Rosalie

Grootheidswaanzinnig

2010-03-07T20:46:00+01:00

Ahem. Ahem.
*Kijkt beschroomd om hoekje*
Bent u er nog?
Oh, hallo. Ja, u bent er nog.
Dat is mooi.
En duizendmaal dank.
En slaag voor mij.
En voor Virginie.
Ja nee, u leest dat goed.
Slaag.
En veul.

Maar goed, genoeg nederigheid aan de dag gelegd weer. Nederigheid is niet zo mijn ding, moet u weten. Ja nou, kijk. Als u mij zo kent dan denkt u vast: die is best bescheiden. Maar ho, dat is schijn. Van binnen ben ik namelijk grootheidswaanzinnig, echt waar. Iets met een God in 't diepst van mijn gedachten en zo. En op het moment ben ik bezig met in mijn brein ontzettend grootheidswaanzinnig te zijn. Vierentwintig uur per dag, zeven dagen per week.
Ik heb namelijk de wildste plannen.
Aan imperialiteit grenzende plannen.

En dus ging ik gisteren eens even meeten met de enige persoon op deze in het heelal zwevende kluit drek die in haar brein net zo grootheidswaanzinnig is als ik. U kent haar wel. Die ene. Virginie.
En dus zaten wij druk gesticulerend in een Mexicaans restaurant.
Ons in het Limburgs druk te maken over alles en iedereen om ons heen.
En terwijl we dit deden, maakten we onze grootheidswaanzinnigheid aan elkaar bekend.
Kijk, en dat is dus het mooie aan Virginie.
Die snapt dan wat ik bedoel.
Ik heb wel eens voorzichtig geprobeerd mijn grootheidswaanzinnigheid voor te leggen aan anderen.
Maar die kijken je dan aan van: 'Huh?'
Als er nou iets is, waar ik helemaal niks mee kan, dan is het wel 'Huh?'

Nadat wij onze aan imperialiteit grenzende plannen met elkaar besproken hadden, gingen Virginie en ik naar de film.
Het werd 'Nine', want dat is met zingen en dansen en zo en ja, dat is nou echt wat voor Virginie en mij.
Dus zaten wij vrolijk en op precies dezelfde momenten swingend in de bioscoop.
Swingend ja. U leest het wederom goed.
Ga maar nooit met ons naar de Zauberfl�te van Mozart.
Want dat was tot nu toe ons meest swingende theaterbezoekje ooit.
Ik vraag me nog steeds af wat de mensen achter ons dachten, daar in de Maaspoort in Venlo.
Wiebelen op klassieke muzak, dat hoort namelijk niet. Dat is niet intellectueel.

Hmmm, wat een onsamenhangend verhaaltje.
Maar ja, daar moet u het maar mee doen.
Het leven is ook best wel onsamenhangend op het moment.
Lees het maar als een metafoor of zo.
Doei.

Rosalie en schaatsen

2010-02-23T22:01:00+01:00

Schaatsen kijken is ��n van mijn grootste obsessies in dit leven en dus heb ik tegenwoordig regelmatig een velddag. Ja ja. Met die Olympische spelen. Of beter gezegd: een veldnacht.
Mind you: ik heb het wel over kijken. Niet doen. Ik wil namelijk graag op een kalme wijze een gezegende leeftijd bereiken, dank u.
Als ik ga schaatsen, dan breek ik namelijk mijn nek. En twee armen. En mijn linker middenvoetsbeentje. Geheid.

Als kind stond ik samen met mijn zus voor de tv te wiebelen. Net zoals de schaatsers over het ijs wiebelden. Armen op de rug, geobsedeerd naar het scherm starend.
'Kom Leo, doorschaatsen!' riepen wij dan.
Of 'Hup Bart!'
En mijn moeder keek dan tevreden toe, blij met het feit dat ze ons een on-Limburgse obsessie bezorgd had. Mijn moeder en haar drie broers waren namelijk van die 'wij-vullen-rondetijden-schema's in'-types. Bij mijn vader thuis keken ze het ook wel, hoor. Maar het had toch niet de hetzelfde rookworst- en erwtensoepgehalte als bij mijn moeder thuis.

Conversaties over schaatsen tussen mijn zus en ik gaan doorgaans als volgt:
Rosalie: 'Ik zeg: 14.12.12! Wat zeg jij dan?'
Nietzsche: 'Bartje! Albertville 1992!'
Rosalie: 'Woehoehoehoe! Bartje!'
Bart (Veldkamp red.) is namelijk voor ons wat Ard Schenk voor onze ouders is.
We hebben nog net geen shrine naast de voordeur, zeg maar.
Toen Bart Veldkamp de 10km in Albertville won, toen kwamen mijn zus en ik zelfs te laat op school na de middagpauze.
'Kijk maar even af,' zei mijn moeder toen coulant.
Anarchisme ten top.
Nu doet Bart de commentaren voor de NOS.
Samen met die Ria Visser, die ik al zeker tien jaar achter het behang kan plakken, ware het niet dat Ria zich nooit in mijn omgeving bevindt en ik meestal geen behang en de plaksel bij de hand heb. En met Mart 'Noorse trui' Smeets, natuurlijk.
Na de 1500 meter van de vrouwen zondagnacht, gingen Ria en Bart bijna op de vuist, dat was machtig mooie tv.
'Go Bart! Go Bart!' riep ik op twitter, de eenzame nacht in.

Naast een shrine voor Bart, zouden mijn zus en ik ook een shrine voor Gunda (Niemann red.) op kunnen richten.
Met onze Gunda Niemann-obsessie ging het eigenlijk zo:
Rosalie: 'Ja, sjais hei. Wunt die Niemann alweer!'
Nietzsche: 'Sjtomme Pruus!'
Maar ja, toen ontdekten we dat als we d'r niet konden beaten, dat we d'r dan maar beter konden joinen. En onder het mom 'Niemand kan wat Niemann kan' juichten we toen net zo hard voor Niemann als voor de Nederlanders.
We gingen zelfs speciaal voor haar naar een wereldbekerwedstrijd in Heerenveen. He-le-maal naar Friesland, miljaar. We deden die reis maar in twee delen, met een tussenstop in Nijmegen. Want dat is ver, mensen. Sittard-Heerenveen, nondeju.
'Holland! Holland!' brulde het hele ijspaleis toen.
'Gunda! Gunda!' scandeerden wij, lekker recalcitrant.
Door onze zachte g heeft niemand ons toen verstaan en dus keerden we zonder blauwe ogen terug naar het thuisfront, op ongeveer ��n kilometer van de door ons zo geliefde Duitse grens.
Es war wunderbar f�r einen Tag 'ne Pruus zu sein.

Nostalgia hier in huize Rosalie, hoor. Over schaatsen kan ik duuzend-en-een verhalen schrijven.
Hier het eerste deel van die fijne documentaire over Bart en die andere grote held...

Alaaf en wat dies meer zij

2010-02-14T12:56:00+01:00

Hee hallo! U bent er nog.
Ik ben er ook nog.
Net was ik in de vastelaovesmis en nu smijt ik even het een en ander op het net met betrekking tot het Feest de Feesten. Het kerkelijke met het wereldlijke verbinden, h�? Ik ben daar een meester in, al zeg ik het zelf.

Donderdag was ik in Sittard. Ik schminkte mij toen blauw.
Dat was een slecht idee.
Want vrijdag bleef ik blauw.
Althans, zo voelde het.
Schmink is troep en het jeukt, maar zoals ik altijd maar zeg: comfort is totaal geen criterium bij het bepalen van je outfit.
Comfort is voor watjes. Gore pruiken, rare uitsteeksels aan je pak, onmogelijke hoepelrokken: been there done that, got about 65 t-shirts by now. Kom nou, zeg.

Dus toen ging ik zaterdag maar eens met een halve meter pruik op mijn hoofd naar Roermond, carnavaleske thuishaven van Octavie. Dat was een plezierig samenzijn, daar in Roermond. Kijk maar:

En omdat ik toch bezig was, reisde ik meteen af naar Weert gisteravond, voor een gezellig samenzijn met vriend R. bij het immer briljante concert van Harry. Kijk, ik ga u dus niet uitleggen wie Harry is. Dat snapt u ook. Harry en al zijn briljantie, da's alleen voor R. en mij. En andere ingewijden. Want briljant, dat is ie. Ozze Harry. Misschien wel een van de beste vastelaovesdingen in de hele provincie en dat mensen, wil wat zeggen. Want er is veul te doen. En het is goehoed.
Helaas arriveerden R. en ik een beetje te laat bij Harry, waardoor we ergens achteraan in de feesttent kwamen te staan.
'Miljaar,' zei ik.
'Ja, nou,' zei R.
'De tijd dat we helemaal vooraan stonden is ook wel long gone, h�?' gromde ik.
'Ja,' was R. het met me eens, 'We staan nu ergens ter hoogte van waar mijn moeder altijd staat.'
'R. jong,' zei ik plechtig, 'We worden oud.'
'Er komt een tijd dat we onze plaats moeten kennen,' vervolgde ik mijn relaas.
Ja ja, ik word altijd heel diepzinnig van vastelaovend.

En dan begint het vandaag pas echt, manne.
Wat een pret ende jolijt, hohoho.

Een veeg teken van leven

2010-02-09T19:44:00+01:00

Nee, ik ben niet dood. Heulemaal niet. En Virginie ook niet, de laatste keer dat ik het checkte.
Ik ben gewoon bezig met wat goede voornemens en ��n daarvan is minder internetten. Lukt aardig, moet ik zeggen.
De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat als twitter niet bestond dat dat dan nog aardiger lukte.
Maar goed. Alle begin is moeilijk.

Verder ging ik meer lezen. Lukt ook aardig. Ben al in boek vier bezig. Godenslaap van Erwin Mortier. Heb nu een pagina of 40 gelezen, maar ik zit er nog niet echt in. Hopelijk gaat dat nog komen. Ook ging ik meer schrijven. En nee, niet hier. Elders. En daarbij hanteer ik even de stelregel: het maakt niet uit of het geschrijf ergens op slaat, er moet gewoon geschreven worden. Bezig blijven. Rare verhalen op papier zetten. Omdat dat leuk is. En er al zoveel niet leuke dingen in 't leven zijn. Daarom.

Verder ging ik meer muziek maken. Harp spelen. Nu kan dat alleen als ik bij mijn ouders ben, want dat bakbeest staat daar. Dat schiet niet op, zou je dan denken. Maar godmiljaar, wat valt dat mee zeg. Omdat ik mij vroeger tussen pakweg mijn vijftiende en achttiende helemaal de pleuris geoefend heb, heb ik een toch wel heel redelijk basisniveau dat niet meer verdwijnt. Dat is fijn, want dat betekent dat ik na een paar weekenden spelen alweer aan nieuw repertoire kan gaan oefenen. Omdat het oude repertoire nog ergens in mijn geheugen bleek te hangen. Een beetje verroest, dat wel. Maar toch niet onaardig. Gelukkig wordt een mens daarvan, echt.

Verder ging ik mij niet meer bezighouden met wat tegenwoordig de nationale sport lijkt te zijn: over anderen praten c.q. je vrolijk maken over anderen. Ik vind dat vermoeiend. En een teken van zwakte. Dat als iemand iets zegt over iemand waarvan jij diep van binnen denkt: 'Waarom zeg jij dat? Kap daar godverdomme mee!' dat je dan schaapachtig mee gaat lachen. Zo van: hihihi. Maar dat je er eigenlijk bijna fysiek onpasselijk van wordt dat je in dat gesprek beland bent. En dus ben ik nu bezig met stap 1: doen alsof ik rare opmerkingen niet hoor. Er tegenin gaan, dat komt wel in de tweede helft van het jaar. Of in 2011. Alles op z'n tijd.

Dus tegenwoordig lijk ik soms een beetje autistisch.
Zo had ik afgelopen weekend de volgende situatie:
Een schijnbaar willekeurig iemand: 'Bladibladibladibla - insert domme praat over anderen - bladibladibladibla.'
Ik: '...'
Een schijnbaar willekeurig iemand: 'Vind je ook niet?'
Ik: '...'
Een schijnbaar willekeurig iemand: 'Eij, ik heb het tegen je!'
Ik: '...'
En na dit ijselijk zwijgen van mijn kant gaf de schijnbaar willekeurige iemand het op.
Hoera!
We komen er wel.

Lullen dat het een aard heeft

2010-01-15T19:20:00+01:00

Woensdagavond ging ik wat tv kijken, voordat ik naar bed ging. En dus zapte ik wat.
Af en toe kwam ik langs de Tweede Kamer.
'Live' stond er linksboven in het scherm.
'Zo zo,' zei ik.
En ik ging eens even kijken. Naar het debatje.
Maar goed, als ontwikkelde vrouw met een bijna graad in een vakgebied waar men argumentatieleer bestudeert, kan ik echt met geen mogelijkheid langer dan drie minuten naar dingen in de Tweede Kamer kijken.
'Een redelijke discussie dat gaat zo en zo (uitgebreid verhaal, waarmee ik u niet lastig ga vallen),' leerde ik dan, nu ongeveer een decennium geleden.
En ik kan u zeggen: dat wat daar gebeurt, da's geen redelijke discussie, hoor.
Verre van zelfs.
Ik moet daar dan ook ontzettend van poepen.
Dus zapte ik snel verder.
Naar allerlei hoogstaande meuk op zenders als SBS6 en RTL4 en zo.
Jottum.

Net toen ik naar bed wilde gaan (het was een uur of half twaalf), zag ik dat de kwestie in de Tweede Kamer zich nog steeds voortsleepte.
Ja, daar betaal je dan belastinggeld voor. Voor een onredelijke discussie die zich maar voortsleept. Jezus mina.
En alsof de duivel ermee speelde, gooide ��n of ander parlementari�rtje net een drogreden van jewelste de Kamer in.
Een fijne ad hominem, zoals dat dan zo mooi heet.
Zo fijn om aan te zien, joh.
Mijn maag begon al te draaien.

En toen, toen viel ik in slaap op mijn rode Ikeabankje.
En schrok ik wakker rond een uur of half twee.
En u raadt het nooit: ze waren nog aan het lullen!
Na. Ik viel van schrik bijna van het bankje.
Wat een geouwehoer.
Lullen dat het een aard heeft.
Kijk, ik ben echt voor grondigheid en genuanceerdheid en alles.
Maar godallemachtig.
Moedeloos sleepte ik mij naar mijn bedje, terwijl ik dacht: 'Als dat kabinet morgen gevallen is, dan eet ik een bezem!'
En is het kabinet gevallen? Neen. Ik bedoel maar.

Dus om een daad (iets wat je doet, zeg maar) te stellen, heb ik een besluit genomen voor 2010. Ik ga dit jaar iets doen. Want wij ouwhoeren met z'n allen zoveel bij elkaar, dat we aan het einde van de dag allemaal hartstikke sufgezeverd zijn en uiteindelijk is er nog niks gebeurd.
En wat ga ik dan precies doen?
Nou, dat ga ik nu es lekker helegaar niet zeggen.
Want dan gaan we weer zeveren en da's niet de bedoeling.
Ik zal het wel even melden als ik het gedaan heb, dan bent u ook weer op de hoogte.---

Even wat Van Dale voor het geval dat u doen niet meer herkent. Want we zijn er allemaal in meer of mindere mate mee besmet, hoor. Met dat eindeloze geouwehoer:

doen deed, h gedaan 1 een werking verrichten; uitvoeren: zo gezegd zo gedaan het uitgesproken voornemen werd direct uitgevoerd; iets gedaan krijgen zorgen dat het gebeurt; niets te ~ hebben geen werk hebben 2 als beroep hebben: wat doet je vader? 3 iets verrichten ten voor- of nadele vh object: die hond doet niets doet geen kwaad 4 het gewenste effect hebben: dat nieuwe boek deed het goed werd veel verkocht; dat doet er niet toe maakt niets uit 5 functioneren: de rem doet het niet meer 6 (voortdurend) het genoemde verrichten: aan toneel ~ 7 het ~ (met iem) geslachtsgemeenschap hebben (met iem) 8 zich uiten, zich gedragen: moeilijk, vervelend ~ over een kwestie 9 (omschrijvend of versterkend ww) hij doet een poging; roken doet hij niet.

Het is wel weer mooi geweest

2010-01-11T18:27:00+01:00

Okee. Gaat u er eens goed voor zitten! Ik ga namelijk iets zeggen waarvan ik gedacht had dat ik het werkelijk nooit zou gaan zeggen.
Let op, komtie!
Ik begin namelijk een beetje tabak te krijgen van die sneeuw.
Ja nee. U heeft er allemaal al een eeuwigheid tabak van en misschien ook wel terecht. Maar ik ben een sneeuwmonster, ik houd best wel van die witte rommel. Ik begin pas te leven als de temperatuur onder nul komt, zeg maar. Dan spring ik juichend door mijn woonst en zing ik uit volle borst 'I'm dreaming of a white Christmas' en nog meer van die ongein.

Als kind was ik nog veel erger.
Het was denk ik ergens midden jaren '80.
Weet u wel, toen er elke winter nog drie meter sneeuw lag.
Toen de mensen nog hard en weerbaar waren.
Afijn, toen dus, h�? Toen rende ik als een volslagen debiel door de sneeuw in onze achtertuin. Tot het donker werd, want dan ging de keukendeur open.
'Roosje, kom naar binnen!' zei mama dan, 'Het wordt donker! Veel te koud en we gaan eten!'
'Nee!' gilde ik, terwijl ik mij aan de sneeuwpop vasklampte.
'Rosalie,' dreigde mijn moeder.
'Nee!' gilde ik weer.
En dus kwam mijn moeder maar de kou in.
'Kom naar binnen!' zei ze weer.
'Nee!' zei ik.
'Ik ga nog liever dood!' liet ik erop volgen.
Ha, dat was niet zo'n goed idee van mij, om dat te zeggen. Moeder over de rooie, ik werd naar binnen gesleurd. In m'n rode skipakje. Brullen als een rasechte gnoe. Leuk voor de buurt, zeg maar. Ja nee, ik was echt lief, hoor. Maar als het op sneeuw aankwam, dan kon ik -zoals ze dat bij ons zo mooi zeggen- een echte verrekkeling zijn.

Maar goed. Het ging dus sneeuwen. Ergens eind 2009. Ik vond het helemaal hilarisch, zeker toen er links en rechts vanalles in het honderd liep. Toen ging ik naar Oostenrijk. En toen kwam ik terug. En was het nog steeds aan het sneeuwen.
Jottem joh.
Tot ik zonet besloot dat het me echt te glad begon te worden op de stoepen in mijn buurtje. Zelfs mijn bergschoenen -model klompvoet- konden niet meer voorkomen dat ik begon te glibberen. En dus waggelde ik op Bridget Jonesachtige wijze naar huis. Met in ��n hand een diepvriespizza en in de andere hand een pak Spa & Fruit.
Nee, het is wel weer mooi geweest, hoor.
Vinnik.

Rosalie ruimt nog steeds op

2010-01-10T13:27:00+01:00

Dat opruimen van die computer, h�? Da's echt verdammt intrigerend. Zo kwam ik ook een aantal screenshots van oude layouts van deze site tegen. En tot mijn grote verbazing moest ik vaststellen dat deze site pas aan z'n vijfde lay-out toe is. U moet weten, ik ben in het verleden echt ernstig verslaafd geweest aan het maken van nieuwe lay-outs voor mijn weblog. Bij mijn oude weblog gooide ik de boel minstens een keer per maand helemaal overhoop. Dagen en nachten lang zat ik te pielen in mijn Dreamweaver, Photoshop en andere hulpmiddelen die men zoal gebruikt bij het in elkaar prutsen van een website. Maar blijkbaar was ik er op gegeven moment klaar mee, of zo.
Oh nee, wacht eens. Toen kreeg ik een baan en pakte ik de studie weer op.
Ja, dat zal wel weer eens de reden zijn van het feit dat mijn productiviteit op dat vlak nogal gedaald is.
Niet noodzakelijkerwijs een slechte zaak.
Mind you.

Maar goed. Kijkt u even mee naar de oude jasjes van Nuit Blanche? Is best lachen, vinnik.

Lay-out 1
Deze lay-out prutsten Virginie en ik samen in elkaar. Met het puntje van onze tong uit onze mond zaten we te godveren achter mijn computer, nog in mijn oude huis. En toen kwam het onderstaande ding naar boven. We wilden eerst in twee kolommen schrijven, ik links en Virginie rechts. Maar dat idee is gestorven. En dat oudroze ook. Gadverdamme. Oudroze. Hoe kwamen we daar nou weer bij?

Lay-out 2
Lay-out 2 was geen lang leven beschoren, volgens mij. Ik kan me amper nog herinneren dat ie live stond, maar het is blijkbaar wel zo, want lay-out 2 staat wel in mijn mapje en als ik ��n ding goed kan, beste mensen, dan is het allerlei onbelangrijke meuk documenteren. Met m'n eigen administratie en rekeningen loop ik altijd een eeuwigheid achter, maar lay-outs op een rijtje zetten? Jow. No problemo.

Lay-out 3
Lay-out 3 noem ik altijd de Viva-lay-out. Toen wij namelijk weejbek een Bloggie wonnen, toen stonden we met deze lay-out op de Vivasite. Ja ja. Wereldberoemd, die Virginie en ik. Op de Vivasite. De twee vrouwtjes van Nuit Blanche op een delftsblauw bordje. Misschien dat u ook wel eens op de Vivasite heeft gestaan, hoor. En ook met meer tekst. Maar in ieder geval niet op een delfstblauw bordje dan.

Lay-out 4
Lay-out 4 staat in de volksmond ook wel bekend als 'De zwevende Maria'. De zwevende Maria was met afstand mijn meest favoriete lay-out ooit. Ik weet eigenlijk niet zo goed waarom ik 'm gedood heb. Maar goed, daarom heb ik in de huidige lay-out dan ook een monument opgericht ter nagedachtenis aan de zwevende Maria. Misschien dat u zich ooit heeft afgevraagd wat dat plaatje aan de linkerkant betekent, maar dat is dus een Maria Memorial. Dat ik toch echt de nek om moet gaan draaien als ik een nieuwe lay-out ga maken. Vandaar dat ik draal, dat snapt u ook.

Mocht u nu iets willen zeggen over lay-outs en dergelijke, dan doe dat even, h�?
Zo van: hee, die weet ik nog!
Of zo van: Ik wil de zwevende Maria terug!
En als u zich tegen een nieuwe lay-out aan wilt bemoeien, dan mag dat.
Het wordt vast iets anders, dan. Maar je moet ergens beginnen.

Amai Virginie, gij zaag!

2010-01-09T13:27:00+01:00

Ik ben mijn computer op aan het ruimen en echt waar, dan kom je de gekste dingen tegen.
Wanneer ik onderstaand plaatje maakte, weet ik niet eens meer. En waarom al helemaal niet.

Waarschijnlijk staat deze afbeelding op het dressoir van de gezusters. Het is aandenken aan de middag waarop Rosalie en Virginie een negentiende-eeuwsch Nederlandsch leesclubje bezochten en daar voorlazen uit eigen werk... mooi gepimpt met klompjes en tulpjes voor 'n authentiek, folkloristisch effect. Dat staat leuk, in Belgi� op het dressoir.

En zo ging dat dan, h�? Back in 1869.
Toen de mist nog zo dik was, dat je je fiets er tegenaan kon zetten.
Zeeuws meisje in het midden: 'Waarde gezusters, leescht eens wat schoonsch voor!'
Virginie: 'Namai, 'k wil nie.'
Rosalie: ' 'k Ook nie. Miljaar, ben ik in beeld?'
Virginie: ' 'k Wil ook zo'n schoon geval op mijn hoofd!'
Rosalie: 'Amai Virginie, gij zaag!'
Ja, zo moet het gegaan zijn.

Als u nu nog steeds niet weet waar wij onze pseudoniemen vandaan halen, dan moet u dit en dit maar eens bekijken.