Gisterochtend werd ik wakker en er was eigenlijk niks bijzonders. Ja, voortaan zou ik op allerlei papiertjes 27 in moeten vullen, maar verder was het gewoon een dag als alle andere. Een werkdag nog wel.
Maar nadat ik eenmaal goed en wel bezig was op het werk, begon er ineens iets boven mijn hoofd te flikkeren. Ik kijk omhoog en voila, daar hangt ineens een grote roze met paarse pijl en knipperende 27 erbij. 'Nondeju,' vloekte ik zachtjes, 'wat heb ik nu weer aan mijn fiets hangen?'

Dus ik bellen. Met het Bedrijf Dat Over de Pijlen Gaat.
'Luuster es,' zei ik tegen het mannetje van het Bedrijf Dat Over de Pijlen Gaat, 'Waarom bel je niet even van te voren? Ik schrik me een hoedje. Ik hoor nog helegaar geen pijl te krijgen, jullie vergissen je drie jaar!'
'Ja, hoor es,' zei het mannetje, 'Weet je wel hoeveel moeite ik heb moeten doen voor een pijl met 27? En dan ook nog verwachten dat ik bel? Daar hebben we geen tijd voor, hoor.'
'Ja, amehoela, nogal wiedes dat een pijl met 27 veel moeite kost, maar dat is je eigen pakkie an hoor, jullie doen normaal alleen de 30. Dus waarom heb ik uberaupt een 27 pijl? Ik heb er niet om gevraagd hoor.'
'Tssssk, mooi is dat' zei het mannetje, 'krijg ik vandaag eerst je zuster over me heen, doe ik haar vervolgens een plezier en nu begin jij... Ik had vroeger een vak moeten leren, man man man...'
'Ooooh,' zei ik ineens alles begrijpend, 'deze prachtige pijl komt van Rosalie af. En u heeft nog wel een roze met paarse voor me geregeld! Bedankt hoor! Maar hee, als ik nu over 3 jaar 30 word, krijg ik toch wel nog steeds mijn 30-pijl hoop ik?'
'Jaja,' verzuchtte het mannetje haast, '30 pijlen zijn veplicht he, daar komen we echt niet onderuit door zo'n 27 pijltje.'

Verheugd klapte ik in mijn handen. Ik krijg ook nog steeds mijn 30 pijl. En ik heb ook nog een deal kunnen sluiten met het mannetje en het kantoor in Paraguay. Als ik 30 word, krijg ik mijn roze met paarse 30 pijl. En Rosalie? Juist, Rosalie krijgt haar eigenste roze met rode 33 pijl. De wereld moet wel in balans blijven he...

Dus maedje, bedank wah, voor de mooie pijl en je zusterschap. Geniet van je 30!

Vanochtend werd ik wakker en boven mij zag ik een grote, roze neon pijl.
Dat was raar, want dat heb ik normaal nooit, dat ik wakker word met een grote, roze neon pijl boven mijn hoofd.
Dus richtte ik mij op en onderwierp de pijl aan een onderzoek.
Boven de pijl knipperde in geel en groen het getal dertig.
Ik vond dat een grof schandaal, die pijl en dat getal.
Niet dat ze van te voren even bellen.
Zo van: 'Eij Rosalie, we gaan morgen zo'n pijl boven je hoofd doen!'
Het is echt on-ge-hoord.

Dus ik bellen. Met het Bedrijf Dat Over de Pijlen Gaat.
'Luuster es,' zei ik tegen het mannetje van het Bedrijf Dat Over de Pijlen Gaat, 'Waarom bel je niet even van te voren? Ik schrik me het apenzuur.'
'Ja, hoor es,' zei het mannetje, 'Weet je wel hoeveel mensen er vandaag 30 worden? Daar hebben we geen tijd voor, hoor. En daarnaast, je weet toch dat je zo'n pijl boven je hoofd krijgt als je 30 wordt, tsssk.'
'Ja, flikker even op, zeg,' zei ik, 'Dat heeft nog nooit iemand mij verteld!'
'Ja, veel mensen schamen zich voor de pijl,' zei het mannetje, 'En spreken er dus niet over. Dat kan ik ook niet helpen.'
'Ach schamen, schamen,' zei ik schouderophalend, 'Dat vind ik nou ook zo wat. Dat je ouder wordt, betekent niet meer dan dat je in het verleden bent blijven ademen, hè? Wat op zich een goede zaak is.'
'Dat vind ik nou ook,' zei het mannetje.
'Maar hee,' zei ik, 'Ik vind die pijl nogal onpraktisch. Kan ik 'm ook even afdoen? Ik heb 'm namelijk al twee keer gestoten aan de deurpost vandaag.'
'Sure,' antwoordde het mannetje, 'En het is een hele supersonische pijl. Als je 'm uitzet, dan is ie ook fysiek weg, zeg maar.'
'Na,' zei ik wunderbar, 'En als ik 'm dan weer aan wil zetten, stel met Carnaval of zo, dan kan dat?"
'Tuurlijk,' grinnikte het mannetje, 'Het is jouw pijl, hè? Oh en trouwens, hij is ook handig om mee te lezen in bed.'
'Toll!' kirde ik, 'Maar hee, zeg es... heb je ook een uitvoering met een 27 erboven?'
'Nee, wij doen alleen in pijlen met een dertig erboven. Maar ik kan es bellen met het kantoor in Paraguay, misschien dat die nog iets hebben liggen. Hoezo?'
'Nou, als ik vandaag een pijl met mijn leeftijd krijg, dan moet Virginie er ook een!' zei ik opgewekt, 'Een roze met paarse!'
'Ik zal kijken wat ik kan regelen,' beloofde het mannetje.

Dus eij Virg, als er vandaag een pijl boven je hoofd verschijnt met daarboven een knipperende 27, dan weet je waar die vandaan komt.
Gefeliciteerd wah, maedje.

Ik ging dit jaar dus kerstkaarten sturen.
Doe es gek, doe es attent.
Dat dacht ik, zo aan de vooravond van mijn dertigste verjaardag.
Dus ik kaarten kopen, hè? En postzegels.
So far, so good.

Maar toen.
Ging ik kaarten schrijven.
Stresssss!
Dit was zowaar nog erger dan met de gedichten tijdens Sinterklaas.
'Uh...' dacht ik.
'Ja...' piepte ik.
Wat gaan we daar nou weer opzetten?
Ja, fijne kerstdagen en een gelukkig 2010.
Maar dat was dan toch ook weer niet echt origineel en op z'n Rosalies.
Dus ik denken en denken.
Tot ik mijn writersblock tegenkwam en ik besloot om de helft van de kaarten dan maar in het Limburgs te doen.
Tenminste iets, hè?

Maar toen.
De adressen!
Ik ben niet zo van het georganiseerde.
En dus begon ik in mijn mail te graven naar adressen.
En vond er wel wat.
Maar die van Virginie vond ik bijvoorbeeld niet.
En dus pleegde ik maar weer het genante telefoontje dat ik deze zomer ook al pleegde.
'Virg,' kweelde ik in het hoorntje, 'Mag ik jouw adres?'
'Jow,' zei Virginie.
One down, twenty-two to go.

'Eij maedje,' sms'te vriendin P. uit Maastricht mij gisteren, 'Moog ich dien adres?'
'Jao, is goud,' sms'te ik terug, 'Mer den wil ich dae van dich auch, hè?'
Two down, twenty-one to go.

En zo ging dat dan.
Totdat ik wat kaarten in de brievenbus mieterde.
Als u er geen krijgt dan:
a. heb ik uw adres niet.
b. wil ik u geen kaart sturen.
c. heb ik u wel een kaart gestuurd, maar heeft de Yeti 'm opgegeten.

Net gooide quirk een waarschuwing op twitter.
Dat Titanic erop was, zeg maar.
En aangezien ik net de tv aan wilde gaan aanzetten, besloot ik om daar nog maar even mee te wachten.
Want Titanic, hee.
Gedverderrie.
Ik heb echt een bloedjehekel aan Titanic.

Ik ben ooit nog eens een kamer misgelopen door Titanic. Ik zat op zo'n kijkavond en het liep allemaal gesmeerd en ik manipuleerde de werkelijkheid dat het een lieve lust was. Tot iemand opeens de vraag stelde wat ik van Titanic vond.
Zeker tien paar ogen keken me smekend aan. Zo van: 'Puhliiiiieeeees, houd ervan! Van Titanic. Love it!'
En ja, dan bereik je toch een grens.
Ik wil me best even een avondje leuker voordoen dan ik ben, hoor. Pas de problème. Maar zeggen dat ik Titanic een leuke film vind?
Neen. Dat is echt een brug te ver.
'Dat vind ik echt zo'n enorme rotfilm,' zei ik dan ook.
En daarmee hield ik het nog beschaafd.

Toen Titanic uitkwam, ging ik erheen met ouders en zus. In de servicebioscoop in Echt. Nou, dat was op zich best mooi, want zo'n servicebioscoop, da's echt uitermate fascinerend. Da's met zo'n tafeltje en een knopje en als je daar dan op drukt dan komt er een mannetje met cola. En da's vooral fascinerend als je in eerste instantie denkt dat dat knopje een lichtknopje is. Of een knopje voor een schietstoel.
Maar goed, terug naar Titanic.
Op het laatst, hè? Toen hij de diepte inzonk nadat zij 'IneverletgojackIneverletgo!' had zitten zemelen, toen werd het mij echt te veel. Dus rolde ik met mijn ogen en keek naar mijn ouders die achter mij en mijn zus zaten. En mijn ouders rolden ook met hun ogen en zo hadden wij al rollend met onze ogen buitengewoon veel plezier.
Tot ik naast mij keek en de tranen over de wangen van mijn zus zag stromen.
Stromen, ja.
Ik zond haar een ongelovige blik.
'Ik vind het zo ziehielig!' zei mijn zus snuffend.

Okee. Shoot me.
Ik heb geen gevoel.
Althans, voor Titanic dan, hè?
Dat met Bambi dat vind ik dan wel weer keizielig.
Of het einde van De Kleine Zeemeermin.
Janken jongen.
Snif.

Afgelopen weekend zette ik mijn kerstboom op. Ook wel bekend als 'Der Weihnachtsbaum', want meiner Meinung nach is kerst een Duitstalig verschijnsel. Het zal wel iets te maken hebben met het feit dat ik een reserve-Duitser ben, maar kerst in niet-Duitstalig gebied, da's gewoon niks. Dat is mij niet gemütlich genoeg. Glühwein in de Broerstraat in Nijmegen, da's toch om je te bescheuren? Om nog maar te zwijgen van het feit dat kerstmarkten in Nederland altijd van een eindeloze treurnis zijn. Zonder Currywursten of Reibekuchen. Of allerlei rare kitsch die je in je boom kunt hangen. Ja okee, de kitsch is er echt wel, maar het haalt toch niet de kwaliteit van de Duitse kitsch. Nee, doe mij maar Duitsland met kerst. Of misschien überhaupt wel, sowieso.

Zo. Dat was even mijn statement.
Ik ben er dan ook van overtuigd dat nu de patriot in u ontwaakt.
'En in Limburg is het zeker allemaal wel weer okee, hè?' brult u nu naar uw schermpje.
U denkt namelijk dat u mij kent en de krochten van mijn brein kunt doorgronden.
Ha. Nee dus.
Want kerst in Limburg da's ook niet zo jofel. Daar hebben ze allemaal van die levende kerststallen. Daar kun je dan heen op tweede kerstdag. Als je je familie even niet meer trekt.
'Ik ben even naar de levende kerststal,' zegt u dan, 'Tot straks.'
En dan trekt u de deur achter u dicht en racet met 150 km per uur de straat van uw schoonouders uit. Om te gaan kijken naar een mislukte Jozef en Maria die in de sneeuw staan te vernikkelen. Of u gaat stiekem toch maar naar de meubelboulevard, dat kan ook.
Ja, leuk.
Kerst in Limburg.

Nee, dan die Duitsers.
Die doen gewoon gezellig overal alsof ze collectief in Rothenburg ob der Tauber zijn, zelfs in platgegooide steden zoals Keulen waar echt niks ouds meer te vinden is. Met lampjes, kerstboomtakjes, houten stalletjes en kneuterige koopwaar. Op de hoek plaatsen ze dan een koperblaasensemble dat fijne kerstliederen speelt. En het werkt mensen, het werkt.
En tussen al dat moois huppelt dan de familie K. in perfecte harmonie.
Op zoek naar meuk voor in de Weihnachtsbaum.
Currywursten en Reibekuchen vretend tot ze erbij neervallen.

Dit jaar huppelde en vrat de familie K. op 2 december jongstleden.
In de heerlijkheid Aken.
'Ik heb echt zoveel gevreten, ik kreeg 's avonds de schnitzel bij Degraa niet eens op!' zei mijn zus vertoornd.
Degraa am Theater, ook nog zowat. Een log op zich.
En waar was Rosalie?
Juustem.
Op de universiteit.
Ik vind dit echt een oneerlijk bestaan.
Verdammt noch mal.

'Ja jong, ga jij maar eens lekker dansen daar bij Top of the Pops, hè?'
'Ja mam, dat ga ik zeker doen. Als ik maar in beeld kom, hè? Daar doen we het voor.'
'Tuurlijk kom jij in beeld, jong. Jij danst echt heel soepel en ritmisch.'
'Denk je dat echt, mam?'
'Tuurlijk, jong.'

Aldus het gesprek tussen moeder en zoonlief (dansend figuur rond 2 minuut 12 in bovenstaand filmpje), voordat zoon in 1968 naar Top of the Pops afreist om eens lekker uit zijn plaat te gaan. Dit filmpje vind ik dus al maanden met afstand een van de meest intrigerende filmpjes op youtube, dat u het even weet. Want ja, wat zijn die mensen in godeshemelsnaam aan het doen?! Doe normaal, zeg! Dat ziet er toch niet uit! Na! Hou op, zeg. Het doet pijn aan mijn ogen!

Maar! Het meest intrigerende aan dit filmpje is nog wel de curieuze kreun rond 2 minuut 01.
Godallemachtig.
Wat een curieuze kreun.
Die dansende vrouw denkt ook: 'Djiezus! WTF?'
En kijkt dan waar het kreunt.
Terecht, hoor. Helemaal terecht.
Want hee, kom nou.
Curieus kreunen dat doe je maar in je eigen tijd.

Pokke. Pokke, pokke, pokke en nog eens pokke. Zo. Ik gooi het gewoon allemaal eruit. Pokke-griep, pokke-werk, pokke-bloggies, pokke-files, pokke-sinterklaas, pokke-pepernoten. Deze week is alles gewoon pokke. Ja, natuurlijk ligt dat allemaal aan die pokke-griep, maar allee, die heeft nou eenmaal bij mij aangeklopt, en een zielige mexicaan laat je blijkbaar niet in de kou staan. Niet dat ik weet of het een mexicaans griepje is hoor. Kom nou zeg. Ik weet niet hoe ik dat verschil moet voelen. Dan zou ik met mijn griepje naar de huisarts moeten. Zodat ik daar nog meer mensen aan kan steken. Zodat die lieve man me dan kan vertellen of het een gewone of de mexicaanse griep is. Zodat ik het dan weet. Want voor de behandeling maakt het natuurlijk bar weinig uit. Gewoon uitzieken, dat is mijn devies.

Maar goed. Mijn week begon dus al een beetje zwak, ziek en misselijk. Oh, vooral misselijk. Maar ja. Ik moest nog vanalles doen deze week. En ik moest ook nog naar de Bloggies. Dus ik kon helemaal niet ziek zijn. Gewoon aan het werk dus. En de volgende dag, gewoon in de auto naar Den Haag. Waarom niet de trein zegt u? Als u dat niet weet, woont u niet in een uithoek van het land... Nog lekker vroeg vertrokken ook, maar dat had u al kunnen lezen bij mijn waarde zuster. Nee, ik ga u nu even lastig vallen met de gebeurtenissen na afloop. Moe en hongerig (al die vertraging schopte onze dinerplannen hevig in de war), besloten we al snel weer af te taaien. Zouden we onderweg wel ergens bij een McD. langsrijden.

Maar goed. Dat was nog niet zo makkelijk gedaan als gezegd. Wij Limburgers zijn blijkbaar slecht in het vinden van een McD. in de Randstad. Tegen de tijd dat wij zien dat er een ligt, zijn we de afslag al voorbij. U moet begrijpen, dat er in ons lieflijke landschap, nog daadwerkelijk open ruimte tussen de verschillende plaatsen ligt. Jahaa. Heusch. Echt hoor. En met al die mooie open ruimte, zie je zo'n hoge McD.-paal al op 13 km afstand. Tegen de tijd dat we normaal bij de afslag zijn, zijn we al bijna vergeten dat we honger hadden joh. Maar goed. Dit was de randstad. Met bebouwing. Veul bebouwing. Hoge bebouwing ook nog. Zoveel hoge bebouwing, dat McD. blijkbaar niet eens meer moeite doet om van die hoge palen te plaatsen, omdat ze in het stadsoerwoud toch niet opvallen. Waar ik op zich helemaal geen poblemen mee heb nauurlijk, behalve als het laat is, ik honger heb en een griepje onder de leden.

Maar goed. In het meer vertrouwde Brabantse landschap vonden rosalie en ik uiteindelijk toch onze McD. We aten wat en vervolgden snel onze weg, op weg naar mijn warme bedje, waar ik lekker in wilde kruipen. Maar toen ik er een uurtje later dan eindelijk in lag, lag het helemaal niet zo leker. Sterker nog, het lag zelfs wel heel erg uh, misselijk. Zo misselijk, dat het avondeten waar we zolang naar moesten zoeken, er hupsakee weer uitkwam. Jaja, die literaire zuster van mij zal ook wel blij zijn geweest mee terug te zijn gereden

Maar goed. Daarna voelde ik me wel weer een stuk beter. Hoop gloorde aan de horizon. Misschien zou ik me de volgende ochtend wel echt beter voelen. Hoop die niet uitkwam, maar allee, ik had er tenminste even van kunnen genieten. Hoe dan ook, zit ik hier nu dus. Nog steeds ziek zwak en misselijk. Met een weekplan waar bijna niks van terecht is gekomen. En ook nog eens zonder een filmpje om u allen zover te krijgen uw eigen pepernoten te bakken. Gelukkig heb ik nog een stel leuke ideeen voor de Kerst. Klamp ik me daar maar aan vast... Want deze Sinterklaas is eigenlijk gewoon pokke. Die pokke-griep ook...

Gisteren gingen Virginie en ik naar Den Haag voor de uitreiking van de Dutch Bloggies. Wij waren namelijk genomineerd in de categorie 'Beste Persoonlijke Weblog' en hadden al te horen gekregen dat we bij de laatste vijf zaten. Dus ja, toen gingen we maar. Je weet het immers maar nooit. Maar ja, Den Haag. Da's ver als je in Nijmegen cq. Venlo woont en dus moest er een plan komen.
Het 'Rosalie & Virginie go West' plan.
'Dus,' mailde Virginie mij, 'Dan gaan we even naar Den Haag, dan halen we die Bloggie op en dan gaan we weer naar huis.'
Virginie en ik zijn vrouwen van weinig omhaal, moet u weten.
Maar dat was natuurlijk weer te simpel gedacht.

Om kwart voor vijf zat ik in vergadering in Driebergen. Met één oog op de klok. Ik vond dat irritant, want het was een zeer zinnige vergadering. Ik zat echter op hete kolen. Om kwart over vijf moest ik namelijk de trein halen. Naar Den Haag. En ik was natuurlijk ook al hartstikke gestresst over wat er zou gebeuren als ik wat zou winnen. Want dan moest ik vast wat zeggen op een podium. In mijn steenkolen Nederlands, nondetenèr.
's Middags had ik daar dan ook al met mijn moeder over gebeld.
'Wat moet ik dan zeggen?' piepte ik.
'Ach wat,' zei mijn moeder, 'Dan bedank je de pap en de mam en dan is dat ook weer dat.'
'En Nietzsche,' zei ik.
'En Nietzsche,' zei mijn moeder.
Maar goed, ik zat dus te vergaderen en het werd kwart over vijf.
'Kwart voor zes dan,' dacht ik gelaten.

Maar bij Virginie ging het allemaal al helemaal lekker. Virginie die was namelijk al om 15.00 uur uit Venlo vertrokken.
Ja, vergis u daar niet in. Al die zandpaden en moddergeulen tussen Noord-Limburg en Zuid-Oost Brabant, dat schiet niet echt op.
Maar Virginie doorstond de zandpaden en moddergeulen met glans en kwam bij Rotterdam in de file. En belde mij toen dus maar op.
'Doe maar rustig,' zei Virginie, 'Ik sta in de file.'
'Oh, maar ik ben ook nog niet weg,' pufte ik, terwijl ik over mijn eigen voeten struikelend het kantoor uitrende.

En zo meetten Virginie en ik om tien over zeven op Den Haag Centraal.
'Godmiljaar,' begroetten wij elkaar en sprongen in de tram naar Het Paard van Troje.
Waar wij versuft neerzegen op onze zetels.
En tweede werden.
Rosalie & Virginie went West.
And went back East asap.

Als wij nog es wat bedenken, houd ons dan even tegen, alstublieft.