljoen, helaas, maar evengoed voor iets heel belangrijks. Ik heb namelijk uw hulp nodig om mijn baksels te beoordelen.

U hoopt nu natuurlijk allemaal dat u ze mag gaan beoordelen op smaak en ik dus de komende twee weken met een achterbak vol taart door het land reis, maar niets is minder waar. Nee, ik heb uw hulp nodig om mijn leukste, creatiefste en mooist op de foto geplaatste baksels uit te zoeken. Want misschien he, heel misschien, maak ik dan wel een kansje om in DIT boek terecht te komen met een van mijn bakseltjes.

En daarvoor heb ik uw hulp nodig. Ik zou ze natuurlijk mijn gehele portfolio kunnen sturen, maar ergens vind ik die 4 voorproefjes een beter idee. Maar ja he, welke 4? Ik weet het niet mensen. Keuzes, keuzes, en nog eens keuzes. Ik weet het echt niet. Ik lig er 's nachts wakker van. Ik heb natuulijk zo wel mijn favorieten, maar dat heeft ook regelmatig iets met het verhaal achter de taart te maken, niet alleen met het uiterlijk. En laat het uiterlijk nu toch even het enige zijn dat telt....

Dus ik heb besloten uw hulp in te schakelen. Doe mij een plezier en ontneem me de keuzeverantwoordelijkheid. Als ik dan niet in het boekje terecht kom, kan ik u daar mooi de schuld van geven... Dus blader eens door mijn foto-album en zeg me welke 4 foto's u de mooiste vindt. Ik dank u vriendelijk voor uw medewerking.

En wie weet, als ik daadwerkelijk gepubliceerd word, ga ik misschien alsnog met een achterbak vol taart door het land rijden...

Weet u nog? Dat ik oorlogsverhalen uit en rondom mijn familie op ging schrijven? Ja, dat was weer eens voortvarend van mij. Er is namelijk een probleempje wanneer het aankomt op oorlogsverhalen: je moet daarvoor in de stemming zijn. En ja, hoe kom je daarvoor in de stemming? Ik had werkelijk geen idee, dus ging ik vorige week maar eens naar het Anne Frank Huis in Amsterdam samen met zus en schoonzus. Nou ja, dat deed ik natuurlijk niet om in de stemming te komen om een verhaaltje op te schrijven, maar meer omdat ik dat nodig vond. Soms is dat namelijk echt nodig, even stil staan bij het feit dat alles niet zo vanzelfsprekend is als je soms denkt.

Het rare is dat als je dan in het Anne Frank Huis bent, dat het dan voor sommige mensen allemaal toch nog allemaal heel vanzelfsprekend blijft.
Voor lawaaierige pubers bijvoorbeeld.
I., A. en ik keken elkaar aan en draaiden met onze ogen en vervolgden onze weg door het huis. We doken achter de boekenkast en kwamen uiteindelijk uit in de kamer van Anne zelf. Daar op de muur zag ik plaatjes.
Van Norma Shearer.
Van Greta Garbo.
En van Ginger Rogers.
Ik vond het helegaar niet leuk dat ik die plaatjes zag. Twee van die drie plaatjes heb ik namelijk in gedigitaliseerde versie op mijn hippe rode externe schijf staan en dat was best wel confronterend. Want of je nou een puber bent in 1944 of je bent een bijna dertiger in 2009, het hebben van die plaatjes verandert echt geen ene bal aan wat er uiteindelijk met je gebeurt. Je staart ernaar en denkt: ‘Boh, die dames hebben een mooi leven’, maar steekt daarmee ook je kop in het zand. Je verzamelt een illusie, plakt hem ergens op of schrijft ‘m weg op een schijfje en uiteindelijk gaat het toch zoals het gaat. Daar is geen ontkomen aan. En de illusie blijft. Tegen een muur in een achterkamer, een stille getuige van de dromen van een jong meisje.

I., A. en ik vervolgden onze weg naar een zaal waar we op kleine kaartjes zagen hoe de Duitsers minutieus bij hadden gehouden wie wie was en datum van geboorte en overlijden. Dat vind ik nog het ergste van alles, weet u. Die Gründlichkeit. Om maar zeker te weten dat niemand overgeslagen werd. Mijn zus en ik staarden dan ook wezenloos naar het kaartje van Anne.
Tot er opeens een zucht achter ons klonk.
‘Can you please move over?’ zei iemand met een fijn knauwend accentje.
Mijn zus en ik negeerden de jongedame in kwestie allebei vakkundig.
En moveden pas over toen wij dat nodig vonden.
‘Thank you,’ zei ze ook nog.
Eigenlijk had ik best iets willen zeggen tegen de dame in kwestie.
Iets als: ‘Really love, you might be suprised to find out that you can easily wait another 30 seconds to let other people try to understand something that actually can’t be understood.’
Maar ik zei niks. En A. ook niet.
En ik vond ons helden omdat we het niet deden, echt waar.

Toen ik even later beneden stond, ging mijn telefoon. Zonder geluid, hoor. Ik heb zelden het geluid van dat ding aanstaan, namelijk.
‘Welke fuckzak belt mij nou als ik in het Anne Frank Huis ben?’ dacht ik nog.
Alsof de fuckzak in kwestie dat kon weten, maar goed. Buiten op de gracht zag ik dat het vriend R. was.
‘Oh,’ dacht ik, ‘Die is vast in de Efteling.’
Want R. die belt altijd als ie in de Efteling is.
Dus ik belde hem maar meteen even terug.
‘Jij bent in de Efteling,’ viel ik met de deur in huis.
‘Waarom nam jij niet op?’ zei R.
‘Omdat ik op een plek was waar het niet bepaalt gewenst is om luid over te gaan tot onzinnige gesprekken over de Efteling,’ zei ik.
‘Waar was je dan?’
‘In het Anne Frank Huis,’ zei ik.
‘Oh,’ zei R., ‘Ja nee, dan heb je een goede reden om niet op te nemen.’
En zo nam het leven weer zijn eigen, onnozele wending.
En heb ik nog niet het verhaal opgeschreven dat ik eigenlijk wilde opschrijven.

Terwijl ik afgelopen nacht/vanochtend over mijn artikelen en boeken gebogen zat en niet zo heel fris en fruitig mooie termen als 'pragma-dialectiek', 'institutionele sociologie' en 'Zuordenungsvoraussetzungen' zat te scanderen, schreef zich in mijn hoofd een soort van lijkrede. Want zo gaat dat dan in mijn kupke. Daar worden de hele dag dingen geschreven. Van 's morgens vroeg tot 's avonds laat. Van betogen over Zuordenungsvoraussetzungen (gotta love those Germans!) tot rare geschiedenissen over mannen die struikelen over een rondslingerende zak potgrond. Ja, een rondslingerende zak potgrond. Dat verzin je toch niet, zoiets? Na doch. Rosalie wel, hoor. Potgrond, geraniummest... ik draai nergens mijn hand voor om. 't Is net de Intratuin in die kop van mij.

Maar goed, terwijl ik zat te vloeken en te tieren en met de moed der wanhoop in mijn kopiën zat te graaien, schreef ik in mijn hoofd een lijkrede.
Ik was er namelijk vast van overtuigd dat ik zou gaan sterven.
Dat ik gewoon dood zou gaan aan het studeren.
Ja hee. Hallo. Zo voelde het wel. In m'n pyamaatje en m'n fleecedekentje.
Om kwart voor vier 's ochtends.
Met m'n kop in een of andere onbegrijpelijke Duitse tekst.

In mijn lijkrede zei ik onder andere iets over dat mensen tevergeefs hadden geprobeerd om mij te veranderen.
Maar dat dat niet gelukt was en man, nu was ik opeens hartstikke dood.
En dat dat op zich natuurlijk wel een radicale verandering was.
Maar dat dat dus niet door die mensen kwam, maar door het studeren.
Ook zei ik iets over dat mensen niet zo naar anderen moeten staren.
Want dat vind ik dan, hè?
Naar anderen staren is namelijk totaal zinloos.
En zeker naar mij staren.
Want ik ga toch niet doen wat je wilt.
Recalcitrante Rosalie.
Dan denk je: nu heb ik 'r zover, nu doet ze wat ik zeg.
En dan sterft ze 's nachts aan zoiets banaals als studeren.
Zal je altijd zien.

Maar goed, ik stierf dus niet.
Wat betekende dat ik toch echt naar de uni moest gaan en een mondeling moest gaan doen.
Met de moed der wanhoop pakte ik mijn paarse jasje van de kapstok, trok het aan en met lood in mijn al evenzo paarse laarsjes vertrok ik richting universiteit.
Fritsje speelde 'Ne me quitte pas', de blaadjes dwarrelden in het rond en ik dacht: 'Nu kun je erop gaan zitten wachten, nu val ik om. Midden op de Sint Anna.'
Maar hee.
Er gebeurde helemaal niks.
Sloffend vervolgde ik mijn weg naar de uni.
En stapte daar de kamer van de docent in.
En ging even later naar buiten met een 7 voor mijn mondeling.

Nou, ik zeg het u.
Gekker moet het niet worden.
Dadelijk haal ik nog een diploma voordat ik aan het studeren sterf.
En dan heb ik me al die jaren voor niks aan zitten stellen, nondetenèr.

Het eerste jaar schreven Rosalie en ik hier onze onzinnige blogjes terwijl eigenlijk niemand dat wist. Nou ja, de lezers natuurlijk. Maar zij wisten niet welke gezichten er schuil gingen achter die keurig gesteven kantkraagjes. Na dat eerste jaar kwam daar langzaamaan verandering in. Inmiddels zijn er aardig wat mensen die hier regelmatig langskomen en die weten wie er bij die keurig opgestoken knotjes horen.

Maar natuurlijk zijn er ook nog een heleboel lezers die de personen achter de gezusters Loveling niet kennen. Er zijn immers ook een boel bloggers die ik lees, waarvan ik eigenlijk niet weet wie ze zijn. Soms komt daar spontaan verandering in. Zo zullen wij over een dag of 10 ineens oog in oog komen te staan met deze bloggende dame, dankzij deze bloggende heer. En dat vind ik persoonlijk eigenlijk heel geinig.

Maar wat ik me nu dus eigenlijk ineens afvroeg, zouden er ook nog mensen zijn die mij kennen en die het blog lezen, maar niet weten dat die twee bij elkaar horen?
En, de echte kwestie, hoe kun je daar ooit achter komen zonder dat restje anonimiteit te verliezen?

Nu het einde van mijn studie zo nadert, bedacht ik dat het misschien wel geinig was om eens even te kijken of ik ondertussen alle boeken in de canon al gelezen heb. Dus ik even de canon opgezocht, hè? Nee, niet kanon. Ca-non. Da's wat anders.
Maar goed. Of ik die boeken dus allemaal al gelezen heb ondertussen, da's natuurlijk een goede vraag.
Ik vermoed zelf van niet, namelijk.
Rosalie met de billen bloot.
Ik doe dus even een inventarisatie.
Om te kijken wat ik echt nog moet lezen voordat ik die rommel op de uni afsluit.

Kreunen bij sommige titels mag overigens.
Dat lijkt me gezond.

Wel gelezen
De Avonden (Reve), Gysbreght van Aemstel (Vondel), De donkere kamer van Damocles (Hermans), Beatrijs (Anoniem), Karel ende Elegast (Anoniem), Nooit meer slapen (Hermans), Eline Vere (Couperus), Van oude menschen, de dingen die voorbijgaan (Couperus), De Kapellekensbaan (Boon), Het Verdriet van België (Claus), De Uitvreter (Nescio), De ontdekking van de HEMA eh Hemel (Mulisch), De kleine zielen (Couperus), Titaantjes (Nescio), Bint (Bordewijk), Het Wilhelmus (Anoniem), Kees de Jongen (Thijssen), Het stenen bruidsbed (Mulisch), Dichtertje (Nescio), Terug tot Ina Damman (Vestdijk), De Aanslag (Mulisch), De Stille Kracht (Couperus), Awater (Nijhoff), Het Uur U (Nijhoff), Granida (Hooft), Warenar (Hooft), Van den koele meren des doods (Van Eeden), Cheops (Leopold), Het achterhuis (Frank), Een Zwerver verliefd (Van Schendel), Het verboden rijk (Slauerhoff), Erik of Het klein insectenboek (Bomans), Het dwaallicht (Elsschot), De tranen der acacia's (Hermans), Menuet (Boon), Omtrent Deedee (Claus), Een vlucht regenwulpen ('t Hart), De Tweeling (Tessa de Loo)

Deel gelezen
Max Havelaar (Multatuli), Van den Vos Reynaerde (Anoniem), Camera Obscura (Hildebrand), Mariken van Nieumeghen (Anoniem), Mei (Gorter), Spaanschen Brabander (Bredero), Verzen (Gorter), Gedichten (Leopold), Verzamelde gedichten (Bloem), Verzamelde gedichten (Achterberg), Snikken en grimlachjes (Paaltjens); Verzameld werk: gedichten (Martinus), Kleine gedigten voor kinderen (Van Alphen), Verzameld werk: poëzie (Van Ostaijen), Oostakkerse gedichten (Claus), Bezette Stad (Van Ostaijen), De Dapperstraat (Bloem), Houtekiet (Walschap), Verzamelde gedichten (Lucebert)

Niet gelezen
Lyriek (Hooft), Sara Burgerhart (Wolff & Deken), Lucifer (Vondel), Elckerlijc (Anoniem), Lijmen (Elsschot), Nederlandsche historien (Hooft), Karakter (Bordewijk), Het Land van Herkomst (Du Perron), Het Been (Elsschot), De kleine Johannes (Van Eeden), Nader tot U (Reve), Verzamelde gedichten (Ida Gerhardt), Groot lied-boeck (Bredero), Kaas (Elsschot), Strofische gedichten (Hadewijch), Abele spelen (Anoniem), Een nagelaten bekentenis (Emants), Woutertje Pieterse (Multatuli), Roman van Walewein (Penninc & Pieter Vostaert), Egidius, waer bestu bleven (Anoniem), Lof der Zotheid (Erasmus), Villa des Roses (Elsschot), Verzamelde gedichten (Slauerhoff), Het bureau (Voskuil), Hekeldichten (Vondel), Op weg naar het einde (Reve), Ferdinand Huyck (Van Lennep), Ideeën (Multatuli), Op hoop van zegen (Heijermans), Herfsttij der middeleeuwen (Huizinga), Elias, of het gevecht met de nachtegalen (Gilliams), Parken en woestijnen (Vasalis), Terug naar Oegstgeest (Wolkers), Onder professoren (Hermans), Ulenspieghel (Anoniem), Geeraerdt van Velsen (Hooft), Palamedes (Vondel), Statenbijbel (Divers), De roos van Dekama (Van Lennep), Prometheus (Van Bruggen), Oeroeg (Haasse), Het Woud der Verwachting (Haasse), De kellner en de levenden (Vestdijk), Ik Jan Cremer (Cremer), Mystiek Lichaam (Kellendonk), Trouringh (Cats), Korenbloemen (Huygens), Wiskunstenaars of 't gevluchte juffertje (Langendijk), Overwintering der Hollanders op Nova Zembla (Tollens), Gedichten van den schoolmeester (Van de Linde), Dichtwerken (De Genestet), Mathilde (Perk), Het land van Rembrand (Busken Huet), Een Liefde (Van Deyssel), De berg van licht (Couperus), Iskander (Couperus), Vormen (Nijhoff), Eva (Van Bruggen), Schuim en asch (Slauerhoff), Forum (tijdschrift), Hollands Glorie (De Hartog), De vuuraanbidders (Vestdijk), De koperen tuin (Vestdijk), Het leven is verrukkulluk (Campert), Dubbelspel (Arion)

Hmmm. Ik heb even in bold weergegeven welke boeken ik nog van mezelf moet lezen voordat er een einde aan de ellende komt. Ja, u leest het goed. Moet lezen. Kom nou, niet van dat softe. Zweep erover. Sommige van die boeken had ik in een ver verleden al eens moeten lezen, namelijk. Voor een tentamen of zo. Maar hee, kom nou. Toen had ik daar geen tijd voor, hoor. Toen moest ik knakworsten in de Waal gooien. Of demonstreren in Den Haag. Of de Carmina Burana zingen. Hallo zeg.

En die andere boeken dan? Dat denkt u nu, hè? Ja nou, hoor es. Kent u deze boeken? Nee hè? Nou dan. Waarom zou ik ze dan lezen? P'sies. Sommige ervan ga ik nog wel eens lezen, hoor. Maar nu even niet. Verder denk ik dat we wel wat dingen af kunnen lezen uit deze statistieken:

1. Rosalie leest graag 19de eeuwse dramatische boeken over hysterische wijven.
2. Rosalie leest veul Belse, en ik zie gewoon niet zoveel Belse in de lijst. Dat ligt trouwens aan de lijst en niet aan de Belse, want ik lees veel liever Belse dan Hollanders.
3. Alles van voor 1850 is niet aan Rosalie besteed.
4. Rosalie leest veel recente rommel en die staat natuurlijk nog niet in de canon, hè?
5. Rosalie leest ook veel Engelstalige, Franstalige en Duitstalige buukskes en die staan er ook niet op.
6. Rosalie kan het dan toch niet nalaten om 'De ontdekking van de HEMA' te typen als het Harry's buukske betreft.
7. Rosalie heeft echt schandalig weinig van Elsschot gelezen.
8. Rosalie doet niet echt heftig aan poëzie, meer een beetje halfslachtig. Echt Rosalie weer.
9. Rosalie kwam niet door de Max Havelaar heen en wil het nog wel es proberen.
10. Rosalie vraagt zich af of Hooft eigenlijk wel doorhad dat zijn naam eigenlijk met een 'd' achteraan moet.

En u? Heeft u al die ouwe troep wel gelezen?
Dat zou namelijk echt te schattig zijn.
A waste of time, maar schattig.
Echt.