Nee, dit is geen verjaardag van het blog, wel van de beheerders ervan. Nou ja, van die twee dames die hier schijnen te schrijven.... Ja, ze zijn hier behoorlijk stil en dat weten ze zelf ook. Maar soms zit gewoon even het leven en een heleboel andere leuke dingen in de weg. Dus het is stil hier en het zal ook nog wel even duren voordat er hier weer regelmatig iets te beleven valt. Tot die tijd zult u het dus maar gewoon met deze kruimeltjes moeten doen. Zo. En als u nu echt niet zonder onze belevenissen kunt, dan kunt u ons ook altijd ngo op Twitter volgen.
Maar ik begon dit logje natuurlijk wegens onze verjaardagen. Ja, want ook via deze weg wil ik even mijn Literaire zuster van harte feliciteren. Dit allemaal in het kader van de multimediale-felicitatie-onderneming die ik vanochtend gestart ben...
Ziet u, Rosalie en ik delen niet alleen dit weblog, maar ook nog een heleboel andere (virtuele) stekjes. En ik wil ze vandaag allemaal benutten om deze heugelijke dag te vieren! Joechei ende Joechee!
'Dan kunt u het beste vlak voor het kasteel aan de linkerkant het zandweggetje ingaan, dan komt u bij een brug en als u dan even belt, maken we de deur voor u open, direct de keuken in.'
'Zandweggetje zegt u? Is dat weggetje wel een beetje goed berijdbaar dan? Met een taart in de auto ga ik liever niet oefenen voor Parijs-Dakar...'
'Oh, dat gaat prima hoor. Alle leveranciers komen via die weg.'
Zo gezegd, zo gedaan. Virginie reist met een bruidstaart in de kofferbak naar kasteel H, te H. Ziet een zandweggetje en rijdt het alweer voorbij onder het mom: dat kan nooit dat zandweggetje zijn... Maar een telefoontje later bevestigt, dat het toch heusch het bedoelde zandweggetje is. Parijs-Dakar, here I come!
Nu moet u weten, dat ik een schijtluis ben. Amai, echt! Steile afdalinkjes, bewegende opstapjes, smalle loopplanken; het maakt niet uit - ik krijg er hartkloppingen van. Ook al stelt het meestal niet veel voor, dat weet ik rationeel gezien echt wel, maar ja, ik ben nou eenmaal een schijtluis...
Terug dus naar het zandweggetje, waar ik -dankzij een slakkentempo en kunstige stuurbewegingen- de taart heelhuids doorheen weet te loodsen en waar ik zoals beloofd uitkom bij een brug. Althans, ik kom uit bij iets waarvan ik best begrijp dat de kasteelmedewerkers het een brug noemen, maar bij het woordje 'brug' denk ik toch aan iets heel anders. Een stevige constructie met aan weerszijden een degelijke reling bijvoorbeeld...
Waar ik niet aan denk, is dit:
Ik blijf even in de auto zitten, besluit dat de taart toch echt naar binnen moet, verzamel wat moed, stap uit, pak de grote doos (en ja, vraag maar aan Rosalie, het is echt een GROTE doos) voorzichtig uit de kofferbak en begeef mij richting het excuus-van-een-brug.
Daar wachtte mij de volgende verrassing. Een gat tussen brug en kant. Om echter te voorkomen dat mensen tussen wal en schip zouden belanden, was er een stukje metaalplaat overheen geschroefd. Die een geheel nieuw gat tussen kant en metaalplaat opleverde, maar dan in verticale richting:
Ik haalde wederom diep adem, zette me schrap, en zette voorzichtig 1 voet op de metalen plaat, die zich richting aarde bewoog en waarbij ik de gehele brug zag en voelde wiebelen... Hoort u mij goed? Het bewoog! Jaiks! Op dat moment heb ik mij resoluut omgekeerd, de taart teruggezet in de auto, mij wederom bij elkaar gepakt en voorzichtig, de reling vastgrijpend en mijn eigen leven riskerend, me naar de overkant van de brug gesleept.
Alwaar ik inderdaad in de keuken uitkwam en de eerste de beste levende ziel heb aangesproken met de woorden: 'Ik heb de bruidstaart bij me, maar ik ben een schijtluis en weiger ermee over die brug te lopen'.
Waarop de man rustig antwoorde: 'Tja, ik doe het ook niet, want ik werk hier eigenlijk niet, dus ik ben niet verzekerd als ik eraf mieter...' Daar stonden we dus. Ik als ware 'damsel in distress' op een kasteel en nergens een koene ridder te bekennen! Pfff, emancipatie is ook niet alles.
Maar goed. Uiteindelijk werd er natuurlijk toch iemand gevonden die bereid was de taart naar binnen te dragen (gelukkig zonder hem in het water te laten vallen; anders hadden we voor het bruidspaar een nieuw Oud-Hollands-spel kunnen introduceren: koekduiken!) en zo werd het toch nog eind goed, al goed en kon het bruidspaar met een groot sabel de taart aansnijden!
De gezusters bevonden zich gisterenavond ineens (nou ja, eigenlijk na een boel getwitter) in een Utrechtse Tapasbar aan een tafel met verscheiden mede-twiteraars/bloggers. En geloof het of niet, maar we hebben de hele avond geconverseerd buiten twitter om. Ja, nee, echt! Hoewel aan het begin van de avond de optie nog wel even werd genoemd, om al twitterend via onze nerd-telefoons te communiceren, kwamen we erachter dat we ook in staat waren nog op de ouderwetse manier en zonder een beperking van 140 tekens te praten...
Maar de gezelligheid van deze geslaagde avond is niet waar ik het nu met u over wil hebben. Ik wil namelijk even wat schrijven over vieze stukjes. En dan bedoel ik geen ranzige verhalen (vreemd genoeg nog altijd de populairste zoekterm waarmee dit blog wordt gevonden...), maar heel letterlijk vieze stukjes.
Ik bedacht mij namelijk, dat ik Rosalie's lijstje van 5, uit moet breiden tot een lijstje van 6: de 6 dingen die Rosalie absoluut niet lust. Want hee, dat oude lijstje van 5, dat ken ik haast nog beter dan Rosalie zelf. Maar de afkeer van vieze stukjes stond er nog niet op. Een afkeer waar ik wel vanaf weet. Eigenlijk zijn stukjes in de structuur ook voor 3 van de 5 producten op het oude lijstje de reden waarom ze op het lijstje staan. Ik kan het lijstje dus ook inkorten in plaats van uitbreiden, maar waarom makkelijk doen als het ook moeilijk kan. Het geheugen mag immers ook wel eens getraind worden...
Maar goed, gisteren kwam deze noodzakelijke aanvulling bij me op, nadat Rosalie zich als een ware martelaar door haar dessert had heengewerkt. Pas nadat ze het schaaltje braaf had leeggegeten, openbaarde ze haar teleurstelling dat de kok niet alleen de citroensmaak, maar ook de citroenpulp aan haar yoghurt had toegevoegd.
Yoghurt met vieze stukjes dus... Die arme Rosalie. Gelukkig maakte het gezelschap veel goed!
Zit u nog op uw stoel? Ja? Gelukkig. Want ik snap het best hoor, dat u wel even schrok bij het zien van onze nieuwe lay-out. Geen Roze meer, geen Maria, zelfs geen Geranium te bekennen! In plaats daarvan alleen maar veel grijs en een beetje groen....
Maar wees niet bang. Dit is slechts een tussenstadium. De gezusters besloten eindelijk eens met de tijd mee te gaan en hun systeempje te laten upgraden. De oude lay-out kon helaas niet mee, dus kregen we deze mooie neutrale standaard lay-out tijdelijk te leen. Tijdelijk he. Dat is het belangrijke woord. Want hee, zonder paars of roze of op zijn minst kleur overleef ik allemaal ook niet lang.
Ik ben benieuwd met welke ongetwijfeld übergeweldige lay-out mijn geweldige zuster binnenkort weer op de proppen komt...
Altijd al geweldig willen kunnen drummen en pianospelen? En dan eigenlijk ook nog tegelijkertijd? Maar u bezit geen muzikaal talent en u voelt zich tegengewerkt door de wetten van de natuur?
Dan is er hoop.
U hoeft alleen maar een beetje (heel erg) handig te worden met een videobewerkingsprogramma...
Beledigd ben ik. Diep beledigd. Stel ik hier een mooie wedstrijd voor u op en dan krijg ik slechts anderhalve reactie... Tssssk. Ik wist heusch wel dat het precies nadraaien van de Rubikskubus waarschijnlijk alleen voor vriend R., onze vriendelijke Rubiks buurtspecialist, haalbaar was. Maar hee, in de regels stond niet voor niets dat het niet perfect hoefde te zijn. Als u gewoon een beeje aan zo'n ding had staan draaien en een fotootje had geplaatst, was het prima geweest. En een beetje moeite mag u toch wel doen, voor zo'n uniek Virginie-baksel. Maar goed. Beledigd ben ik dus. Diep beledigd.
U heeft wel het jureren erg makkelijk gemaakt. Ik mag Vriend R. feliciteren met het behalen van de eerste plaats in deze wedstrijd, voor het (zoals verwacht) daadwerkelijk kloppend nadraaien van de Rubiks-kubus. Chapeau! Maar ik heb nog een prijs te vergeven. En hoewel Florianne's inzending misschien niet geheel aan de regels voldeed, mag creativiteit beloond worden! Dus Florianne, met je prachtige foto van een zelfgebakken spinaziequiche, heb je de tweede plaats behaald in onze Nuit Blanche Wedstrijd. Zo ziet u maar, een beetje moeite wordt al snel beloond. Want uh, beledigd ben ik dus he. Diep beledigd. Had ik dat al eens vermeld?
Daarom ben ik natuurlijk dus ook alweer een maand stil geweest hier. Want dat heeft natuuuurlijk niks te maken met de voorbereidingen van een jubileumconcert. Nee, ik heb het daar helemaal niet druk mee ofzo. En de wekelijkse tochten naar Utrecht voor zoiets als 'studie' hebben natuurlijk ook geen enkele invloed. Nee, het was pure wrok die mij ervan weerhield om hier een stukje te plaatsen, niet het vooruitzicht op 20 zingende Zweden. Maar u kunt het goedmaken hoor. Heusch, ik ben heel makkelijk weer tevreden te stellen. Het enige wat u ervoor hoeft te doen, is in grote getale naar onderstaand unieke en geweldige Jubileumconcert te komen. Eigenlijk is het dus nog aangenaam voor u ook!
Bent u al allemaal kaartjes gaan bestellen via kamerkoorcantate.nl? Heb ik al voldoende op uw schuldgevoel ingepraat? Nee? Oh. Nou, nogmaals dan he, beledigd ben ik. Diep beledigd.
Nu dus hupsakee, allemaal kaartjes gaan bestellen! Dan maken we er gewoon een pseudo-Zweuds bloggers-meet-up-feestje van. Klinkt dat nou niet gezellig?
Kijkt u alstublieft allemaal even mee naar de taart die ik vorige week in elkaar gedraaid heb (Hihihi, gedraaid, hebt u hem? )
U denkt nu misschien: 'Hee, dat kan ik ook!'
Dat is dan mooi, want dat is precies wat ik van u ga vragen. Het is namelijk weer eens tijd voor een spectaculaire *tromgeroffel* Nuit Blanche Wedstrijd! *luid gejoel & applaus*
Nu hoeft u echt geen keukenprins(-es) te zijn om aan deze wedstrijd deel te kunnen nemen. Sterker nog, u hoeft er niet eens voor aan het bakken te slaan. Het enige wat u nodig heeft is een Rubiks-kubus en wat vrije tijd (komt het even mooi uit dat het meivakantie is...). De opdracht is namelijk bijzonder simpel: draai uw Rubiks-kubus in dezelfde positie als gebruikt voor de taart. Maak er vervolgens een paar (duidelijke) foto's van, zet ze online (flickr, hyves, photobucket, twitter...waar u maar wilt) en deel de link met ons in het reactieveld hieronder, of stuur een e-mail naar nuitblanche.nl@gmail.com
Wanhoop nu niet direct als het niet lukt precies dezelfde combinatie te draaien. Probeer gewoon zo ver mogelijk te komen en stuur uw foto's in; alle deelnemers maken kans op een van de overheerlijke prijzen!
Bezit u geen Rubiks-kubus, ontbreekt het u aan het kleinste greintje ruimtelijk inzicht of heeft u 3 kinderen die u bezig moet houden terwij u zelf aan de kubus draait, dan heb ik goed nieuws voor u! Doe mee aan de troostprijscompetitie! Hierbij is originaliteit het enige criterium. Dus knip, plak, teken, verf, bouw en/of knutsel de Rubiks-kubus en stuur ons de foto's!
Veel succes!!
Aanvullend reglement:
1. Deze actie loopt t/m zondag 16 mei. De winnaars zullen in de week erop bekend worden gemaakt.
2. De winnaars worden deels door Rosalie en mijzelf uitgekozen en deels door loting bepaald. Hierover kan natuurlijk niet worden gecorrespondeerd.
3. Zorg dat wij u kunnen bereiken, door een werkend e-mailadres in te vullen.
4. De prijzen zullen in overleg met de winnaars worden gemaakt en uitgereikt.
5. Deze keer zijn er (bijna) geen geografische beperkingen. Het maakt dus niet meer uit of u nu in Den Helder of Maastricht woont, in West-Kapelle of Ferwerderadiel, de prijs wordt evengoed bij u thuis afgeleverd!
6. Extra hulp is HIER te vinden.
7. Regels kunnen zonodig op elk moment door Rosalie en mijzelf worden aangepast of toegevoegd
Nee nee, waarde lezers, ik ben heus niet vergeten dat ik hier op dit log ooit beweerde dat ik allemaal filmpjes met recepten e.d. zou plaatsen.
Vergeten heel zeker niet, ook al werkte de tijd niet altijd even hard mee in het realiseren van mijn plannen. Maar hier istie dan toch: de tweede video in de categorie 'snel & simpel' (maar geen pasta met tomatensaus...)!
Hij stond op het perron te wachten, net als ik. Toch stonden we er met een andere reden. Mijn bestemming was Utrecht; hij koos voor de eindbestemming.
Ik zal het beeld nooit vergeten van de man die recht voor mijn neus op de rails ging staan. Die paar seconden waarin het allemaal gebeurde, flitsen in slow-motion regelmatig nog voorbij. Maar mijn leven gaat voort. Zoals ik ook vooral hoop dat het leven van de machinist voort gaat.
Evengoed roept het vragen bij me op. Eindeloos veel vragen: Wie was hij? Wat deed hij? Hoe oud was hij? Waarom koos hij hiervoor? Maar vooral vraag ik me af waarom op deze manier, midden op de dag, midden op een station? Waarom een machinist en getuigen erbij betrekken?
Het zijn veel vragen, waarop veel antwoorden mogelijk zijn, maar die zal ik nooit weten; zijn verhaal zal ik nooit kennen
Maar het is vast beter zo.
Hoewel ik het niet eens ben met zijn keuze waarop, moet ik geloven dat het voor hem nu beter is.
Beter voor de man waarvan ik het verhaal niet ken.
Ik ken alleen zijn einde.
Meestal heb ik, als ik wegga, een klein hobbydoosje bij me met een paar essentiele taartbenodigheden. Te weten een paar spuitmondjes.
Meestal dus he. Behalve natuurlijk deze keer. Ik ging naar een caravan op een camping midden in de winter. Als er nou toch een keer zou zijn dat ik echt dacht ze niet nodig te hebben, dan was het voor deze week. En aangezien we zo licht mogelijk moesten pakken, heb ik het doosje thuisgelaten.
Maar ja. Toen bleek deze week ineens dat een van mijn medereizigers zijn 29e Geburtstag zou hebben. En tja, toen kon ik het dus natuurlijk toch niet laten. En eigenlijk ben ik verdammt Stolz op het eindresultaat.
Behold dus de compleet geimproviseerde taart, gemaakt in een caravan, zonder weegschaal, zonder maatbeker, zonder enige speciale gereedschappen whatsoever:
Hi! This website runs on PivotX, the coolest free and open tool to power your blog and website. To change this text, edit 'About PivotX', under 'Pages' in the PivotX backend.
)
