Nuit Blanche

Over skivakanties en dergelijke

Zo, ten eerste de beste wensen voor u allen.
Het kan nog net, heb ik mij laten vertellen.
Eigenlijk vind ik dat hele Nieuwjaarsgewens grote onzin.
Maar ja, de perendruk, hè.

Ik was even weg. Iets met een scriptie. En toen iets met skien. Dat laatste vond ik leuker dan het eerste.
Dat eerste is ook nog niet helemaal af, maar we houden de moed erin. Nog een paar weken. Ja.
En dan lonkt: De Vrijheid.
Voor ongeveer een week of zo, denk ik.
Want daarna verzin ik wel weer wat anders waar ik me dan weer druk om kan maken.

Maar goed, dat skien dus. Het begon al goed, toen I., A. en ik ruzie kregen met een Duitser die vond dat wij voorkropen bij de skilift. Na. Drie lieve meisjes zoals wij! We hebben 'm niet eens 'Arschloch' genoemd, for crying out loud! Uiteindelijk waren we nog eerder boven, maar da's omdat wij gewoon slimmer zijn. En niet per se met z'n drieen in hetzelfde liftje hoeven te zitten. Ja.

Toen werd ik onderuit gehaald door een snowboarder. Ja, zelf rechtop blijven staan, da's niet zo moeilijk. Maar al dat andere volk op die piste, man man man. Levensgevaarlijk. Ik onderscheid daarin een aantal categorieën:

1. Kleine, pijlsnelle ongeleide projectielen zonder angst (lees: kinderen)
2. Lompe ongeleide projectielen die hun eigen berg zouden moeten krijgen omdat ze mij de hele tijd ondersteboven skien (lees: snowboarders)
3. Luidruchtige types die denken dat 1 keer per jaar skien hen tot topatleet maakt (lees: Nederlanders)
4. Asociale types die in hun eigen land rijk zijn en dus denken dat ze alles kunnen maken (lees: Oost-Europeanen)
5. Mensen die te laat zijn begonnen met skien en met samengeknepen billen naar beneden schuiven (lees: oma's)
6. De locals, die wel kunnen skien (lees: Oostenrijkers, ernstige minderheid)

Categorie 6 zit dan in de lift en beklaagt zich onderling over de overige vijf categorieën. En terecht, if I may say so. Mijn absolute hoogtepunt dit jaar was een Massasturz met drie mensen tegelijk. Kedeng. Daar lagen we. Een man, een vrouw en ik. De man en ik vonden het wel lollig, maar de vrouw was duidelijk minder gecharmeerd van onze toevallige samenkomst.

Maar! Ik overleefde het allemaal en ging nog naar Salzburg, waar ik even een groet bracht aan mijn Freund Mozart. En toen ging ik weer naar huis. En nu is het hier vies en grijs en zijn er geen bergen en moet ik aan een scriptie typen en ben ik depressief. Bah.

Maar! Ik heb een nieuwe site, die moet u ook maar even uitchecken: www.villadesroses.nl Da's over boeken en muziek en zo, dus maakt u zich geen zorgen. Ouwehoeren blijven we gewoon hier doen. Ja.

Rosalie ontdekt iets en is in shock

Hang de vlag uit!
Laat de fanfare door de straat marcheren.
Rosalie spreekt namelijk tot u vanuit de Diepten van het Grote Stilzwijgen.
Hoera!

Ik kan nu natuurlijk even gaan klagen over dat ik het zo druk heb. Dat is ook wel zo, maar hee hallo, zeg. Het is niet of het me nou zo verbazingwekkend veel moeite kost om hier wat te zeveren, dus toen dacht ik: komaan Rosalie, schrijf weer eens wat. Doe es even niet zo lam, ofzo.

Dus vandaag, bovenste beste mensen, ga ik wat tegen u aankletsen over Lady Gaga.
Ja, u leest het goed: Lady Gaga. Is dat nu niet fijn?
Kijk, u kent mij natuurlijk als iemand die nogal veel zevert over Stravinsky of Mozart, maar ik kan dus ook zeveren over Lady Gaga. Dus. Let op. Ga er even goed voor zitten. Komtie.

Toen ik Lady Gaga voor het eerst zag, dacht ik: 'Tsjongejongejongejongejonge, die heeft echt een aantoonbaar tekort aan Carnaval.' Want dat denk ik altijd als ik mensen in rare pakjes zie. Rare pakjes horen bij Carnaval en ja, Lady Gaga die heeft daar dus een aantoonbaar tekort aan, gezien het feit dat haar kledij nogal bizar van aard is. Toen ging Lady Gaga zingen. En dansen. En toen dacht ik: 'Godmiljaar hei!' en ik zette de TV uit en ging het vioolconcert van Mendelssohn luisteren.

Een tijdje later was ik op youtube. Daar kwam ik terecht op een filmpje van Lady Gaga, die achter een piano zat. En daarop speelde. Mijn ogen vielen bijna uit hun kassen. Eij! Lady Gaga die speelde piano. Na. En nog niet slecht ook. En toen ging Lady Gaga zingen. En nog niet slecht ook.
'Na,' dacht ik, 'Dat bestaat niet, Lady Gaga kan echt muziek maken.'
En in shock belde ik mijn zus op.
'N...n...n...ietzsche, Lady Gaga k...k...kan m...muziek maken,' zei ik stotterend.
'Ja hei, duh,' zei mijn zusje, de MTV-adept.

En toen kwam vriendin J. uit Brussel bij op bezoek voor de Vierdaagse.
'Eij Roos!' zei J. op gegeven moment, 'Weet je wat ik ontdekt heb? Lady Gaga die kan echt muziek maken!'
'Ja hei, duh,' zei ik, terwijl ik mij voordeed als een MTV-adept.
En toen luisterden J. en ik nog maar eens naar de akoestische versie van Pokerface.
Best geinig, al zeg ik het zelf.

De gezusters K., de schaamte voorbij

'Nietzsche!' gilde ik net schriftelijk naar mijn zusje op twitter, 'We moeten samen nog een wedstrijd van het WK kijken, hee! Of moet je soms werken vrijdag of zo?'
Ja, want kijk. Na vrijdag is het afgelopen met het Nederlands Elftal, hè. Dat lijkt me duidelijk.
Laatste kans dus om met mijn zus naar het voetballen te kijken.

Met mijn zus naar voetballen kijken equals namelijk briljantie.
Ooit had mijn zus een seizoenskaart van het evenzo briljante Fortuna Sittard. En stond ze wekelijks tussen de ruige jongens van de Sittardse wijk S. op de tribune van het Fortunastadion weg te waaien. (En als ik ruige jongens zeg, dan bedoel ik ruige jongens, hè. Als u de Sittardse wijk S. kent, dan weet u wat ik bedoel. En ja, er zijn zeker twee Sittardse wijken S., maar in beide wijken wonen veul ruige jongens, dus dat maakt voor het verhaal niet uit). Even verderop stond dan mijn literaire neef en gezellige studievriend Cyriel (misschien ook wel tussen ruige jongens), maar zus A. en Cyriel wisten toentertijd nog niet van elkaars bestaan en ja, dat was jammer. Anders was Fortuna nooit gedegradeerd, ik zeg het u.

Een aantal jaren later gingen Cyriel, Prosper, zus A. en ik naar Fortuna Sittard-VVV. En toen ontdekten Cyriel en zus A. hun gemeenschappelijke verleden. Schreeuwen, mensen. Dat het een aard had. Het was niet meer mooi. Spreekkoren. Strijdliederen. Gezamelijk liepen ze gezellig rood aan. Het was een memorabele avond. Van schrik kropen Prosper en ik bijna onder onze kuipstoeltjes, daar in dat winderige Fortunastadion. Wij (als beschaafde mensen) schrokken toch wel een beetje van de hooligantaferelen die wij van weerszijden mochten aanschouwen.

Sinds die ene avond bekijk ik mijn zus met andere ogen. Cyriel niet, die had ik uiteraard al lang door, maar dat terzijde. Dus nodige ik mijn zus twee jaar geleden met knikkende knietjes uit om bij mij Nederland-Frankrijk te komen kijken. Die knikkende knietjes bleken ongegrond. Ik liet mijn gêne varen en samen brulden we naar het scherm en liepen we gezellig rood aan. En Nederland won met 4-1, hoe memorabel. Sindsdien is voetbal kijken nog maar half zo lollig als mijn lieve, kleine zusje er niet bij is.

En zie. Terwijl ik dit logje schrijf, meldt mijn zus op twitter dass sie auch dabei ist. Also. Als u ergens in Zuid-Limburg woont en u hoort vrijdag tussen vier en zes een soort gnoe-achtig geloei dan zijn A. en ik dat. Ja. A. en ik. De gezusters K., de schaamte voorbij.