Wat ik nu toch meer had, zeg.
Ik zat dus in de trein en las wat in Norwegian Wood van Haruki Murakami, terwijl ik op Fritsje de iPod naar verantwoorde en minder verantwoorde muziekjes luisterde.
Opeens tikte er iemand op mijn schouder. Het was de conducteur die blijkbaar graag mijn kaartje wilde zien. Ik deed een oordopje uit, keek hem aan en verontschuldigde me.
'Sorry, ik was verdiept in mijn boek,' zei ik.
'Maakt niet uit,' zei de conducteur, 'Maar laat me raden. OV-weekkaart?'
'Hahaha, was het maar waar,' zei ik en ik overhandigde hem mijn enkeltje zonder korting.
Dat is nou nog eens lollig, twee weken nadat je 31 bent geworden.
Al zeg ik het zelf.
Zo, ten eerste de beste wensen voor u allen.
Het kan nog net, heb ik mij laten vertellen.
Eigenlijk vind ik dat hele Nieuwjaarsgewens grote onzin.
Maar ja, de perendruk, hè.
Ik was even weg. Iets met een scriptie. En toen iets met skien. Dat laatste vond ik leuker dan het eerste.
Dat eerste is ook nog niet helemaal af, maar we houden de moed erin. Nog een paar weken. Ja.
En dan lonkt: De Vrijheid.
Voor ongeveer een week of zo, denk ik.
Want daarna verzin ik wel weer wat anders waar ik me dan weer druk om kan maken.
Maar goed, dat skien dus. Het begon al goed, toen I., A. en ik ruzie kregen met een Duitser die vond dat wij voorkropen bij de skilift. Na. Drie lieve meisjes zoals wij! We hebben 'm niet eens 'Arschloch' genoemd, for crying out loud! Uiteindelijk waren we nog eerder boven, maar da's omdat wij gewoon slimmer zijn. En niet per se met z'n drieen in hetzelfde liftje hoeven te zitten. Ja.
Toen werd ik onderuit gehaald door een snowboarder. Ja, zelf rechtop blijven staan, da's niet zo moeilijk. Maar al dat andere volk op die piste, man man man. Levensgevaarlijk. Ik onderscheid daarin een aantal categorieën:
1. Kleine, pijlsnelle ongeleide projectielen zonder angst (lees: kinderen)
2. Lompe ongeleide projectielen die hun eigen berg zouden moeten krijgen omdat ze mij de hele tijd ondersteboven skien (lees: snowboarders)
3. Luidruchtige types die denken dat 1 keer per jaar skien hen tot topatleet maakt (lees: Nederlanders)
4. Asociale types die in hun eigen land rijk zijn en dus denken dat ze alles kunnen maken (lees: Oost-Europeanen)
5. Mensen die te laat zijn begonnen met skien en met samengeknepen billen naar beneden schuiven (lees: oma's)
6. De locals, die wel kunnen skien (lees: Oostenrijkers, ernstige minderheid)
Categorie 6 zit dan in de lift en beklaagt zich onderling over de overige vijf categorieën. En terecht, if I may say so. Mijn absolute hoogtepunt dit jaar was een Massasturz met drie mensen tegelijk. Kedeng. Daar lagen we. Een man, een vrouw en ik. De man en ik vonden het wel lollig, maar de vrouw was duidelijk minder gecharmeerd van onze toevallige samenkomst.
Maar! Ik overleefde het allemaal en ging nog naar Salzburg, waar ik even een groet bracht aan mijn Freund Mozart. En toen ging ik weer naar huis. En nu is het hier vies en grijs en zijn er geen bergen en moet ik aan een scriptie typen en ben ik depressief. Bah.
Maar! Ik heb een nieuwe site, die moet u ook maar even uitchecken: www.villadesroses.nl Da's over boeken en muziek en zo, dus maakt u zich geen zorgen. Ouwehoeren blijven we gewoon hier doen. Ja.
Nee, dit is geen verjaardag van het blog, wel van de beheerders ervan. Nou ja, van die twee dames die hier schijnen te schrijven.... Ja, ze zijn hier behoorlijk stil en dat weten ze zelf ook. Maar soms zit gewoon even het leven en een heleboel andere leuke dingen in de weg. Dus het is stil hier en het zal ook nog wel even duren voordat er hier weer regelmatig iets te beleven valt. Tot die tijd zult u het dus maar gewoon met deze kruimeltjes moeten doen. Zo. En als u nu echt niet zonder onze belevenissen kunt, dan kunt u ons ook altijd ngo op Twitter volgen.
Maar ik begon dit logje natuurlijk wegens onze verjaardagen. Ja, want ook via deze weg wil ik even mijn Literaire zuster van harte feliciteren. Dit allemaal in het kader van de multimediale-felicitatie-onderneming die ik vanochtend gestart ben...
Ziet u, Rosalie en ik delen niet alleen dit weblog, maar ook nog een heleboel andere (virtuele) stekjes. En ik wil ze vandaag allemaal benutten om deze heugelijke dag te vieren! Joechei ende Joechee!
Zo, nu snel op naar het volgende stekje...
Wij hebben een lek in ons dak.
Het lek manifesteerde zich aan de hand van een plasje water voor het toilet.
Een mens zou nog kunnen denken, dat iemand naast het potje gepiest had.
Maar aangezien er een druppel aan het plafond hing, konden we die mogelijkheid al snel overboord zetten.
Wat trouwens ook interessant is: er zit een verdieping tussen het dak en het toilet. Om maar even aan te geven dat dit geen zielig lekje is. Dit is een lek waar je 'U' tegen zegt. Nog even en ons huis verdwijnt in een gat. Minstens.
Als ik nu op de wc zit, kijk ik recht in een emmertje.
Ik vind dit alles heul bijzonder.
Vooral dat het lek langs de muur naast de verwarmingsketel sijpelt.
U begint nu vast allemaal te gillen van 'Kortsluiting!' en 'Brand!' en 'Pas op!'
Maar ik blijf heul stoicijns daaronder.
Dit is waarschijnlijk de snelste manier om aan een fatsoenlijke woning in Nijmegen te komen.
Dus dat het maar lekker sijpelt.
Ik zit al met mijn koffertje met dierbare spulletjes klaar om uit het raam te springen.
Vriend R. heeft Harry Mulisch vermoord.
Of beter gezegd, hij heeft 'm doodgelezen.
Ja, dat leest u goed. Doodlezen. Een speciale gave van onze R.
Afgelopen vrijdag zat ik aan den dis met de moordenaar, vriend P. en vriendin M.
'Vrienden,' sprak vriend R. plechtig, 'Ik maak mij ernstige zorgen.'
'Oh ja, joh?' grinnikten wij melig, de ernstige blik in R.'s ogen vakkundig negerend.
We hadden namelijk net wat over poep zitten keutelen en toen ging R. opeens serieus zitten doen. Ja, sorry hoor. De momenten waarop je een serieuze kop opzet, die moet je nauwkeurig uitkiezen, vind ik altijd.
'Mulisch gaat zeer binnenkort dood,' zei R.
Plotseling werd het heul stil aan de tafel. Want ja, het ging plots om onze held. Harry het Fossiel.
'Ja maar ja,' zeiden wij, 'Hij is ook al 300, hè. Het kan niet door blijven gaan.'
'Maar dat bedoel ik niet,' zei R., 'Ik heb hem namelijk doodgelezen.'
'Doodgelezen?!' echoden wij.
'Ja, doodgelezen,' zei R., terwijl hij ons droef aankeek.
Even viel er een pijnlijke stilte.
'Kijk,' zei R., 'Schrijvers die gaan altijd dood als ik hun oeuvre uitheb. Dat is me al drie keer eerder gebeurd. Dus stelde ik het lezen van mijn laatste ongelezen boek van Harry maar steeds uit. Totdat ik er een tijdje geleden genoeg van had en Archibald Strohalm er toch maar bijgepakt heb. En ja... nu is hij dus ernstig ziek.'
'Neeee,' zeiden wij.
'Niet Harry!' huilden wij.
'Moordenaar!' brulden wij, waarna wij met een deegroller, een riek en een brandende fakkel achter R. aanrenden door het centrum van Roermond.
En ja, nu is het zover.
Harry M. is niet meer.
Zucht.
(En ja, het log is even uit z'n winterslaap... dat kon even niet anders).
Van de week porde ik eens even aan dit log.
Het zag er namelijk nogal doods uit.
'Eij log,' zei ik, 'Leef je nog?'
Geen reactie.
Potdomme.
Ik kratste mij eens achter een oor en gaf het log opnieuw een zetje.
Nog steeds niks.
Nou, toen brak er nog net geen paniek uit.
Het log was dood! Neen!
Dus ik een kistje regelen en vlaaien voor de koffietafel en dergelijke.
En toen.
Opende het log één oog.
'Rot op,' zei het log, 'Ik doe aan winterslaap.'
Nou. Fijn is dat.
Zit ik hier te kijken met dat kistje en al die vlaaien. Voornamelijk zjwarte proemevlaai, hè. Begrafenisvlaai.
En ik hou niet eens van zjwarte proeme.
Nondetenèr.
'Dan kunt u het beste vlak voor het kasteel aan de linkerkant het zandweggetje ingaan, dan komt u bij een brug en als u dan even belt, maken we de deur voor u open, direct de keuken in.'
'Zandweggetje zegt u? Is dat weggetje wel een beetje goed berijdbaar dan? Met een taart in de auto ga ik liever niet oefenen voor Parijs-Dakar...'
'Oh, dat gaat prima hoor. Alle leveranciers komen via die weg.'
Zo gezegd, zo gedaan. Virginie reist met een bruidstaart in de kofferbak naar kasteel H, te H. Ziet een zandweggetje en rijdt het alweer voorbij onder het mom: dat kan nooit dat zandweggetje zijn... Maar een telefoontje later bevestigt, dat het toch heusch het bedoelde zandweggetje is. Parijs-Dakar, here I come!
Nu moet u weten, dat ik een schijtluis ben. Amai, echt! Steile afdalinkjes, bewegende opstapjes, smalle loopplanken; het maakt niet uit - ik krijg er hartkloppingen van. Ook al stelt het meestal niet veel voor, dat weet ik rationeel gezien echt wel, maar ja, ik ben nou eenmaal een schijtluis...
Terug dus naar het zandweggetje, waar ik -dankzij een slakkentempo en kunstige stuurbewegingen- de taart heelhuids doorheen weet te loodsen en waar ik zoals beloofd uitkom bij een brug. Althans, ik kom uit bij iets waarvan ik best begrijp dat de kasteelmedewerkers het een brug noemen, maar bij het woordje 'brug' denk ik toch aan iets heel anders. Een stevige constructie met aan weerszijden een degelijke reling bijvoorbeeld...
Waar ik niet aan denk, is dit:
Ik blijf even in de auto zitten, besluit dat de taart toch echt naar binnen moet, verzamel wat moed, stap uit, pak de grote doos (en ja, vraag maar aan Rosalie, het is echt een GROTE doos) voorzichtig uit de kofferbak en begeef mij richting het excuus-van-een-brug.
Daar wachtte mij de volgende verrassing. Een gat tussen brug en kant. Om echter te voorkomen dat mensen tussen wal en schip zouden belanden, was er een stukje metaalplaat overheen geschroefd. Die een geheel nieuw gat tussen kant en metaalplaat opleverde, maar dan in verticale richting:
Ik haalde wederom diep adem, zette me schrap, en zette voorzichtig 1 voet op de metalen plaat, die zich richting aarde bewoog en waarbij ik de gehele brug zag en voelde wiebelen... Hoort u mij goed? Het bewoog! Jaiks! Op dat moment heb ik mij resoluut omgekeerd, de taart teruggezet in de auto, mij wederom bij elkaar gepakt en voorzichtig, de reling vastgrijpend en mijn eigen leven riskerend, me naar de overkant van de brug gesleept.
Alwaar ik inderdaad in de keuken uitkwam en de eerste de beste levende ziel heb aangesproken met de woorden: 'Ik heb de bruidstaart bij me, maar ik ben een schijtluis en weiger ermee over die brug te lopen'.
Waarop de man rustig antwoorde: 'Tja, ik doe het ook niet, want ik werk hier eigenlijk niet, dus ik ben niet verzekerd als ik eraf mieter...' Daar stonden we dus. Ik als ware 'damsel in distress' op een kasteel en nergens een koene ridder te bekennen! Pfff, emancipatie is ook niet alles.
Maar goed. Uiteindelijk werd er natuurlijk toch iemand gevonden die bereid was de taart naar binnen te dragen (gelukkig zonder hem in het water te laten vallen; anders hadden we voor het bruidspaar een nieuw Oud-Hollands-spel kunnen introduceren: koekduiken!) en zo werd het toch nog eind goed, al goed en kon het bruidspaar met een groot sabel de taart aansnijden!
U heeft er vast al een jaar op zitten wachten. De Grote Nuit Blanche Prinsjesdagspecial. Ja. Het lijkt mij erg logisch dat u daar op heeft zitten wachten. De Grote Nuit Blanche Prinsjesdagspecial is namelijk Nogal Episch. Met hoofdletter N en hoofdletter E, hè. Oh, u weet niet waar ik het over heb? Nou, schaamte daalt op u neder, ja. Lees hier maar even de versies van 2007, 2008 en 2009. En blijf er niet in, hè?
Dit jaar werd ik op gegeven moment opgebeld door de vrouw die blij is dat de mensen haar fysio betalen.
'Luuster eens, Rosalie,' zei de vrouw die blij is dat de mensen haar fysio betalen, 'Wat moet iek met Prinsjesdag aantrekken?'
'Dat,' zei ik resoluut, 'interesseert mij geen ene hol, zolang je je haar maar kamt.'
'Na ja,' zei de vrouw die blij is dat de mensen haar fysio betalen.
'Ja, sorry hoor,' zei ik, 'Zolang jij blijft weigeren om die borstel die ik je gestuurd heb te gebruiken, blijf ik er opmerkingen over maken.'
'Ja, net zoals dat logje toen,' zei de vrouw die blij is dat de mensen haar fysio betalen met een zucht, 'Weet jij wel hoe vaak Alexander daar uit citeert?'
'Ha!' zei ik, 'Kan Alexander lezen dan?'
'Iek snap niet wat jij bedoelt,' zei de vrouw die blij is dat de mensen haar fysio betalen gepikeerd.
(Ja, u denkt nou... wat een vrijheden permitteert die Rosalie zich tegenover deze Koninklijke Hoogheden. Maar dat mag ik. Als huisvriend, hè.)
'Alexander!' hoor ik de vrouw die blij is dat de mensen haar fysio betalen aan de andere kant van de lijn roepen, 'Rosalie doet gemeen.'
'Ja hee, Max,' klinkt het in de verte, 'Je kent Rosalie toch. En die mag dat wel, die is namelijk een huisvriend, ja.'
De man die van operettepakjes houdt had gesproken en ik voelde hoe de vrouw die blij is dat de mensen haar fysio betalen met haar ogen draaide.
'Maar goed,' vervolgde ze haar verhaal, 'Wat iek dus raar vind, is dat iek in een avondjurk op een balkon moet staan en dat iek daar dan een hoed bij draag.'
'Ja,' zei ik, 'Dat is ook raar.'
Want ja, als je een beetje van etiquette weet, dan weet je dat je nooit, maar dan ook NOOIT een avondjurk en een hoed tegelijk draagt. Behalve dan als je een rare rojaltie bent en meedoet aan zoiets raars als Prinsjesdag. Wat een kwatsj is dat, zeg.
'Laurentien vindt 't wel leuk,' klonk het aan de andere kant, 'zo'n avondjurk en een hoed tegelijk.'
'Ja, maar ja,' zei ik, 'Dan weet je ook meteen waarom ik haar 'de vrouw die denkt dat het Carnaval is' noem.'
'Ja, hahaha,' lachte de vrouw die blij is dat de mensen haar fysio betalen, 'Hahahaha. Maar goed, iek zou liever wat van de familiejuwelen dragen. Maar dat wiel Trix niet, die vindt dat te opzichtig.'
'Nee, je snapt het niet,' zuchtte ik, 'Trix wil gewoon graag een UFO op heur hoofd. Daarom noem ik haar altijd 'de vrouw met de UFO', snap je?'
'Ja, dat klinkt wel logisch, ja.'
'Dat dacht ik toch.'
'Nou ja, iek zie wel. Kijk je diensdag?'
'Nee,' zei ik hardvochtig, 'Ik moet werken, weet je. Ik wel. Werken. Arbeiten. Iets doen voor je geld.'
'Jij bent vervelend,' zei de vrouw die blij is dat de mensen haar fysio betalen,'Iek ga ophangen, ja.'
'Nou, hoie hè,' zei ik.
De vrouw die blij is dat de mensen haar fysio betalen en ik, wij zijn niet zo goed samen. Ik ben meer van de vrouw die denkt dat het Carnaval is. Da's gewoon een rare. Net als iek.. eh ik.
Maar goed, vandaag keek ik dus even naar hoe de hele familie weer op de balkonia stond. Kijk, die troonrede... da's allemaal tot daar en toe. Maar mijn huisvrienden op het balkon, da's natuurlijk veel interessanter. De vrouw die blij is dat de mensen haar fysio betalen, keek superieur in de camera en zwaaide statig heur onderdanen toe. Met op haar hoofd een hoed. De vrouw met de UFO is duidelijk oppermachtig, zoveel is duidelijk. Maar ja. Toen zag ik de vrouw die denkt dat het Carnaval is. Die was gewoon in decent rood! Na ja, be-lach-e-lijk. Een teleurstelling, beste mensen. U heeft geen idee. Geen rare prints. Geen belachelijke hoeden. Geen rare en onflateuze modellen. Ik vond d'r niks aan, nee. Er viel dit jaar weinig te lachen, daar bij Prinsjesdag.
'Saai was het, hè?' sms'te de vrouw die blij is dat de mensen haar fysio betalen mij een half uur geleden, 'Ja, dat was vanwege de crisis. Trix vond dat het niet te uitbundig mocht. Maar Alexander en iek mogen dan wel weer een huis bouwen in Sri Lanka. Niet verder vertellen, comprendo?'
Ik zuchtte.
Die rare rojalties.
Ben maar blij dat u er geen huisvriend van bent, ja.
Want die mensen zijn echt onnavolgbaar.
Zelfs voor mij.
En toen, beste mensen, kreeg Virginie het Verlossende Telefoontje van het garagemannetje.
Of eigenlijk belde de receptie van het hotel.
Of Virginie even naar beneden wilde komen, want het garagemannetje die was er.
En toen deed Virginie dat maar.
Vol spanning wachtte ik op de hotelkamer op de uitkomst van het sleutelexperiment.
Ik ijsbeerde wat van links naar rechts en draaide wat duimen.
En toen kwam Virginie terug.
Met de eingetüte sleutel in de ene hand en een nieuwe, werkende sleutel in de andere hand.
'Scheisse,' dacht ik, waarmee ik meteen weer even zo ongeveer het enige Duitse woord dat ik fatsoenlijk uit kan spreken, oprakelde.
Ik had namelijk gehoopt dat ze de sleutel niet na hadden kunnen maken en dat het een uiterst zeldzame sleutel betrof en dat die dan uit Japan zou moeten komen en dat dat dan twee weken zou duren en dat ik dan niet naar mijn werk kon en dat ik dan in tranen op zou bellen en dat ik mij duizendmaal zou verontschuldigen en dat ik in de tussentijd stiekem aan mijn mojito zou slurpen en en en...
Maar goed, het mocht niet zijn.
Dus pakte ik mijn handdoekje en begaf me richting mijn privépool. Alwaar ik een uitmuntende Audrey H.-imitatie ten beste gaf en wat belangwekkende literatuur tot mij nam. En deed alsof ik nog twee hele weken Duitschland voor den boeg had. Mijzelve bedriegen, daar ben ik echt een meester in.
Het is dat ik de verwerpelijke kennis heb dat GTST wel eens een cliffhanger over de zomer heen getild heeft, maar anders was dit geval hier de geschiedenis in gegaan als de meest langgerekte cliffhanger ooit.
U bent geheid afgehaakt.
Boe voor u!
Maar! Als u zoveel om zou gaan met allerlei rare negentiende-eeuwse types als ik op het moment doe, dan zou dat uw leven ook aanzienlijk vertragen.
En u zou zich afvragen of het allemaal wel zo snel moet.
Nou.
Het antwoord is neen.
Elke maand een logje. Lijkt mij wel prima.
Ja, dat gaat het helemaal worden in 2011.
Maar goed, we waren dus in Jena en ik had dus Virginies sleutel gesloopt. Dus wij de dag erna naar een Madzda garage. (En ja, dat heet Madzda, ja). Toen ging Virginie een boel ingewikkeld Duits praten (wat ik overigens helemaal verstond, maar zelf wauwelen? Hahahaha. Nee.) en in het kort kwam het hier op neer:
We hadden dus twee sleutelhelften.
De Duitse garagemannetjes gingen proberen om daar een nieuwe sleutel van te fabrieken.
En als dat niet zou lukken, dan zouden ze met een laser komen en het hele slot eruit branden, om dan op de cilinder te kijken wat het sleutelnummer was.
Ja.
Echt.
En de laser zou roze zijn, want dat wilde ik graag.
'Rosa,' zei ik.
Rosa. Rosalie. U snapt het. Hèhè.
Maar goed, toen pakte een van de Duitse garagemannetjes onze twee sleutelhelften af.
'Was machen Sie damit?' wilde Virginie weten, want ja... die deed het woord.
'Ich habe den Schlüssel eingetütet,' zei het Duitse garagemannetje en hij toonde ons de sleutelresten in een plastic zakje.
Dat was het moment waarop Virginie en ik elkaar helemaal verbouwereerd aanstaarden.
Het Duitse garagemannetje had namelijk een woord gezegd dat wij allebei nog nooit gehoord hadden: eingetütet. 'In een tuutje doon,' zeggen wij in Limburg, maar het kan dus korter. Ja nee.
En dan denk je dat je alles van Duits weet. Na.
Wordt vervolgd.
Op 17 oktober 2010.
Dan weet u dat alvast.
|
Toon berichten 1-10 van 670 |
Volgende Pagina »
