Ahem. Ahem.
*Kijkt beschroomd om hoekje*
Bent u er nog?
Oh, hallo. Ja, u bent er nog.
Dat is mooi.
En duizendmaal dank.
En slaag voor mij.
En voor Virginie.
Ja nee, u leest dat goed.
Slaag.
En veul.
Maar goed, genoeg nederigheid aan de dag gelegd weer. Nederigheid is niet zo mijn ding, moet u weten. Ja nou, kijk. Als u mij zo kent dan denkt u vast: die is best bescheiden. Maar ho, dat is schijn. Van binnen ben ik namelijk grootheidswaanzinnig, echt waar. Iets met een God in 't diepst van mijn gedachten en zo. En op het moment ben ik bezig met in mijn brein ontzettend grootheidswaanzinnig te zijn. Vierentwintig uur per dag, zeven dagen per week.
Ik heb namelijk de wildste plannen.
Aan imperialiteit grenzende plannen.
En dus ging ik gisteren eens even meeten met de enige persoon op deze in het heelal zwevende kluit drek die in haar brein net zo grootheidswaanzinnig is als ik. U kent haar wel. Die ene. Virginie.
En dus zaten wij druk gesticulerend in een Mexicaans restaurant.
Ons in het Limburgs druk te maken over alles en iedereen om ons heen.
En terwijl we dit deden, maakten we onze grootheidswaanzinnigheid aan elkaar bekend.
Kijk, en dat is dus het mooie aan Virginie.
Die snapt dan wat ik bedoel.
Ik heb wel eens voorzichtig geprobeerd mijn grootheidswaanzinnigheid voor te leggen aan anderen.
Maar die kijken je dan aan van: 'Huh?'
Als er nou iets is, waar ik helemaal niks mee kan, dan is het wel 'Huh?'
Nadat wij onze aan imperialiteit grenzende plannen met elkaar besproken hadden, gingen Virginie en ik naar de film.
Het werd 'Nine', want dat is met zingen en dansen en zo en ja, dat is nou echt wat voor Virginie en mij.
Dus zaten wij vrolijk en op precies dezelfde momenten swingend in de bioscoop.
Swingend ja. U leest het wederom goed.
Ga maar nooit met ons naar de Zauberfl?te van Mozart.
Want dat was tot nu toe ons meest swingende theaterbezoekje ooit.
Ik vraag me nog steeds af wat de mensen achter ons dachten, daar in de Maaspoort in Venlo.
Wiebelen op klassieke muzak, dat hoort namelijk niet. Dat is niet intellectueel.
Hmmm, wat een onsamenhangend verhaaltje.
Maar ja, daar moet u het maar mee doen.
Het leven is ook best wel onsamenhangend op het moment.
Lees het maar als een metafoor of zo.
Doei.
Schaatsen kijken is ??n van mijn grootste obsessies in dit leven en dus heb ik tegenwoordig regelmatig een velddag. Ja ja. Met die Olympische spelen. Of beter gezegd: een veldnacht.
Mind you: ik heb het wel over kijken. Niet doen. Ik wil namelijk graag op een kalme wijze een gezegende leeftijd bereiken, dank u.
Als ik ga schaatsen, dan breek ik namelijk mijn nek. En twee armen. En mijn linker middenvoetsbeentje. Geheid.
Als kind stond ik samen met mijn zus voor de tv te wiebelen. Net zoals de schaatsers over het ijs wiebelden. Armen op de rug, geobsedeerd naar het scherm starend.
'Kom Leo, doorschaatsen!' riepen wij dan.
Of 'Hup Bart!'
En mijn moeder keek dan tevreden toe, blij met het feit dat ze ons een on-Limburgse obsessie bezorgd had. Mijn moeder en haar drie broers waren namelijk van die 'wij-vullen-rondetijden-schema's in'-types. Bij mijn vader thuis keken ze het ook wel, hoor. Maar het had toch niet de hetzelfde rookworst- en erwtensoepgehalte als bij mijn moeder thuis.
Conversaties over schaatsen tussen mijn zus en ik gaan doorgaans als volgt:
Rosalie: 'Ik zeg: 14.12.12! Wat zeg jij dan?'
Nietzsche: 'Bartje! Albertville 1992!'
Rosalie: 'Woehoehoehoe! Bartje!'
Bart (Veldkamp red.) is namelijk voor ons wat Ard Schenk voor onze ouders is.
We hebben nog net geen shrine naast de voordeur, zeg maar.
Toen Bart Veldkamp de 10km in Albertville won, toen kwamen mijn zus en ik zelfs te laat op school na de middagpauze.
'Kijk maar even af,' zei mijn moeder toen coulant.
Anarchisme ten top.
Nu doet Bart de commentaren voor de NOS.
Samen met die Ria Visser, die ik al zeker tien jaar achter het behang kan plakken, ware het niet dat Ria zich nooit in mijn omgeving bevindt en ik meestal geen behang en de plaksel bij de hand heb. En met Mart 'Noorse trui' Smeets, natuurlijk.
Na de 1500 meter van de vrouwen zondagnacht, gingen Ria en Bart bijna op de vuist, dat was machtig mooie tv.
'Go Bart! Go Bart!' riep ik op twitter, de eenzame nacht in.
Naast een shrine voor Bart, zouden mijn zus en ik ook een shrine voor Gunda (Niemann red.) op kunnen richten.
Met onze Gunda Niemann-obsessie ging het eigenlijk zo:
Rosalie: 'Ja, sjais hei. Wunt die Niemann alweer!'
Nietzsche: 'Sjtomme Pruus!'
Maar ja, toen ontdekten we dat als we d'r niet konden beaten, dat we d'r dan maar beter konden joinen. En onder het mom 'Niemand kan wat Niemann kan' juichten we toen net zo hard voor Niemann als voor de Nederlanders.
We gingen zelfs speciaal voor haar naar een wereldbekerwedstrijd in Heerenveen. He-le-maal naar Friesland, miljaar. We deden die reis maar in twee delen, met een tussenstop in Nijmegen. Want dat is ver, mensen. Sittard-Heerenveen, nondeju.
'Holland! Holland!' brulde het hele ijspaleis toen.
'Gunda! Gunda!' scandeerden wij, lekker recalcitrant.
Door onze zachte g heeft niemand ons toen verstaan en dus keerden we zonder blauwe ogen terug naar het thuisfront, op ongeveer ??n kilometer van de door ons zo geliefde Duitse grens.
Es war wunderbar f?r einen Tag 'ne Pruus zu sein.
Nostalgia hier in huize Rosalie, hoor. Over schaatsen kan ik duuzend-en-een verhalen schrijven.
Hier het eerste deel van die fijne documentaire over Bart en die andere grote held...
Hee hallo! U bent er nog.
Ik ben er ook nog.
Net was ik in de vastelaovesmis en nu smijt ik even het een en ander op het net met betrekking tot het Feest de Feesten. Het kerkelijke met het wereldlijke verbinden, h?? Ik ben daar een meester in, al zeg ik het zelf.
Donderdag was ik in Sittard. Ik schminkte mij toen blauw.
Dat was een slecht idee.
Want vrijdag bleef ik blauw.
Althans, zo voelde het.
Schmink is troep en het jeukt, maar zoals ik altijd maar zeg: comfort is totaal geen criterium bij het bepalen van je outfit.
Comfort is voor watjes. Gore pruiken, rare uitsteeksels aan je pak, onmogelijke hoepelrokken: been there done that, got about 65 t-shirts by now. Kom nou, zeg.
Dus toen ging ik zaterdag maar eens met een halve meter pruik op mijn hoofd naar Roermond, carnavaleske thuishaven van Octavie. Dat was een plezierig samenzijn, daar in Roermond. Kijk maar:
En omdat ik toch bezig was, reisde ik meteen af naar Weert gisteravond, voor een gezellig samenzijn met vriend R. bij het immer briljante concert van Harry. Kijk, ik ga u dus niet uitleggen wie Harry is. Dat snapt u ook. Harry en al zijn briljantie, da's alleen voor R. en mij. En andere ingewijden. Want briljant, dat is ie. Ozze Harry. Misschien wel een van de beste vastelaovesdingen in de hele provincie en dat mensen, wil wat zeggen. Want er is veul te doen. En het is goehoed.
Helaas arriveerden R. en ik een beetje te laat bij Harry, waardoor we ergens achteraan in de feesttent kwamen te staan.
'Miljaar,' zei ik.
'Ja, nou,' zei R.
'De tijd dat we helemaal vooraan stonden is ook wel long gone, h??' gromde ik.
'Ja,' was R. het met me eens, 'We staan nu ergens ter hoogte van waar mijn moeder altijd staat.'
'R. jong,' zei ik plechtig, 'We worden oud.'
'Er komt een tijd dat we onze plaats moeten kennen,' vervolgde ik mijn relaas.
Ja ja, ik word altijd heel diepzinnig van vastelaovend.
En dan begint het vandaag pas echt, manne.
Wat een pret ende jolijt, hohoho.
Nee, ik ben niet dood. Heulemaal niet. En Virginie ook niet, de laatste keer dat ik het checkte.
Ik ben gewoon bezig met wat goede voornemens en ??n daarvan is minder internetten. Lukt aardig, moet ik zeggen.
De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat als twitter niet bestond dat dat dan nog aardiger lukte.
Maar goed. Alle begin is moeilijk.
Verder ging ik meer lezen. Lukt ook aardig. Ben al in boek vier bezig. Godenslaap van Erwin Mortier. Heb nu een pagina of 40 gelezen, maar ik zit er nog niet echt in. Hopelijk gaat dat nog komen. Ook ging ik meer schrijven. En nee, niet hier. Elders. En daarbij hanteer ik even de stelregel: het maakt niet uit of het geschrijf ergens op slaat, er moet gewoon geschreven worden. Bezig blijven. Rare verhalen op papier zetten. Omdat dat leuk is. En er al zoveel niet leuke dingen in 't leven zijn. Daarom.
Verder ging ik meer muziek maken. Harp spelen. Nu kan dat alleen als ik bij mijn ouders ben, want dat bakbeest staat daar. Dat schiet niet op, zou je dan denken. Maar godmiljaar, wat valt dat mee zeg. Omdat ik mij vroeger tussen pakweg mijn vijftiende en achttiende helemaal de pleuris geoefend heb, heb ik een toch wel heel redelijk basisniveau dat niet meer verdwijnt. Dat is fijn, want dat betekent dat ik na een paar weekenden spelen alweer aan nieuw repertoire kan gaan oefenen. Omdat het oude repertoire nog ergens in mijn geheugen bleek te hangen. Een beetje verroest, dat wel. Maar toch niet onaardig. Gelukkig wordt een mens daarvan, echt.
Verder ging ik mij niet meer bezighouden met wat tegenwoordig de nationale sport lijkt te zijn: over anderen praten c.q. je vrolijk maken over anderen. Ik vind dat vermoeiend. En een teken van zwakte. Dat als iemand iets zegt over iemand waarvan jij diep van binnen denkt: 'Waarom zeg jij dat? Kap daar godverdomme mee!' dat je dan schaapachtig mee gaat lachen. Zo van: hihihi. Maar dat je er eigenlijk bijna fysiek onpasselijk van wordt dat je in dat gesprek beland bent. En dus ben ik nu bezig met stap 1: doen alsof ik rare opmerkingen niet hoor. Er tegenin gaan, dat komt wel in de tweede helft van het jaar. Of in 2011. Alles op z'n tijd.
Dus tegenwoordig lijk ik soms een beetje autistisch.
Zo had ik afgelopen weekend de volgende situatie:
Een schijnbaar willekeurig iemand: 'Bladibladibladibla - insert domme praat over anderen - bladibladibladibla.'
Ik: '...'
Een schijnbaar willekeurig iemand: 'Vind je ook niet?'
Ik: '...'
Een schijnbaar willekeurig iemand: 'Eij, ik heb het tegen je!'
Ik: '...'
En na dit ijselijk zwijgen van mijn kant gaf de schijnbaar willekeurige iemand het op.
Hoera!
We komen er wel.
Meestal heb ik, als ik wegga, een klein hobbydoosje bij me met een paar essentiele taartbenodigheden. Te weten een paar spuitmondjes.
Meestal dus he. Behalve natuurlijk deze keer. Ik ging naar een caravan op een camping midden in de winter. Als er nou toch een keer zou zijn dat ik echt dacht ze niet nodig te hebben, dan was het voor deze week. En aangezien we zo licht mogelijk moesten pakken, heb ik het doosje thuisgelaten.
Maar ja. Toen bleek deze week ineens dat een van mijn medereizigers zijn 29e Geburtstag zou hebben. En tja, toen kon ik het dus natuurlijk toch niet laten. En eigenlijk ben ik verdammt Stolz op het eindresultaat.
Behold dus de compleet geimproviseerde taart, gemaakt in een caravan, zonder weegschaal, zonder maatbeker, zonder enige speciale gereedschappen whatsoever:
Op wintersport ben ik dus he.
Net zoals ik ooit eerder al een weekje op wintersport ben geweest.
In 2007.
Naar precies dezelfde plek, op precies dezelfde camping ook nog.
Wat puur toeval is, maar wat deze week voor mij het Grote Feest der Herkenning maakt. Echt, ik ben als een kind zo blij wanneer ik ineens weer een bergpas of besneeuwd wandelpaadje herken. Maar de plek die ik vandaag al helemaal direct herkende, was de plek waar ik drie jaar terug de meest decadente (vlees-)lunch ooit heb gehad.
Dat moest dan natuurlijk ook even herhaald worden.
Maar het moest natuurlijk ook nog even een graadje decandenter worden... U vraagt zich af hoe? Nou, niet zo moelijk hoor. De Hausplatte is welliswaar niet in decandentie te overtreffen, maar het toevoegen van een dessert geeft de uitspatting in zijn geheel net dat beetje extra.
En wat voor een dessert!
Oh tjonge jonge jonge. Een heerlijke schaal fruitsalade. Echt, ergens is het triest dat het winterfruit hier nog altijd lekkerder is dan het zomerfruit bij ons. En dan bedoel ik nu met zomer en winter alleen maar het verschil in seizoenen, niet in fruit; want echt zo'n beetje elke soort fruit die u nu kunt bedenken, zat in mijn fruitsalade.
Maar de echte klapper was de creme brulee. Ja, na mijn vorige ervaring met een creme brulee, snapt u vast mijn reserveringen. Maar ik had voldoende vertrouwen in de chef, om bij mijn buurvrouw een lepeltje mee te pikken. Alleen maar omdat ik wilde weten of het vertrouwen dat ik in de chef had, terecht was. En dat was het. Deze creme brulee, was zoals een creme brulee hoorde te zijn. Gewoon perfect.
Dus als u ooit in de buurt van Armentarola bent, raad ik u van harte de creme brulee aan. U zult niet snel een betere vinden.
Als u hoopt een weekje niets van mij te hoeven lezen, nu ik op vakantie ben, dan moet ik u helaas teleurstellen. Geheel tegen de verwachtingen in, heb ik hier toegang tot het wereldwijde web en kan ik u dus fijn lastig blijven vallen met mijn avonturen en gedachtespinsels.
Nu nog niet hoor. Nee, nog geen avonturen en ook geen gedachtespinsels.
Nee, voor nu alleen maar even een hopelijk jaloersmakend filmpje van het uitzicht waar ik nu 24 uur per dag van kan genieten...
Woensdagavond ging ik wat tv kijken, voordat ik naar bed ging. En dus zapte ik wat.
Af en toe kwam ik langs de Tweede Kamer.
'Live' stond er linksboven in het scherm.
'Zo zo,' zei ik.
En ik ging eens even kijken. Naar het debatje.
Maar goed, als ontwikkelde vrouw met een bijna graad in een vakgebied waar men argumentatieleer bestudeert, kan ik echt met geen mogelijkheid langer dan drie minuten naar dingen in de Tweede Kamer kijken.
'Een redelijke discussie dat gaat zo en zo (uitgebreid verhaal, waarmee ik u niet lastig ga vallen),' leerde ik dan, nu ongeveer een decennium geleden.
En ik kan u zeggen: dat wat daar gebeurt, da's geen redelijke discussie, hoor.
Verre van zelfs.
Ik moet daar dan ook ontzettend van poepen.
Dus zapte ik snel verder.
Naar allerlei hoogstaande meuk op zenders als SBS6 en RTL4 en zo.
Jottum.
Net toen ik naar bed wilde gaan (het was een uur of half twaalf), zag ik dat de kwestie in de Tweede Kamer zich nog steeds voortsleepte.
Ja, daar betaal je dan belastinggeld voor. Voor een onredelijke discussie die zich maar voortsleept. Jezus mina.
En alsof de duivel ermee speelde, gooide ??n of ander parlementari?rtje net een drogreden van jewelste de Kamer in.
Een fijne ad hominem, zoals dat dan zo mooi heet.
Zo fijn om aan te zien, joh.
Mijn maag begon al te draaien.
En toen, toen viel ik in slaap op mijn rode Ikeabankje.
En schrok ik wakker rond een uur of half twee.
En u raadt het nooit: ze waren nog aan het lullen!
Na. Ik viel van schrik bijna van het bankje.
Wat een geouwehoer.
Lullen dat het een aard heeft.
Kijk, ik ben echt voor grondigheid en genuanceerdheid en alles.
Maar godallemachtig.
Moedeloos sleepte ik mij naar mijn bedje, terwijl ik dacht: 'Als dat kabinet morgen gevallen is, dan eet ik een bezem!'
En is het kabinet gevallen? Neen. Ik bedoel maar.
Dus om een daad (iets wat je doet, zeg maar) te stellen, heb ik een besluit genomen voor 2010. Ik ga dit jaar iets doen. Want wij ouwhoeren met z'n allen zoveel bij elkaar, dat we aan het einde van de dag allemaal hartstikke sufgezeverd zijn en uiteindelijk is er nog niks gebeurd.
En wat ga ik dan precies doen?
Nou, dat ga ik nu es lekker helegaar niet zeggen.
Want dan gaan we weer zeveren en da's niet de bedoeling.
Ik zal het wel even melden als ik het gedaan heb, dan bent u ook weer op de hoogte.
Dit had ik niet verwacht te zeggen, maar er zitten kleine voordelen aan een auto die er de brui aan heeft gegeven.
Eerst dacht ik dat het voordeel een dagje vanuit huis werken zou zijn. Ook wel eens lekker. Als je wil kun je tot de noen in je pyjama met een lekker omgeslagen fleece-dekentje werken en niemand die het ziet. Wat op het werk toch wel heel anders zou zijn. Vooral in de vissenkom van een kantoor waar ik tegenwoordig zit. Dan wordt er waarschijnlijk raar opgekeken, wanneer ik hier in mijn nette negentiende-eeuwse nachthemd inclusief slaapmutsje binnen kom wandelen. Vooral het mutsje zal voor enige oproer zorgen natuurlijk. Want het is toch zo'n schattig mutsje he. Met een bolletje pluizige wol eraan. Echt, zodra ze dat zien, wil iedereen dat mutsje hebben... Zou iedereen ook ongetwijfeld beeldig staan.
Maar goed. Het werd dus niet een dagje vanuit huis werken met slaapmutsje.
Nee nee, mijn aanwezigheid was vandaag zo gewenst, dat om half negen de bedrijfswagen inclusief chauffeur voor mijn deur stond.
Er is nog een heel goede reden waarom het maar eens opgehouden moet zijn met dit winterse weer. Auto's vinden het namelijk he-le-maal niet leuk. Met name mijn Totootje, zoals ik hem lieflijk gedoopt heb, vindt het maar helemaal niets. Heeft 'ie eerst al zijn protest gemaakt door meerdere keren het slot dicht te laten vriezen, nu heeft 'ie besloten er helemaal de brui aan te geven... Echt hoor, Totootje heeft nog nooit zo'n zielig geluidje gemaakt bij het starten. Althans, bij het proberen te starten.
'Ooooh', roept u nu natuurlijk allemaal in koor, 'dan is het de accu!'
'De accu' riep ik de eerste keer dattie niet wilde starten namelijk ook. Maar nu Totootje zelfs met startkabels niet wil starten, begin ik toch te twijfelen of de accu wel daadwerkelijk het zwarte schaap is...
Gelukkig ben ik heel goed in het negeren van dit soort problemen. Weet u, ik heb nu namelijk helemaal geen tijd om me bezig te houden met een niet startend Totootje. Ik moet peinzen over mijn werk en me voorbereiden op mijn wintersportvakantie. Jaja, want overmorgen vetrek ik al. Ik hoef nog maar twee daagjes door te komen en dan is het al D-day!
Dus voor nu vergeet ik gewoon even dat Totootje hulpbehoevend is.
Ik laat hem staan waar die nu staat.
En ga lekker op vakantie.
En als ik terugkom, hoop ik dat Totootje het op miraculeuze wijze weer uit zichzelf doet.
En zoniet, nou ja, dat zie ik dan wel weer...
Voorlopig hoop ik gewoon op dat Mirakel...
Hi! This website runs on PivotX, the coolest free and open tool to power your blog and website. To change this text, edit 'About PivotX', under 'Pages' in the PivotX backend.
