Op wintersport ben ik dus he.
Net zoals ik ooit eerder al een weekje op wintersport ben geweest.
In 2007.
Naar precies dezelfde plek, op precies dezelfde camping ook nog.
Wat puur toeval is, maar wat deze week voor mij het Grote Feest der Herkenning maakt. Echt, ik ben als een kind zo blij wanneer ik ineens weer een bergpas of besneeuwd wandelpaadje herken. Maar de plek die ik vandaag al helemaal direct herkende, was de plek waar ik drie jaar terug de meest decadente (vlees-)lunch ooit heb gehad.
Dat moest dan natuurlijk ook even herhaald worden.
Maar het moest natuurlijk ook nog even een graadje decandenter worden... U vraagt zich af hoe? Nou, niet zo moelijk hoor. De Hausplatte is welliswaar niet in decandentie te overtreffen, maar het toevoegen van een dessert geeft de uitspatting in zijn geheel net dat beetje extra.
En wat voor een dessert!
Oh tjonge jonge jonge. Een heerlijke schaal fruitsalade. Echt, ergens is het triest dat het winterfruit hier nog altijd lekkerder is dan het zomerfruit bij ons. En dan bedoel ik nu met zomer en winter alleen maar het verschil in seizoenen, niet in fruit; want echt zo'n beetje elke soort fruit die u nu kunt bedenken, zat in mijn fruitsalade.
Maar de echte klapper was de creme brulee. Ja, na mijn vorige ervaring met een creme brulee, snapt u vast mijn reserveringen. Maar ik had voldoende vertrouwen in de chef, om bij mijn buurvrouw een lepeltje mee te pikken. Alleen maar omdat ik wilde weten of het vertrouwen dat ik in de chef had, terecht was. En dat was het. Deze creme brulee, was zoals een creme brulee hoorde te zijn. Gewoon perfect.
Dus als u ooit in de buurt van Armentarola bent, raad ik u van harte de creme brulee aan. U zult niet snel een betere vinden.
Als u hoopt een weekje niets van mij te hoeven lezen, nu ik op vakantie ben, dan moet ik u helaas teleurstellen. Geheel tegen de verwachtingen in, heb ik hier toegang tot het wereldwijde web en kan ik u dus fijn lastig blijven vallen met mijn avonturen en gedachtespinsels.
Nu nog niet hoor. Nee, nog geen avonturen en ook geen gedachtespinsels.
Nee, voor nu alleen maar even een hopelijk jaloersmakend filmpje van het uitzicht waar ik nu 24 uur per dag van kan genieten...
Dit had ik niet verwacht te zeggen, maar er zitten kleine voordelen aan een auto die er de brui aan heeft gegeven.
Eerst dacht ik dat het voordeel een dagje vanuit huis werken zou zijn. Ook wel eens lekker. Als je wil kun je tot de noen in je pyjama met een lekker omgeslagen fleece-dekentje werken en niemand die het ziet. Wat op het werk toch wel heel anders zou zijn. Vooral in de vissenkom van een kantoor waar ik tegenwoordig zit. Dan wordt er waarschijnlijk raar opgekeken, wanneer ik hier in mijn nette negentiende-eeuwse nachthemd inclusief slaapmutsje binnen kom wandelen. Vooral het mutsje zal voor enige oproer zorgen natuurlijk. Want het is toch zo'n schattig mutsje he. Met een bolletje pluizige wol eraan. Echt, zodra ze dat zien, wil iedereen dat mutsje hebben... Zou iedereen ook ongetwijfeld beeldig staan.
Maar goed. Het werd dus niet een dagje vanuit huis werken met slaapmutsje.
Nee nee, mijn aanwezigheid was vandaag zo gewenst, dat om half negen de bedrijfswagen inclusief chauffeur voor mijn deur stond.
Er is nog een heel goede reden waarom het maar eens opgehouden moet zijn met dit winterse weer. Auto's vinden het namelijk he-le-maal niet leuk. Met name mijn Totootje, zoals ik hem lieflijk gedoopt heb, vindt het maar helemaal niets. Heeft 'ie eerst al zijn protest gemaakt door meerdere keren het slot dicht te laten vriezen, nu heeft 'ie besloten er helemaal de brui aan te geven... Echt hoor, Totootje heeft nog nooit zo'n zielig geluidje gemaakt bij het starten. Althans, bij het proberen te starten.
'Ooooh', roept u nu natuurlijk allemaal in koor, 'dan is het de accu!'
'De accu' riep ik de eerste keer dattie niet wilde starten namelijk ook. Maar nu Totootje zelfs met startkabels niet wil starten, begin ik toch te twijfelen of de accu wel daadwerkelijk het zwarte schaap is...
Gelukkig ben ik heel goed in het negeren van dit soort problemen. Weet u, ik heb nu namelijk helemaal geen tijd om me bezig te houden met een niet startend Totootje. Ik moet peinzen over mijn werk en me voorbereiden op mijn wintersportvakantie. Jaja, want overmorgen vetrek ik al. Ik hoef nog maar twee daagjes door te komen en dan is het al D-day!
Dus voor nu vergeet ik gewoon even dat Totootje hulpbehoevend is.
Ik laat hem staan waar die nu staat.
En ga lekker op vakantie.
En als ik terugkom, hoop ik dat Totootje het op miraculeuze wijze weer uit zichzelf doet.
En zoniet, nou ja, dat zie ik dan wel weer...
Voorlopig hoop ik gewoon op dat Mirakel...
Nee, geen vervolgstukje over de sneeuw. Daar heb ik geen vraagteken bij nodig; die mag -nee, moet- zelfs verdwijnen. Er is een hele goede reden waarom ik dit jaar weer op wintersport ga. Ik vind het prachtig om die besneeuwde bergen te zien en heerlijk om er een weekje onbekommerd doorheen te strompelen. Maar dan is het weer genoeg geweest. Ik ga de sneeuw opzoeken; ik wil hem niet hier hebben dus. Als Mozes al naar de berg gaat, hoeft de berg niet meer naar Mozes te komen, zogezegd. Maar ik dwaal af. Want dit stukje zou niet over de sneeuw gaan.
Dit stukje gaat in op de kwestie of het met mijn werk mooi is geweest. U weet, ik was ontslagen en toen ineens weer een beetje niet. En nu mogelijk een nog langer tijdje niet. Jaha, ik ben gewild. En dat is natuurlijk leuk. Maar dat lag eigenlijk niet in mijn planning. Ik had hele andere plannen gemaakt. Plannen waar ik zin in heb. Plannen voor een bepaalde toekomst. En nu... nu wordt me ineens een andere toekomst aangeboden. Een bekende toekomst, een vertrouwde toekomst. Met financiele zekerheden enzo. Wat op zich best prettig is hoor, financiele zekerheden en vertrouwdheid enzo, onderschat ze niet.
Maar misschien is het ook wel mooi geweest. Misschien moet ik na bijna acht jaar contractueel aanrommelen, ook gewoon een keer een streep eronder zetten. Misschien dan he. Want nu de beslissing bij mij ligt, valt het nog niet mee om zomaar afscheid te nemen van al die collega's waar je al jaren mee werkt. Wat dat betreft is ontslagen worden veel makkelijker. Dan valt er zelf niets te kiezen. Nu ineens dus wel. Dus ik ga hier nog even zitten peinzen vandaag. Over de kwestie of het al dan niet mooi geweest is.
Zucht.
Wie heeft er ooit gevochten voor keuzevrijheid? Keuzes; schmeuzes...
Gisterochtend werd ik wakker en er was eigenlijk niks bijzonders. Ja, voortaan zou ik op allerlei papiertjes 27 in moeten vullen, maar verder was het gewoon een dag als alle andere. Een werkdag nog wel.
Maar nadat ik eenmaal goed en wel bezig was op het werk, begon er ineens iets boven mijn hoofd te flikkeren. Ik kijk omhoog en voila, daar hangt ineens een grote roze met paarse pijl en knipperende 27 erbij. 'Nondeju,' vloekte ik zachtjes, 'wat heb ik nu weer aan mijn fiets hangen?'
Dus ik bellen. Met het Bedrijf Dat Over de Pijlen Gaat.
'Luuster es,' zei ik tegen het mannetje van het Bedrijf Dat Over de Pijlen Gaat, 'Waarom bel je niet even van te voren? Ik schrik me een hoedje. Ik hoor nog helegaar geen pijl te krijgen, jullie vergissen je drie jaar!'
'Ja, hoor es,' zei het mannetje, 'Weet je wel hoeveel moeite ik heb moeten doen voor een pijl met 27? En dan ook nog verwachten dat ik bel? Daar hebben we geen tijd voor, hoor.'
'Ja, amehoela, nogal wiedes dat een pijl met 27 veel moeite kost, maar dat is je eigen pakkie an hoor, jullie doen normaal alleen de 30. Dus waarom heb ik uberaupt een 27 pijl? Ik heb er niet om gevraagd hoor.'
'Tssssk, mooi is dat' zei het mannetje, 'krijg ik vandaag eerst je zuster over me heen, doe ik haar vervolgens een plezier en nu begin jij... Ik had vroeger een vak moeten leren, man man man...'
'Ooooh,' zei ik ineens alles begrijpend, 'deze prachtige pijl komt van Rosalie af. En u heeft nog wel een roze met paarse voor me geregeld! Bedankt hoor! Maar hee, als ik nu over 3 jaar 30 word, krijg ik toch wel nog steeds mijn 30-pijl hoop ik?'
'Jaja,' verzuchtte het mannetje haast, '30 pijlen zijn veplicht he, daar komen we echt niet onderuit door zo'n 27 pijltje.'
Verheugd klapte ik in mijn handen. Ik krijg ook nog steeds mijn 30 pijl. En ik heb ook nog een deal kunnen sluiten met het mannetje en het kantoor in Paraguay. Als ik 30 word, krijg ik mijn roze met paarse 30 pijl. En Rosalie? Juist, Rosalie krijgt haar eigenste roze met rode 33 pijl. De wereld moet wel in balans blijven he...
Dus maedje, bedank wah, voor de mooie pijl en je zusterschap. Geniet van je 30!
Pokke. Pokke, pokke, pokke en nog eens pokke. Zo. Ik gooi het gewoon allemaal eruit. Pokke-griep, pokke-werk, pokke-bloggies, pokke-files, pokke-sinterklaas, pokke-pepernoten. Deze week is alles gewoon pokke. Ja, natuurlijk ligt dat allemaal aan die pokke-griep, maar allee, die heeft nou eenmaal bij mij aangeklopt, en een zielige mexicaan laat je blijkbaar niet in de kou staan. Niet dat ik weet of het een mexicaans griepje is hoor. Kom nou zeg. Ik weet niet hoe ik dat verschil moet voelen. Dan zou ik met mijn griepje naar de huisarts moeten. Zodat ik daar nog meer mensen aan kan steken. Zodat die lieve man me dan kan vertellen of het een gewone of de mexicaanse griep is. Zodat ik het dan weet. Want voor de behandeling maakt het natuurlijk bar weinig uit. Gewoon uitzieken, dat is mijn devies.
Maar goed. Mijn week begon dus al een beetje zwak, ziek en misselijk. Oh, vooral misselijk. Maar ja. Ik moest nog vanalles doen deze week. En ik moest ook nog naar de Bloggies. Dus ik kon helemaal niet ziek zijn. Gewoon aan het werk dus. En de volgende dag, gewoon in de auto naar Den Haag. Waarom niet de trein zegt u? Als u dat niet weet, woont u niet in een uithoek van het land... Nog lekker vroeg vertrokken ook, maar dat had u al kunnen lezen bij mijn waarde zuster. Nee, ik ga u nu even lastig vallen met de gebeurtenissen na afloop. Moe en hongerig (al die vertraging schopte onze dinerplannen hevig in de war), besloten we al snel weer af te taaien. Zouden we onderweg wel ergens bij een McD. langsrijden.
Maar goed. Dat was nog niet zo makkelijk gedaan als gezegd. Wij Limburgers zijn blijkbaar slecht in het vinden van een McD. in de Randstad. Tegen de tijd dat wij zien dat er een ligt, zijn we de afslag al voorbij. U moet begrijpen, dat er in ons lieflijke landschap, nog daadwerkelijk open ruimte tussen de verschillende plaatsen ligt. Jahaa. Heusch. Echt hoor. En met al die mooie open ruimte, zie je zo'n hoge McD.-paal al op 13 km afstand. Tegen de tijd dat we normaal bij de afslag zijn, zijn we al bijna vergeten dat we honger hadden joh. Maar goed. Dit was de randstad. Met bebouwing. Veul bebouwing. Hoge bebouwing ook nog. Zoveel hoge bebouwing, dat McD. blijkbaar niet eens meer moeite doet om van die hoge palen te plaatsen, omdat ze in het stadsoerwoud toch niet opvallen. Waar ik op zich helemaal geen poblemen mee heb nauurlijk, behalve als het laat is, ik honger heb en een griepje onder de leden.
Maar goed. In het meer vertrouwde Brabantse landschap vonden rosalie en ik uiteindelijk toch onze McD. We aten wat en vervolgden snel onze weg, op weg naar mijn warme bedje, waar ik lekker in wilde kruipen. Maar toen ik er een uurtje later dan eindelijk in lag, lag het helemaal niet zo leker. Sterker nog, het lag zelfs wel heel erg uh, misselijk. Zo misselijk, dat het avondeten waar we zolang naar moesten zoeken, er hupsakee weer uitkwam. Jaja, die literaire zuster van mij zal ook wel blij zijn geweest mee terug te zijn gereden
Maar goed. Daarna voelde ik me wel weer een stuk beter. Hoop gloorde aan de horizon. Misschien zou ik me de volgende ochtend wel echt beter voelen. Hoop die niet uitkwam, maar allee, ik had er tenminste even van kunnen genieten. Hoe dan ook, zit ik hier nu dus. Nog steeds ziek zwak en misselijk. Met een weekplan waar bijna niks van terecht is gekomen. En ook nog eens zonder een filmpje om u allen zover te krijgen uw eigen pepernoten te bakken. Gelukkig heb ik nog een stel leuke ideeen voor de Kerst. Klamp ik me daar maar aan vast... Want deze Sinterklaas is eigenlijk gewoon pokke. Die pokke-griep ook...
Naar aanleiding van ons telefonisch onderhoud hierbij de bevestiging van onze afspraak op maandag om 16.30 uur te Zwijndrecht.
Neem alstublieft uw paspoort, rijbewijs en chauffeurs diploma enz. mee, graag tot dan.
Met vriendelijke groet,
J. vd E.
Teamflex Personeelsdiensten B.V.
Nu is het zo dat ik over een paar maanden geen werk meer heb, maar ik heb toch maar even een mailtje teruggestuurd naar J. vd E.; dat ik niet de heer K. ben, niet telefonisch met hem een afspraak heb gemaakt en ook niet beschik over een chauffeursdiploma, dus dat het mij zeer waarschijnlijk leek, dat er iets fout was gegaan met het e-mailadres.
Alsof ik zou gaan willen werken in Zwijndrecht zeg, kom nou, dat ligt buiten de landsgrenzen van Limburg hoor!
Hi! This website runs on PivotX, the coolest free and open tool to power your blog and website. To change this text, edit 'About PivotX', under 'Pages' in the PivotX backend.
