'Help! Ik heb geen slippers bij me!' piepte ik richting Virginie, toen we op het punt stonden om in het zwembad van ons hotel te duiken. 'Do not worry,' zei Virginie, 'Ik heb nog een paar slippers in de kofferbak van de auto liggen, die kun je wel pakken.' 'Yaay,' zei ik en met de sleutel in de hand huppelde ik naar de parkeerplaats.
Aldaar stak ik de sleutel in het slot van de kofferbak en draaide. En toen... en toen! 'Krak!' deed de sleutel. En in plaats van een paar slippers had ik opeens twee sleutelhelften. 'Nee!' dacht ik. En 'Godmiljaar! Nondeju! Snotverdulleme!'
Daarop vroeg ik me af of het misschien niet beter was om te verdwijnen. Gewoon, zomaar in het niets. Om de trein te pakken naar Dresden. En daar een nieuw leven te beginnen als Liesl Pumpernickel. Maar bij nader inzien vond ik dat toch een beetje een overdreven reactie voor het slopen van een sleutel.
En dus toog ik maar naar Virginie. De vrouw met de oplossingen. Hoera voor Virginie.
Vorige week zondag legden Prosper, Virginie en ik even aan vriendin J. uit dat Algemeen Beschaafd Limburgs een utopie van jewelste is. 'Kijk,' zeiden wij, 'Het zit dus zo: elk turp heeft z'n eigen variant van het taaltje.' En vervolgens zeiden wij een voor een onze versie van het woord 'oud' om dit te illustreren. 'Alt,' zei Virginie (Venlo). 'Aad,' zei Prosper (Roermond). 'Oud,' zei ik (Sittard).
Ja, dat vindt u raar, hè. Dat mijn versie 't meest op ABN lijkt. U denkt namelijk dat hoe zuidelijker je komt, hoe groter de negorij wordt. Nou, dat is ook zo. Maar Sittard is natuurlijk de parel van de provincie, het baken van beschaving. Het laatste veilige toevluchtsoord voor Heerlen, zeg maar.
Maar goed, dialecten dus. De afgelopen paar dagen kruist dialect regelmatig mijn pad, want door een spoorwegonderbreking in Arnhem reis ik deze weken noodgedongen via Den Bosch naar mijn werk. En in die trein van Utrecht naar Den Bosch kom ik allemaal Limburgers tegen. En dat is lollig, want dan kan ik het spel 'Raad-het-dialect' spelen. Dan zet ik mijn iPod uit, beweeg vervolgens een beetje alsof ik zit te swingen op mijn muziek, maar eigenlijk luister ik stiekem de Limburgse mensen in kwestie af.
Zo zaten er gisteren twee dames tegenover mij, die even gezellig de hele familie doorspraken. 'Jao jao, Charlot van Marie is gesjlaag, wah.' (Ja ja, Charlot van Marie is geslaagd, hè). Het 'wah' was voor mij een inkopper, want bij 'wah' denk ik meteen 'Oostelijke Mijnstreek'. En dan denk ik meteen: Heerlen, Kerkrade, de buurt van Vaals. Voor Kerkrade en Vaals was het dialect van de dames te verstaanbaar. Want Kerkrade en Vaals, mensen. Daar spreken ze een taaltje dat taalkundig officieel onder de Duitse dialecten valt. Benrather linie, hè. Die moesten weer zo nodig een klankverschuiving meer doen dan de rest van Nederland. 'Wao zaot Charlot op sjool den?' vroeg de een op gegeven moment. (Waar zat Charlot op school dan?) 'Op 't Bernardinus,' zei de ander. Bernardinus. School in Heerlen. 100 punten voor Rosalie.
Vandaag zat er een Limburgse familie in de coupé naast mij. Een vader, een moeder, een zoon en een oma. Oma zat driftig te bellen. Een rollende r, jongen. U wil het niet weten. Een rollende r is ook altijd een inkopper. Rollende r betekent: Maasdorp. Dat zijn dorpen (de naam zegt het al) die aan de Maas liggen en niet al te ver van Sittard, als ik me niet vergis. 'Waorrrrrr gaot geerrrrrr den eate?' vroeg oma op gegeven moment. (Waar gaan jullie dan eten?). Het was even stil toen haar gesprekspartner haar vraag beantwoordde. 'Aoh,' zei oma, 'Bie de Hafenstube!' (Oh, bij de Hafenstube). Hafenstube. Vreetschuur in Grevenbicht. Grevenbicht = Maasdorp. 200 punten voor Rosalie.
Ik ben goehoed. Al zeg ik het zelf. Maar ja. Het kunnen duiden van Limburgse dialecten is een talent waar je dus werkelijk geen ene fuck aan hebt. Heb ik weer, hoor.
De gezusters bevonden zich gisterenavond ineens (nou ja, eigenlijk na een boel getwitter) in een Utrechtse Tapasbar aan een tafel met verscheiden mede-twiteraars/bloggers. En geloof het of niet, maar we hebben de hele avond geconverseerd buiten twitter om. Ja, nee, echt! Hoewel aan het begin van de avond de optie nog wel even werd genoemd, om al twitterend via onze nerd-telefoons te communiceren, kwamen we erachter dat we ook in staat waren nog op de ouderwetse manier en zonder een beperking van 140 tekens te praten...
Maar de gezelligheid van deze geslaagde avond is niet waar ik het nu met u over wil hebben. Ik wil namelijk even wat schrijven over vieze stukjes. En dan bedoel ik geen ranzige verhalen (vreemd genoeg nog altijd de populairste zoekterm waarmee dit blog wordt gevonden...), maar heel letterlijk vieze stukjes.
Ik bedacht mij namelijk, dat ik Rosalie's lijstje van 5, uit moet breiden tot een lijstje van 6: de 6 dingen die Rosalie absoluut niet lust. Want hee, dat oude lijstje van 5, dat ken ik haast nog beter dan Rosalie zelf. Maar de afkeer van vieze stukjes stond er nog niet op. Een afkeer waar ik wel vanaf weet. Eigenlijk zijn stukjes in de structuur ook voor 3 van de 5 producten op het oude lijstje de reden waarom ze op het lijstje staan. Ik kan het lijstje dus ook inkorten in plaats van uitbreiden, maar waarom makkelijk doen als het ook moeilijk kan. Het geheugen mag immers ook wel eens getraind worden...
Maar goed, gisteren kwam deze noodzakelijke aanvulling bij me op, nadat Rosalie zich als een ware martelaar door haar dessert had heengewerkt. Pas nadat ze het schaaltje braaf had leeggegeten, openbaarde ze haar teleurstelling dat de kok niet alleen de citroensmaak, maar ook de citroenpulp aan haar yoghurt had toegevoegd.
Yoghurt met vieze stukjes dus... Die arme Rosalie. Gelukkig maakte het gezelschap veel goed!
Even over deze website, hè. Dat ding ziet er echt abnormaal aftands uit. Ik ga daar wat aan doen, heb ik besloten. Ook al heb ik eigenlijk niet bijster veel vrije tijd op het moment. 'Als ik er alleen al naar kijk,' zei Virginie gisteren tegen mij, 'Dan denk ik: gadverdamme. Ik wil niet loggen!' En dat, beste mensen, lijkt mij niet zo'n goede zaak. Dus ik ga deze lellike site eens even doorontwikkelen.
Gisteren heb ik er een spamvraag opgezet. De kop is eraf. Mocht u het antwoord niet weten dan bent u a. te dom om te poepen of b. ernstig kleurenblind. U mag in dat geval zelf kiezen wat er met u aan de hand is. Zo ben ik dan ook wel weer.
Hang de vlag uit! Laat de fanfare door de straat marcheren. Rosalie spreekt namelijk tot u vanuit de Diepten van het Grote Stilzwijgen. Hoera!
Ik kan nu natuurlijk even gaan klagen over dat ik het zo druk heb. Dat is ook wel zo, maar hee hallo, zeg. Het is niet of het me nou zo verbazingwekkend veel moeite kost om hier wat te zeveren, dus toen dacht ik: komaan Rosalie, schrijf weer eens wat. Doe es even niet zo lam, ofzo.
Dus vandaag, bovenste beste mensen, ga ik wat tegen u aankletsen over Lady Gaga. Ja, u leest het goed: Lady Gaga. Is dat nu niet fijn? Kijk, u kent mij natuurlijk als iemand die nogal veel zevert over Stravinsky of Mozart, maar ik kan dus ook zeveren over Lady Gaga. Dus. Let op. Ga er even goed voor zitten. Komtie.
Toen ik Lady Gaga voor het eerst zag, dacht ik: 'Tsjongejongejongejongejonge, die heeft echt een aantoonbaar tekort aan Carnaval.' Want dat denk ik altijd als ik mensen in rare pakjes zie. Rare pakjes horen bij Carnaval en ja, Lady Gaga die heeft daar dus een aantoonbaar tekort aan, gezien het feit dat haar kledij nogal bizar van aard is. Toen ging Lady Gaga zingen. En dansen. En toen dacht ik: 'Godmiljaar hei!' en ik zette de TV uit en ging het vioolconcert van Mendelssohn luisteren.
Een tijdje later was ik op youtube. Daar kwam ik terecht op een filmpje van Lady Gaga, die achter een piano zat. En daarop speelde. Mijn ogen vielen bijna uit hun kassen. Eij! Lady Gaga die speelde piano. Na. En nog niet slecht ook. En toen ging Lady Gaga zingen. En nog niet slecht ook. 'Na,' dacht ik, 'Dat bestaat niet, Lady Gaga kan echt muziek maken.' En in shock belde ik mijn zus op. 'N...n...n...ietzsche, Lady Gaga k...k...kan m...muziek maken,' zei ik stotterend. 'Ja hei, duh,' zei mijn zusje, de MTV-adept.
En toen kwam vriendin J. uit Brussel bij op bezoek voor de Vierdaagse. 'Eij Roos!' zei J. op gegeven moment, 'Weet je wat ik ontdekt heb? Lady Gaga die kan echt muziek maken!' 'Ja hei, duh,' zei ik, terwijl ik mij voordeed als een MTV-adept. En toen luisterden J. en ik nog maar eens naar de akoestische versie van Pokerface. Best geinig, al zeg ik het zelf.
'Nietzsche!' gilde ik net schriftelijk naar mijn zusje op twitter, 'We moeten samen nog een wedstrijd van het WK kijken, hee! Of moet je soms werken vrijdag of zo?' Ja, want kijk. Na vrijdag is het afgelopen met het Nederlands Elftal, hè. Dat lijkt me duidelijk. Laatste kans dus om met mijn zus naar het voetballen te kijken.
Met mijn zus naar voetballen kijken equals namelijk briljantie. Ooit had mijn zus een seizoenskaart van het evenzo briljante Fortuna Sittard. En stond ze wekelijks tussen de ruige jongens van de Sittardse wijk S. op de tribune van het Fortunastadion weg te waaien. (En als ik ruige jongens zeg, dan bedoel ik ruige jongens, hè. Als u de Sittardse wijk S. kent, dan weet u wat ik bedoel. En ja, er zijn zeker twee Sittardse wijken S., maar in beide wijken wonen veul ruige jongens, dus dat maakt voor het verhaal niet uit). Even verderop stond dan mijn literaire neef en gezellige studievriend Cyriel (misschien ook wel tussen ruige jongens), maar zus A. en Cyriel wisten toentertijd nog niet van elkaars bestaan en ja, dat was jammer. Anders was Fortuna nooit gedegradeerd, ik zeg het u.
Een aantal jaren later gingen Cyriel, Prosper, zus A. en ik naar Fortuna Sittard-VVV. En toen ontdekten Cyriel en zus A. hun gemeenschappelijke verleden. Schreeuwen, mensen. Dat het een aard had. Het was niet meer mooi. Spreekkoren. Strijdliederen. Gezamelijk liepen ze gezellig rood aan. Het was een memorabele avond. Van schrik kropen Prosper en ik bijna onder onze kuipstoeltjes, daar in dat winderige Fortunastadion. Wij (als beschaafde mensen) schrokken toch wel een beetje van de hooligantaferelen die wij van weerszijden mochten aanschouwen.
Sinds die ene avond bekijk ik mijn zus met andere ogen. Cyriel niet, die had ik uiteraard al lang door, maar dat terzijde. Dus nodige ik mijn zus twee jaar geleden met knikkende knietjes uit om bij mij Nederland-Frankrijk te komen kijken. Die knikkende knietjes bleken ongegrond. Ik liet mijn gêne varen en samen brulden we naar het scherm en liepen we gezellig rood aan. En Nederland won met 4-1, hoe memorabel. Sindsdien is voetbal kijken nog maar half zo lollig als mijn lieve, kleine zusje er niet bij is.
En zie. Terwijl ik dit logje schrijf, meldt mijn zus op twitter dass sie auch dabei ist. Also. Als u ergens in Zuid-Limburg woont en u hoort vrijdag tussen vier en zes een soort gnoe-achtig geloei dan zijn A. en ik dat. Ja. A. en ik. De gezusters K., de schaamte voorbij.
Zit u nog op uw stoel? Ja? Gelukkig. Want ik snap het best hoor, dat u wel even schrok bij het zien van onze nieuwe lay-out. Geen Roze meer, geen Maria, zelfs geen Geranium te bekennen! In plaats daarvan alleen maar veel grijs en een beetje groen....
Maar wees niet bang. Dit is slechts een tussenstadium. De gezusters besloten eindelijk eens met de tijd mee te gaan en hun systeempje te laten upgraden. De oude lay-out kon helaas niet mee, dus kregen we deze mooie neutrale standaard lay-out tijdelijk te leen. Tijdelijk he. Dat is het belangrijke woord. Want hee, zonder paars of roze of op zijn minst kleur overleef ik allemaal ook niet lang.
Ik ben benieuwd met welke ongetwijfeld übergeweldige lay-out mijn geweldige zuster binnenkort weer op de proppen komt...
Hallo liebe leute.
Het was hier wat stil, maar hee... ter verdediging: ik schrijf een scriptie, ja.
Snotmiljaar.
Ik zal even de afgelopen weken voor u uit de doeken doen.
Ik had dus een nervous breakdown.
'Aaaaah, ik ga dood!' dacht ik.
Dus ik tegen mijn baas: 'Aaaaah, ik ga dood!'
Mijn baas: 'Je gaat niet dood.'
Dus ik tegen mijn scriptiebegeleider: 'Aaaaah, ik ga dood!'
Mijn scriptiebegeleider: 'Je gaat niet dood.'
En verdomd, ze hadden nog gelijk ook.
Want ik leef nog steeds.
Ha. Wat een feest.
Dus ik de inleiding van mijn scriptie schrijven, h??
Tussen stapels wazige boeken en bergen kopietjes.
De afwas wandelde door mijn kamer en de vuile was stapelde zich op.
'Typerdetyptyptyp,' deed ik.
En ik zeverde wat op twitter.
En ik zeverde nog wat op twitter.
En alle volgers verlieten mij, want ze vonden mijn strontvervelend.
Maar ja.
Volgers zijn ook niet alles, h??
Dus ik die inleiding schrijven en inleveren.
Ik typte er maar meteen een excuusmail bij zo van: 'Ja sorry, dat ik zo dom ben, h?. Maar ik vind het dus zelf he-le-maal niks, dat je het even weet.'
Ja joh.
Dat vond ik echt.
Dus ik zonet naar de scriptiebegeleider.
'Rosalie,' zei die, 'Waarom stuur jij mij van die rare mails?'
'Ja, omdat ik mij afvraag of het wel goed genoeg is,' zei ik.
'Ja, ik dacht nog: dat wordt een drama,' zei hij, 'maareh... het is een hartstikke goed stuk.'
'Oh,' zei ik.
'Weet jij dat je heel goed kan schrijven?' zei hij.
'Eh... ja,' zei ik toen maar, want zo ben ik dan ook wel weer.
Ja, kom nou.
Dus.
Welkom in de wondere wereld van Rosalie.
Waar dingen nooit goed genoeg zijn, gemeten langs haar eigen meetlatje.
Maar waarin de dingen die ze dan produceert toch beter blijken te zijn dan de dingen die de grote gemene deler produceert.
Ik heb zo'n vermoeiend leven.
Gadverdamme.
Altijd al geweldig willen kunnen drummen en pianospelen? En dan eigenlijk ook nog tegelijkertijd? Maar u bezit geen muzikaal talent en u voelt zich tegengewerkt door de wetten van de natuur?
Dan is er hoop.
U hoeft alleen maar een beetje (heel erg) handig te worden met een videobewerkingsprogramma...
Beledigd ben ik. Diep beledigd. Stel ik hier een mooie wedstrijd voor u op en dan krijg ik slechts anderhalve reactie... Tssssk. Ik wist heusch wel dat het precies nadraaien van de Rubikskubus waarschijnlijk alleen voor vriend R., onze vriendelijke Rubiks buurtspecialist, haalbaar was. Maar hee, in de regels stond niet voor niets dat het niet perfect hoefde te zijn. Als u gewoon een beeje aan zo'n ding had staan draaien en een fotootje had geplaatst, was het prima geweest. En een beetje moeite mag u toch wel doen, voor zo'n uniek Virginie-baksel. Maar goed. Beledigd ben ik dus. Diep beledigd.
U heeft wel het jureren erg makkelijk gemaakt. Ik mag Vriend R. feliciteren met het behalen van de eerste plaats in deze wedstrijd, voor het (zoals verwacht) daadwerkelijk kloppend nadraaien van de Rubiks-kubus. Chapeau! Maar ik heb nog een prijs te vergeven. En hoewel Florianne's inzending misschien niet geheel aan de regels voldeed, mag creativiteit beloond worden! Dus Florianne, met je prachtige foto van een zelfgebakken spinaziequiche, heb je de tweede plaats behaald in onze Nuit Blanche Wedstrijd. Zo ziet u maar, een beetje moeite wordt al snel beloond. Want uh, beledigd ben ik dus he. Diep beledigd. Had ik dat al eens vermeld?
Daarom ben ik natuurlijk dus ook alweer een maand stil geweest hier. Want dat heeft natuuuurlijk niks te maken met de voorbereidingen van een jubileumconcert. Nee, ik heb het daar helemaal niet druk mee ofzo. En de wekelijkse tochten naar Utrecht voor zoiets als 'studie' hebben natuurlijk ook geen enkele invloed. Nee, het was pure wrok die mij ervan weerhield om hier een stukje te plaatsen, niet het vooruitzicht op 20 zingende Zweden. Maar u kunt het goedmaken hoor. Heusch, ik ben heel makkelijk weer tevreden te stellen. Het enige wat u ervoor hoeft te doen, is in grote getale naar onderstaand unieke en geweldige Jubileumconcert te komen. Eigenlijk is het dus nog aangenaam voor u ook!
Bent u al allemaal kaartjes gaan bestellen via kamerkoorcantate.nl? Heb ik al voldoende op uw schuldgevoel ingepraat? Nee? Oh. Nou, nogmaals dan he, beledigd ben ik. Diep beledigd.
Nu dus hupsakee, allemaal kaartjes gaan bestellen! Dan maken we er gewoon een pseudo-Zweuds bloggers-meet-up-feestje van. Klinkt dat nou niet gezellig?
Hi! This website runs on PivotX, the coolest free and open tool to power your blog and website. To change this text, edit 'About PivotX', under 'Pages' in the PivotX backend.
